Nikki! To jedziesz czy nie?
Sorry.
Dobra. Najważniejsze rzeczy. Mamy szczoteczkę, krem z filtrem, majtki,
szampon i...
jeszcze to.
O nie, nie. Dziękuję. Jestem mocno zamężna.
Boże, bardzo wam dziękuję.
Nie ma za co.
O nie. Ta koszula jest straszna.
Weź koszulkę Cheryl. Nie może latać. Ma niewygodne poglądy.
„Długonoga Chezza”.
Ma 190 cm. Możesz wziąć jej pokój. Jest opłacony.
Ale musisz go dzielić z Shell.
Shell, wszystko gra?
Musisz wziąć się w garść, bo to też nasz wyjazd panieński.
Słuchaj, chcesz z nami dzisiaj wyjść?
- O nie. Jestem za stara na clubbing. - Nie jesteś.
Wyglądam, jakbym miała was odwieźć.
Nie.
Po prostu muszę coś zrobić.
WARTO SIĘ STARAĆ
No już. Wstawaj.
Odezwała się?
Nie, ale będziesz wiedzieć zaraz po mnie, jasne?
A teraz wstawaj. W poniedziałek mamy fizykę.
To bez sensu. Nic nie wiem.
Wiesz więcej, niż myślisz. Zobaczmy, co na razie masz.
Dobra.
Wyszło mi, że jeśli będę jechać z prędkością 50 km/h...
- Tak. - ...i zderzę się z autem jadącym 30 km/h...
zwolnią mnie z egzaminów.
Powinniśmy wziąć to pod uwagę.
- To może być plan B? Tak? - Tak.
No dobra, wstawaj.
Princess.
Dzień dobry.
- Hola. - Hola.
Czy to tutaj?
- To jest to? - Café, z jedzeniem.
Tak, wiem. Czy to ten adres?
Z jedzeniem.
Gracias.
Hej, co to jest?
List. O Boże. Może jednak wiem więcej, niż myślę.
Nie oddałaś żadnej pracy okresowej, Princess.
Buduję po prostu napięcie. Podsycam oczekiwanie.
Angielski, historia, plastyka. Wszystko na poniedziałek.
Byłam rozkojarzona.
Czemu to się tak nawarstwiło?
Szczerze? Z ręką na sercu?
Jesteście za mało wymagający.
No dobra.
Odwołaj plany na weekend, jasne?
MAM CHYBA ZŁY ADRES. TO ZWYKŁA KAWIARNIA.
W porządku? Wygląda pani na zdenerwowaną.
- Podać menu po angielsku? - Nie, dziękuję.
Poleca pani kalmara?
- A lubi je pani? - Tak.
No to nie.
Czy jeśli zamówię sangrię,
dostanę za darmo jedzenie?
- Tak. - Tak?
Pani imię? Zapiszę.
Cheryl. Chezza.
A pani?
Kat.
No dobrze. Zwołaliśmy ten kryzysowy komitet szkolny,
bo Princess musi oddać w poniedziałek trzy prace okresowe,
których jeszcze nie zaczęła.
Musi je tylko zaliczyć,
bo ocenę końcową może poprawić na egzaminach,
co zrobi, bo będzie powtarzać cały weekend.
Wyznaczyłem do tego Tylera. Ma przygotowane fiszki.
Dawaj, synu.
Dobra. Tato, wiem, że lubisz historię,
więc od ciebie chciałbym dostać 5000 słów
o zaangażowaniu USA w II wojnę światową.
To zadanie dla mnie. Dużo pisałem o Niemcach.
- Wypracowania też? - Wypracowania, listy, broszury.
Dobra. Będę musiał to sprawdzić, kiedy skończysz.
John. Plastyka.
Wiem, że wolisz akwarele, ale co powiesz na farbę akrylową?
Zacząłem niedawno podchodzić do sztuki trochę śmielej.
Uwaga.
Ostatnio poprosiłem jakieś nastolatki, żeby nie zasłaniały mi Apsley House.
Był niesamowity.
I tak trzymać, dobra?
Temat to „Spotkanie z naturą: flora, fauna i przyroda”. Wykaż się, John.
- Przyniosę z przyczepy sztalugę. - Super. Jill, angielski.
Poprosimy o wypracowanie na temat jednej z tych książek.
Czytałaś którąś?
To leciało w telewizji w święta!
No to mamy zwycięzcę.
Podejście do ról płciowych w Pokoju z widokiem.
Nie mogę się doczekać.
Ale pamiętasz, jak to oglądałaś, tak?
Bo w święta o trzeciej jesteś już zwykle trochę...
- Jaka? - Zmęczona.
O nie, pamiętam. Podobała mi się muzyka.
I o to chodzi.
Dobra. Nie można ich już tak nazywać.
Dobra.
Kuchnia mówi, że wystarczy ci croquetas,
więc to już ostatnie.
Potem cię odcinamy. Sorry.
Nie szkodzi.
Wyjazd panieński?
- Tak. - A gdzie reszta?
Pokłóciłyśmy się.
Chciałam iść nurkować, a one nie chciały,
i pożarłyśmy się o to, że ciągle tylko spędzamy czas na lądzie.
Skąd jesteś?
Wschodni Londyn.
Ja też.
Co?
Nie.
Mnie się tam podoba.
Znasz pub o nazwie... Tap and Bells?
Nie gadaj.
Moja mama go uwielbiała.
- Co? - Tak.
No nie.
Ale mały ten świat.
Tak.
Mogę pokazać ci świetną plażę do nurkowania, jeśli chcesz.
Nie ma fal.
Są rekiny olbrzymie,
ale dasz im pstryczka w nos i odpłyną.
Dobrze. Świetnie.
- Hej. - Spotkałam ją.
Co? Co powiedziała?
Pytała o dzieci?
Nie do końca, bo nie powiedziałam jej, kim jestem.
To znaczy powiedziałam, że jestem kimś innym.
To znaczy kim?
Chezzą.
Miałaś tylko zdobyć odpowiedzi na pytania.
Wiem, ale muszę ją poznać,
zanim ona pozna mnie.
Idziemy nurkować.
Nie umiesz kłamać.
Nieprawda.
Serio? Jak kanapki w Kerplunken?
Daj spokój.
Popełniasz błąd, potem kłamiesz,
mieszasz się i zapominasz.
- Nie martw się, dam radę. - Chezza!
To ty.
- Chezza! - A, tak.
Cześć. Hej.
Zapomniałaś okularów.
Bardzo ci dziękuję.
Wybacz, że nie słyszałam.
Jestem trochę głucha na prawe ucho.
- Nie mów tak, bo teraz... - No to pa.
Spokojnie. Załatwiłam to.
Już jesteś głuchą nurkinią imieniem Chezza.
Spokojnie. Jestem skupiona.
Tak? Przy którym uchu trzymasz telefon?
- No tak. - Właśnie.
Od teraz jestem skupiona.
Kurde. Muszę kończyć.
- To była Nikki? - Nie, Chezza.
Kim jest Chezza?
To moja znajoma, głucha nurkini.
Tyler, gotowy?
- W porządku? - Tak. Jestem na Midway.
W wypracowaniu?
W bitwie. Bitwie pod Midway.
To bardzo proste. Za godzinę skończę.
Dobra. Czad.
Spotykam się z kimś.
Co?
Poznaliśmy się w sklepie charytatywnym. Poprosiła mnie o naprawę odkurzacza.
Nieźle. To miło.
Nie mogłem rozgryźć tego hoovera.
Co tydzień przestawał działać i znowu do niej szedłem.
Prawie stamtąd nie wychodziłem.
Raz cała szczotka obrotowa pękła, jakby ktoś na niej stanął.
Rozumiem.
W końcu pojechaliśmy do Croydon po części.
Zabrała się z tobą?
Tak, wzięła kanapki.
No dobrze. Nie przeszkadzam już.
I jak, John? Jak idzie?
Kiedy usłyszałem zwrot „spotkanie z naturą”,
od razu pomyślałem o margerytce.
- Jak chyba wszyscy. - Jasne.
Zdecydowałem się na tryptyk. O taki.
Okej. Długo to zajmie?
- Nie. To będzie chwila. - Dawaj.
Jak tam, Jill? Jak ci idzie?
Bardzo dobrze.
Martwię się tylko, że może być za mądre
jak na napisane przez 16-latkę.
To zrobimy tak.
Sprawdzimy je pod kątem mądrości i trochę ją stonujemy, dobra?
- Okej. - Super.
Wszystko w porządku?
Robimy fiszki. Każdy temat ma inny kolor.
Jeśli czegoś trzeba...
Tato, jesteśmy zajęci.
Cześć. Jak tam?
- Wskakuj. - Dobra.
Masz kask?
Nie. Zniszczył się w wypadku.
- W porządku? - Tak.
Po prostu trudno mi się trzymać przez... Wszystko gra.
Bardzo tam spo...
Spokojnie. To jak zupełnie inny świat.
Bardzo mi się podoba.
Nie mogę się nacieszyć.
Ale już wystarczy.
Jak długo tu mieszkasz?
Trzy miesiące.
A wcześniej?
Tu i tam.
W Tunezji, Grecji.
Chyba w Maroku.
Jaki masz plan na życie?
To jak rozmowa o pracę, której nie chcę.
Sorry.
To przez to nurkowanie. Wyzwala moją ciekawość.
Połóż się i oddychaj.
Przestań wszystko kwestionować.
O tak. Rzeczywiście bardzo miło.
Nudzę się. Chodźmy się napić.
Co się stało? Gdzie twoje margerytki?
Nie ma tu margerytek, Jason. Jest tylko rozpacz.
- Ale były ładne. - Były nagłe.
- Zbyt nagłe. - Co?
Za wiele się domagały. Za bardzo wyrosły.
Ale to było 45 minut temu.
Pijesz, John?
Lemoniadę Hemingwaya.
Potrzebujemy tylko, żebyś coś namalował. Cokolwiek.
Nie mogę. Skończyła mi się jedna rzecz, której potrzebuje każdy malarz.
Wiara w siebie?
Farba.
Przewróciłem pojemnik. Uważaj, gdzie stajesz.
Och, John.
Nie, tak jest dobrze. Powieś je.
Co tu się dzieje?
Fiszki miały główne fakty z przodu i podsumowanie z tyłu,
ale uznaliśmy, że lepiej mieć to osobno.
- Robimy je od nowa. - Powtarzałaś coś?
Nie, nie skończyliśmy jeszcze fiszek.
Ale potem pójdzie szybko.
Sprawdzimy główne fakty i znajdziemy fiszkę, która im odpowia...
W sumie może lepiej mieć wszystko na jednej.
O Boże.
Tak.
No i jesteśmy. Tu mieszkam.
O rety. Co za widok.
Możesz mi oddać ten napiwek,
który ci dałam?
Ale super.
Jest wynajęty.
Mój też, ale tak nie wygląda.
Co nie?
Chcesz się napić?
- Pewnie. - Robi się.
Dziękuję.
Podoba mi się to wazowe coś.
To sobie weź.
- Nie, nie trzeba. - Gdzie mój telefon?
Włożyłaś go do mojej torby.
W takich miejscach mordują baronów narkotykowych.
Potraktuj to jak komplement.
Czemu masz moje zdjęcie?
Jak idzie?
- Na razie 1400. - Słów?
Straconych żyć.
Rajd na Dieppe.
Punkt zwrotny. Spadek morale.
Piszę ku czci morza dusz.
Może odpoczniesz?
Nie, muszę cisnąć.
Odzyskać pozycję.
Potrzebowaliśmy pomocy.
Gdzie było zaopatrzenie?
Nigdy nie mieliśmy szans.
Hej. Dzięki. Sorry, mogłem poprosić wcześniej.
Dobra. Mam pomoce. Gdzie oni są?
Czytałam to dwa razy, Vic, i brakuje w tym logiki.
Nie zgadzam się.
Jest tu akapit o zwycięstwie Anglii na mundialu w 1966,
nieproszone poglądy o kobiecym futbolu,
z jakiegoś powodu limeryk i siedem obelg kulturowych.
Siedem razy więcej niż w źródle.
No dobrze. Usiądziemy razem i to przeanalizujemy.
A co się dzieje z tobą?
Opuściło mnie natchnienie. Nic nie widzę.
Zobacz to: twoja wnuczka z niezdanym egzaminem
sprzedaje na Placu Trafalgarskim magnesy na lodówkę.
Dzieli nas od tego cienka linia,
którą można namalować na tym papierze, tym pędzlem.
Namaluj coś. Szybko!
- Dobra. Co to ma, do cholery, być? - O co ci chodzi?
- Miałaś napisać o Pokoju z widokiem. - Napisałam.
To co tu robi skradziony radziecki mikroczip?
I w Pokoju z widokiem nie było pościgu na wieży Eiffla.
Był. To mój ulubiony fragment.
Akcja dzieje się we Florencji.
Nie...
Chwila.
O Boże. Napisała o Zabójczym widoku.
- Tak? - Na litość boską.
Na pewno jest dobrze.
Pokój z widokiem z Rogerem Moore’em.
- To Zabójczy widok. - Tak.
Dobrze. Ściągnę ci to,
usiądziesz tu i nie napiszesz niczego, dopóki tego nie obejrzysz, jasne?
- Masz wino? - Tak.
Powiesz coś?
Co mam powiedzieć?
Nie wiem.
Coś.
Twoja córka chce odpowiedzi.
Potrzebuje pewnych rzeczy...
oboje potrzebują pewnych rzeczy od ciebie, a ja...
nie mogę im ich dać.
Nie wiem, co chcą usłyszeć.
Że jest ci przykro.
Ale nie jest.
Nie powinnaś była kłamać.
Wiem.
Wiem. Przepraszam.
Albo nie. Wiesz co? Wcale cię nie przepraszam.
W sumie to nie ma za co.
Powinnaś mi dziękować, że zajęłam się twoimi dziećmi,
kiedy ty szukałaś siebie.
Nie jesteś wyjątkowa.
Nie ty pierwsza pomyślałaś, żeby zostawić dzieci.
Ale nie możesz się ot tak wymykać, kiedy życie robi się ciężkie.
Wszystko z nimi dobrze, tak w ogóle.
Dzięki, że pytasz.
Wiem, że dobrze.
Dlatego odeszłam. Żeby było z nimi dobrze.
I ze mną też...
bo kiedyś zdecydowanie nie było.
Nie wiesz, jak wyglądało nasze życie.
Nie byłam...
Nie byłam w stanie...
Wiem, że nie bez powodu do ciebie podeszłam.
No, jesteś kelnerką.
Tak, ale nie za dobrą.
To dużo pytań.
W porządku. Nie musisz.
Co robisz jutro?
O nie.
WSTAŁAŚ JUŻ?
TAK. ALE POTRZEBUJĘ KAWY
MAM PRZYJECHAĆ DO CIEBIE? PRZEJRZYMY LISTĘ?
TAK
Co się dzieje?
Właściciel wyjechał.
Chyba ktoś się włamał.
Widziała coś pani?
Przepraszam. Jestem trochę głucha na to ucho.
Przepraszam.
O nie.
Nie ma już croquetas. Sorry.
Skończyły się. Po raz pierwszy.
Nie. Widział pan Kat?
Pracuje tu. Ma taki luźny styl bycia,
miękko-twardy charakter i niespokojnego ducha.
- Brązowe włosy. - Kat?
- Sí. - Nie ma.
Gdzie jest?
Nie ma jej. W ogóle. Jej pokój pusty.
Przepraszam, muszę pracować.
Sorry.
No tak.
Wyszło długo, ale usunęłam „cholerny” przed każdą wzmianką o Francuzach
i udało się trochę skrócić.
Myślę, że zaliczy.
Dobra. Dawaj, tato.
Tematem miało być spotkanie z naturą
i natchnęły mnie wczorajsze słowa Karen.
Kupiłbym to.
- A ty? - Tak.
- To nie miałaś być ty. - Przecież to lew z moją twarzą.
Hej. Co się dzieje?
- Wyjechała. - Co?
- Jak to? - Wyjechała.
Powiedziałam jej, kim jestem i że Princess jej szuka, i wyjechała.
Dokąd?
Może potrzebuje trochę czasu.
Nie, wzięła wszystkie rzeczy.
Znowu ucieka.
Nie mogę powiedzieć Princess prawdy.
Nie.
Nie możesz. Poczekaj.
Princess, chodź tu na chwilę, skarbie.
Mama dzwoni, wiesz?
Możemy usiąść?
Jesteś na głośnomówiącym. Mam tu Princess.
Szukałam wszędzie, ale po prostu nie mogę jej znaleźć.
Nie mieszka już pod tamtym adresem i nikt jej tu nie zna.
Przykro mi.
Rozumiem.
Bardzo mi przykro.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chodź tu.
Dziękuję.
Chodź tu.
Znowu przytulacie się beze mnie?
Chodź.
Zostań.
KOCHAM CIĘ, MAMO SZA
Napisy: Marzena Falkowska