Rozerwij.
O rany, ale super.
- Hura! - Wypas.
Podsunęłaś nam pomysł, wysyłając maila:
„Kupcie dokładnie te buty”.
- Dziękuję. - Sto lat, kochanie.
Kochamy cię.
Przymierzę je.
Pewnie.
„Sto lat. Pozdrawiam, Jason”.
Znasz moją zasadę. Trzymam się jednej frazy całe życie.
Bez wyjątków.
To oszczędza mnóstwa kłopotów, wierz mi.
- Ale sprytne. - O tak.
Dobra, to zbieram się do Barnet.
No tak. Twój staż.
Nie mogę się doczekać.
Mam już dość tych podręczników. Chcę zmienić coś w prawdziwym świecie.
Jaki przypadek?
Kobieta z zespołem zbieractwa.
Daj mi godzinkę, a jej dom będzie jak dom duńskiego architekta.
Nie wpadaj z pewnością, że wszystko naprawisz.
Czasem idziesz przez życie bardzo po męsku.
Dzięki. To miłe.
Jasne.
Gdzie Vic? Miał zabrać Princess na lekcję jazdy.
Zadzwonię i spytam, gdzie jest.
- Halo? - Majster Victor Ross.
Najlepiej oceniane naprawy domowe w rejonie.
- Z kim rozmawiam? - Z Doreen.
- Hej, Doreen. Kim jesteś? - Asystentką Victora.
Próbujemy skontaktować się z Vikiem.
- Macie naszą apkę? - Waszą apkę? Nie.
Tak najłatwiej się z nami skontaktować.
Dobrze.
Przełączę was.
- Dzięki, Doreen. - Co się dzieje?
I co myślicie?
- Super. - Fajne, nie?
- Dziadek już parkuje. - Jak się dodzwoniłaś?
- Ja czekam. - Trzeba przez apkę.
- No ba. - Rany.
Już jest.
Ach tak. Całkiem zapomniałam.
Kerry z biura gra dziś po południu koncert.
Na pewno będzie kicha,
ale powinnam pewnie pójść w ramach wsparcia.
Super. Chętnie pójdę.
Ale nie będziesz zbyt zajęty przez swój staż?
- Nie. Mój staż szybko się skończy. - Tak?
Świetnie.
- Hej. - A oto i on.
- Co to za Doreen? - Moja asystentka?
Asystentka? Od kiedy ją masz?
Dokładniej daty nie pamiętam,
ale możesz spytać Doreen?
- Nie. - Dobra, chodźmy.
Dziadku, masz czas zawieźć mnie po lekcji do salonu piękności?
Robimy z Kat zabiegi na twarz.
- Tak. - Dzięki.
Ale powinnaś pytać Doreen.
Dobra, zmykam.
Słuchaj, jeśli coś się zmieni i nie dasz rady, żaden problem.
Nie, chętnie pójdę.
Dużo mówisz o Kerry. Miło ją będzie poznać.
Na żywo.
- Życz mi powodzenia. - Jasne. Pa.
CZWARTEK 24 PAŹDZIERNIKA
WARTO SIĘ STARAĆ
No dobrze, mieszka tu Harriet James, 73-letnia kompulsywna zbieraczka.
Sąsiedzi narzekają na higienę i ryzyko pożaru.
To nasza szósta wizyta, więc wciąż dość wcześnie.
Nie mogę się doczekać, szczerze mówiąc.
Ta bardzo satysfakcjonująca praca.
Tak. Czasem aż chce się śpiewać.
Przepraszam.
Zanim wejdziemy.
Jeśli masz jakieś rady, jak być lepszym w tej pracy,
to chętnie przyjmę.
Jeśli zaproponują ci coś do picia, proś o czarną kawę. Nigdy z mlekiem.
- I patrz, jak gotują wodę. - Patrzeć.
Nie będę tego zapisywał.
Dobra. Uwiniemy się raz-dwa.
Bo muszę zdążyć na Ratunek w kryzysie.
Jasne. Wow. Jesteś niesamowita. Chciałem ci to tylko powiedzieć.
To reality show o australijskich strażakach.
- Fajnie. - Tak.
Dzień dobry, Harriet, tu znowu Chrissy.
Mam dziś ze sobą mężczyznę.
- Jakiego? Żadnego nie chcę. - Witaj w klubie. Ale jakoś sobie radzimy.
Jest jak ryba w wodzie, więc zniesie wilgoć.
- Mam zdjąć buty, Harriet? - Nie, lepiej nie.
Nie?
- Dobra. - To wchodzimy.
Dziękuję.
Jeszcze ja.
- Nie, dziękuję. - Tak, przepraszam.
CZY JESTEM DOBRĄ ŻONĄ? TEST
CZY DBASZ O DOM?
CZASAMI
CZY CZUJESZ COŚ DO KOGOŚ INNEGO?
Nikki!
- W porządku? - Tak.
Ponoć prawnicy oficjalnie skreślają Honduras.
Tak. Przepraszam.
- Myślałam, że to dobry pomysł. - Nie mogłaś wiedzieć.
- Jak zakładnicy? - Dowiemy się, jak otworzą ambasadę.
- No tak. - Hej, warto było spróbować.
Ogrody botaniczne są ładne.
To prawda.
Nadal chcesz przyjść?
Tak, oczywiście.
- To widzimy się na miejscu. - Tak. Muszę to zobaczyć.
TAK
SPRAWDŹ WYNIKI!
JESTEŚ ZŁĄ ŻONĄ!!!
Poszedł już?
Tak.
- Bardzo się wkurzył, co nie? - Tak.
Tacy ludzie nie powinni być na drodze.
On był na chodniku.
Potem już nie.
- Chciał uniknąć potrącenia. - I uniknął.
To powinno być dla wszystkich najważniejsze.
Kat wciąż nie odpisała. Pewnie spotkamy się w środku.
Dobrze, ja tu poczekam.
Będziesz tu siedział?
- Tak. - Ale robimy zabiegi i manicure.
Zejdzie co najmniej parę godzin.
Będę tu.
- Włączysz sobie radio? - Nie.
- Masz książkę? - Nie.
Czyli będziesz tak siedział i gapił się przed siebie?
Tak.
Jesteś smutny?
Wręcz przeciwnie.
Jak mam się dobrze bawić,
wiedząc, że tak tu siedzisz?
W schowku mam satsumę.
Zjem ją za jakieś 40 minut.
To cię rozerwie, tak.
Tak.
Dobrze, kochana, gdybyś mogła złożyć podpis
na tym planie pomocy…
- Nie złożę. - Dobrze.
W takim razie podpisz ten formularz, potwierdzając, że nie podpiszesz tamtego.
Oraz ten, który potwierdzi, że odbyłyśmy tę rozmowę.
Dobrze.
Proszę.
Dziękuję bardzo. To jest twoja kopia. Proszę.
- Dziękuję. - A to moja.
W porządku.
No to życzę miłego dnia.
Sorry, co się dzieje?
Czemu wychodzimy? Nic jeszcze nie zrobiliśmy.
Nie podpisała formularza.
Nie, ale co zrobimy, żeby to załatwić?
Po dwóch kolejnych odmowach zaoferujemy opcje terapii,
której odmówi.
Kiedy wyczerpiemy te możliwości, sporządzimy raport i ocenę ryzyka.
Potem ustalimy nowy plan pomocy
i damy go do akceptacji nadzorującemu pracownikowi.
No tak. Jasne.
Może to same nasze formularze,
a dom był pusty, zanim przyszliśmy?
Słuchaj, spróbujmy jeszcze raz.
Czytałem dużo opracowań na temat zbieraczy…
Tak? Trzeba było mówić!
- To nie przeszkadzam. Pójdę już. - Nie.
U podstaw wszystkiego zawsze jest jakaś trauma.
Jeśli uda się nam ją odkryć, może będziemy w stanie jej pomóc.
No i przywykłem do zapachu.
Jeśli pójdziemy, będę musiał przywykać ponownie…
- Nie. - Harriet.
Na Atlantyku nigdy bym nie rozkwitł.
Ocean to martwa strefa w sensie kulturowym.
- Ale chcesz przemierzyć pustynię? - Atakamę. Tak. Na koniu.
- Niczego się nie nauczyłeś? - Au contraire.
Oceanu nie przemierzyłem. Co jest jego antytezą?
Możesz nie próbować przemierzać rzeczy?
- Kaletnictwo nie ucierpi, bez obaw. - Dobra, przestań.
Scott, musisz przestać. Więcej tego nie zniosę.
Żadnych projektów więcej. Mam już dość.
Ale jak to? I tędy nie idzie się do parku.
Nie idziemy do parku.
Mam dla ciebie nowy projekt.
Myślę, że jeśli mu się oddasz, tak całkowicie,
to poprawi życie ludzi wokół ciebie w kolosalnym stopniu.
Co to jest?
Scott, co sprowadza cię na terapię?
Moja żona.
Halo? O, tu jest.
I tak niczego nie podpiszę.
Zapomnijmy o formularzach. Może po prostu…
pogadajmy trochę, co?
Ty i ja, dobrze?
Słuchaj, rozumiem.
Wiem, jakie to trudne. Naprawdę, ale…
Dotknął mnie! To napaść.
- Mam tu formularz… - Dość!
To nie była napaść. Wiesz o tym.
- Myślę, że cierpisz. - Tak!
Nie chodzi o rękę. Cierpisz emocjonalnie.
- Co to za pizduś? - Przeczytał książkę.
Martwimy się, że masz problemy, jasne?
Ze zdrowiem i samopoczuciem.
I kiedy rozpatrzymy je kompleksowo, Harriet, i dodamy…
Na Boga, mam 73 lat. Kiedy w końcu
- dacie spokój? - Masz za dużo szajsu!
- Według kogo? - Sąsiadki.
Tej? Ja też mam na nią skargę. Kobieta jest ogromna.
W to nie mogę się mieszać.
Czemu? To też zdrowie i samopoczucie.
Słuchaj, mam propozycję.
- Może zrobimy tu małe przejście, co? - Nie radzę…
Będę czuł się lepiej, wiedząc,
że w razie nagłego wypadku będziesz w stanie wejść i wyjść.
Dam to tutaj.
To co, załatwione?
Przepraszam. Akurat…
Muszę odebrać. To zajmie chwilę.
Halo?
Hej, to ja.
Dzwonię,
bo chciałam ci coś powiedzieć,
zanim poznasz Kerry.
Sorry, nie mogę rozmawiać.
Ale obawiam się, że raczej nie zdążę na koncert.
Straszna szkoda.
Czemu? Wszystko gra?
Trochę się tu przeciąga. Przeżywam koszmar.
Serio? Nic pozytywnego?
Cóż…
Nelson Mandela jest wolny.
A potem nauczyłem się latać modelem Cessna 172 Skyhawk,
jednosilnikowym samolotem ze stałymi skrzydłami.
W tamtym okresie odkryłem też, że wystarczy sześć tygodni,
by zdobyć uprawnienia instruktora nurkowania…
Czemu to wszystko zrobiłeś?
Po prostu… zawsze miałem dużo hobby.
Taki już jestem.
To znaczy jaki, Scott? Kim jesteś?
Jak pewnie się domyślasz, odgrywam wiele ról.
Jestem poetą. Rzeźbiarzem.
Rzeźbię na poziomie zawodowym, według mnie.
- Jestem… - Nie. Nie chodzi o to, co robisz.
Kim jesteś?
Bo te projekty są chyba po to, by odwracać uwagę.
I zastanawiam się, od czego musisz ją odwracać.
Może od siebie?
Od siebie?
Od spędzania czasu z sobą. Bycia tym, kim jesteś naprawdę.
To znaczy kim?
Ty mi powiedz.
Chyba się nie dogadałyśmy.
- Zapomniała? - Nie.
Ja zapomniałam do niej napisać z przypomnieniem…
Są trzy rodzaje ludzi.
Od razu myślę, że więcej.
Niektórzy są jak naładowane akumulatory.
Można na nich polegać.
Niektórzy są jak rozładowane akumulatory. Takich się po prostu unika.
Najbardziej niebezpieczne są do połowy naładowane akumulatory…
bo dają ci nadzieję, zaczynasz im ufać,
a potem w kluczowej chwili zawodzą.
I porzucają w parku Brecon Beacons.
Skąd mamy wiedzieć, jaka jest dana osoba?
Zadaj sobie pytanie: „Poszłabym z tobą do Brecon Beacons?”.
Powinieneś mieć podcast.
Nie zaczynaj. Jestem zajęty.
Powinieneś.
Jak dbasz o skórę?
Czego używasz do mycia twarzy?
Niczego. Pozwalam, by spływał po niej szampon.
Proszę za dużo nie złuszczać.
Nie chcę musieć pokazywać dowodu w aptece.
Każdy ma swoje granice.
Kiedy za długo się cierpi,
trzeba coś zrobić.
Tak. Myślę, że ta terapia będzie dla mnie bardzo dobra.
No tak. I dla Scotta też?
- Co? - Dla…
- Tak. Dla Scotta też. - Tak.
Dziękuję, że mnie zaprosiłaś.
Nie ma za co.
W sumie muszę ci coś powiedzieć.
Cześć!
To moja siostra Karen.
- Hej. - Cześć.
- Dzięki, że jesteś. - Pewnie. Nie mogę się naczekać.
Się zaczekać.
Nie mogę się doczekać.
Nie mogę się naczekać i zaczekać…
Nie mogę się doczekać!
Naprawdę.
- Co to, kurde, miało być? - Podoba mi się kolega z pracy.
Cudownie.
Myślałam, że to minie, ale trwa już z miesiąc.
- Doszło do czegoś? - Co? Nie!
Oczywiście, że nie.
Jesteś rozczarowana?
- Trochę tak. - Karen!
No co? Fajnie by było.
Jedyne plotki słyszę teraz od Stevie. Głównie o tym, kto jeszcze nie czyta.
Mam poczucie winy.
Możesz się rozglądać.
Tylko nie przymierzaj.
Ale wyszłabym w nim od razu ze sklepu.
Dobra, to zdecydowanie nie pomaga.
On ma chyba tak samo, więc to trochę niebezpieczne.
Nagle czuję się bardzo zamężna.
Próbowałam go sobie obrzydzić.
To naprawdę trudne.
Tak. Jest bardzo nieobrzydzalny.
Spróbujemy jeszcze raz? Proszę.
Obowiązuje nas procedura. Więcej już dziś nie zdziałamy.
Ale te formularze nie rozwiązują problemu.
- Prawda? - Tak. Nikt nie lubi biurokracji.
Ale pracowałam tam, gdzie jej nie ma. Wierz mi, że tęskniłam.
Poza tym zaraz muszę iść do toalety,
a tutaj to koszmar, więc…
Dziękuję.
Chrissy, chwila. Poczekaj!
Słuchaj, takie sprawy to grząski grunt.
Trzeba równo i lekko się na nich rozłożyć.
Jeśli zaczniesz kopać, to się pogrążysz.
- Może chociaż kosze? - Co?
Zabierzmy chociaż to, czego nie chce. Co ty na to?
- Niech ci będzie. - Chodź.
Dobra.
- A ty dokąd? - Po formularze.
O Boże.
Dobra, ludzie. Proszę o brawa dla Kerry’ego Howella.
Dziękuję, że jesteście.
To mój kolega.
Zaczniemy od… piosenki miłosnej.
Jej tytuł to…
„Dziewczyna z biura”.
To ty.
Gdy świat przenika chłód
Znajduję dobrą drogę
Póki szeptów cichych twych Nadal słuchać mogę
Tak jak pierwszy brzask
Który przełamuje noc
Me serce rozjaśnia światła twego moc
Poznałem ją w biurze
Wyglądała, smakowicie
Powiedziałem: „Hej, mała, myszy nas połączyły”
Pip, pip! Ostra z niej babka Rządzi w sprzedaży, ale ja jestem luzak
Zero presji, zero dramy Miała taki vibe
Prawdziwy królewski blask Ostre pazurki, spoko styl…
To bardziej kolega mojej siostry.
Głowa wysoko, nie poddaje się
To silna laska
Taki ma flow, rozstawia po kątach…
Harriet.
Hejka. Dobre wieści.
Wyniesiemy ci tylko śmieci.
- Czyje? - Twoje.
- Nie możecie zabierać nic z domu. - Są na podjeździe.
Nie w domu.
- Sorry. - Dokąd idziesz?
- Tylko… - Dokąd…
Harriet?
Co ona…
Ja pierdzielę. Co ona odwala?
Harriet. No nie!
Kochana, robimy krok wstecz.
Proszę! Rozumiem to.
Wiem, że nas nie lubisz, ale jeśli nie odpuścisz, przyjdą tu,
zabiorą stąd te rzeczy i ciebie pewnie też.
Ale jeśli pokażemy, że współpracujesz, to mogę ich powstrzymać.
Przychodzi ci na myśl cokolwiek,
czego możesz się pozbyć?
To nie może być tylko długopis.
No weź. Coś istotnego.
Wypisałam tym długopisem ze szpitala mojego Colina po raz ostatni.
Dwa tygodnie przed końcem.
Tak szybko odszedł.
Choroba go zmiotła.
Nie byli zadowoleni, ale nie mógł umrzeć tam
zamiast tu, ze wszystkimi swoimi rzeczami.
Rozumiem. Czyli to jego rzeczy.
No tak. Jasne.
Ile minęło czasu?
- Osiem lat. - Osiem lat.
I tak dla pewności, nie ma go wciąż…
Krematorium Golders Green.
Z Bogiem.
- Byliśmy razem 40 lat. - Czterdzieści? Wow.
Wszystko mi o nim przypomina.
Zachowaj długopis.
Ale jeśli znajdziesz rzeczy, które nie są ważne,
pomogę ci zachować te, które są.
Nie. Zabierz go.
Za mocno trzymam się rzeczy.
- Jakby to był on. Ale to przecież nie on. - Nie.
To tylko długopis.
Nikt nie widzi nigdy, co jest za tym. Nikt nie widzi nigdy mnie.
Ale ty mnie zobaczyłeś.
Dziękuję.
Nie, to… To ja tobie dziękuję.
Nie bierz tego do siebie, co? Zwycięstwa będą małe,
więc musisz się nimi cieszyć.
Wiem. Tak też zrobię.
Super! Myślałam, że go zgubiłam.
Świecisz jak słońc sto Twoje krzesło jak tron
Jeden obrót i lecę na orbitę
Zaraz chyba odwalę tu kitę
Już ci obrzydł?
Tak, zdecydowanie.
Nagrałam to. Na wypadek, gdybym zapomniała.
Utknęłaś mi w mózgu…
Co robisz?
Czemu wyrzucasz wszystkie projekty?
- Moje życie to symulakrum. - Sorry, co to znaczy?
Imitacja czegoś, co nie ma oryginalnej wersji.
To wszystko to Scott, którego zbudowałem z niczego, bo…
się bałem.
Że pod spodem nie ma Scotta, którego bym lubił.
Ale obróciłem się i spojrzałem na siebie.
I teraz jestem po prostu Scott.
A to nie jest nazwa twojej linii kosmetyków?
PO PROSTU SCOTT
Kolejne symulakra.
Teraz jestem w pełni sobą.
I moje pierwsze słowa jako siebie są proste:
„Kochanie, mam nadzieję, że mnie polubisz”.
Widzę, że go zepsułaś.
Tak. To dobrze. Teraz łatwiej.
RATUNEK W KRYZYSIE
Hejka.
Jak było na stażu?
System mnie chyba złamał.
- Co, już? - Tak.
Minęło pół dnia. Nawet nie masz uprawnień.
Nie wiem, czy się nadaję. Nie jestem Penny, że tak to ujmę.
No nie.
Jeszcze nie. Ale będziesz.
- Tak sądzisz? - Tak.
Nie zakochałam się w byle kim, wiesz?
- Jak minął ci wieczór? - Idealnie.
- Tego było mi trzeba. - Tak? Dobra była?
Nie! Okropna. Straszna!
To było dosłownie najgorsze, co w życiu widziałam.
MYŚLAŁAŚ O MNIE W DNIU MOICH URODZIN?
DZIEDZICTWO MANDELI
ZOBACZ WYNIKI!
JESTEŚ DOBRĄ ŻONĄ!!!
Napisy: Marzena Falkowska