Nie wiem, po co to robimy. Mam już koszulę do pracy.
Potrzebujesz więcej strojów. Nie jesteś bohaterem kreskówki.
Jesteś kierownikiem.
Nie możesz nosić do pracy koszuli, w której byłeś na pogrzebie wujka.
I nie możemy czekać w domu na wieści o Jamesie.
Kiedy tylko zapomnisz o tym, na co czekasz, to się dzieje.
Każdy to wie.
Nie chcę być gościem, który sprzedaje się po sukcesie.
Zostaję kierownikiem i nagle noszę koszulę za 34 £,
jakbym zapomniał, skąd jestem.
Nie jesteś Dylanem z gitarą elektryczną.
Musisz po prostu wyglądać elegancko po awansie.
O nie, to tylko Karen. Poprosiła mnie, żebym kupiła z nią suknię ślubną.
Nigdy nie prosi mnie o takie rzeczy.
Muszę się sprawdzić.
Może wezmę wolne w pracy, żeby przygotować kolaż zdjęć.
Nie, to przesada. Posiedzę dziś nad tym po powrocie.
- Patrz! Ta jest ładna. - Tak?
- Śliczna jest. - Podoba ci się? Zobaczmy.
Jest całkiem niezła, co?
Tak?
- Nie, poczekaj. - Tak?
- To kaczuszki. - Wiem.
- Myślałem, że to kropki. - Nie, to kaczuszki.
Mój tata jest z Dagenham. Rzucił szkołę w wieku 16 lat.
- Nie mogę nosić kaczuszek. - Są urocze.
Będę musiał pilnować, żeby nikt nie zobaczył,
że to nie kropki, a kaczuszki.
- Po co mi taki stres? - Przykro mi, ale ją weźmiemy.
Wyglądasz w niej dorośle. Jak kierownik. Jak tata.
- Ale ja chcę być spoko tatą. - Nie.
Nikt nie chce spoko rodziców. Moja koleżanka takich miała
i musiała odrabiać lekcje na trampolinie,
bo jej mama sprzedała stół, żeby zapłacić za warsztaty cyrkowe.
Będziemy nudni, dobra?
Dla Jamesa.
Wiesz, że nie jest pewne, że go dostaniemy?
- Tak. - Tak?
Wiem. Po prostu mam dobre przeczucie.
Zobaczmy.
- No dobrze. - Tak?
Czy to… Tak, dobry rozmiar. Kupmy ją.
- Ładna jest. - Dobrze.
Tak żebyś wiedział, to kaczuszki.
Są małe, więc wyglądają jak kropki, ale to kaczuszki.
Tak żebyś wiedział.
Warto się starać
JAMES - 7 LAT ZGŁOSZENIE WYSŁANE
- Cześć. - Hej.
Wiadomo coś o Jamesie?
Jeszcze nie, ale liczymy, że dziś się odezwą.
- Aha. - Więc tak…
Nie chcę z tym szaleć…
FOLDER ŚLUBNY KAREN
…tak jak niektórzy.
Jasne. Oczywiście, że nie.
To nie tak, że od dzieciństwa wyobrażałam sobie ten dzień.
Nie jestem taka.
Nawet nie używam perfum.
Pachnę jak ktoś, czyją koszulę kupiłam w lumpeksie.
W porządku. To tylko sukienka.
Dobrze.
- O Boże. - Co to za przebranie?
Cześć.
- Cześć, rybko. Wystarczająco elegancko? - Do sklepu? Tak, mamo.
Ale to ekskluzywny sklep, prawda?
Jeśli nie wyglądam dość wytwornie, postoję na zewnątrz.
- Nie bądź głupia. - Nie będziesz stać na zewnątrz.
- Malowałaś mieszkanie? - Co?
Nie, to moja koszula.
- Idziemy? - O Jezu.
Chodźmy.
- Gdzie to jest? - Tam.
Fantastycznie.
INSTYTUT JĘZYKOWY PÓŁNOCNY LONDYN
Cześć.
Tu są słodycze. Słuchajcie… Dobra.
Słuchajcie.
No już. Posłuchajcie mnie.
Ludzie!
Zła wiedźma nie żyje.
W końcu mieszczanie są wolni.
Nie, ale serio.
Jest parę rzeczy, o których chcę porozmawiać.
Nudnych. Żeby mieć je z głowy.
Założę swój kapelusik kierownika.
Zapisałem parę rzeczy. Czekajcie chwilkę.
ZADZWOŃ, JEŚLI COŚ BĘDZIESZ WIEDZIAŁ
PEWNIE
DOBRZE
No tak. To może wróćmy do tematu.
Wszystkie wasze terminy są zgrane z dziennikiem online. Przeczytajcie je.
Nie przeczytałam „Dziennika Anne Frank” na egzamin,
więc jaka jest szansa, że do nich zajrzę?
Dobre.
Nie… Ale serio, przeczytajcie je.
Dobra, chcę powiedzieć o planach lekcji, bo…
Przepraszam. Muszę… Tak.
- Halo. - Jakieś wieści?
- Jestem na spotkaniu. - Na pewno masz zasięg?
Jestem w Londynie i rozmawiam z tobą, więc…
Kaia, to dla wszystkich.
- Na pewno masz naładowany telefon? - Miałem, ale ciągle wydzwaniasz.
- Jack, stary. - Dawaj.
Słuchaj, muszę kończyć.
Chodź.
Tak. Przepraszam.
To jeśli chodzi o lekcje…
Dobra. Jeszcze raz, a potem…
Dobra. Usiądźmy.
Przestańcie…
Astra, Sienna, Lavinia.
Te nazwy brzmią jak imiona osób, które gnębiłyby mnie w szkole.
To zbyt eleganckie. Powinnam iść.
- Napiją się panie? - Bąbelki?
- Dziękuję. - Proszę.
- Jak miło. - Ale niespodzianka.
Zdrowie.
Nie rób afery.
Jak się macie, drogie panie?
- Cześć. - Daryl.
- Cześć. - Miło mi.
Moja żona jest chora. Przepraszam, rzadko tu bywam.
Nie bardzo znam się na sukienkach, ale spróbuję.
Głównie naprawiam rury wydechowe.
Miała zamknąć sklep, ale szczerze mówiąc, jedna sukienka to dziesięć rur,
więc zamiast tego zamknąłem warsztat.
Powiedzcie, kto wychodzi za mąż?
- Karen. - Moja córka.
To miło. Gratuluję.
- Jak ma na imię narzeczony? - Scott.
Scott? Mam tak na drugie.
- Ale śmiesznie. - Śmiesznie.
Ale przypadek! To cudownie.
Dobrze.
Więc jeśli chodzi o styl…
to na co chcesz postawić?
Po prostu nie chcę wyglądać dziadowsko.
Jasne. To się rozumie samo przez się.
Melindo.
Wizja to „nie dziadowsko”.
- Damy radę. - Dzięki.
- Zapraszam. - Dalej, Karen.
Baw się dobrze.
Miło spędzi czas.
- „Gorset z wzorzystą aplikacją”… - Nie podoba mi się.
Dobrze.
Wolę te z tymi… długimi kawałkami.
- Rękawami? - Tak, właśnie.
Chodziło mi o rękawy.
„Klasyczna sukienka trapezowa z warstwowego szyfonu, łatwo się drapuje”…
- Nie! - To jest…
- I znowu poszła. - Tak.
- Twoja żona jest bardzo chora? - Tak.
Z obu stron. Biedactwo. Tak.
Proszę bardzo. Strzał w dziesiątkę.
- Karen. - Podoba mi się.
- Bardzo ładnie. - Tak.
„Kopciuszek powiedział, że marzenie jest życzeniem serca”.
Także tego.
Sama nie wiem. Nie jest zła. Jak powinnam się czuć?
Carol mówi, że jeśli sukienka jest właściwa, to płaczesz.
Nie płakałam od 2012 roku.
Zwykle nie płaczę, ale kiedy mi się zdarza…
to na całego.
- Naprawdę? - Tak.
- Zdejmij zegarek. - Dlaczego?
Nie nosi się zegarka Casio z sukienką za 2000 £.
- To skąd będę wiedzieć, która godzina? - To twój ślub. Ludzie ci powiedzą.
Dlatego panny młode spóźniają się do kościoła.
Ludzie zabierają im zegarki.
Nie dotykaj mnie.
- To jej pierwszy ślub? - Tak.
Rozumiem. Pierwszy jest najlepszy, nie?
Dawaj.
Dobrze. Proszę.
- Dojdziemy do czterdziestu. - Czterdzieści!
No dobra. W takim razie…
No nie. Zaczekajcie. Wciąż mamy dużo do omówienia.
Ludzie, zostało nam jeszcze dużo spraw. Nie możecie…
Wiesz, o co chodziło?
Po co zebranie, jeśli nie ma nic do przekazania?
Jasna cholera.
Doskonale się bawię.
Zawsze chciałam siedzieć w więzieniu dla kobiet.
Tyle tam koleżeństwa i tak dalej.
A ta?
O nie.
Myślisz, że jest szczęśliwa?
Tak. Tak myślę.
Ty zawsze byłaś.
Na swój sposób.
Chcę, żeby się uśmiechała.
Jakieś wieści?
Jeszcze nie.
Ale mam dobre przeczucie.
Jak to jest?
Co?
Mieć dzieci. Mieć to wszystko.
To jak ciepło słońca na plecach.
- Kiedyś pocałowałam dziewczynę. - No dobrze.
- Ta nie jest zła. - Chodź.
Idziemy.
Tak.
Idziemy.
Karen.
- Jest piękna. - Tak.
- To prawda. - Tak?
Tak. To prawda. Jest wystrzałowa.
- Co nie? Zdecydowanie. - Tak.
Zdecydowanie wystrzałowa.
- Ryczę, prawda? - Tak.
Chodź tu.
Cholera! Trzy kawałki?
Jeśli spytam cię o radę w sprawie zarządzania,
jest szansa, że nie będziesz się pysznił?
- Jasne, stary. - Freddy.
- Na pewno? - Na pewno.
Dobra. To co mam robić?
Wygląda to tak. Dobrym kierownikiem trzeba się urodzić.
Nie da się tego nauczyć.
- Nauczyłem się tego na kursie. - Pysznisz się.
- Hej, Jase. - Cześć. Przytulasek.
Proszę.
Ale jesteś brytyjski.
- Jakieś wieści o Jamesie? - Nie. Oby dziś lub jutro.
Chleba z kminkiem?
- Dzięki. Próbuję go rzucić. - Nie, spróbuj.
Tak?
Dobra. Bez niczego?
- O Boże. - Prawda?
Naprawdę… Tak.
Uwielbiam go. Dlatego właśnie nie stać mnie na mieszkanie.
- Co słychać? - Jason nie radzi sobie z personelem.
Nie o to chodzi. To trudne.
Bo są też moimi przyjaciółmi.
To nie przejdzie.
- Szef nie może być przyjacielem. - Dlaczego?
- Bo ludzie lubią nienawidzić szefów. - Nie zawsze.
- Nienawidziłeś swojego? - Tak, ale to coś innego.
Chodzimy razem do pubu i tak dalej.
Nie powinniście, bo oni tam chodzą, żeby cię obgadywać.
Ty jesteś pilotem, a oni pasażerami.
Jak byś się czuł, gdyby pilot samolotu
usiadł obok ciebie i zaczął jeść orzeszki?
Miałbyś cykora. Zacząłbyś się zastanawiać, kto pilotuje samolot.
Jesteś dorosły. Nie każdy musi cię lubić.
No dobra.
Będziesz gotowy za 20 minut?
- Tak. - To poważna sprawa.
- Przyjdą Boliwijczycy. - Wszyscy?
O tak.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Świetna jest. Mądra.
- Jak wam się układa? - Świetnie.
- Jestem wypruty. - Tak?
Wróciliśmy o 4.00 rano.
Wstaliśmy o 7.00, żeby pomóc jej kumpeli w przeprowadzce w Walthamstow.
O nie.
Jest taka dziarska i żywiołowa.
Jakby jeszcze nie sflaczała. Kiedy to się dzieje?
W wieku 29 lat w dużym mieście, a 32 w małym.
No tak. Dobrze.
Halo.
- Co? Kiedy? - Leć.
Dobrze, już jadę.
- Jadę. Nara, stary. - Powodzenia.
Podali w ogóle jakiś powód?
Możesz powiedzieć.
Może uznali, że Jason się nie sprzedał, albo wyglądał za poważnie na zdjęciu.
- To przeze mnie? - Nie, wybacz…
Mogło być przeze mnie.
Może wyglądałam za młodo na mamę.
Wybrali parę, która ma już dziecko w podobnym wieku jak James.
Rozumiem.
To nie wydaje się zbyt sprawiedliwe,
skoro jedno już mają.
Nie, to sensowne.
Dobrze, że będzie miał rodzeństwo do zabawy, więc…
to najlepsze rozwiązanie, prawda?
Wiem, że byliście zaangażowani, ale to jeszcze nie koniec świata.
To co teraz będzie?
Kiedy coś się nie układa,
musimy poruszać trochę kluczem w zamku, prawda?
Mielibyście ochotę poznać jakieś dzieci?
Tak? Pewnie. Dawaj.
Na żywo na pewno zrobimy wrażenie.
- Jutro. - Jutro?
„Festyn adopcyjny”.
Co pół roku zbieramy dzieci, które nie mają jeszcze domów,
i ludzi szukających dzieci, urządzamy wielką imprezę
i czekamy na efekty.
To rażący dowód zepsucia systemu, ale jest ciasto, więc się mozolimy.
Ile będzie tam dzieci?
Jakieś 25. Szykujcie się na migrenę.
Tak samo podchodzę do randek. Zbieram je, jak na pokaz mieszkania.
To oszczędza czas, bo faceci w moim wieku szybko tracą urodę.
Na szczęście ja swoją tracę powoli, więc mam przewagę.
Czyli mamy dwie godziny, żeby nawiązać więź z dzieckiem
i przekonać je, żeby nas polubiło.
W kostiumie. Rany.
Tak. Motyw to „Kim chcę zostać, kiedy dorosnę”.
- Zastanówcie się. - Dobrze.
Nie martwcie się, proszę. To tylko gra w nogę z dziećmi w parku.
W nogę? Piłka nożna w parku?
- To dobrze. - Tak.
Nie przesadźcie z zaangażowaniem emocjonalnym.
O Boże. Nie robimy tego, prawda?
- Nie, skądże. - Nie.
Czasem mijamy się z kimś w czasie.
Wiem.
To trochę jak zerwanie.
Trzeba po prostu zapomnieć.
Ja tak nie robię.
Wciąż przyjaźnię się z każdym, z którym spałam.
To mnie niepokoi.
A co z kostiumami?
No tak. Kim chciałaś być, kiedy dorośniesz?
Chciałam pracować przy telefonie w firmie wynajmującej samochody.
- No proszę. - Udało ci się.
- Bum. - Dziękuję bardzo. A ty?
- Kumplem taty, Michaelem. - Tak?
Tak. Kiedy byłem mały, był bardzo fajny.
Ale potem dorosłem i uświadomiłem sobie, że był po prostu alkoholikiem.
Tak. Już nie żyje. Z Bogiem.
Zapił się na śmierć.
Damy radę?
Tak.
Dzieci nas polubią, prawda?
Tak.
Penny ma rację. Nie myślmy o tym za dużo.
- Tak. - Pokopiemy trochę piłkę z dziećmi.
Tak.
O kurde.
Mamy 20 minut, więc musimy to szybko załatwić.
Spoko. Wiem, czego chcę.
ELEGANCKIE, STYLOWE STROJE
- A może to? - Nie.
Nic tutaj się nie nadaje.
Wszystkie zwierzęta muszą być seksowne?
- Może nie pancernik? Z nim się nie udało. - Przepraszam. Cześć.
Macie kobiece stroje pozytywnych wzorów do naśladowania?
Mamy stroje do odgrywania ról.
Nie. Motyw jest taki: „Kim chcesz zostać, kiedy dorośniesz”,
więc chodzi raczej o bizneswoman, lekarkę, prawniczkę.
Coś takiego.
Mamy sędzię.
Tak, to będzie idealne.
To wprost okropne.
Tak.
Przepraszam, ale tak nie mogę pójść.
Słuchaj…
Nie, masz rację. A może… księżniczka? Księżniczki odnoszą sukcesy.
Widziałeś prawdziwe księżniczki? Są smutne.
Nie wszystkie dziewczynki chcą nimi być. To ostatnia rzecz, jakiej chcę dla córki.
Czy w tym sklepie jest coś, co nie poniża kobiet?
- Denerwuję się. - Co?
Mówię, że się denerwuję.
- No tak. Wiem. - Gorąco mi.
Wyobraź sobie nosić to w Kenii.
Mam pewien pomysł.
Może pokażę im ciosy karate, żeby zrobić wrażenie?
- Z czasów młodości? - Tak. Jak myślisz?
Pokaż.
- Dobrze. Potrzymaj. - Wezmę kask.
To by było tak…
Wymyślasz to?
Nie… dużo zapomniałem.
Ale to chyba dobrze, bo jeśli nie wiem, co dalej, to moi przeciwnicy też nie.
- Tak. - Więc…
Dałabym z tym spokój.
- Oddasz mi kask? - Tak, proszę.
STRAŻAK
Wiedziałem, że tylko my się przebierzemy.
Tak, ale…
- Zapamiętają nas. - Tak.
- Powinniśmy pogadać z dzieckiem. - Tak.
Patrz, siedzi sam.
Szybko. Zanim ktoś inny podejdzie.
Cześć.
- Cześć. Jak leci? - Cześć.
- Jestem Nikki, a to Jason.
Hejka.
- Jak masz na imię? - Ethan.
- Cześć, Ethan. Kto to? - Mój przyjaciel.
Wiesz, co tu robimy?
Chcemy się z tobą pobawić, żebyś zobaczył, czy nas lubisz.
Czemu?
Żebyś może poszedł do naszego domu i z nami zamieszkał.
Nie.
O nie. Nie martw się. Nie od razu.
- Nie. - Ethan?
Nic się nie stało. Nic nie zrobiliśmy.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Sto lat…
- O kurde. - Dobra.
- Nie chcę iść. - Może lepiej… Przepraszamy.
- Przepraszamy. - Wybaczcie.
- Mówiłaś, że to tutaj. - Tak myślałam.
- Cumberland Gate. - Nie, to Cumberland Green.
To musi być blisko.
Nie. Cumberland Gate jest w Hyde Parku.
- A to jest Regent’s Park. - O cholera.
- Dobra. Możesz w tym biec? - Tak.
Dobra. Biegniemy.
Autobus.
Dziękuję.
Jest dobrze. Patrz.
- Zdążymy. Ledwo. - Dobrze.
- Jest dobrze. - O Boże.
Dotrzemy.
Bonjour. Marble Arch.
Który Marble Arch? Łuk czy stacja?
Chcecie dojechać na stację Marble Arch?
Na stację metra?
- No nie. Cholera jasna. - O Boże.
Nie, Marble Arch. Bâtiment z marmuru.
No dobra.
- Hejka. - Dokąd chcecie dotrzeć?
Marble Arch.
Marble Arch? Po co? Jest do dupy. Maleńki. Każdy to wie. Skąd jesteście?
Z Paryża.
Przyjechaliście z Paryża, żeby zobaczyć Marble Arch? Odbiło wam?
Stańcie dalej od Łuku Triumfalnego. To jest Marble Arch.
Marble Arch.
- O Boże. - Chodźmy.
Marble Arch.
Cumberland Gate, dobra.
Którędy?
- Tamtędy. - Tak?
- Czemu biją nam brawo? - Myślą, że bierzemy udział w wyścigu.
- Dzień dobry. - Cześć.
Podwiezie nas pan?
Nie. Nie poddawajcie się. Jesteście prawie na miejscu.
- No już. Dacie radę. - Nie bierzemy udziału w biegu.
Nie mogę pomagać w oszustwie. To by nie było fair wobec innych.
- Ale nie bierzemy… - Nie.
- Nie pomagam oszustom. - Chodź.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Dzięki, stary.
- Cześć. - Hej, gdzie byliście?
- Zostały jakieś dzieci? - Co?
- Dzieci. - Chyba nie.
No… W porządku.
Poznaliśmy świetną dziewczynkę.
Spędziliśmy razem całe popołudnie. Chyba naprawdę nas polubiła i…
- Nikki. - Była… naprawdę urocza.
Nikki.
Przepraszam. Ona…
Tu jesteś. Już się martwiłam.
- Wracamy do autobusu? - Muszę wziąć torbę.
Dobrze, chodźmy po nią.
Wezmę twój identyfikator.
Zaraz wrócę. Za chwileczkę.
Niektóre dzieci nie są gotowe.
- Chodźmy, skarbie. - Dobrze.
Dlaczego płaczesz?
Bo jeśli jest właściwe…
…to płaczesz.
FORMULARZE ZGŁOSZENIOWE
NAZWISKA
DZIECKO, KTÓRE WAS INTERESUJE: PRINCESS
Szczęśliwa?
Tak.
To czemu przykryłaś dłońmi twarz?
Zamknij się.
Napisy: Marzena Falkowska