To strasznie dziwne.
- Było tutaj. - Jak wygląda?
Jak ciasto marchewkowe.
- Z kremem czy… - Nie.
Polewa jakiego koloru?
Jeśli znajdziesz jakieś ciasto, to mi je pokaż.
Było dokładnie tutaj.
Nie wiem, co mogło się…
Cześć.
Nie prowokuj jej.
Co? Wcale jej nie prowokuję. Czy kiedykolwiek mi wybaczy?
Wiem.
Nie powiedziałam jej o mamie i wiem, że to słabe, ale jak bardzo złe?
Tu jest Hitler, tak? A tu Amal Clooney. Gdzie ja się plasuję?
Dalej.
Serio? Za Ellen?
- Mijamy już Lance’a Armstronga. - Tak.
Tu jest książę Andrew. Nie. Naprawdę?
Caitlin z Jazzercise? Serio?
Gorzej niż Caitlin z Ja… Sorry, nie traktujesz tego poważnie.
Musisz poczekać.
Przy okazji, następnym razem, kiedy kogoś wytropisz,
nie dawaj mu robić selfie.
Jak już mówiłam, nie wiedziałam, że je robi.
Jak mogłaś nie wiedzieć?
Bo nie sprawdzam non stop swoich zdjęć.
Nie mam 23 lat.
Robię je i nigdy nie oglądam, jak dorosła…
Naprawdę musicie dzisiaj iść?
Tak.
Ustaliliśmy z Noah nadzorowanie wizyt.
Jak mam poznać mamę, kiedy będziecie się tam pałętać?
I czemu to wy decydujecie?
Bo my jesteśmy rodzicami, a ty dzieckiem.
I Jason chce pobawić się w parku przed powrotem do szkoły.
Tak.
Za parę miesięcy, jak dobrze pójdzie,
będziesz mogła spotkać się z nią sama; obiecuję.
- Obiecujesz? - Tak.
A jeśli znowu kłamiesz?
- Jak mówiłam, chciałam być miła. - Być miła.
I przepraszam.
Nie! Kiedy w dzieciństwie ciągle nas przenoszono,
każdy kłamał, by mnie ochronić: „Wszystko będzie dobrze.
To ostatnia przeprowadzka”.
Najgorsze rzeczy mówili mili ludzie, którzy próbowali być mili.
Przepraszam. Naprawdę.
Dobra, słuchajcie.
Od tej pory będzie panować między nami
- szczerość i zaufanie, tak? - Tak.
Udajesz, że pomagasz szukać ciasta, które zjadłeś.
- Cicho. - Naraz.
Pudełko wyrzucił na zewnątrz.
Szukamy go od 20 minut.
„Polewa jakiego koloru?”
WARTO SIĘ STARAĆ
Miło, prawda?
Tylko ty i ja.
Przez dziewięć tygodni.
Póki tata nie przepłynie Atlantyku.
To bardzo ważna rzecz, którą naprawdę musiał zrobić, ale…
Zadzwonimy do niego? Na łódkę?
Tak!
Dobra. To dzwonimy.
Widzisz?
Cześć.
- Hej. - Cześć, tatusiu.
- Hej. - Jak idzie?
Masz tam spokój?
Nie, to najbardziej zatłoczony szlak żeglugowy na świecie.
Płynie tankowiec. Sorry, muszę gwizdnąć.
No nie…
Poza tym skończyły mi się flary, co trochę mnie martwi.
Płyniesz dopiero dwa tygodnie.
Wiem. Po prostu…
straciłem cierpliwość z mewą, ale chyba już nie wróci.
Pyta, czy widzisz Statuę Wolności.
Może moglibyśmy filtrować pytania przed połączeniem?
Ten telefon satelitarny ma bardzo mało baterii.
Stevie, przygotujesz się na przyjęcie?
Idź.
Kocham cię. Robię to wszystko dla ciebie!
Ile to będzie trwać?
Mam tu kupę na głowie.
Co konkretnie?
Stevie.
Sorry, przerwało. Słyszałem tylko „Stevie”.
Może przyjaciele ci pomogą?
Nie mam przyjaciół.
Mamy mnie nie lubią, bo mam symetryczne rysy.
Przerabialiśmy to już. Możesz się pośpieszyć?
Robię, co mogę.
I… nie mów Stevie, że robisz to dla niej.
Bo jeśli zginiesz, będzie czuła się winna.
Jasne, rozumiem.
Wróciła. Mewa wróciła.
Wynoś się!
- Scott, przerywa. Nie sły… - To nie twój teren!
- Ty masz niebo! - Co…
Wynocha!
Zabieraj się stąd!
Vic Ross, majster. Przepraszam za spóźnienie.
- Jest pan wcześniej. - Kran cieknie?
Zostawił pan włączony silnik.
Już. Bez opłaty za robociznę. Ćwierć funta za uszczelkę.
Może być przelew. Miłego dnia.
Dziękuję!
Nik, chyba udało mi się tak to ułożyć, żeby dwa razy pojechać Furią Faraona.
- Za mało masz strachu w życiu? - Spodoba ci się, zobaczysz.
Wszystko gra? Tak?
To dziwne, że w ogóle nie ciekawi go Kat?
Radzi sobie z tym na swój sposób.
Mam cichą nadzieję, że dalej taki będzie,
nie nawiąże żadnej relacji i nigdy się nie wyprowadzi.
- Cichutką. - Tak?
Tak cichuteńką, że nie ma w ogóle o czym mówić.
Jasne.
- Spóźnia się. - Tylko dziesięć minut, żabko.
- Daj jej szansę. - Nie ufam jej.
Słuchaj, musisz pozwolić Princess samej się w tym odnaleźć.
Potrzebuje ochrony. Nie jest tak odważna, jak sugeruje jej makijaż.
Jeśli poczujesz nerwy,
to zrób coś dla mnie.
Weź głęboki oddech, uspokój się
i łyknij zdrowo wody, dobrze?
Będzie dobrze, obiecuję.
- Hej! - O, jest. Chodź.
Cześć, Princess.
Spóźniona i z kawą.
- O Boże, ale włosy. - Hej.
- Przepraszam za spóźnienie. - Nie ma za co.
Kupowałam rzeczy dla… No, do pociągu.
Żeby podziękować, że przyjęliście mnie do rodziny.
Świetnie znowu być mamą.
- To bardzo miłe. - Tak.
To co, idziemy? Chodźmy.
Chodź. Pociąg odjeżdża za pięć minut.
- Dzień dobry. - Dobry.
Proszę.
- To bilet rodzinny. - Tak.
Jest troje dorosłych.
- Tak. Sorry. - Tak.
No bo… Oj, ale głośno.
Sorry. Rzecz w tym, że my jesteśmy prawnymi rodzicami tej dwójki dzieci.
Hej.
A ta pani,
Kat, z którą niedawno się znaleźliśmy,
jest ich biologiczną matką.
No i jesteśmy razem. Jesteśmy rodziną, prawda? Tak.
Czy już wiemy, jak to wygląda? Nie, nie wiemy.
Czy będą z tym jakieś problemy?
Prawie na pewno.
Ale jesteśmy razem i…
- Dobra, idźcie już. - Dziękuję bardzo.
Dziękujemy. Miłego dnia.
Gdzie chcesz zacząć? Jesteśmy tutaj, więc jeśli chcesz iść…
Nie możemy zostawić Princess samej z Kat.
Pójdziesz z nimi na kolejki?
Mnie robi się niedobrze, a wzięłam już dużo tabletek w pociągu.
Jasne. Bardzo chętnie,
ale Tyler chce ze mną o czymś pogadać.
Ale przyjdziesz mnie uratować?
Jasne. A może pójdziesz z nami? Nic im nie będzie.
Nie znasz jej. Ma na nią zły wpływ.
Zostawimy je, zaczną chodzić od baru do baru,
poznają tych albo owych i dostaną troszeczkę kataru.
- To tekst z piosenki. - Ale może się zdarzyć.
- Hejka. - Dobra. Idę z mamą na Rage.
O tak. Ja bardzo chętnie.
- Serio? - Tak.
- Masz zawroty głowy, wychodząc z kąpieli. - Nie. Spokojnie.
Te kąpiele mnie na to przygotowały.
Dobra. Chodźmy na Rage.
- Jesteś pewna? - Tak.
W końcu jak szybko to może jechać?
- Cześć. - Hej. Oto ona.
Swędzi ją głowa, więc może mieć wszy.
No cóż, już weszła.
Co u ciebie? Jak sobie radzisz?
Bez Scotta. Wszyscy o tobie myślimy.
No tak. Dajemy sobie radę. Dzięki.
To do zobaczenia o 14.00.
Robi coś naprawdę niezwykłego.
Mówienie o zmianie klimatu jest ważne.
Nie wiem, kto jeszcze o niej nie słyszał, ale jasne.
Chciałabyś może wejść?
Pytasz, czy zostanę?
Tak. Jeśli chcesz.
Nie wiedziałam, że rodzice mogą.
Tak, mogą. Zapraszam.
O Boże.
Ale super.
Damy sobie radę same. Możesz iść na herbatę albo coś.
- I przegapić to? - Chodźmy.
Dobra. Kolejka jest krótka, więc pojedźmy jeszcze raz.
No tak, to jedna z możliwości.
A może mają tu małe zoo albo jakiś infopunkt?
Chodź, młody, usiądźmy na chwilę.
Dobra.
W czym problem? Chodzi o mamę?
Jeśli coś czujesz, możesz z nami pogadać.
Nie czuję. Wiem, że powinienem, ale nie bardzo ją pamiętam. To normalne?
Pewnie, młody. Oczywiście.
- To o co chodzi? - O dziewczynę.
Dobra.
Słyszałem, że się jej podobam. Napisała do mnie.
Teraz nie wiem, co odpisać.
A ona ci się podoba?
Tak, ale skłamałem. Nigdy wcześniej nie miałem dziewczyny.
Jak to? A co z Anastasią?
- Tą tancerką od Beyoncé. - Zmyśliłem ją.
No nie gadaj.
To dopiero niespodzianka.
Czyli jej się podobasz, młody.
Dziewczyny lubią miłych chłopaków przez wasze pokolenie.
No tak. Nie ma za co. Tak.
- Mogę sobie zrobić przerwę? - Pewnie. Długo już pan pracuje.
Dzięki. Przepraszam za opóźnienie.
Ale fajny tatuaż.
- Głowa do tyłu. - Dzięki.
Sorry. Kto go zrobił?
W sumie to nie pamiętam. O, czekaj.
Wytatuował też swoje imię.
- Tak? - Nie dostanę się. Możemy do niego iść.
- O Boże, jasne. - Hola.
Hej, to… Może lepiej…
Jak tam u was? Dobrze?
W porządku?
Siadamy.
- Proszę. - Już. Przepraszam.
O Boże.
Co lubią kobiety?
Posłuchałem paru podcastów i mam listę.
Tak? I co na niej jest?
„Pieski”.
- „Suchy szampon”. - To prawda.
„Menu bezglutenowe”.
Tu cię zatrzymam, bo kobiety nie lubią,
kiedy bada się je jak obcą rasę, wiesz?
Nie musisz tego zapisywać.
Co napisała? Pokaż.
„Barbara”?
Tak ma na imię?
- Tak. - Ile ona ma lat?
Tyle co ja.
Dobra. A to dopiero.
Zobaczmy, co napisała.
„Hej”.
Czemu one tak grają na emocjach, co?
Co odpisać? Naucz mnie być zabawnym.
Nie wygłupiaj się. Tego nie da się nauczyć.
Jesteś mistrzem humoru.
Tak, lubię patrzeć na życie z kpiną, ale mój popisowy numer to śmieszne głosy.
W takiej wiadomości się nie sprawdzą.
Słuchaj, młody.
Mężczyźni popełniają jeden błąd.
Kiedy się komuś podobają, od razu próbują się zmieniać.
Bądź po prostu sobą, młody. Jasne?
Jeśli będziesz miał wątpliwości, zastanów się: „Co zrobiłby Tyler?”.
Nikki chyba świetnie się bawi.
Musi być ci trudno wiedzieć, że jest tam całkiem sam.
Nie znacie go. Z nim jest trudniej.
Czemu wcześniej się nie spotkałyśmy?
Bo zwykle siedzę w aucie i czytam.
Jak miło.
O Boże.
Muszę do toalety.
Tam jest. Damy sobie radę same.
Nie, nie chcę rozbijać ekipy.
- Przejdzie mi. - Dobra.
Przejdzie mi.
Myślałaś już o swoich planach?
Wiesz, że światło Słońca dociera do Ziemi w siedem minut?
Jeśli wybuchnie, dowiemy się dopiero wtedy.
Mogło nam zostać parę minut życia, Nikki. I nikt o tym nie wie.
Dlatego właśnie żyję chwilą.
Tak, po prostu… minęło dużo czasu, nim się zadomowiła,
więc chciałabym wiedzieć, czy możemy…
Gdyby się zadomowiła, to by mnie nie szukała.
Wiem, że na Tylera muszę poczekać, ale Princess może już decydować sama.
- I chce mnie w swoim życiu… - Tak.
Ale cię dziś suszy.
Chodźmy na The Reckoning.
- Chyba że sobie odpuścisz? - Nie! Bawię się znakomicie.
Uwielbiam, kiedy ściska mnie w żołądku.
Dobra, chodźmy.
Tak, świetne uczucie.
Ktoś chce do toalety?
Nie? Okej.
Przepraszam, mógłby pan korzystać z toalety na dole?
Rury pod zlewem brzmiały,
jakby prysznic tracił ciśnienie.
Zero dodatkowych opłat.
Jeśli problem wróci w ciągu 25 lat, wpadnę znowu.
Jeśli będę jeszcze żył.
CO TAM?
Jak ci idzie?
SIEMA
Nie wiem, co napisać.
- Mam. - Co napisałeś? „Hej”.
Idealnie, młody. Dawaj, wyślij to.
- Boję się. - Wiem. Odwagi.
Oddychaj.
- Dawaj. - Wysłane.
- O Boże. - I już.
- Obłęd. - Głowa między kolana.
- Boże. - Oddychaj. Bardzo dobrze.
- Straszne, nie? - Tak. Za każdym razem.
Już dobrze. Okej, no to na kolejki!
- O Boże. - Co?
- Odpisała. - Odpisała?
Odpisała!
- Brawo, młody! Fantastycznie. - Tak!
- O Boże. - No i dobrze. Chodź.
- Ale chcę znowu coś wysłać. - Tak?
Dobra, Romeo. Co myślisz?
Codziennie rozmawiamy, żeby Stevie słyszała jego głos.
Niesamowite.
Masz bardzo symetryczne rysy.
- Dziękuję. - Zaprośmy ją do klubu książkowego.
Idziemy do Salvos i udajemy, że rozmawiamy o książce,
a obgadujemy ludzi z placu zabaw.
Bardzo chętnie.
- Mam co opowiadać. - Jaki masz numer?
- Dodam cię do grupy rodziców. - Już w niej jestem.
Nie, mówię o tej prawdziwej.
Mamusiu, nudzę się.
Możemy już iść?
Dasz mi jeszcze dziesięć minut? Proszę. No już.
O Boże!
Lody.
Dziękuję.
Pójdę po serwetki.
Wszystko dobrze?
Tak.
Nie. Bynajmniej.
Dolałem ci wody.
Dziękuję.
Można brać najwyżej cztery dziennie, wiesz?
To nie jest normalny dzień, co nie?
- Nie mogę zostawić ich samych. - Musimy jej chyba zaufać.
Chcesz zaprosić do naszego życia kogoś,
kogo nie znamy,
kto może mieć różne problemy, nie wiedząc, jak to się skończy.
Kiedy to ostatnio zrobiliśmy, to się udało, nie?
Najstraszniej się zjeżdża.
Stara się, Nik.
Po prostu jej starania mogą być inne niż nasze. To wszystko.
Wiesz, w takich chwilach naprawdę żałuję, że zmieniłam cię na lepsze,
bo teraz się to na mnie mści.
Było super.
Dobra, chodźcie. Zaraz mamy pociąg.
Zbierajmy się.
Chodźmy.
W porządku?
Tak.
Obiecuję, że wkrótce pobędziecie trochę same,
ale musi być na to odpowiednia pora.
Kiedy uznamy, że jesteś gotowa, tak?
Tak.
Wyrzucić ci papierek?
Dzięki, sama wyrzucę.
Chwila. Nie mogę nie wziąć zdjęcia.
- Szybko. - …peronu pierwszego.
Przygotujcie bilety.
Dobra, idźcie.
- Dawaj, Princess. - Już.
Dawaj, młody. O tak.
Nie działa.
- Co? - Nie działa.
- Ale… Pociąg… - Nie, Jason. Tyler.
Nie zostawiajcie mnie!
- Nie działa! - Pośpiesz się!
Super. Fantastycznie.
Tak, to naprawdę…
Jedź.
Nie mogę…
Pokaż ten bilet.
No tak. To nie bilet, co nie?
To twój karnet do zoo.
No tak.
Wciąż jestem trochę otumaniona.
- O, jest. - Znalazłaś? Dobra.
I już.
Mogliśmy usiąść w innym wagonie, wiesz? Następny pociąg jest za godzinę.
- Bilety. - Hej.
- Napisali… - Co?
- …że pojadą następnym. - Spoko.
- To… - Czy…
- Sorry. Nie, mów. - Nieważne. Ty mów.
- Tak? Nie, nie muszę. - No mów.
Poproszę bilety.
To nie do pierwszej klasy.
To jest pierwsza klasa.
Nie może tu pani siedzieć.
Trzeba zapłacić grzywnę.
Co ona mówi?
Shakira?
- What? - Shakira.
Dua Lipa, Santana.
Aguilera con Paco Rabanne.
Lin-Manuel Miranda, sí?
- Eva Longoria, Eva, sí. - Eva Longoria! Sí.
Ale ubaw.
- O Boże. - Co?
- Wraca tu. - O nie.
- Chodź. - Proszę się zatrzymać!
Proszę zaczekać!
Przepraszam. Wiem, że nie jesteście z Hiszpanii.
VIC ROSS MAJSTER
TWOJA FIRMA DOSTAŁA PIĘĆ GWIAZDEK
WIDZIAŁAM SŁODKĄ PSINKĘ UWIELBIAM JE!
I SUCHY SZAMPON JA TEŻ!
Napisy: Marzena Falkowska