ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΛΩΣΣΑΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ
Ωραία παντελόνια, παίδες.
-Τι; -Πλημμύρα περιμένετε;
ΜΑΜΑ Η ΓΙΑΓΙΑ ΣΟΥ ΠΕΤΑΞΕ
ΠΕΡΑΣΕ
ΠΕΤΡΩΣΕ
ΠΕΘΑΝΕ
Οχ, γαμώτο.
ΕΛΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΝΟΥΑΛΗ
Η μαμά σου έχασε τη μητέρα της, οπότε ας της σταθούμε πραγματικά.
Τρεις φορές είδες τη γιαγιά μου. Αν την ήξερες καλύτερα, δεν θα λυπόσουν.
Ξέρεις ότι έχει πηγμένη κρέμα από πάνω;
-Ναι. Πρόσεχε, όμως, θα σε σκοτώσουν αυτά. -Ελπίζω πως όχι.
Γιατί θα πάρω και μαζί μου.
Είναι πανέμορφα εδώ κάτω, Τζέις.
Ναι, το ξέρω. Πέρασα πολλά καλοκαίρια εδώ παιδί.
Πάρα πολλές αναμνήσεις εδώ κάτω.
Δεν παίζει αυτό.
-Τι; -Αυτό είναι…
Δεν παίζει. Κοίτα, το βλέπεις αυτό; "ΤΡ".
Πολλές αναμνήσεις.
Μάλιστα. Προχωράμε; Εκτός αν θέλετε να τα πείτε τα δυο σας.
Όχι, όχι.
Παράξενο. Εντάξει.
Παράξενο.
Το παλεύουμε
-Γιατί μετακόμισε εδώ κάτω η γιαγιά σου; -Από ρατσισμό.
Ορκίστηκε να μη φύγει απ' το Λονδίνο.
Κάποτε κατάφερε να εκτρέψει έναν αυτοκινητόδρομο.
Μάζεψε 10.000 υπογραφές. Αλυσοδέθηκε σ' ένα δέντρο.
Της πρόσφεραν μια περιουσία.
-Ναι. -Ακλόνητη ήταν.
Ώσπου έρχεται μια οικογένεια Ασιατών δίπλα και τσακίστηκε εδώ κάτω σαν κυνηγόσκυλο.
Οχ, γαμώτο.
Γαμώτο.
-Γεια. -Γεια.
-Τι κάνεις; -Καλά. Εσύ;
-Καλά, ναι. Ναι, εσύ; -Ναι, καλά.
Απλώς, έφερα λίγα λουλούδια απ' τη μαμά.
Νίκι Νιούμαν. Από δω η Σκάι. Η Σκάι Τζόουνς.
Μάλιστα. Γιατί πλήρη ονοματεπώνυμα;
-Γεια σου. -Γεια.
Λυπάμαι πολύ για…
-Όχι, δεν πειράζει. Ήταν φρικτή. -Όντως ήταν!
Ήταν δική μας, όμως.
-Ναι. -Ήταν…
Θα έρθεις στην επιμνημόσυνη δέηση στην παραλία;
-Ναι, είναι σημαντικό για τη μαμά. -Ναι.
-Πάω εγώ. -Εντάξει. Έγινε, ναι.
Έγινε, τα λέμε.
-Τα λέμε. -Γεια.
Χάρηκα που…
-Πάμε. -Περίεργη συζήτηση.
Δεν ήταν. Μια χαρά συζήτηση ήταν.
-Με δουλεύεις; -Τι;
Σαν να 'χες παγιδευτεί σε χαράκωμα και καλούσες τη βάση.
"Ωραία, ναι". "Καλά, ναι".
-"Όβερ". Ποια ήταν αυτή; -Καμία. Μια παλιά γνωστή.
-Α, ναι; -Ναι.
Η Σκάι Τζόουνς;
-Α, μάλιστα. -Τι;
-Η ΣΤ απ' τον στύλο; -Ίσως.
Γιατί φερόταν περίεργα; Την πλήγωσες;
-Τη χώρισες; -Όχι, όχι. Ακόμη μαζί είμαστε.
Κοίτα να μη μ' αφήσεις μόνη με τη θεία σου. Δεν έχω τι να της λέω.
Πες για την ακρίβεια στο Λονδίνο. Τρελαίνονται.
-Να τος. -Γεια σου.
-Γεια σου, μεγάλε. -Γεια.
Τι κάνεις;
Γεια σου.
-Περάστε μέσα, περάστε. -Ευχαριστώ.
-Είναι όλοι μέσα. -Εντάξει.
-Γεια σου, μαμά. Καλά είσαι; -Τζέισον.
Γεια σου, Τζάνετ.
Γεια σας.
Πώς είμαστε, Σάντρα;
Τι;
Δεν ξέρω. Περίεργη κατάσταση, έτσι;
Μάλιστα. Υποθέτω πως είναι ένας καλός τρόπος να το δεις.
Λυπάμαι πολύ για την απώλεια, Τζάνετ.
Πάνε τρεις μέρες, οπότε, περασμένα ξεχασμένα.
Μάλιστα. Ναι.
Συμβαίνουν αυτά. Όλοι θα το πάθουμε. Φίλοι, συγγενείς.
Οι καλύτεροι των Beatles.
Κι οι Pythons πεθαίνουν περίπου με τη σειρά που ήλπιζα, οπότε…
Να πάρει η ευχή, τα πάντα καταρρέουν.
Όταν νιώθεις έτσι, Σάντρα,
το βρίσκω πολύ χρήσιμο να καταφεύγεις σε θετικές επιβεβαιώσεις.
Η αποθήκη καταρρέει, Νίκι.
Δεν πετάγεσαι έξω να την ξαναστήσεις επιβεβαιώνοντάς τη θετικά;
Μάλιστα.
Ναι.
Πόσα αυτοκόλλητα "Όχι ανεπιθύμητη αλληλογραφία" να κολλήσει;
Μισούσε την ανεπιθύμητη αλληλογραφία!
Κάτι δεν πάει καλά εδώ.
Καλό είναι. Απλώς έχει περίεργη γεύση λόγω ασβεστόλιθου.
Μάλλον πρέπει να σου αναφέρω ότι η Έμι είναι λίγο τσιμπημένη μαζί μου.
Αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι κάτι.
Είναι η ηλικία της κι εγώ είμαι ο σέξι ξάδελφος.
Εντάξει. Είσαι σίγουρος;
Πίστεψέ με. Ένας άντρας ξέρει.
Οι στρέιτ γυναίκες δεν κοιτάζονται έτσι, Τζέισον.
Μόνο στη φυλακή.
Έλεος, ρε Νίκι. Δεν είναι λεσβίες όλες οι πιτσιρίκες.
-Έχει τρομερό θυμό η μαμά σου. -Έμι!
Νιώθω πως δεν ηρεμεί ούτε για μια στιγμή.
Έχει προσαρμοστεί. Σαν εκείνους που ζουν στο βουνό με λιγοστό οξυγόνο.
Πέθανε η μαμά της.
Πρέπει να διαχειριστεί τα συναισθήματά της.
Μην την κάνεις να λυγίσει.
Όχι, δεν είναι κακό. Μια διαδικασία είναι.
Τη λυγίζουμε, αντιμετωπίζει ό,τι νιώθει και συνέρχεται.
Δυο μέρες έχουμε μόνο.
Όχι, όχι. Όλα θα πάνε καλά.
Γεια σου, Σάντρα.
Έχεις ένα λεπτό;
Σκέφτηκα πως θα ήταν όμορφο
να αφιερώσεις λίγο χρόνο να αναπνεύσεις μαζί μου.
Μερικές φορές, όταν όλα είναι λίγο πιεστικά,
είναι πολύ σημαντικό να ξεκλέψεις λίγο χρόνο κι απλώς να αναπνεύσεις.
Εντάσσω την αναπνοή μες στη μέρα μου, Νίκι.
-Θεραπεύτηκε; -Όχι.
Δεν θες να μάθεις τι κρύβει ο θυμός;
Όχι. Σίγουρα είναι σκέτος θυμός μέχρι βαθιά μέσα.
Ανούσιο συναίσθημα. Κάτι άλλο τρέχει.
-Δεν νομίζω. -Πρέπει. Μόλις έχασε τη μαμά της.
-Μα ήταν μια αντιπαθέστατη ρατσίστρια. -Δεν έχει σημασία.
-Αμβλύνει τον πόνο, όχι; -Είστε αλλόκοτη οικογένεια.
Φυσιολογικά αλλόκοτη, όμως. Τον λογαριασμό, παρακαλώ.
Όχι με κρυμμένα άπλυτα.
-Θεέ μου. -Τι;
Γι' αυτό τη λένε Σκάι, σαν τον ουρανό;
-Επειδή είναι παντού. -Πού είναι;
Α, ναι. Πολύ περίεργο.
Την έψαξα. Καλλιτέχνιδα είναι.
-Απλώς πουλάει ξεβρασμένα ξύλα. -Θεωρείται τέχνη εδώ κάτω.
Πάντα ήθελα να κάνω κάτι καλλιτεχνικό.
Όλοι το παίζουν μποέμ εδώ. Ζουν πουλώντας μία μπαμπού σαπουνοθήκη τη βδομάδα.
Στο Λονδίνο θα ήταν άστεγοι.
-Θα σταματήσεις; Σε παρακαλώ. -Τι;
Κοίτα, πέρασαν πάνω από 15 χρόνια, εντάξει;
Δεν έχουμε ξεπεράσει το στάδιο "ζηλεύω τους πρώην";
-Δεν… -Ο πρώην σου είναι
στην ασφάλεια του αμαξιού.
Ναι, γιατί αν τον βγάλω, το ποσό εκτοξεύεται.
-Τι; -Σου μοιάζει πολύ ο μικρός.
-Ποιος; -Εκείνος με την κεφάλα.
Ορίστε, κύριε.
-Ευχαριστούμε. -Ευχαριστώ.
Να ζήσεις και χρόνια πολλά
Πότε είπες ότι τα 'χατε;
Καμιά 15αριά χρό…
Να ζήσεις, Τρίσταν
-Και χρόνια πολλά -Χρόνια πριν.
"Από τις σκιές ξεπροβάλλει ο Φρανκ Κάρτερ, με τα 52 χρόνια του να του φαίνονται.
Ένας σκληροτράχηλος ψημένος τύπος με μια κενότητα στα μάτια του.
Ένα κενό, ένα χάσμα, κάτι ανείπωτο.
Θα ρίξει κάποιον, μα θα τον ξανασηκώσει. Αυτός είναι ο κώδικάς του, οι κανόνες του.
Στέκεται δίπλα σε μια γυναίκα, 28 ετών, ελκυστική.
Ήξερε ότι την έστειλαν να τον σκοτώσει.
Μα καθώς η μοναχική βροχή τους μαστίγωνε τα πρόσωπα,
συνειδητοποίησε πως ίσως, πιθανώς, να τον έσωζε κιόλας".
Πώς γίνεται να 'ναι μοναχική η βροχή;
Και γιατί πάντα βρέχει σε βιβλία και ταινίες όταν ερωτεύονται;
Δεν είναι ρεαλιστικό, σωστά;
Λοιπόν, ο τόνος σου τώρα
με κάνει να συρρικνώνομαι λίγο, δημιουργικά.
Απλώς θεωρώ πως πρέπει να γράψεις για κάτι πιο προσωπικό.
Μάλιστα.
Και οι συγγραφείς πρέπει να δέχονται την κριτική.
Πάμε κατευθείαν στο τέλος, γιατί γίνεται πιο συναρπαστικό.
Τέλεια. Και να σχεδιάσουμε λίγο τον γάμο πριν το βραδινό.
Θα χρειαστείς το συγκείμενο, αλλιώς δεν θα καταλάβ…
Εντάξει, πάμε πάλι απ' την αρχή, και προσπάθησε ν' ακούσεις αυτήν τη φορά.
-Εντάξει. -Ωραία.
"Από τις σκιές ξεπροβάλλει ο Φρανκ Κάρτερ…"
Ακούω.
Δεν μου μοιάζει!
Πλάκα κάνεις; Δεν είδες μια κεφάλα;
Δεν βγαίνουν οι ημερομηνίες.
-Και δεν είχε τόσο μεγάλο κεφάλι. -Σοβαρά τώρα;
Σαν άγαλμα απ' το Νησί του Πάσχα ήταν. Απορώ πώς δεν τον πήρε το βάρος.
Όλα τα παιδιά έχουν μεγάλο κεφάλι. Γι' αυτό τους φρακάρει η πιτζάμα.
Η μαμά μού έκοβε τη λαιμόκοψη εμένα.
Δεν είναι και τεστ DNA!
Δεν πας στον γιατρό και λέει "Ναι, έχει κεφάλα. Αυτό είναι αρκετό".
Θα μετακομίσουμε εδώ κάτω; Δεν ξέρω κανέναν.
Ξέρεις τη Σκάι, το παιδί με την κεφάλα, που ίσως είναι δικό μου.
-Το παίρνεις στα σοβαρά; -Όχι απόλυτα. Να πάρουμε μια ανάσα;
Βλέπεις ένα παιδί με μεγάλο κεφάλι και σπαστά μαλλιά και ψάχνουμε για σπίτι;
Και τέλος πάντων είμαι…
σχετικά σίγουρος πως δεν βγαίνουν οι ημερομηνίες.
Πάμε.
ΠΛΗΡΩΜΗ ΝΥΦΙΚΕΣ ΑΝΘΟΔΕΣΜΕΣ
ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΑ ΣΚΟΤ
ΒΡΗΚΑ ΦΟΒΕΡΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟ!
ΠΟΡΤΡΕΤΑ. 600 ΛΙΡΕΣ ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΠΟΖΕΣ.
Αχ, Θεέ μου.
Κρύβεσαι;
Κάποια επιδεικνύει το μωρό της σαν να 'ναι κάνα Γκράμι, οπότε απέχω.
-Είστε η κυρία Νιούμαν. -Ναι.
Ντέβεν. Ο μπαμπάς της Ρέινα.
Α, η Ρέινα.
Με τις κάλτσες.
Ναι. Το παλεύω αυτό.
Σε θαυμάζει πολύ.
Τυχερή είμαι. Τα περισσότερα με μισούν.
Μπα, απλώς τους τα λες σταράτα. Είναι καλύτερο μακροπρόθεσμα.
Ίσως.
Δεν είναι όλες σαν τη Μισέλ Πφάιφερ στο Ασυμβίβαστη Γενιά.
Κάποιοι το κάνουμε για τις 12 βδομάδες διακοπές.
Πλάκα έχεις!
Τι; Δεν το ξέρεις ότι έχεις πλάκα;
Δεν ξέρω πώς ν' αντιδράσω στα κομπλιμέντα.
Νιώσε όμορφα.
Τα ξαναλέμε, κυρία Νιούμαν. Ελπίζω.
Απορώ γιατί το κάνουμε αυτό.
Δεν ήθελε εκκλησία, αλλά αποτέφρωση. Το είπε.
Δεν έχει καθόλου τσάι; Δεν μπορεί να μην έχει.
Πάμε να πάρουμε εμείς.
Όχι, εσείς θα καθαρίσετε την αποθήκη μαζί μου.
Δεν πρόκειται να ξαναστηθεί όρθια.
Όλα καλά, να το! Μπόλικο.
Τζάνετ.
Θυμάσαι το τελευταίο καλοκαίρι που 'χα έρθει;
-Πόσο ήταν, 18, 19 χρόνια πριν; -Ναι, περίπου τότε.
Ναι. Ορίστε. Ευχαριστώ.
Όχι, ψέματα.
Ήταν τότε που χάσαμε τον σκύλο.
Δεκαέξι χρόνια και κάτι. Κοντά 17.
Αχ, Θεέ μου. Θέλετε να υιοθετήσετε μια έφηβη;
ΤΡ ΣΤ
Άντε, λοιπόν!
Θεέ μου. Χειρότερα απ' ό,τι πίστευα.
Κοίτα, Νίκι, αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα.
-Αν είναι γιος μου, τότε… -Η Πρίνσες έχει έναν αδελφό.
Τι; Γιατί δεν μας το είπαν;
Μόλις μας το είπαν. Ο αδελφός της είναι στο βιντεάκι.
-Τι; -Ναι.
Κανείς δεν τα παίρνει μαζί, οπότε πρέπει να τα χωρίσουν.
Η Πρίνσες έχει αδελφό.
Δες τα, Τζέις. Πώς θα τα χωρίσουν;
Προφανώς δεν έχουν επιλογή.
Όχι! Αυτό δεν είναι… Δεν είναι σωστό.
Αυτό είναι… Συγγνώμη, είναι… Δεν είναι σωστό να συμβεί αυτό.
Εγώ θα συγκλονιζόμουν αν μας χώριζαν με την Κάρεν,
και δεν τη συμπαθούσα καν μέχρι τα 31 μου!
Εμείς δεν αναλαμβάνουμε να τη βοηθήσουμε;
Όχι, απλώς δεν είναι δίκαιο!
Τόσο πολλά πράγματα δεν είναι δίκαια!
Ειλικρινά, Τζέις, ο κόσμος πρέπει επιτέλους να κάνει κάτι με τις αδικίες.
Γιατί, πραγματικά, κάποιοι προσπαθούν να είναι καλοί άνθρωποι,
ν' απολαύσουν ένα εξαιρετικό παγωτό, ώσπου ξαφνικά ο Θεός λέει
"Σαν να τη βλέπω χαρούμενη αυτή.
Ας της στείλω έναν κεφάλα να τα κάνω όλα μπάχαλο".
"Εκείνη η εννιάχρονη εμπιστεύεται μόνο ένα άτομο σ' ολόκληρο τον κόσμο;
Ας της τον πάρουμε, λοιπόν!"
Και τώρα κάποιοι έχουν περίσσευμα αγοριών κι άλλοι έλλειμμα! Είναι δίκαιο αυτό;
-Κουβαλούσες πολλά μέσα σου. -Η απάντηση είναι "Δεν είναι"!
Είναι χάλι μαύρο! Είναι χάλι, κι εγώ… Βαρέθηκα πια!
Θεέ μου…
Σόρι που πρέπει να κάνουμε αυτό.
Νίκι.
-Τι κάνεις; -Νίκι!
Γιατί είναι τόσο δύσκολα όλα;
-Συγγνώμη. -Δεν πειράζει.
Γιατί πέθανες πριν σου τηλεφωνήσω;
Το σύστημα!
Γενικώς!
Αλλά, ξέρω, όλοι βάζουν τα δυνατά τους!
-Καταραμένε καρκίνε! -Σάντρα; Αγάπη μου;
Όσοι λένε "Η υπόθεση σηκώνει κρασί"!
Το να μιλάς για τα εγγόνια σου
μπροστά σε ανθρώπους που δεν έχουν!
Σκρόφες… με φυσικά…
κατσαρά… ξανθά μαλλιά!
Δεν θέλω να πεθάνω!
Εγώ θα…
Γλίτωσες τον κόπο.
Γιατί θεωρείς ότι εσύ…
Έφυγε εκείνη, παίρνω σειρά εγώ.
Πέρασαν τα χρόνια και τι έχω κάνει;
Έχεις κάνει ένα σωρό πράγματα!
Ξέρεις…
πήγα 70 ετών για να δοκιμάσω μια σοκολάτα υγείας της προκοπής.
-Ήταν τόσο… γλυκόπικρο. -Το ξέρω, είναι απαίσια.
Γιατί σκέφτηκα πόσα χρόνια χαράμισα χωρίς να την τρώω.
Α, κατάλαβα. Ναι.
-Θέλω να κάνω κάτι πρωτόγνωρο. -Ναι;
Θέλω…
να πάω στην Υεμένη!
Εντάξει. Ναι, θα μπορούσες να πας στην Υεμένη.
-Αλήθεια; -Ναι!
Ή κάπου αλλού. Ίσως κάπου που να 'χει θάλασσα.
Ή κυβέρνηση.
Μπορείς να κάνεις ό,τι θες.
Σ' ευχαριστώ.
Όντως ήθελε να αποτεφρωθεί.
-Σε αγνοούν όταν γερνάς. -Σάντρα.
Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να σ' αγνοήσει ποτέ κανείς.
ΟΧΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΗ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ
Γιατί μαζεύεις την ανεπιθύμητη αλληλογραφία;
Για να μην την αγνοήσω.
Είσαι καλά, Ράμπο;
-Ναι, έτσι λέω. -Ναι;
Απλώς ξέσπασα στην αποθήκη.
-Δεν πειράζει. Απλώς φοβάμαι λίγο. -Γιατί;
Γιατί εμείς δεν έχουμε αποθήκη.
-Κι αν αυτό αλλάξει τα πράγματα; -Δεν θα τ' αλλάξει.
Κι αν έχεις γιο και συνειδητοποιήσεις πως δεν θες άλλα παιδιά;
Δεν πάει έτσι με τα παιδιά. Δεν σου φράζουν την καρδιά.
Βασικά, την κάνουν μεγαλύτερη, οπότε έχεις περισσότερο χώρο.
Δεν θέλω να νιώσω μόνη, επειδή εσύ το έχεις ξαναπεράσει.
Αυτό που παλεύουμε να κάνουμε μαζί, να το έχεις κάνει ήδη.
Τίποτα δεν έχω κάνει. Δεκαέξι ετών είναι. Έχασα όλα τα καλά.
Σαν να λέμε ότι ο Μακάρτνεϊ, απ' το "Hey, Jude",
τώρα παίζει εκείνο με τα βατράχια.
Κοίτα, ό,τι κι αν γίνει…
θα τα κάνουμε μαντάρα μαζί.
Εντάξει;
Πάμε.
Αν όχι εκείνη, ας αποτεφρώσουμε την ανεπιθύμητη αλληλογραφία της.
Αφού είναι επιμνημόσυνη δέηση, ας πούμε κάτι όμορφο για τη γιαγιά.
-Όλοι; -Ναι!
Θέλει να ξεκινήσει κάποιος;
-Τζέις. -Όχι, στείβω το μυαλό…
Η γιαγιά δεν παιζόταν στην επιστροφή ρούχων.
Θυμάστε; "Δεν έχεις απόδειξη; Κανένα πρόβλημα".
Ειλικρινά, ήταν μια υπερδύναμη, Ράκι.
Δεν πήγαινε για ύπνο, αν δεν της τηλεφωνούσαμε ότι φτάσαμε.
Ναι.
Παίρναμε απ' το Σουίντον, για να πέσει νωρίς για ύπνο.
Θυμάστε το καπέλο;
Δεν εμπιστευόταν τις κάμερες ασφαλείας στο Λονδίνο και φορούσε καπελαδούρα.
Τελείως ινκόγκνιτο. Μια 80άρα με σομπρέρο.
Ήταν ζόρικη τύπισσα.
Έθαψε δυο άντρες, τρεις αδελφές και κάνα δυο γάτες.
Και πολλά συναισθήματα.
Ω, ναι.
Οι γάτες δεν ήταν δικές της, βασικά, αλλά…
Έλα, σκορπίστε τις στάχτες.
Κοντά στη φωτιά.
-Σ' αγαπάμε, γιαγιά! -Τα λέμε.
Αναπαύσου εν ειρήνη!
Δείτε εδώ.
ΚΟΣΤΑ ΝΤΕΛ ΣΟΛ
Είσαι καλά;
Πήγαινε.
Ναι;
Ναι.
Αν πάει η μαμά σου στην Υεμένη, αντέχω κι εγώ οτιδήποτε.
Εντάξει.
-Ποιος θα πάει στην Υεμένη; -Πήγαινε.
-Πήγαινε βρες τον παππού σου. -Ναι, εντάξει.
-Γεια χαρά. -Γεια.
-Όλα καλά; -Ναι.
Ναι. Όλα καλά;
-Τι κάνεις; -Καλά. Καλά, εσύ;
Καλά. Ευχαριστώ που ήρθες.
-Φυσικά. -Άκου…
Έχω όρεξη για λίγο κρασί!
Θέλετε να πεταχτείτε να φέρετε;
-Ναι. -Εννοείται.
Ναι; Εντάξει. Πρέπει να σας το γράψω.
Τζάνετ, έχεις ένα στιλό;
Είμαι λίγο ιδιόρρυθμη στο κρασί. Ίσως χρειαστεί να το ψάξετε λίγο.
-Κανένα πρόβλημα. -Εννοείται.
Ναι; Εντάξει. Λοιπόν…
Θα ήθελα να σου μιλήσω για κάτι.
Ναι, κι εγώ.
-Τέλεια! Σας ευχαριστώ. -Έλα, πάμε.
Ήπια ένα μεσαίο ποτήρι κόκκινο κρασί στην πλατεία Λέστερ τις προάλλες.
Έδωσα 9,20 λίρες.
"Καλά να περάσετε";
Καλό, Νίκι!
Ελευθερία.
Απλώς… όντως έχει αρκετά μεγάλο κεφάλι, έτσι;
Και ήμασταν μαζί τότε, οπότε βγαίνουν οι ημερομηνίες.
Πράγματι.
Μάλλον έπρεπε να σου το έχω πει τότε…
Εντάξει.
Αλλά…
Σε απατούσα.
-Τι; -Συνέχεια.
Με ποιον;
-Τον ξέρεις τον Μπράιαν; -Όχι.
-Αγόρι μου, χαίρομαι που σε βλέπω. -Ναι.
Όχι, ναι, πηγαινοέρχεται.
Μάλιστα.
Χίλια συγγνώμη.
Δεν…
Δεν πειράζει.
-Λοιπόν… -Χάρηκα που σε είδα.
-Κι εγώ. -Πάμε!
Τι κρύο που είναι!
-Δεν θα μπεις, καλέ μου; -Δεν θα μπεις, Βικ;
-Όχι; Δεν θες; -Έλα, Τζαν!
-Δεν θα μπει… Μπαίνει! -Αλήθεια;
-Έλα, Τζάνετ! Είναι πολύ ωραία! -Πάμε! Ζήτω!
Μεγάλε, κράτα εδώ λίγο. Τέλεια.
Έβρεξα το βρακί μου!
Δες εδώ!
Με κυνηγάει αυτό το φύκι!
Μόλις τα είπα μαζί της…
Εκείνος είχε ακόμη μεγαλύτερο.
-Έγινε. -Στο καλό.
Κι αυτή.
Κοίτα.
Βλέπεις;
Καλά τα 'λεγες.
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΝΤΕΒΕΝ ΜΠΑΜΠΑΣ ΡΕΪΝΑ
Εντάξει.
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΝΙΟΥΜΑΝ ΔΑΣΚΑΛΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΕΡΙΝΓΚΤΟΝ
Μπορείτε να κάνετε μια στάση εδώ;
Νίκι, πού πας;
Τι κάνει;
ΤΡ + ΣΤ
ΤΡ + ΝΝ
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου