INSTYTUT JĘZYKOWY PÓŁNOCNY LONDYN
Fajne spodnie.
- Co? - Spodziewacie się powodzi?
MAMA TWOJA BABCIA PARŁA
ZDARŁA
KARŁA
ZMARŁA
O cholera.
PRZYJEDŹCIE DO KORNWALII
Twoja mama właśnie straciła swoją, więc ją wspierajmy.
Spotkałaś moją babcię trzy razy. Im bliżej się ją znało, tym mniej smutku.
Wiesz, że dali na to gęstą śmietanę?
Tak. Ale uważaj, bo cię to zabije.
Mam nadzieję, że nie.
Bo zabieram trochę do domu.
Boże, jak tu pięknie, Jase.
Wiem. Kiedy byłem dzieckiem, często spędzaliśmy tu lato.
Mam dużo wspomnień.
Hej. Bez jaj.
- Co? - Czy to…
Bez jaj. Widzisz to? JR.
Dużo wspomnień.
Dobra. Idziemy dalej?
- Chyba że chcecie odnowić znajomość. - Nie.
To śmieszne. Dobra.
To śmieszne.
Warto się starać
Czemu twoja babcia się tu przeniosła?
Przez rasizm.
Przysięgła, że nie zostawi domu w Londynie.
Doprowadziła do tego, że otaczała go autostrada.
Zebrała 10 000 podpisów. Przykuła się do drzewa.
Oferowali jej fortunę.
- Aha. - Była nie do ruszenia.
Ale kiedy obok wprowadziła się miła rodzina z Azji, to się zmyła.
O kurde.
- Cześć. - O, cześć.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Dobrze.
Przyniosłam kwiaty od mamy.
Nikki Newman. A to Sky. Sky Jones.
Po co używasz naszych nazwisk?
- Cześć. - Hej.
Przykro mi z powodu…
- Nie trzeba. Była okropna. - To prawda.
Ale była nasza.
- Tak. - Ona…
Przyjdziesz na uroczystość na plaży?
- Tak. To ważne dla mamy. - Tak.
- Pójdę już. - Dobra. Jasne.
Do zobaczenia.
- Na razie. - Pa.
Miło było…
- Chodź. - To była dziwna rozmowa.
Wcale nie. Była dobra.
- Żartujesz? - Co?
Jakbyś nadawał z okopu do bazy.
„Dobrze”. „Tak”.
- „Odbiór”. Kto to był? - Nikt. Stara znajoma.
- Tak? - Tak.
Sky Jones?
- No tak. - Co?
- To była SJ ze słupa? - Może.
Czemu była taka dziwna? Źle ją traktowałeś?
- Zerwałeś z nią? - Nie.
Wciąż jesteśmy razem.
Pamiętaj, nie zostawiaj mnie samej z twoją ciocią. Nigdy nie wiem, co mówić.
Mów, jaki Londyn jest drogi. Uwielbiają to.
- O proszę. - Cześć.
- Hej.
Jak leci?
Cześć.
- Wejdźcie. - Dziękuję.
- Wszyscy są w środku. - Dobrze.
- Cześć, mamo. Jak się czujesz? - Jason.
Cześć, Janet.
Cześć wam.
Cześć.
Jak się czujesz, Sandro?
Co?
Nie wiem. Takie jest życie, prawda?
No tak. Przypuszczam, że to dobre podejście.
Tak mi przykro, Janet.
To było trzy dni temu, więc już po ptokach.
No tak.
Tak to jest. Na każdego przychodzi pora. Przyjaciół, rodzinę.
Najlepszych Bitelsów.
Pytoni umierają z grubsza w kolejności, na którą miałem nadzieję.
Wszystko się rozpada, do cholery.
Kiedy tak czuję, Sandro,
pomaga mi korzystanie z pozytywnych afirmacji.
Szopa się rozpada, Nikki.
Może pozytywnie ją zaafirmujesz, żeby znów stała.
No tak.
Dobrze.
Ile znaków „Za reklamy dziękujemy” musi wywiesić?
Nienawidziła reklam!
Coś tu nie gra.
Nie, po prostu smakuje dziwnie przez wapień.
Powinienem ci powiedzieć, że Emmy chyba się we mnie zadurzyła.
Zaczęło się parę lat temu. Nic poważnego.
To ten wiek, a ja jestem seksowym kuzynem.
- Rozumiem. Jesteś pewny? - Zaufaj mi. Mężczyźni to wiedzą.
Kobiety hetero tak na siebie nie patrzą.
Chyba że w więzieniu.
Cholera, Nikki. Nie każda młoda osoba jest lesbijką.
- Czuję gniew twojej mamy. - Emmy!
Jakby nie mogła uspokoić się nawet na chwilę.
Dostosowała się do tego.
Jak mieszkańcy gór, którzy nie potrzebują dużo tlenu.
Jej mama umarła.
Musi choć trochę poczuć.
Nie zepsuj jej, proszę.
Nie. Nie martw się. To musi potrwać.
Rozłożymy ją na części, naprawimy i złożymy z powrotem.
Przyjechaliśmy tylko na dwa dni. Ale nie. Będzie dobrze.
Cześć, Sandro.
Masz chwilę?
Pomyślałam, że byłoby miło
gdybyś przez chwilę ze mną pooddychała.
Czasem, kiedy robi się nerwowo,
ważne jest, żeby znaleźć trochę czasu na zwykłe oddychanie.
Uwzględniam oddech w planie dnia, Nikki.
- Wyleczona? - Nie.
Nie chcesz wiedzieć, co siedzi pod gniewem?
Jestem pewny, że nie ma tam nic poza gniewem.
Gniew jest taki bezcelowy. Musi być coś więcej.
- Nie sądzę. - Musi. Jej mama umarła.
- Tak, ale była okropną rasistką. - To nieważne.
To trochę pomaga, nie?
Twoja rodzina jest dziwna.
Ale dziwna w normie, nie?
Rachunek, proszę. Dzięki.
Nie kryją sprośności na kompie.
- O Boże. - Co?
Dlatego nazywa się Sky?
- Jest, kurde, wszędzie. - Gdzie jest?
No tak. Zabawne.
Sprawdziłam ją w sieci. Jest artystką.
- Nie. Sprzedaje tylko stare drewno. - To się tutaj nazywa sztuką.
Zawsze chciałam tworzyć.
Każdy może być tu bohemą, jeśli sprzeda jedną bambusową mydelniczkę na tydzień.
W Londynie byliby bezdomni.
- Możesz przestać? Proszę. - Co?
To było jakieś 15 lat temu.
Nie przeszła nam już zazdrość o byłych?
- Nie jestem… - Słuchaj.
- Twój ma z nami ubezpieczenie AC. - Bo kiedy go usuwam, rata rośnie.
- Co? - Ten chłopak wygląda jak ty.
- Który? - Ten z dużą głową.
Proszę bardzo.
- Dziękuję. - Dzięki.
Sto lat, sto lat
Kiedy byliście razem?
Jakieś 15 lat…
Niech żyje Tristan nam
- Sto lat, sto lat - …temu.
„Z cienia wychodzi Frank Carter. Ma 52 lat i na tyle wygląda.
Jest cyniczny i cierpki, a w oczach ma pustkę.
Próżnię, przepaść, coś niewypowiedzianego.
Powali człowieka, ale pomoże mu wstać. To jego kodeks. Jego zasady.
Stoi obok atrakcyjnej 28-latki.
Wie, że ma ją zabić.
Ale kiedy samotny deszcz pada na ich twarze,
uświadamia sobie, że być może ona ma go też ocalić”.
Jak deszcz może być samotny?
I czemu w książkach i filmach zawsze pada, kiedy ludzie się zakochują?
W życiu tak przecież nie jest.
Ten twój ton sprawia,
że moja kreatywność trochę cierpi.
Po prostu myślę, że musisz napisać o czymś osobistym.
No tak.
Poza tym pisarze muszą umieć przyjmować krytykę.
Może przeskoczmy do zakończenia,
bo tam wszystko nabiera tempa.
Świetnie. I może zrobimy ślubne plany przed kolacją.
Ale musisz mieć kontekst.
Inaczej nie zrozumiesz.
Dobrze, zacznijmy od początku i tym razem spróbuj się wsłuchać.
W porządku.
„Z cienia wychodzi Frank Carter”…
Słucham.
Nie wygląda tak jak ja.
Żartujesz? Widziałeś tę jego wielką głowę?
Pewnie nie zgrywa się to w czasie.
- Poza tym nie była taka wielka. - Serio?
Wyglądał jak posąg moai. Dziwne, że się nie przewrócił.
Wszystkie dzieci mają duże głowy. Dlatego trudno zakłada im się swetry.
Moja mama musiała nacinać kołnierz.
To nie działa jak test DNA.
Lekarz nie mówi: „No tak, ma dużą głowę. To by pasowało”.
Musimy się tu przeprowadzić? Nikogo nie znam.
Znasz Sky i chłopaka z dużą głową, który może być moim dzieckiem.
- Traktujesz to poważnie? - Nie.
Możemy przystopować?
Widzisz chłopaka z dużą głową
i nagle szukamy domów na sprzedaż?
A poza tym…
jestem dość pewny, że nie zgrywa się to w czasie.
Chodź.
DZIĘKUJEMY ZA PŁATNOŚĆ! KWIATY ŚLUBNE
SKRZYNKA ODBIORCZA
ZNALAZŁEM ŚWIETNEGO FOTOGRAFA!
O Boże.
Chowa się pani?
Jakaś kobieta chwali się dzieckiem jak cholernym Grammy,
więc robię sobie przerwę.
- Pani Newman. - Tak.
Jestem Deven. Tata Rainy.
Raina.
Ta od skarpetek.
Tak. Pracuję nad tym.
Bardzo panią lubi.
Mam szczęście. Większość mnie nienawidzi.
Jest pani z nimi szczera. To lepsze na dłuższą metę.
Może.
Nie wszyscy nauczyciele są jak Michelle Pfeiffer w Młodych gniewnych.
Niektórzy robią to tylko dla wakacji.
Zabawna pani jest.
Co? Nie wie pani o tym?
Nigdy nie wiem, co robić z komplementami.
Trzymać je blisko serca.
Do zobaczenia. Mam nadzieję.
Nie wiem, po co to robimy.
Nie chciała mszy, tylko kremacji. Tak mówiła.
Nie ma żadnej herbaty? Przecież musi mieć.
Pójdziemy po nią.
Nie, opróżnicie ze mną szopę.
Nie będzie naprawiana, więc ją rozbierzemy.
Już znalazłam. Mnóstwo.
Janet.
Pamiętasz, kiedy ostatni raz spędzałem tu lato?
- To było jakieś 18, 19 lat temu? - Chyba tak.
Proszę bardzo. Dziękuję.
Nie, pomyliłam się.
To było wtedy, jak straciliśmy psa.
Trochę ponad 16 lat temu. Prawie 17.
O Boże. Chcecie adoptować nastolatkę?
Chodźcie!
O Boże. Jest gorzej, niż myślałam.
Słuchaj, Nikki. To niczego nie dowodzi.
- Jeśli to mój syn, to… - Princess ma brata.
Co? Czemu nam nie powiedzieli?
Właśnie powiedzieli. Ten na filmiku to jej brat.
- Co? - Tak.
Nikt nie może wziąć obojga, więc muszą ich rozdzielić.
Princess ma brata.
- Patrz na nich. Jak mogą ich rozdzielać? - Chyba nie mają wyboru.
Nie. Tak nie można.
Przepraszam.
Tak nie powinno się robić.
Byłabym zrozpaczona, gdyby rozdzielili mnie i Karen.
A to Karen. Do 31 roku życia nawet jej nie lubiłam.
Możemy jej pomóc, prawda? To też nasze zadanie.
Nie, to po prostu nie fair!
Tyle rzeczy jest nie fair!
Ludzie muszą zająć się całą tą niesprawiedliwością.
Bo niektórzy próbują żyć jak dobrzy ludzie,
jedzą sobie smaczne lody, a wtedy nagle Bóg myśli,
że skoro w końcu poczuli się szczęśliwi,
to zrzuci na nich chłopaka z dużą głową i wszystko zepsuje.
A czy ta dziewięciolatka może zaufać tylko jednej osobie na całym świecie?
No to ją jej zabiorę. I teraz niektórzy mają więcej chłopców, niż im trzeba.
A inni nie mają wystarczająco. Czy to jest fair?
- Trochę to skomplikowane. - Odpowiedź brzmi „nie”!
To beznadziejne! I mam tego dość!
Boże.
Przepraszam, że musimy to robić.
Hej, Nikki.
- Co ty robisz? - Nikki!
Czemu wszystko jest takie trudne?
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Czemu umarłaś, zanim zdążyłam oddzwonić?
System!
Tak ogólnie!
Ale wiem, że każdy robi, co może!
- Cholerny rak! - Sandro? Kochanie?
Ludzie, którzy mówią „czas na prosecco”!
Mówienie o wnukach
przy ludziach, którzy ich nie mają!
Suki z naturalnie… falującymi…
włosami blond!
Nie chcę umierać!
To może…
Przynajmniej mam to z głowy.
Czemu myślisz, że…
Umarła, a ja jestem następna.
Robi się późno, a co ja osiągnęłam?
Boże, osiągnęłaś sporo.
Wiesz…
dopiero w wieku 70 lat spróbowałam ciemnej czekolady.
- Była taka… słodko-gorzka. - Wiem, jest okropna.
Pomyślałam o wszystkich zmarnowanych latach, kiedy jej nie jadłam.
Rozumiem. No tak.
Chcę zrobić coś, czego nigdy nie robiłam.
Tak?
Chcę
pojechać do Jemenu.
Dobrze. Tak, możesz pojechać do Jemenu.
- Mogę? - Tak.
Albo gdzie indziej. Tam, gdzie jest plaża.
Albo rząd.
Możesz zrobić, co chcesz.
Dziękuję.
Naprawdę chciała kremacji.
Ludzie ignorują starszych.
Sandro.
Nie ma żadnych szans na to, że ludzie zignorują ciebie.
ZA REKLAMY DZIĘKUJEMY
Czemu zabierasz reklamy? Co robisz?
Nie będę jej ignorować.
Wszystko gra, Rambo?
- Chyba tak. - Tak?
Wyładowałam gniew na szopie.
- Dobrze. Ale trochę się boję. - Czemu?
Bo nie mamy szopy.
A jeśli teraz będzie inaczej?
Nie będzie.
A jeśli masz syna i nie będziesz chciał mieć więcej dzieci?
Dzieci raczej tak nie działają. Nie wypełniają serca.
Powiększają je, więc więcej się w nim mieści.
Nie chcę czuć się sama. Ty to już wszystko zrobiłeś.
To, co próbujemy zrobić razem. Zrobiłeś to już.
Niczego nie zrobiłem. Ma 16 lat.
Przegapiłem najlepsze chwile.
Jakbym przyszedł na koncert McCartneya po „Hey, Jude” akurat na chór z żabami.
Słuchaj, cokolwiek się stanie…
zepsujemy to razem.
Dobrze?
Chodź.
Nie możemy skremować jej, ale możemy skremować jej reklamy.
To uroczystość, więc powinniśmy powiedzieć coś miłego o babci.
- Wszyscy? - Tak.
Ktoś chce zacząć?
- Jase. - Chwila, główkuję…
Nikt nie zwracał ubrań do sklepu lepiej niż babcia.
Pamiętacie? Bez paragonu, bez problemu.
Serio, to była supermoc, Rakhi.
Nie kładła się, póki nie daliśmy znać, że wróciliśmy do domu.
Tak.
Dzwoniliśmy ze Swindon, żeby mogła się położyć.
Pamiętacie kapelusz?
Nie ufała kamerom, więc do Londynu zakładała duży kapelusz.
Bardzo incognito. 80-latka w sombrero.
Była twarda jak skała.
Pochowała dwóch mężów, trzy siostry i parę kotów.
I dużo uczuć.
O tak.
Koty nie były wprawdzie jej, ale…
Rozrzućmy prochy.
Prosto w ogień.
- Kochamy cię. - Nara, babciu.
Spoczywaj w pokoju.
Patrzcie na to.
Wszystko gra?
Idź.
Tak?
Tak.
Jeśli twoja mama może jechać do Jemenu, zniosę wszystko.
Dobra.
- Kto jedzie do Jemenu? - Idź już.
- Idź poszukać dziadka. - Dobrze.
- Hejka. - Cześć.
- Wszystko gra? - Tak.
A u ciebie?
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Dobrze. Dzięki, że przyszłaś.
- Nie ma za co. - Słuchaj…
Napiłabym się wina.
Podskoczyłybyście kupić?
- Tak. - Pewnie.
Tak? Dobrze. Muszę zapisać.
Janet, masz długopis?
Jestem wybredna w kwestii wina. Będziecie musiały trochę poszukać.
- Nie ma sprawy. - Pewnie.
Tak? Dobra.
Chciałbym z tobą o czymś porozmawiać.
Ja też.
- Super. Dziękuję. - Chodź.
Tydzień temu wypiłam lampkę czerwonego w okolicy Leicester Square.
Kosztowała 9,20 £.
„Bawcie się dobrze”?
Nieźle, Nikki.
Wolność.
Po prostu… ma dość dużą głowę.
Poza tym byliśmy wtedy razem, więc zgrywa się to w czasie.
Tak, to prawda.
Powinnam była pewnie powiedzieć ci to wtedy…
Dobrze.
Ale…
zdradzałam cię.
- Co? - Dużo.
Z kim?
- Poznałeś Briana? - Nie.
- Miło cię widzieć, synu. - Tak.
Bywa tu w kratkę.
Dobrze.
Przepraszam.
Nic…
Nic nie szkodzi.
- No to… - Miło cię widzieć.
- Ciebie też. - Do dzieła!
Zimno. Jak zimno!
- Nie wejdziesz, kochana? - A ty, Vic?
- Nie masz ochoty? - Chodź, Jan!
- Nie wejdzie. Idzie! - Tak? Naprawdę?
- Chodź, Janet! Jest przyjemnie. - Chodź!
Hej, możesz je potrzymać? Super.
Zmoczyłam majtki.
No proszę. Ten wodorost mnie goni!
Zamieniłem słówko z…
Ma jeszcze większą.
- Dobra. - No to na razie.
Jeszcze to.
Patrz.
Widzisz?
Miałaś rację.
DEVEN TATA RAINY
Dobrze.
NEWMAN NAUCZYCIELKA SZKOŁA PODSTAWOWA CERRINGTON
Może się pan zatrzymać?
Nikki, dokąd idziesz?
Co ona robi?
Napisy: Marzena Falkowska