W głowie się nie mieści. Patrz na to.
Nie zamknie się. Masz tu za dużo rzeczy.
Czemu lecimy ze SpeedyJetem?
Ich samolot wypadł ostatnio z pasa.
Hej, to dlatego, że podają te precelki, które lubisz?
To był jeden powód. Tak. Ale niejedyny.
Karen nie powinna pilnować dzieci?
Całe życie pilnowałam Tylera. Serio?
Ale Barbara go rzuciła i to przeżywa. Kiedy coś traci, dostaje obsesji.
Jak wtedy, gdy zgubił ulubioną łyżkę i wkręcił się wulkany.
- Bez obaw. Rozpoznaję oznaki. - Nie daj mu się zafiksować.
Pokaż zaproszenie. Może to za dużo.
Może to wesele na boso, w stylu bohemy.
Nie masz zaproszenia?
- Laurie to twoja znajoma. - Było w poczcie.
- Naprawdę? - Musiało być.
Czyli je widziałeś?
- Przecież ty widziałaś. - Nie.
Co?
Jason. Masz 100% pewności, że jesteśmy zaproszeni na to wesele?
Hej, Tyler! Chodź tu! Warto!
Nie pleć bzdur. No pewnie.
Czyli pamiętasz słowa: „Zapraszam was”?
Tak. Powiedziała:
„Patrzcie, w jakim pięknym miejscu się pobieramy”.
A potem wrzuciła masę fotek na grupę studencką.
- Pokaż. - Chwila.
Tu jest. Widzisz?
Tyler, przegapisz to!
Nie, chyba tylko wam o tym mówiła.
Po co rezerwowałeś hotel bez zaproszenia?
- Założyłem, że nas zaprosiła… - O Boże.
…i chciałem zdążyć na tani pokój.
Niektóre są po 400 za noc. Zadziałałem instynktownie. Kurde.
Czyli spędzimy wakacje w Toskanii
w miejscu wesela, na które nie mamy zaproszenia.
Ale super.
Nie odzyskamy już pieniędzy, nie?
Polećmy i tak.
Nie będę wpraszać się na wesele!
Będziemy robić swoje.
San Chimento na pewno jest spore, nie?
No…
To na pewno małe wesele.
Może na nikogo nie wpadniemy.
Pewnie zaprosili tylko najbliższą rodzinę.
Właśnie.
I powinniśmy spędzić czas we dwójkę, nie?
- Otóż to. - No dzięki.
Dobra, no to lecimy.
Co?
Jeśli wyciągnę te weselne ciuchy, walizka ładnie się zamknie.
Bądźmy szczerzy. W wyjazdowych ślubach najgorsze są śluby.
- Tak. - A prezent?
- Kupiłem. - Tak!
I wiesz co?
- Nie dostaną go. - W życiu!
Zyskaliśmy zestaw serwetek i nie musimy iść na wesele.
Piątka!
- Coraz lepiej. - Tak.
Warto było.
Nie da się. Tyler, wskocz mi na plecy.
WARTO SIĘ STARAĆ
Dasz mi swoje precelki?
- Tak. - Super.
Lubi pani precelki?
No co, mają oregano. Są pyszne. I dostępne tylko tutaj.
- Będziesz cicho? - Próbuję.
Czytam to.
Zmieniło się od ostatniego razu?
Regularnie to aktualizują.
I różni się w zależności od linii i typu samolotu.
- Bo jeśli nie, może i tak je pani wziąć? - Przestań prosić ludzi o precelki!
Przepraszam.
W końcu. Zaraz pęknę.
Proszę je wziąć, a ja się nimi zaopiekuję.
Panny młode! O Boże.
- Są w samolocie. - Kto?
- Claire i Laurie. - Co?
Akurat w naszym?
- Gdzie? - Nie patrz!
- Załóż to. - Co?
- Schowaj się. - Co?
Może precelki?
- Herbaty, kawy? - Nie.
Nie, dziękuję.
- Precelki? - Tak, poproszę.
Nie, dziękuję. Przepraszam.
Kawy, herbaty?
MEDUZY CIEKAWOSTKI
Wylądowali.
JAK TAM TYLER? FIKSUJE SIĘ?
NIE, SPOKOJNIE.
Wiesz, że istnieje 2000 typów meduz?
Nie.
Nie bardzo wtapiamy się tu w tłum, co?
To jedno z najspokojniejszych miejsc na świecie.
Absolutny koszmar.
Szybko. Widziałem, jak inni wsiadają do taksówki za nami.
Dziękujemy!
Do widzenia!
Restauracja podaje dania kuchni włoskiej…
- Fajnie. - …z lokalnych składników.
Dość otwarty układ.
Faktycznie. Będzie nas widać.
Macie jakieś boksy?
Boksy?
Zamówimy do pokoju.
- Tak. - Właśnie.
- Klucze i… - Dziękuję.
O Boże.
Wygląda lepiej niż na zdjęciach.
To Laurie i Claire. Słyszę je.
- Szybko. Chodźmy. - Dziękujemy.
Pośpiesz się.
Ale ślicznie.
O Boże. Jesteście!
Co?
Przyleciała cała paczka ze studiów.
Beth. Abby. Tiz. Jakey?
Co tu robi Jakey?
- Jason. Chodź. - Jakey to rasista.
Szybko.
Chodź. Tam jest nasz pokój!
- Szybko. - Już.
Zamykaj te drzwi!
Wszyscy piją drinki na tarasie.
Wygląda super.
Wygląda na to, że Abby nie pije. Chyba nie jest w ciąży?
Nico ma nową dziewczynę?
A co z Jess? Lubiłem ją.
Cholera.
Byłem blisko z Laurie.
Udawałem nawet, że z nią chodzę, by jej rodzicom ulżyło, jak się wyoutuje.
- Co oglądasz? - Omicidio a Roma.
- Przecież nie znasz włoskiego. - Ale to tu jedyny film.
Albo to, albo okno smutku.
O rany. Czy to Patricia?
Ją zaprosiła, a nas nie?
To jej osteopatka, Nik. Sam ją poleciłem.
Jej osteopatka ma to wszystko, a my tu kiśniemy?
Nie do wiary. Patricia?
Tak czy siak, ułożyłem nam plan pobytu.
Wyskakujemy na świeże powietrze między 6.00 a 6.30,
potem odpoczywamy w pokoju między 6.30 a 22.00,
a potem krótki spacer na tarasie.
Po zmroku.
To jakiś żart?
Albo… w sumie…
możemy zwiedzić miejscowy klasztor.
Poczekaj. Zachowały się oryginalne mury.
Trzeba było mówić od razu!
Chciałaś spędzić więcej czasu razem.
Jako para, nie jako zakładnicy.
No…
Ale i tak miło znowu wszystkich widzieć.
Trzeba było poprosić Karen o pilnowanie.
Kto wie, co tam kombinują.
…ale Mona Lisa nie była zwykłym zleceniem.
Ściągnij nogi.
Leonardo latami woził obraz ze sobą, poprawiając go już poza Florencją.
Dobra, już dziesiąta. Chodźmy.
Włożyć spodnie? Mogą poznać moje nogi?
Ja bym ich nie poznał. Chodź.
To smutne.
Okulary to dla ciebie słaby kamuflaż, nie?
Zasłonią mniej twarzy niż u osoby z normalną głową.
Dobra. Chodźmy.
Już.
Nikki. No chodź.
Czekaj, Jase.
Zaraz jej powie…
Patrz.
Dobra, już.
Pewnie byłoby pięknie. Gdybyśmy mogli to zobaczyć.
Tak. Cudownie być w miejscu, które jest tak śliczne,
jak je sobie wyobrażamy.
Wspaniałe toskańskie barwy.
Prawdopodobnie.
O Boże.
Tak bardzo chcę popływać.
Ale nie mamy strojów, nie?
Nie.
Przyjemne te odgłosy sów.
Może sprawimy sobie sowę? Czy to taki typowo wakacyjny pomysł?
Poczekajmy do samolotu.
Patrz na nas.
Normalna para na cudownym weekendowym wypadzie.
Laurie.
Laurie, nie rób tego.
Mam prawo do opinii, Claire.
Wszczynasz kłótnię, bo jesteś zestresowana.
- To ważne. - Jak jem zupę?
- Siorbiesz. - Idź!
Była gorąca. Tak ją studziłam.
O Boże. To dla ciebie typowe.
Ze wszystkim się spieszysz. Zupami. Ślubami.
Nie panikujmy.
Wiedziałyśmy, że tak będzie. Po to nam spinner.
O Boże. Czemu twoje zmartwienia to oznaka odpowiedzialności,
a moje to: „No tak, znowu panikuje. Dajmy jej fidget spinnera”?
Bo ja się martwię, czy jest lodówka na insulinę,
a ty o jedzenie zupy.
Na co nam przedślubna kolacja bez feedbacku?
Nie waż się mówić, że… Ja nie przyjmuję feedbacku?
A co z pokrowcami?
Wysłałam ci link i zgodziłaś się na niebiesko-białe paski.
Myślałam, że będą szersze!
O Boże.
Jase!
Gadałaś z nią!
Miała atak paniki.
- Ja też. - Masakra.
Zasadniczo.
Nie mogę tak zawsze, wiesz?
- Napisałam ci tekst. - To już 35 minut.
Jak długo kłócą się lesbijki?
Kobieta nie powie „Niech ci będzie” i sobie nie pójdzie.
Claire powiedziała Laurie,
że jej nie rozumiała na tym obiedzie w 2011
i Laurie to pamiętała.
To dwie kobiety.
Żadna nie zapomni niczego, co stało się w trakcie związku.
Usiądź wygodnie.
Nik?
Kochałaś się kiedyś na leżaku? Przy generatorze?
Tak.
Słuchaj, może zjedzmy znowu w pokoju.
Nie mogę znowu jeść w pokoju, jakbym była w areszcie domowym.
Czuję się jak gość od WikiLeaks.
O rany. Patrz na to menu.
- Włoskie jajka na chmurce. - Co?
Mascarpone Florentine frittata.
Cannoli.
Dobra, ostatni poszedł. Pusto. Idziemy.
Możemy…
Przykro mi. Restauracja jest zamknięta.
- Żartuje pani? - Co?
Nie ma już jedzenia.
Nie macie niczego?
Proszę.
Nik?
Czemu się tak gapią? Pokazują nas sobie.
Myślą, że jesteśmy sławni.
Co? Czemu?
Przez te przebrania
i niewychodzenie z pokoju.
Za kogo nas mają?
- Ciebie za Setha Rogena. - Tak?
Słyszałam, jak chichoczą i sobie mówią.
Hej, dziewczyny.
- Jase. - Co?
- A ciebie? - Za rzeczniczkę.
Co mi w sumie nie przeszkadza.
Rzeczniczka Setha Rogena musi być nie byle kim.
Tak, brawo.
- Ma pan większą głowę niż na ekranie. - Często to słyszę.
- To tylko my. - Hej.
Sprawdzamy, co u was.
Jak tam? Wszystko dobrze?
- Tak. - Fiksuje się?
Boże. To wy się fiksujecie.
Jemu nic nie jest.
Muszę iść. Miłego unikania przyjaciół.
- Dobrze. Buziaki! - Pa!
Masz czas? Muszę się wyprowadzić.
Co? Czemu?
Podnieśli czynsz. Możemy twoim autem? Nie mogę tu prowadzić.
Ani w Hiszpanii. Ale tu sprawdzają.
Dobrze.
Może pod koniec tygodnia?
- To musi być dzisiaj. - Dzisiaj?
Ale jestem już spakowana.
Muszę tylko… Dobrze. Wezmę kluczyki.
Jestem prawie spakowana.
Jeśli masz jakieś pudła, to je weź!
I taśmę!
I plastikowe torby!
Tyler, muszę wyjść. Kat poprosiła mnie o pomoc.
- Będziesz grał? - Tak.
Tylko nie świruj.
Przed dinozaurami istniały meduzy.
Najstarsze wielonarządowe zwierzęta na Ziemi…
To śmieszne.
Chodźmy gdzieś. Proszę.
- Dokąd? Do klasztoru? - Tam będzie bezpiecznie.
Bo będą szykować się tu na wesele.
Albo znowu będziemy obserwować odpływ umywalki. Twój wybór.
- Chodź! - No dobra.
Przykro mi. Lubiłaś to miejsce.
Dla nich liczą się tylko pieniądze.
A to nie kolektyw artystyczny?
Ale wszyscy siedzą w kieszeni Big Artu.
Wiem, że to trudne, ale…
chcę tylko powiedzieć, że jestem bardzo wdzięczna,
że się starasz.
Miło, że tu jesteś.
Jak Tyler przeżywa rozstanie?
Radzi sobie.
- Tak? - Tak.
Meduzy poruszają się same, kierowane prądami.
Ale kiedy prądy się łączą, powstaje grupa, która przemieszcza się razem.
Kiedy morze zwalnia uścisk, meduzy znów się rozdzielają
i dryfują dalej… same.
Gdzie to było?
W Hampstead Heath. Chodziłyśmy tam, kiedy byłaś mała.
- Rzucałaś chlebem w kaczki. - Kaczkom?
Nie. Na pewno w kaczki.
Jaka wtedy byłam?
Straszna.
Kupowałam ci lalki, a ty wyrywałaś im kończyny.
Miałaś mnóstwo złości.
- Skąd? - Nie wiem.
Czemu nazwałaś mnie Princess?
W East Endzie było to wtedy popularne.
Ludzie z klasy średniej nie chcieli mnie adoptować.
Tacy na ciebie nie zasługiwali.
Wciąż nie rozumiem, czemu odeszłaś.
Szczerze mówiąc, też próbuję to zrozumieć.
Myślałaś o nas?
Cały czas.
W Hiszpanii miałam więcej zdjęć.
Musiałam je wyrzucić, bo się nie zmieściły.
Nie cierpię niczego zostawiać.
Spędźmy miło czas. Jak złe mogą być klasztory?
Są super. Dlatego mają je w Disneylandzie.
Dziękuję.
- Hej, nie wolno dotykać. - Nie.
Sorry.
Nie, nie.
Możemy już iść? To strasznie nudne.
- Szybko, uciekaj! - Hej.
Chodźmy się napić.
Dzień dobry.
Princess nie odbiera.
Na pewno nie żyją. Karen powinna była ich pilnować.
Może spróbujesz przez trochę o nich nie myśleć?
Postaraj się.
Nie, nie. Mam wrażenie, że spadam.
To może tak.
Ja pomyślę, żebyś ty nie musiała, dobrze?
- Naprawdę? - Tak.
- Obiecujesz? - Już?
- Tak. - Raz, dwa, trzy.
Och, jak miło.
To tak mają inni ludzie?
Nie przestawaj.
Ten czas spędzony na refleksji uświadomił mi…
Wow, ale szybki efekt.
Źle do tego podchodziłam.
Czekałam, aż wszystko się rozleci.
Może Princess jest dojrzalsza, niż myślałam.
Takie są teraz dzieci.
Siedemnastka to nowa 30.
A 40 to nowa 30, więc jesteśmy w sumie rówieśniczkami.
Jasne.
Muszę ograniczyć cynizm.
Nauczyć się, że czasem wszystko się układa.
Pomartwić się za ciebie?
No, może trochę o studia.
Nie wiem, czy się do tego nadaję.
Mam może energię, żeby pomagać tym, których kocham.
Ale innym raczej nie.
No… to co byś robił?
Mógłbym znów jeździć taksówką.
Ja muszę się chyba nauczyć, że nie zawsze wszystko się układa.
Sam nie wiem.
Czyli oświeciło nas, że oboje zawalamy?
Tak, ale to spoko.
Patrz na ten widok. Dla nas jest taki sam jak dla zwycięzców.
To nowe mieszkanie jest daleko?
Bo muszę sprawdzić, co u Tylera.
Biedny Tyler.
Czekaj.
Co robisz?
Szukam mieszkania.
Co?
Dopiero teraz?
Tak, a co?
- Jak mogłaś tego nie załatwić? - Dopiero co straciłam pracę i mieszkanie.
O Boże.
Mamo, to mnie bardzo stresuje! Co się stało z twoją pracą?
Po prostu nie wypaliła.
Ale tak dobrze ci szło!
Wiesz, jak długo musi iść dobrze, zanim coś z tego będzie?
Nigdy nic nie idzie mi dobrze dość długo.
Miałyśmy plan.
Po prostu nie widzę tego miejsca na końcu planu.
To dla ludzi z innym życiem.
Spoko.
To co, będziesz spała w aucie?
Jeszcze nie wiem.
To dzisiaj!
Coś się pojawi, wiesz?
Zawsze się pojawia. Spokojnie.
Przepraszam. Co się dzieje?
Panna młoda odeszła.
Nie żyje?
O nie. Odeszła.
- Nie mogą jej znaleźć. - Boże.
Wiem.
To okropnie.
Wpadkę kręciliśmy długo, ale staliśmy się jak rodzina.
Na litość boską…
Miło było poznać.
No co?
Laurie zniknęła. Dała nogę.
- Jak to? Dokąd? - Dobre pytanie. Problem z głowy.
Jesteśmy w hotelu na szczycie wzgórza. Gdzie się mogła schować?
- Jest tam. - Tak?
Co robimy? Powiesz kelnerce czy…
Jase, wygląda na bardzo smutną.
Faktycznie.
To śmieszne.
Laurie?
Jason? Co? Nikki? Co wy tu robicie?
Wiedziałaś…
Wiesz, co jest?
Pamiętasz, jak pokazywałaś zdjęcia?
- Tego hotelu? - Wrzuciłaś je na grupę.
Spodobał mi się
i zrobiliśmy rezerwację na tę samą datę!
- Dokładnie! - Co? To szaleństwo!
- Tak. Obłęd. - Serio.
Przepraszam, że was nie zaprosiliśmy.
Po prostu koszty ciągle puchły, więc to mała grupa.
Plus osteopatka.
Słucham, Nikki?
O, stereo chatka.
- Mają tu super chatkę ze stereo. - Tak.
- Co nie? - Tak, mają stereo.
Chyba tak.
Świetny sprzęt.
Wszystko dobrze?
Chyba cię szukają.
Tak.
Co się dzieje?
Byłam co do nas pewna, kiedy Laurie i Claire były po prostu parą.
Teraz przylatują tu ludzie.
- Zrobiło się poważnie. - Tak.
Na całe życie.
To ostatnia naga kobieta, którą zobaczę.
My jesteśmy małżeństwem od ośmiu lat.
Tak. Widziałem w tym czasie z 30 nagich kobiet.
- Serio? - Tak czy inaczej.
Średnio cztery na rok.
Jeśli policzyć
wystawy sztuki, francuskie plaże.
Ostatnio przypadkiem wszedłem do damskiej szatni na jodze.
To było osiem z 30.
Chyba nie takie jest sedno problemu.
- Nie, nie. To mi w sumie pomaga. - Tak?
Może to była tylko idea.
Wypowiedziana na głos wyparowuje.
A teraz są tu ciotki.
Może nie myśl o tym w ten sposób, że spędzisz z nią resztę życia.
Tak.
Tylko że go z nią nie spędzisz.
Jak się wtedy czujesz?
- Nie wiem. Strasznie. - O widzisz.
Prawdziwe pytanie brzmi…
czy chcesz być z nią jutro?
Tak.
To z nią bądź.
A potem bądź z nią dalej, dzień po dniu.
- W porządku? - Tak.
Chyba tak.
No to chodźmy.
- Cztery na rok? - Tak.
Choć ty możesz normalnie wchodzić do damskich szatni.
- Więc dla ciebie będzie więcej. O tak. - To prawda.
MIERZY WYSOKO! SETH X
UBRANIA I RZECZY
Karen powinna była ich pilnować.
Tak.
Napisy: Marzena Falkowska