- Nieco natury? - Tak.
- Przejrzałeś? - Tak.
- Zwierzęta nie giną? - Nie.
To dobrze.
Może gekon.
Nie szkodzi. Jakoś nie mogę ich polubić.
Co?
Szkoda mi ryb. Zawsze wyglądają, jakby było im zimno.
Co to za życie?
Jak to jest czuć empatię do wszystkiego?
O Boże, to absolutnie wyczerpujące. Nie mogę już nawet patrzeć na słonie.
Kto to?
- Penny. - Co pisze?
Wpadnie jutro. Ma jakieś wieści.
- Nie napisała jakie? - Nie.
Hej, mamo. Jak tam?
Nie chce niczego nowego, więc jadę sama.
Do Hiszpanii, Jason! Zginie tam!
To piesze wakacje w Alicante. Nikt nie zginie.
Chcę doświadczeń! Chcę impulsywnego życia!
Chcę zjeść jądro byka i zatańczyć flamenco!
- Oszalała. - Jądro byka?
- Mówiłam ci o esencji waniliowej? - Na miłość boską.
Leży w szafce kuchennej od dziewięciu lat. Prawie nieużywana.
Jeśli będę piec w obecnym tempie, to umrę, nim się skończy.
Przeżyje mnie esencja waniliowa!
Niech będzie!
Chętnie odeskuję ogród za domem!
Nie, Vic. Mam dość deskowania. Nie możesz rozwiązywać problemów deskowaniem.
Rozłączyła się.
Odrobina impulsywności by nas nie zabiła.
Ale jesteś głupi.
Warto się starać
Proszę odebrać auto spod terminalu 4.
Wiem. Mnie też mieszają się przyloty i odloty.
W końcu przyjeżdżam na lotnisko.
Dziękuję. Pan też jest bardzo wyjątkowy.
Do usłyszenia. Miłej jazdy.
- Hej. Wiesz, że Richard odchodzi? - Naprawdę?
Aplikujesz na jego stanowisko?
Jen. Nigdy nie pozwolą mi być kierowniczką.
Myślisz, że są od nas lepsi?
Richard jeździ kombi volvo. To nie astronauci.
Szczerze, to nie dla mnie.
Dziękuję za cierpliwość.
Był pan w kolejce, więc…
Jeśli tak bardzo nie znosi pan kolejek, samochody nie są chyba dla pana.
- Kto to? - Moja ciocia.
Cześć, jak leci?
Twój tata już cię nie odbiera?
Nie.
- Może cię odwozi? - Nie. Ma nową pracę.
Czasem tatusiowie muszą pracować.
To nie znaczy, że nas nie kocha. To znaczy ciebie.
To nie znaczy, że cię nie kocha.
Dobra, leć już.
Ciocia Sashi!
Pożegnaj się.
Do widzenia.
Jason?
Potrzebowaliście nowych kafelków.
Dziękuję.
- Hejka. - Jase.
- Co? - Czemu twój tata kładzie kafelki?
- Nic mu nie jest? - Nie mieszaj.
Możemy o to spytać, jak już wykafelkuje nam łazienkę.
O nie, denerwuję się.
Wiem.
Dobrze, otworzę.
Cześć, Penny.
- Wejdziesz? - Chętnie.
Trzeba wam naprawić wykładzinę. Nigdy stąd nie wyjdę!
- Moja mama wyjechała. Chyba jest samotny. - Tak.
To co nowego?
Nie mamy za dużo czasu.
Mogę mówić wprost? Nie odpowiadaj. Nie mamy czasu.
Powiem wprost.
Agencja rozważa inną rodzinę dla Princess.
Dlaczego?
Pojawiła się możliwość wspólnej adopcji z bratem.
Chcieliby ich nie rozdzielać, jeśli tylko się da.
Wiem, że to trudne, ale namawiam was, jeśli możecie,
żebyście znaleźli w sobie odwagę i potraktowali to jak dobre wieści,
bo dla nich to dobra wiadomość.
To nie jest trudne. Widzieliśmy ich razem.
- To nie jest trudne, ale… - Ale… trochę jest.
Wiem.
A nie możemy wziąć obojga?
Dwójka dzieci to olbrzymie zobowiązanie.
Wiem, bo wychowałam dwójkę szczęśliwych, miłych, przystosowanych dzieci…
z czwórki.
Dalibyśmy radę. Wiem to.
Nie wspominając o miejscu.
Mamy miejsce. Penny! Mamy je.
- Tak? - Oczywiście.
Jest go więcej, niż na to wygląda. Po prostu mamy bałagan.
Każde dziecko musi mieć swój pokój.
- Jason, pomóż mi. - Co tam jest? Trzecia sypialnia?
Mogą spać w naszym łóżku.
A my na sofie.
- Często na niej śpimy. - Widzisz?
To przekonujące plany, ale musimy dać sytuacji się rozwinąć.
To cały proces.
Pełen wzlotów i upadków. Teraz upadliśmy nisko.
Musicie być dalej silni.
Wspierajcie się, a ja zadzwonię, kiedy tylko poznam decyzję.
Czy ktoś może was wesprzeć w najbliższym czasie?
Ktoś, kto zrozumie?
- Gdzie twój wkrętak kątowy? - Nie mam go.
Jak możesz nie mieć wkrętaka kątowego? Wiertnica diamentowa też się nada.
Jej też nie mam.
Chyba nie używasz wiertarki z napędem SDS?
Za kogo ty mnie masz?
Przepraszam. Vic, dasz nam proszę chwilę?
Co się stało?
Znaleźli kogoś, kto może wziąć Princess i jej brata.
- Czemu wy nie możecie? - Muszą mieć osobne pokoje.
Czemu? Ja nigdy nie miałem.
Miałem brata, a potem żonę.
Co pokoje mają do rzeczy?
Królowa ma ich setki i patrzcie na jej dzieci.
- Same prostaki i dewianci. - Dasz nam chwilę?
- Są głupi jak but. - Proszę, tato. Dziękuję.
Będzie spędzał dużo czasu z dziećmi czy…
Nie bez nadzoru.
To dobrze, że zostaną razem.
Chcemy dla nich jak najlepiej.
- Prawda? - Tak.
Zadzwonię, jak tylko poznam decyzję.
Dzięki, Penny.
Może dajmy im trochę przestrzeni?
Już dobrze.
Chodź.
Nie poddamy się.
- Dobrze? - Jestem taka zmęczona.
A dlaczego pan nie jest w Hiszpanii?
To nie dla mnie.
- Nie chce mnie tam. - Zaprosiła pana?
Trochę się zmieniła.
Ludziom się to zdarza.
Chce tańczyć flamenco.
Widzi mnie w tym pani?
Proszę posłuchać.
W wieku 60 lat miałam tylko nałóg kupowania sosjerek,
męża bardziej gejowskiego niż świta Adele i ostry ból przy patrzeniu w lewo.
Cztery lata potem spałam z dwoma członkami gabinetu cieni,
a to nie koniec.
Miałam raka i go pokonałam,
odzyskałam sprawność szyi, nauczyłam się koreańskiego…
…i uratowałam ponad 30 zagrożonych dzieci, bo jestem najlepszą pracowniczką społeczną
w północno-wschodnim Londynie.
To nie koniec historii mojego życia. Pańskiego też nie.
Przy następnym spotkaniu chcę u pana zobaczyć kolczyk.
Albo chociaż kolorową koszulę.
- Dobra. - O Boże!
Czego potrzebujemy, żeby móc wziąć te dzieci?
Pieniędzy, doświadczenia, przygotowania, zgody opieki społecznej…
Właśnie. Kolejnej sypialni.
Może wynajmiemy mieszkanie z trzema sypialniami?
- Za czyje pieniądze? - Moje.
Zwolniło się stanowisko kierownicze. Aplikuję na nie.
Mówiłaś, że dobrze ci na twoim.
Nie. Czas coś zrobić. Muszę przejąć kontrolę nad życiem.
Muszę przestać cały czas polegać na innych.
- Pożyczysz mi laptopa? - Jasne.
Operacja „Wynajem większego mieszkania” rozpoczęta.
Wiesz, że nazwa operacji nie powinna jej ujawniać?
Co?
Potrzebny jest kryptonim. Inaczej jaki jest sens?
- O co ci chodzi? - Operacja Walkiria
nie nazywała się „Zabijmy Hitlera”.
O Boże, psujesz całą zabawę.
WYSZUKIWARKA NIERUCHOMOŚCI
Cholera jasna. Trzy kawałki za miesiąc?
O Boże.
Sięgnęłam dna.
Tak się schlałam w poniedziałek,
że wróciłam do domu z blokersem.
To się musi skończyć. Stać mnie na więcej.
- Świetny fryz. - Dzięki. Potrzebowałam tego.
Nosiłam w grzywce traumę.
Poza tym postanowiłam
ubiegać się o awans.
Rozumiem.
Nie mogę nadal odbierać telefonów po trzydziestce, Nikki.
- Umarłabym. - Tak.
A kierownicy mają elastyczne godziny.
W końcu rzuciłabym tę harówkę od 10.00 do 16.00.
Wiesz, to nie są godziny, w których powinnyśmy…
Poza tym wczoraj zapomniałam telefonu,
więc musiałam pracować, i wiesz co?
Nie było beznadziejnie.
Skoro ty się nie ubiegasz…
No tak.
W sumie to…
Myślałam, że może ja też spróbuję.
- Serio? - Tak. Nie masz nic przeciwko?
O Boże, jasne, że nie!
Musimy mieć większe mieszkanie, żeby dostać dzieci, które chcemy.
Poza tym dostaje się laptopa
i można oglądać porno bez wyłączania adresu IP.
Tak, to też.
Dzień dobry. Wypożyczalnia samochodów. W czym mogę pomóc?
Dziękuję, że pan przyszedł.
Myślę, że mamy do czynienia z prawdziwym talentem.
Co to jest? Hipopotam?
Nie, to dom.
Rozumiem. Dobrze.
Tylko o to chodziło?
Wyszedłem wcześniej z pracy, więc…
Nie widzimy za często w szkole takiego talentu.
Mieliśmy kiedyś dobrą kulomiotkę,
ale głównie przez problem z tarczycą, a poza tym odeszła w niesławie.
Ale proszę zobaczyć, jaką Raina narysowała rybę.
Oddała ruch w jej włosach.
Chyba po prostu się tam oparła?
Wszyscy nauczyciele ją uwielbiają.
Głównie dlatego, że niewiele mówi, ale to też jest talent.
A jej buzia zawsze jest czysta po obiedzie.
Najwyraźniej ma talent.
Może powinniśmy spotkać się i opracować plan.
Plan opieki nad talentem.
Oczywiście. Tak.
Może drink jutro?
W The Camden Assembly o 18.00?
Dobrze. Tak.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Dziękuję.
Nawet jeśli dostaniesz awans, nie będzie nas na nie stać.
- A dalej od Londynu? - Dotarłem już do Brighton. Nic.
- Szukaj dalej. - Nie mogę.
Dlaczego?
Bo dalej jest morze.
A potem Francja.
Tam znowu robi się drożej.
Jak twój albański?
WYSZUKIWARKA
PIĘKNE TRZYPOKOJOWE MIESZKANIE
MAMY COŚ DLA CIEBIE!
TRZYPOKOJOWE MIESZKANIE DWUPOZIOMOWE
Dzień dobry, Vic.
- Gniazdko wymagało naprawy. - No tak. Myślałam, że zrobił to Jason.
Mamy inne standardy.
Nowa koszula?
Tak.
Bardzo ładna. Bajerancka.
Mam dziś rozmowę o pracę.
Ludzie pozbyli się segregatorów i świat się spieprzył.
Tak.
- Przykro mi z tego powodu. - To nie twoja wina.
No tak. Miłego dnia.
O Boże. Znowu tu jest.
Naprawi parę rzeczy i sobie pójdzie.
- Szybko. - Zostawił rzeczy w zamrażarce.
I puszki. Patrz.
O Boże. Co się dzieje z tym mieszkaniem?
Gdzie moje klucze?
Powodzenia z operacją „Nikki dostaje awans”.
- Od razu jaśniej, nie? - O Boże, tak.
Nie zapomnij, że o 18.00 oglądamy mieszkanie.
- Na pewno ma trzy pokoje? - Tak.
- Jak nas na nie stać? - Może kogoś tam zabito.
Jeśli tak, to pewnie dobrze je wyczyszczono, nie?
- Kocham cię. - I ja ciebie.
Powodzenia.
Dasz radę.
- Pa, Vic. - Na razie.
Skończę to i się zmywam.
- Dobra. - Mam inne rzeczy do roboty, wiesz?
Możesz też wpaść się przywitać.
Pogadać. Nie musisz…
O czym?
Nie wiem. Tak ogólnie.
- Wszystko gra? - Tak.
- A u ciebie? - Tak.
A mógłbyś zerknąć na toster?
- Tosty nie wyskakują. - To pewnie dźwignia.
- Tak myślisz? - Tak. Prawdopodobnie.
- Mama się odzywała? - Nie.
Nie ma jej dopiero…
Od prawie trzech dni.
Może do niej zadzwonisz, co?
Nie. Taka cisza to błogosławieństwo.
- To nie przeszkadzam. - Mówi, że żałuje życia.
Ale to ja byłem jej życiem.
Nie sądzę, że żałuję tego, co zrobiła.
Raczej tego, czego nie zrobiła, wiesz?
Chodzi o dodawanie rzeczy, nie zabieranie ich.
Myślę, że potrzebujemy kogoś, kto dodaje rzeczy.
- Naprawdę? - Tak.
Myślę, że to dla nas dobre. Pomaga nam się rozwijać i tak dalej.
To fajne, wiesz?
Patrzenie, jak ktoś się rozwija i zmienia.
Bo nigdy nie wiadomo, w kogo się zmieni.
No dobra.
Zaczęłam tu pięć lat temu jako podrzędna pracowniczka działu obsługi klienta.
Wciąż nią jesteś.
Zgadza się.
To mi daje świetne rozeznanie. Podam może przykład.
Komu wynajmujemy samochody? Kierowcom.
Czego chcą kierowcy? Samochodów.
A czego nie mają, kiedy do nas dzwonią? Samochodów.
Jak więc tu docierają?
Wiecie, jak wiele osób nie wynajęło od nas aut,
kiedy dowiedziało się, że ich nie odbieramy? Mnóstwo.
Tyle straconych pieniędzy. Dosłownie tysiące funtów.
- Więc najpierw… - Chwila. Odbieramy klientów.
- Co? - Odbieramy ich i przywozimy.
Świadczymy tę usługę od półtora roku. Nie mówiłaś…
Nie mówiłaś ludziom, że to robimy?
Jak poszło?
- Świetnie. - Hurra.
Było ciężko, ale ich przekonałam.
Żeby dali ci tę pracę?
Nie, żebym zachowała obecną.
Przez chwilę wisiała na włosku.
Chyba mój pech się kończy.
To może być dla mnie początek czegoś dobrego.
Dzień dobry. Wypożyczalnia samochodów. W czym mogę pomóc?
Zaczynajmy. To Lucy z filii w Reading, a to Debbie z działu kadr.
Musi tu być przez Weinsteina i tak dalej.
Poczekamy, aż będziesz gotowa.
Jest gotowa. Wszyscy jesteśmy.
Może powiesz nam, czemu chcesz przejść na stanowisko kierownicze?
Dobrze. Jako specjalistka do spraw sprzedaży
mam duże doświadczenie handlowe,
dogłębną wiedzę na temat firmy,
relacje z obecnymi klientami.
Pracuję dobrze w zespole,
ale również indywidualnie.
Przepraszam.
O Boże. Nie mam pojęcia, o czym mówię.
Nie cierpię tego wszystkiego.
Będę mówić normalnie.
Nie jestem specjalistką ds. sprzedaży. Odbieram telefony. To nic złego.
Ale mam naprawdę dobre pomysły, Terry.
Nie mam dużo doświadczenia w zarządzaniu,
ale Richard ma MBA i od pięciu lat nie wyłączył komputera,
bo nie umie znów się zalogować.
I co mu to dało?
No tak. Na początku musimy…
JAK IDZIE?
Musimy zmienić muzykę w sali.
Wszyscy na nią narzekają.
Może zapewnimy foteliki dla dzieci…
POWODZENIA
…i odbiór w niedzielę wieczorem?
Przestaniemy utrudniać życie klientom, kasować za zadrapania
i kantować na dodatkowym ubezpieczeniu.
I nie będziemy oferować promocji w poniedziałki,
bo połowa personelu ma 23 lata i siedzi w domu z kacem.
Takie rzeczy wie tylko ktoś, kto spędził tu osiem lat.
Co sądzisz o raporcie zrównoważonego rozwoju?
Czy masz…
- Gdzie jest… - Udostępniony na dysku G.
Co?
- Na pulpicie. - No tak.
- Nie, na komputerze. - O rany.
Boże. Pozbyliśmy się segregatorów i świat się spieprzył.
- Tak. Dziękuję. - Tak.
Wiadomo, ile do decyzji?
Kupa czasu. Szczerze mówiąc, cieszę się, że się nie zbłaźniłam.
Ta okolica nie jest w naszym stylu. Pasuje do fanów latte kokosowego.
Sprawdziłem. Nikogo tu nie dźgnięto od 2016.
To dziwne. Napad z nożem co pół roku się przydaje.
Inaczej ceny domów szybują.
Mnie się tu podoba. Camden jest takie niechlujne.
Chciałabym, żeby w drodze do szkoły
nie oferowano dzieciom trawy albo podróbek butów.
- Mówisz o Cwanym Stevie? - Tak.
To legenda. Zdobędzie dosłownie każdy but.
Ale skąd je bierze? To mnie zastanawia.
Bo nie są nowe.
Mój Reebok Classic miał skarpetkę.
A nasze mieszkanie się rozpada.
- Ale tu ładnie, co? - Tak.
- Cześć. - Hej.
- Witajcie. - Nikki.
Jason. Jak masz na imię?
- Toby. - Cześć, jak leci?
- Cześć. - Hej.
- Nie przyjdę. - Co?
- Nie przyjdę. - Ale już przyszłaś.
Tak. Powiedzieć ci, że nie przyjdę.
- Rozumiem. - Jestem tu ciałem, ale nie moralnością.
Rozumiem.
Bo nie będziemy rozmawiać o Rainie, prawda? Oboje to wiemy.
Powiedziałam do ciebie 50 słów.
Nie znam cię. Nie wiem nawet, co tu robię.
Myślałem, że cię tu nie ma.
A te słowa były miłe.
Tak. Pójdę już.
Na razie.
Zdecydowanie już idę.
- To gdzie mieszkacie? - W Camden.
- Właśnie. - Jest ładne, ale sam wiesz.
Niby jest obiecujące i ma potencjał,
ale wciąż jest tam jeden bank i około 12 sklepów z bongami.
Właśnie.
Jakie śliczne.
Jak widzicie, prawie z łazienką, czyli nieźle.
Dużo miejsca i ogród wychodzi na południe.
Macie ogród?
Nie. Mieliśmy skrzynkę na kwiaty.
Ale się nie zachowała.
Dobrze. Możecie się rozejrzeć.
- Dobrze. - Rozgośćcie się.
- Dzięki. - Dziękujemy.
O Boże.
Jasna cholera.
- Jesteśmy zachwyceni. - Jest super.
Świetnie. Wyprowadzimy się możliwie najszybciej.
- Dam znać agentowi. - Dobrze. Fantastycznie.
Możecie poznać innych.
- Innych? - Jak to?
- Hej. - Jak leci?
- Cześć. - Hej.
To Nikki i Jason. Biorą pokój.
Pokój?
Hurra! Będziecie z nami mieszkać.
- Jest ładne. - „Pokój”.
Tylko zamek w łazience na dole nie działa.
Nie wiedziałem, że to pokój.
Musicie śpiewać, kiedy tam jesteście.
Dzięki. Będziemy w kontakcie.
- Dziękuję. - Zdzwonimy się.
- Tak, pa. - Świetnie. Na razie.
Nie przeczytałeś całego ogłoszenia?
Zobaczyłem „piękne” i przeskoczyłem do zdjęć.
Każdy tak robi.
Toby. Co to w ogóle za imię?
- Ukradłam gujawę. - Co? Czemu?
- Bo zjechał Camden. - Ty też.
Ja mogę zjeżdżać Camden. Mieszkam tam.
Rozumiem.
- Chcecie jakiś towar? - Nie, dzięki. Ale miło, że pytasz.
Hej, może nowe adidasy?
- Otwórz oczy, Steve. - Jakiś towar?
O tak. Nowe buciki.
Nie jest takie samo, nie?
Nie.
Jest lepsze.
To nasz dom.
Jason?
O mój… Co?
- Co on takiego zrobił? - Trzecią sypialnię.
Jason, to niewiarygodne.
- Patrz, Nikki. - Tak?
Są tu małe uchwyty dla małych rączek.
Przestań.
To takie szalone…
i takie słodkie.
- Czy to w ogóle możliwe? - Nie wiem.
To trzypokojowe mieszkanie. Tak jakby.
- Ale właściciel musi… - Nie teraz.
Dzisiaj się tym nacieszmy.
Boże.
DO FLAMENCO
Napisy: Marzena Falkowska