No i już. Jak się czujesz?
Trochę nerwowo. Nie cierpię pierwszych dni.
Pamiętaj, jak się nudziłaś w ostatniej pracy.
Ale tęsknię za tamtą nudą.
Przecież to było lepsze uczucie od tego.
- Obiecuję, że tu też będziesz się nudzić. - Dzięki. Mam nadzieję.
- Hej, młody. - Hej, tato.
- Mogę się dziś spotkać z Barbarą? - Tak.
Ale wróć przed 19, bo na kolacji będzie Kat.
Teraz w naszym życiu jest i Kat, i Barbara,
więc lepiej, żebyś nie zakochiwał się w młodej studentce.
Weź przestań.
Nikomu się nie spodobam.
Masz loki jak disneyowski książę.
No i przypomnisz im tatę tuż po tym, jak wyprowadziły się z domu.
Więc lepiej uważaj.
Buzi.
No nie wierzę.
Już po zawiasie.
Może nie wytrzymał trzaskania, odkąd szafki mają cichy domyk.
- Princess. - Tak?
Jak te ciuchy? To mój pierwszy dzień. Martwię się. Będę najstarszy w szkole.
Wyglądasz jak tajniak, który próbuje się wpasować.
Mama przyniesie dziś jedzenie.
Musi wam smakować, bo bardzo się stara.
- Jasne. - Dobrze. Pa, skarbie.
Pa.
Mam nadzieję, że będzie dobrze. Naprawdę.
Możesz przestać martwić się o przyszłość? Musisz się trochę odprężyć.
Jestem kobietą.
Relaksuję się w stanie wysokiej gotowości na zagrożenie.
- Chodź tu. - Tak?
Mówię ci, będziesz niesamowita.
- Ty też. - I już się nie martw. Będzie dobrze.
- Na razie. - Pa.
Pa.
I nie stalkuj Kat online.
Rozchwytują cię.
Masz nawet telefon służbowy.
I dużo nowych klientów. Koszmar. Chyba potrzebuję trzeciego.
Nie.
PAMIĘTASZ TO, @KAT REID?
CR JUTRO?
„CR jutro?”
CZY CR TO SLANG NARKOTYKOWY?
„CR” TO AKRONIM DLA „CO ROBISZ?”
ZAREZERWOWAŁAM BILETY!
„Czekam na pełnię na Patong Beach. Za tydzień nic nas nie rozdzieli”.
Wyjeżdża?
Nie spodziewałem się, że tak szybko się to rozpadnie.
Ja też nie.
WARTO SIĘ STARAĆ
Bonnie, strasznie się cieszę, że pracuję w branży turystycznej.
Oszalejesz tu.
Ludzie chcą jeździć w nowe miejsca, choć świat się nie powiększa.
Nie zostało już nic więcej. Dosłownie.
Ani we Włoszech, ani w Hiszpanii, ani w Grecji.
W Albanii jest półwysep, o którym nikt nie wie. Ale poza tym…
Módlmy się, żeby po wojnie domowej jakiś kraj się podzielił i powstał nowy.
- Tak dostaliśmy Chorwację. - Tak.
Tak czy siak, poznałaś już zespół.
Tak.
Wszystko z nimi w porządku? Bo… byli dla mnie trochę dziwni.
Trochę tacy będą.
Bo wielu też starało się o posadę dyrektorki sprzedaży.
Dlatego…
To drażliwa sprawa.
Ale w lodówce są wspólne napoje.
Więc się częstuj. Ja pier…
Lonely Planet odkryło Albanię.
No super.
Może ten wulkan w Meksyku wcale nie jest taki aktywny.
Ładna sukienka.
Dziękuję.
To mój pierwszy dzień. Chcę zrobić dobre wrażenie.
Biedactwo.
Jesteśmy przyjaźni.
Poza działem sprzedaży.
Wiesz coś o Patong Beach w Tajlandii?
Nie.
Nie szkodzi.
Hejka.
Sorry, czy to… nieodpowiednie miejsce?
Dobra.
Nie jestem… Jestem… Jason.
Nie zapisujcie. Nie jestem wykładowcą, tylko studentem.
Pan tego uczy?
Nie, nie uczę.
Bo nie jestem wykładowcą.
Właśnie.
Dobrze. Witam na zajęciach z teorii i praktyki pracy socjalnej.
Oto początek podróży.
Otwórzmy książki.
Jestem studentem.
Jason.
Może zrób sobie identyfikator,
bo twoja twarz szokuje.
Nadia, widziałaś mojego iPada i słuchawki?
Nie. Nie widziałam.
Nigdzie ich nie ma.
To nie może być duch. Ten dom zbudowano dopiero w 2021.
Nie okradam pani.
Nikt tak nie powiedział.
Ale dramatyzujesz.
Możesz mówić do niej po angielsku?
Póki wciąż się go uczy.
Kto zna rosyjski, widzi trojgiem oczu.
To ci się przyda, kiedy będziesz szukać mojego iPada.
Dziękuję, że przyszliście.
Więc tak naprawdę chciałam tylko powiedzieć,
że wiem, że niektórzy z was ubiegali się o tę posadę.
Mam nadzieję, że nie będzie niezręcznie
i że będę mogła dowieść swojej wartości i zdobyć wasze zaufanie.
Tak się składa…
że utknęła mi z boku krzesła ręka.
Moglibyście…
O rany.
Sorry, mógłby ktoś…
Dziękuję.
Tak, naprawdę się…
zaklinowała. Dziękuję.
To pomogło.
Super.
Nie za dobry początek.
Chcę tylko powiedzieć… jestem wdzięczna, że mnie przywitaliście.
Wiem, że to głupie,
ale znowu utknęła mi ręka.
- O Boże. - Mógłbyś… Dzięki.
Ciekawe, jak wtedy mi to wyszło. Za daleko się zapuściłam.
Już. Dziękuję.
Świetnie.
Będę trzymać ręce w górze.
Tak, to by było chyba na tyle.
Jeśli chcecie wrócić do pracy, to super.
Dzięki, ludzie.
Ojej.
O nie.
To wszystko na dziś.
W przyszłym tygodniu omówimy zarządzanie przypadkami i ochronę.
Dla tych, którzy chcą pokazać mi swoją aktualną diagnozę ADHD:
nie, wydział nie udostępni laptopów gratis.
Wybuliłam na to 10 £.
Pożyczysz mi za kawę notatki z czynników środowiskowych?
- Idzie szybciej, niż się spodziewałem. - Kawę? Ile ty masz lat, 33?
Jasne, około 33.
Masz dodatkowy czas na egzaminach?
Nie. Nie wiem. Może. Sprawdzę.
Wzięłaś mnie za glinę?
CHYBA WYPIŁAM TWOJE SMOOTHIE. MYŚLAŁAM, ŻE JEST WSPÓLNE.
KERRY HOWELL PISZE…
NIE SZKODZI! JEST OHYDNE. PIJĘ JE, BO JEST DOBRE NA SKÓRĘ!
OK, TO WISZĘ CI PICIE.
Gdzie się podziały makaroniki?
MASŁO MIGDAŁOWE 419 G
KAWA
Dobrze. Idę już.
Nadia.
Znalazł się mój iPad?
Nie. Może się pani pomyliła?
Może nigdy nie istniał?
Ładnie pachniesz.
Dziękuję.
Mam nowe perfumy.
Stare bardzo wkurzają psy.
JAK CI MIJA DZIEŃ?
TROCHĘ BOLI MNIE RĘKA, ALE W MIARĘ OK.
BIEDACTWO!
OK, TO GŁUPIE. ZARAZ PODEJDĘ…
A o której to się przychodzi?
OMG, CO TO ZA CIACHO W KOSZULI W KRATĘ?
- Cześć. - Cześć.
Jestem Kerry.
To kiedy idziemy się napić?
W sumie…
- Hejka, kochanie. - Cześć! Jak ci minął dzień?
W sumie dobrze. W nikim się nie zakochałem.
- A jak u ciebie? - Nie.
W kim bym się miała zakochać? Co?
- Nie, pytałem, jak twój pierwszy dzień. - No tak. Dobrze.
- Tak? - Niektórzy chyba się nade mną litują.
Litość prowadzi do sympatii, więc… Ale z kimś się zakolegowałam.
- Tak? - Kerry.
Super. Jaka jest?
Kerry jest…
miła.
Tak.
- Jest w twoim zespole? - Kerry? Nie, nie jest w moim zespole.
Kupiłeś deser?
- Kupiłem. - Tak?
Domowe ciasto cytrynowe.
Pycha.
Proszę. Piękne.
- Nie jest domowe. - No…
Teraz jest.
To o której przychodzi? Bo to nie Hiszpania.
Nie wcinamy z rodziną ośmiornicy o północy.
Otworzę.
Muszę ci coś powiedzieć o Kat.
Wiem, że ostatnio było trochę chaotycznie,
ale wszystko wróci wkrótce do normy.
- Obiecuję. Dobrze? - Tak.
Hej, jestem Vic.
Przyszedłem naprawić zawias.
Vic?
Tak, Vic.
Ale czy Vic nie…
Vic jest zajęty.
Znasz Vica?
- Pracuję dla niego. - A przyjdzie?
Kiedy jest zajęty, wysyła najbliższego majstra Vica.
- Ty też jesteś Vic? - Nie, to nasza marka. Jestem Brian.
Sorry, Bri.
Musimy za to zapłacić, Brian?
To pytanie do Carol z biura.
To w biurze jest Carol?
Do czwartku. W piątek jest Eleanor.
Ojej.
Tu jest to draństwo.
PERFUMY 248G
Mamusiu, możemy czytać!
Dobrze! Już idę!
No dobrze.
Którą chcesz?
Tę?
O czym szumią wierzby.
No to zaczynaj.
„Rzeczownik, czasownik, spójnik, przysłówek, czasownik, rzeczownik”.
Gdzie zdjęcie twoje i taty?
Miało srebrną ramkę…
Muszę zadzwonić do agencji.
Zgadzasz się?
Nie mam wyboru.
Co to było?
Nadia jeszcze jest?
Już przyszła.
- Hej! - Cześć!
Ale ładne mieszkanie.
- Ładny dom. - Dziękujemy.
Kuchnia indonezyjska.
- Lubisz ostre jedzenie? - Uwielbiam.
Piecze ją pomidorówka.
Nie.
Ślicznie pachnie.
Na deser mamy domowe ciasto cytrynowe.
Naprawdę domowe czy tylko je walnąłeś?
Nie, naprawdę domowe.
- Dobra. - Oprowadzę cię.
Pokażę ci pokój mój i Tylera. Idziemy na górę?
- Świetny pokój. - Tak.
Dwa razy większy niż stary, nie?
To twoje. Znalazłam w twoim aucie.
O Boże.
Mam to od mamy.
- Naprawdę? - Tak.
„Motyle się zmieniają”. Chyba o to jej chodziło.
Hej, masz moją listę?
Tę z pytaniami.
Tak.
Możemy niektóre przejrzeć? Jeśli nie masz nic przeciwko.
Jasne.
ŻAŁUJESZ, ŻE NAS OPUŚCIŁAŚ?
MOGĘ NAZYWAĆ NIKKI MAMĄ?
Sporo tego. Nie…
Zadam jakieś losowo.
- To twoje? - Czemu…
Tak.
Są bardzo dobre.
„Co się stało”…
Gdzie się tak nauczyłaś?
W domu zastępczym dawali mi rysować,
kiedy, no wiesz, byłam smutna.
Patrz na to wszystko.
Tyle ci kupili.
Naprawdę się cieszę, że tak wyszło.
Tak?
Dobrze, że wróciłam.
Martwiłam się, jak moje odejście na was wpłynie, ale widząc to…
myślę, że może choć raz postąpiłam słusznie.
Tak. Zdecydowanie.
Hej! Kolacja!
Chodźcie, bo wystygnie!
Noż kur…
Na pewno nie za ostre?
- Nie, skąd. - Pycha.
Macie to po mnie.
Piecze aż miło, nie?
Tak.
Świetny pomysł na składnik.
Trafia prosto do receptorów bólu.
W teorii nie powinien działać.
Mnie smakuje.
Próbowałem wszystkich pikantnych curry.
Vindaloo, Madras, Kozhi Milagu, Phall.
To najostrzejsze curry.
Ale wiesz, że tylko je jesz? Nie stworzyłeś przepisów.
A restauracja jest jeszcze lepsza.
Tak?
Przy wejściu mają grill na otwartym ogniu.
- Możemy kiedyś pójść? - Tak.
Trudno dostać stolik, ale możemy spróbować.
Idziemy z mamą na masaż ajurwedyjski
w moje urodziny.
Pobudza przepływ limfy.
Ale twoje urodziny są za trzy tygodnie.
- Tak. - Zrobiłaś rezerwację?
Nie, jesteśmy elastyczne.
To też pobudza przepływ limfy.
Przepraszam, skoczę tylko
po ekstra pikantny sos chili.
- Powinnaś pójść na to ze mną. - Co to?
Moja znajoma organizuje festiwal w parku Shoreditch.
„Patong Beach Full Moon Party”.
Ale wypas.
Mieszkała w Tajlandii, ale wraca tu specjalnie po to.
Mam wątpliwości, bo ten kraj zabija radość.
Barbara zawsze tak mówi.
Czyżby?
Więcej wina.
Kat.
Musimy porozmawiać.
Wiem o Patong Beach.
Musisz powiedzieć Princess.
Mówiłam. Ucieszyła się. Chętnie pojedzie.
Jedzie z tobą?
- Jeszcze nie mam jej biletu, ale tak. - Nie. Sorry. Nie ma mowy.
- Nie ma nawet 17 lat. - Jeśli jej się nie spodoba, to wróci.
Sorry, co takiego?
Nie może sobie latać wte i wewte.
W ogóle nie myślisz o jej samopoczuciu psychicznym.
Ani o jej śladzie węglowym.
Będzie chyba wegańsko.
Czy ja oszalałam?
Jason się zgodził.
Tak powiedział?
Co się dzieje?
Czemu tu jesteś? Co ty robisz?
Nie dałem rady.
Jak długo tu jesteś?
- Dziewięć dni. - Dziewięć dni?
Żywiłem się po prostu… resztą zapasów.
I makaronikami.
Ale dzwoniłyśmy do ciebie. A ty… Co się stało?
Nie dałbym rady. W połowie trasy skończyłoby mi się jedzenie.
Nie, nie wierzę.
Nie mogę nikomu powiedzieć, że mi nie wyszło. Znowu.
Wszyscy byli pod wrażeniem.
To prawda. Ale nie mieszkamy już w Londynie.
- Ludzie mają tu niższe oczekiwania. - Karen… zrobiłem coś strasznego.
Wcale nie.
Hej. Próbowałeś…
- Zabiłem delfina. - Co?
Niechcący. Oczywiście.
Uderzyłem go wiosłem.
O Boże.
Próbowałem ocalić miliony zwierząt,
- a sam zabiłem dwa. - Dwa?
- W drodze powrotnej potrąciłem bażanta. - Rozumiem.
No to przez dwa lata z rzędu zrobimy bezmięsne Boże Narodzenie
i będziemy kwita.
Sponsorzy pokryli też…
koszty łódki i…
wszystkie inne,
które musimy teraz zwrócić.
Ile to jest?
Jak mogłeś się zgodzić bez konsultacji?
To fajna zabawa, Nik.
- Jak będzie nas stać na bilet? - Moja znajoma ciągle przemyca ludzi.
Co? Przemyt ludzi?
- Coraz gorzej. - Nie musisz jechać.
Mówiłaś, że nie lubisz ludzi w takich miejscach.
Chwila. Nigdy tak nie mówiłam!
Nazwałaś ich „debilnymi palaczami kadzideł i pożeraczami śmieci”.
Nieprawda. Bardzo ich szanuję!
Co?
- Mogę jechać? - Nie!
- Princess jedzie. - Wcale nie jedzie!
- Dlaczego? - Nie znam tego miejsca.
- Czy tam jest w ogóle bezpiecznie? - W Shoreditch?
Nie całkowicie, ale jest lepiej niż kiedyś.
Shoreditch?
Czemu nie mówiłeś, że to tyle?
Nie myślałem, że to ważne.
Gdybym dokończył wyprawę, sponsorzy pokryliby wszystko.
Teraz my musimy to zapłacić?
Niekoniecznie. Nie.
Jest inny sposób,
żeby nie płacić za łódkę i oddać pieniądze na foki.
Takie rozmowy raczej nie zdarzają się w innych małżeństwach.
Jaki sposób?
Więc tak…
zostanę w piwnicy przez sześć tygodni.
Sześć tygodni!
A potem polecę do Ameryki, położę się na plaży
i powiem, że łódka zatonęła, a ja dotarłem wpław.
Czy te puszki z farbą są otwarte?
- Bo… - To jedyny sposób.
Ale ty musisz żyć dalej tak, jakbym wciąż był na Atlantyku.
Musisz dalej udawać. Inaczej ludzie nabiorą podejrzeń.
Dasz radę? Możesz żyć w kłamstwie?
To trochę myląca nazwa dla festiwalu.
Przepraszam, że tyle to zajęło. Musiałem skoczyć do vana.
No i w nim zasnąłem.
Ale już skończone.
- Super. - Jutro wyślę fakturkę.
- Mamy płacić? - Spytajcie Carol z biura.
To w biurze jest Carol?
Do czwartku. W piątek jest Eleanor.
No tak.
Zbiorę narzędzia.
Dzięki, Bri.
Byłam gotowa uwierzyć, że Kat wyjedzie przy pierwszej okazji.
Wiem.
Te kolczyki w chrząstkach ucha nie sugerują stałości, co?
Bardzo się boję, że stracę Princess.
Nie.
Wiem.
- Nigdzie się nie wybiera. - Serio?
Bo nie czuję, żeby była ze mną tak jak wcześniej.
Wiem.
Cały czas czekała, by wymienić mnie na swoją mamę?
Znasz rolę opiekuńczego przywiązania w teorii społecznego uczenia się Bandury?
To tak to będzie, co?
Jeden dzień na studiach i już pouczasz prostą Nikki.
To tylko przydatny model.
Nie modeluj mnie.
Przekupywałam cię seksem, żebyś poczytał poradnik.
To nie było przekupstwo, tylko nagroda za ciężką pracę.
Po prostu…
zaczynam czuć, że jestem na zewnątrz tego wszystkiego.
To wejdź do środka.
Co?
Nikt cię nie odpycha, Nik.
Dobra. Deser.
Chcecie ciasta?
Proszę bardzo.
Tu chyba też jest lipny zawias.
Mam go przy okazji naprawić?
Tak, czemu nie.
Super.
Świetnie.
DZIEŃ 37, ŚWIECZKA ZAPALONA, SERCE SPOKOJNE. PŁYŃ PEWNIE, KOCHANIE.
O tak. Łatwizna.
Napisy: Marzena Falkowska