Dobra. Dwa, trzy...
Wszystkiego najlepszego!
- Cześć. - Dzień dobry.
Tata miał coś w oku.
Nawet nie próbuj.
Kwiaty dla ciebie.
- No proszę. - Dziękuję.
Kartki są dwie, bo nie mogliśmy ustalić koloru.
- Patrz. - Cudowne, młody.
Ale miłe.
KOCHAM CIĘ
O rajuśku.
- To dla ciebie. - Dziękuję.
To dziesięć funtów, które pożyczyłeś
- na escape room? - Tak.
Ojej. Dziękuję.
To bardzo miłe.
- Ładna kartka. - Ale elegancka.
Dziękuję.
A mój prezent to wyprawa do spa.
Ale to mój prezent dla mojej mamy.
Tak, ale ja też jadę, a nie chcę, więc to mój prezent.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Kupiliśmy ci wyjątkowe śniadanie,
więc możesz je zrobić, kiedy chcesz.
- To twoje święto. - Dziękuję.
Wydaje ci się normalna?
- Princess? - Tak.
Tak, a co?
Na kartce nazwała mnie Nikki.
Robi to, kiedy coś jest nie tak.
- Nie, wydaje się normalna. - Tak?
Poczekajmy, aż kłopot do nas przyjdzie,
- zamiast go szukać, tak? - Tak.
- Jak oko? - Wciąż coś jest.
- Naprawdę? - Tak.
Dobra. Nie ruszaj się.
Tym razem nie mrugaj.
Nie wkładaj za mocno palca.
WARTO SIĘ STARAĆ
Ale emocje!
Nagrywam dziś odcinek specjalny mojego podcastu.
Naprawdę potrzebny ci podcast?
Kto chce przepłynąć Atlantyk,
potrzebuje podcastu.
To tak ważne, jak łódź.
Poza tym pokazywanie kulisów
jest w duchu ekspresjonizmu niemieckiego.
No i najlepsi subskrybenci, tacy jak ty, dostaną darmową torbę.
ATLANTYCKI SCOTT
Scott...
Nie mogę chodzić po mieście z torbą, na której jest twarz mojego męża.
Naprawdę?
Dobra, wychodzę.
Do zobaczenia. Kocham cię.
Bądź grzeczny.
Scott!
Witamy w Świecie ucieczek, pełnym tajemnic i zabawy,
- w samym sercu Londynu. - Kelly! Ogórek!
Powiedział hasło bezpieczeństwa. Przestań.
Mówiłem wam, że koledzy nie potrzebują takich haseł.
Dobra. Przestańcie. No już.
Nie wiem, czemu to robię. Nie lubię dzieci.
Lubię swoje. Czasami.
Widziałeś sobotni mecz.
Muszą nauczyć się współpracować,
nie wszczynając przy tym kłótni.
A escape room im w tym pomoże.
Kelly! Puszczaj!
Albo nie i tam zginą. Co też rozwiąże problem.
Witajcie w banku Capital Metropolis.
- Tak! - Jestem mistrzem gry
i pomogę wam przeprowadzić największy napad na bank w historii.
To twoja praca?
- Tak. - Max, z szacunkiem, dobra?
Zamkniemy drzwi i dostaniecie godzinę,
żeby dotrzeć do skarbca i ukraść złoto, zanim wrócą kamery.
- To twoja smycz? - Max.
- Oczywiście. - Kochasz ją?
- Michael. - Kocha tę smycz.
- Michael. - Każą nam je nosić.
- Masz dziewczynę? - Max.
Jeśli nie będziemy go słuchać, nie będziemy wiedzieć, co robić.
Stwórzcie drużynę włamywaczy
i przedostańcie się przez biuro kierownika do skarbca.
Ucieknijcie ze smyczą... ze złotem w rekordowym czasie,
a może traficie na tablicę wyników.
Chodziłeś do szkoły, Smyczku?
Michael. Jakiekolwiek błędy popełnił lub nie w życiu Smyczek,
to nie nasza sprawa.
Mów, Smyczku.
- Idziemy? - Tak!
Chodźcie.
Do dzieła.
Piwnica.
Otwieraj.
Wybacz. Nie przejmuj się tym. Wiele z nich nie ma rodziców.
Tak, to poprawiło mi humor.
Dziękuję.
Wiesz co? Może przez jakiś czas tu zostańmy.
Zobaczymy, czy umieją ze sobą współpracować.
Ćwiczenie integracyjne.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam w spa.
Dobrze. Wchodzisz jako moja gościni. Musisz udawać, że masz 18 lat.
Pomyśl, jaką miałabyś datę urodzin...
- 5 czerwca 2005. - To było szybkie.
Podejrzanie.
Dobra. To karta mojej koleżanki Maxine.
Ty będziesz Maxine, a Nikki twoją gościnią.
Jak to Maxine?
- Musisz udawać, że nią jesteś. - Ale nic o niej nie wiem.
- Nie musisz. - Czym się zajmuje?
Pracowała jako koronerka.
A jeśli mnie o to spytają?
Nie spytają. Nigdy z nami nie rozmawiają. Za to się właśnie płaci.
A co z Jilly? Ktoś mną jest?
Nie. Dwie osoby są Maxine.
Ty tutaj oraz Maxine, gdziekolwiek jest.
Nikt nie jest Jilly. Jilly jest spauzowana.
- Boże. Pomóż mi. Boję się. - No chodź.
- Dzień dobry. - Witam.
- Dzień dobry. - Jestem koronerką Maxine.
Przepraszam, jestem tu nowa.
A tak. Tu pani jest. Zapisać panią na to, co zawsze?
Dobrze.
- Tyle wystarczy. - Tak.
Którędy to było?
Biuro kierownika.
Widzisz? Już współpracują. Pewnie dostali się do następnego pokoju.
Szybko. Nie słyszę ich.
Co najpierw?
Może zacznijmy szukać jakich tropów.
Nie.
„Nie zapomnij zamknąć”.
Nazywa się Atlantycki Scott.
Rozmawia z poszukiwaczami przygód, którzy pokonali wielkie wyzwania.
Serio? Bo w ostatnim odcinku Freddy opowiadał o rozwodzie.
Tak. To była przesada.
Dobrze, że ma producenta.
O nie.
Udaje, że go ma, żeby wypaść profesjonalnie.
Ciągle gada o wioślarstwie
i działa mi to na nerwy.
Boże. Ile już tu siedzimy?
- Dwadzieścia minut. - Czemu się nie pocisz?
Nigdy się nie pocę. Nie widzę w tym sensu. To nie dla mnie.
Nikki, pójdę popływać.
Będę tam dalej.
Baw się dobrze.
Wydaje ci się normalna?
Tak, a co?
Nie wiem. Zawsze mam wrażenie, że nie jestem na bieżąco.
Może chodzi o jej mamę.
Naprawdę? Tak myślisz?
Dlaczego?
Dzisiaj jest Dzień Matki. To dla niej trudny dzień.
No tak. Oczywiście.
Zaczęłaś się pocić.
Naprawdę?
Maxine?
Mamo, to ty.
Proszę się położyć, przygotuję bańki.
Może być dość nieprzyjemnie, ale widzę, że miała już pani ten zabieg.
Na pewno będzie dobrze.
A ja na to: „Nie w tym stuleciu”.
Dobrze. Trzy, dwa, jeden, ja.
Witajcie w Atlantyckim Scotcie,
podcaście, w którym rozmawiam z poszukiwaczami przygód
w ramach przygotowań do przepłynięcia Atlantyku w sierpniu.
Dziś jest z nami Sally Trent.
- Cześć. - Jej książka Wszystko na morzu,
lepsza niż sugeruje tytuł, jest dla mnie inspiracją,
bo sam zamierzam chwycić za wiosła.
Mój producent informuje mnie, że czas wam powiedzieć,
że dzisiejszy odcinek przedstawia Plantly.
Pyszne wegetariańskie pudełka dostarczane do waszych drzwi.
Lepsze dla planety i dla was. Plantly. Dobro z natury.
Przepraszam.
Może jeśli będę to czytać, to mnie zasponsorują.
- A więc, Sally Trent. - Tak.
Odmalowujesz cudownie spokojny obraz samotnego życia na morzu.
O ile znosisz własne towarzystwo.
Nie mam za wielu przyjaciół.
Zadawajcie pytania.
Widzę, że mamy sporo telefonów.
Już niedługo na nie odpowiemy.
Przyszedł email z pytaniem od Freddy’ego.
Dziękuję, Freddy.
O to jej nie spytam. Ale nie, nie ma obrączki.
- Porozmawiajmy o Atlantyku. - Dobrze.
Sally, w twojej książce podoba mi się między innymi to,
jak przystępnie go ukazujesz.
Dzięki niej naprawdę pomyślałem: „Wiecie co? Dam radę”.
To bardzo miłe,
bo wiele osób skupia się na negatywnych stronach.
Ja lubię skupiać się na tym, co na wyprawie poszło dobrze.
Oczywiście.
Jaka była twoja ulubiona część?
- Początek. - No tak.
Dobrze. Dlaczego?
- Przeczytałeś całą książkę? - Tak, oczywiście.
Przeczytałem całą książkę.
Prawie całą książkę.
To było bardzo mało prawdopodobne i nie chcę cię zniechęcać.
Pojawiła się nietypowa fala i to wystarczyło.
Dziewięć dni w dziurze powietrznej pod kadłubem.
„POSTĘP WYMAGA WYTRWAŁOŚCI”
Chyba znalazłem wzorzec w tym grafiku.
Dobra, mów.
- „Billie. Oleg. Paavan”. - Bop.
„Ciaran. Asiz. Nick. Simon”.
„Bopcans”.
Co to jest „Bopcans”?
Na początku nic.
Ale patrz na datę. Tydzień zaczyna się trzeciego kwietnia.
Patrz na trzecią i czwartą literę. „PC” jak...
Post card. Kartka pocztowa.
To cholerny Kamień z Rosetty dla wszystkiego w tym pokoju.
- No i? - Jest z Grecji.
Co my tu mamy?
Jogurt grecki.
Jego kod kreskowy to „028573 299”. Oto nasz kod.
To dużo cyfr jak na kod do drzwi.
Zero, dwa, osiem, pięć,
siedem, trzy, dwa, dziewięć, dziewięć.
No weź, to musi być coś prostszego.
To...
Dobra. Na kubku jest napisane „Gareth”.
To musi być imię kierownika banku,
więc kod ma z nim pewnie związek. Może to jego urodziny albo...
Tu są akta z HR.
Już sprawdzam.
Dobra, Gareth, ty mały, bezczelny...
SKRYTKA NUMER 396
WEŹ BANKNOT
Jeśli się zastanowicie,
wasz wysiłek przyniesie owoce.
To ty, Smyczku?
To mistrz gry, tak.
Bez telefonów bawilibyście się lepiej.
Skąd wie, że je mamy?
Obserwujesz nas?
Jesteś pedofilem?
Ej, Smyczek to pedofil!
Chcecie kolejną wskazówkę?
Nie. Otwórz drzwi.
Dzieli was tylko jeden pokój od złota w...
Otwórz drzwi, albo wszystkim powiemy, że jesteś pedofilem.
- Robimy imprezę. - Wypas.
Dzięki, Smyczku.
To nie dla mnie. Dziękuję.
Maxine?
Tak?
Proszę ze mną.
Tu jesteś. Musimy pogadać na osobności.
Chodź ze mną. Już.
Co się dzieje?
Karen.
Wejdź i usiądź.
Nikki coś podejrzewa. Wie, że coś jest nie tak.
Musisz jej powiedzieć, że szukałyśmy Kat.
- Tutaj? - Tak.
Kiedy wszyscy się relaksują. W ręcznikach.
Obiecałaś mi, że jej powiesz.
- Tylko dlatego ci pomogłam. - Wiem. Zrobię to.
- Princess. - Przecież mówię!
Próbowałeś numery wszystkich domów?
- Tak. - Nawet tymczasowych?
- Sanford Terrace, 2012? - Tak.
Rany. A w karcie pacjenta na pewno nic nie ma? Nie?
Czekaj.
„C7913Y”. No pewnie!
Siedem-dziewięć. 79. Liczba atomowa złota.
Skąd to, kurde, wiesz, Bopcans?
Warstwy, gościu. Mam warstwy.
Na pewno trafimy na tablicę.
No już.
Tak! Chodź...
Już wiem. Poczekaj.
Może drzwi to zmyłka. Patrz. „Do góry”.
Przeżyłam,
zlizując skroploną parę, która zbierała się na podnóżku.
Raz rano. Dwa razy wieczorem. To był smakołyk.
Po czterech dniach zanurzenia w wodzie morskiej
zeszła mi pierwsza warstwa skóry.
- Ale próbując wyjść... - Dobrze.
Przejdźmy do telefonów.
Mamy Freddy’ego z Londynu.
Mam...
Włącz głośnomówiący.
- Halo? - Halo.
Freddy, jesteś na antenie.
Cześć. To mój pierwszy telefon.
Zastanawiałem się, czy twój chłopak albo stały partner
- nie martwił się o... - Nie.
Wybacz.
- Widzisz coś? - Nie bardzo. Jest tu dość ciemno.
Musisz przejrzeć ten zmrok.
Co?
Co tu się dzieje?
CZEMU ROZWÓD? 0 DZIECI?
Co robicie w moim biurze?
Gareth?
Możemy pogadać?
Co się dzieje?
Byłam w trakcie masażu.
Pomogłaś Princess szukać mamy?
No dobrze. Słuchaj. Przyszła do mnie, bo się martwiła.
Ale w Brighton
- i tak jej nie było. - Co?
Brighton? To o to chodziło? Myślałam, że o odnowienie stołu.
Nie. Myślała, że tam mieszka Kate.
Jak mogłaś to zrobić?
I tak by tam pojechała.
- Potrzebowała mnie, żeby... - Potrzebowała mnie, nie ciebie!
Boże. Co takiego osiągnęłaś, że wydaje ci się,
- jakbyś była ode mnie lepsza? - Wcale nie.
Tak! Zawsze ci się tak wydawało.
Musiałam pracować na wszystko, co mam,
a ty to po prostu dostałaś.
- Co? - Masz duży dom,
za który nie zapłaciłaś, dziecko, którego nie planowałaś
z imieniem, którego nawet nie przemyślałaś.
Właśnie że przemyślałam.
Zawsze wiedziałaś, że chcę nazwać córkę Stevie
po Stevie Nicks.
Nie nazwałam jej po Stevie Nicks.
- Nie? - Nazwałam ją po...
Steviem Wonderze.
- Nie nazwałaś jej po Steviem Wonderze. - Nazwałam.
No dobra. Wymień jego jedną piosenkę.
Właśnie.
I tak nie mogłaś go użyć. Twoje dzieci miały już imiona!
Jesteś wredna. Jesteś wredną, samolubną osobą.
To ty jesteś samolubna.
- Ja? Słynę z życzliwości. - Nie.
Jesteś wulkanem łez, gotowym w każdej chwili wybuchnąć.
Nie mogła przyjść do ciebie, bobyś się martwiła.
Tak... w filmach ludzie tacy jak ty
zmieniają się w takich jak ja i film kończy się happy endem.
Wiesz co?
Może choć trochę przestałabyś zadzierać nosa?
Tak naprawdę jesteś nieodpowiedzialna i lekkomyślna.
Chciałam ci to powiedzieć od lat.
Nikt nie lubi twojego słodko-kwaśnego kurczaka. Jest za słodki.
Gdzie jest ta kwaśność, Karen? No gdzie?
Przynajmniej umiem zrobić deskę serów!
Trzy kilogramy cheddara nie tworzą deski serów.
Myślałam, że mam w lodówce edamski.
„I Just Called To Say I Love You!”
Cholera.
Specjalna rosyjska metoda.
Odpręża.
Jeszcze raz przepraszamy.
Takie coś zdarza się pewnie często, nie?
Parter.
Boję się, w jakim są stanie.
MIEJSCE 1 KARASIE Z CAMDEN
GRATULACJE! NOWI REKORDZIŚCI
- Nikki? - Tu jesteś.
Spóźniłam się na masaż?
Nie, wejdź. Połóż się wygodnie. Moja koleżanka zaraz przyjdzie.
Wszystko w porządku?
Tak. Pewnie.
Bo rozmawiałam z Karen
i powiedziała, że możesz się martwić, że próbuję znaleźć mamę.
Ja? Nie.
To było przez olejek z drzewa herbacianego.
Chyba mam na niego uczulenie.
Rozumiem. To koszmar.
Mam nadzieję, że wiesz...
że mnie to nie rani.
To, co robisz w życiu...
mnie nie rani.
Jestem twardsza, niż wyglądam.
Trzeba być twardym, żeby zajść tak daleko, nie będąc twardym.
Dzięki, mamo.
Wyszła?
Chyba tak.
Odświeżyły się panie?
Hej. Mogę zobaczyć opcje członkowskie?
Dla przyjaciółki.
Chciałam jej tylko powiedzieć, że jej mama zmarła.
I że z Tylerem i ze mną wszystko dobrze.
Myślałam, że może czeka, aż się z nią skontaktuję
i smuci się, że tego nie robię.
Rzecz w tym, skarbie, że Bev szukała jej latami.
Chyba nie chce, żeby ktoś ją znalazł.
Nie chcemy, żebyś cierpiała, wiesz?
Chciałabym odwiedzić Bev.
Jest Dzień Matki i nie ma nikogo innego.
- Dobrze. - Mogę?
- Oczywiście. - Świetnie.
Może weźmiesz dla niej te kwiaty?
- Dziękuję. Kocham cię, mamo. - Proszę.
Kochamy cię, skarbie.
Pa.
Powiedz mi, że postępujemy słusznie.
Daliśmy czadu w tej rozmowie.
- Naprawdę? - Byliśmy świetni.
Chodź tu.
Poradzimy sobie z wszystkim,
jeśli będziemy rozmawiać.
Tak.
Jeśli Karen zadzwoni, nie gadam z nią. Ty też nie.
I o to chodzi. Właśnie.
ŁODZIĄ PRZEZ ATLANTYK ŚMIERĆ - KATASTROFA
ATAK REKINA - ZATRUCIE
KU PAMIĘCI BEVERLY REID
KOCHAM CIĘ, MAMO SZA
KWIACIARNIA BEZ & CIERŃ
Napisy: Marzena Falkowska