Tu jest najlepiej.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO Z OKAZJI 50. URODZIN
Znalazłem idealne miejsce, w którym mnie zabiją.
Wciąż planujesz grać w tę głupią grę?
Oczywiście.
Moje urodziny to idealna okazja, żeby wszyscy się zebrali
i świetnie bawili, w ramach warunków umowy najmu.
Więc czujesz się lepiej w związku z tym, że kończysz 50 lat?
Tak, czuję się bardzo pozytywnie.
- Naprawdę bardzo. - To dobrze.
WARTO SIĘ STARAĆ
Ojejku. Patrzcie na to.
Czemu ty zawsze prowadzisz?
Odkąd tata został taksówkarzem, zrobił się bardzo agresywny.
To wstyd tak do wszystkich gestykulować.
Wiesz co? Może gdybyś ty gestykulowała, to ja bym nie musiał. Jak myślisz?
O Bo... Za każdym razem się łapię.
Przyjechali.
Dojechaliście? W porządku?
Wybaczcie to spóźnienie.
Wciąż przyzwyczajam się do auta.
Jak się je prowadzi?
Dobrze. To niezła maszynka.
Kiedy wrócimy, rozbiorę silnik.
- A co z nim nie tak? - Nic.
Powiedz, że co miesiąc rozbierasz swój dla kontroli.
Jasne. Jak najbardziej.
Ostatnio może trochę rzadziej, ale...
Patrz.
- Princess robiła notatki. - Tak?
- W pamięci. - W pamięci.
- Halo! - Ale ładnie.
- W porządku? - Tak.
Tu są.
Całkiem długi ten podjazd.
Jaki to obszar?
Nie. Wynajęliśmy go tylko na weekend.
Sala bilardowa to klitka, a paw ze zdjęcia
uderza swoją nieobecnością.
Sto lat!
Rany. Po kiego grzyba się tym tarabanili?
- Nie ma miejsca dla wszystkich? - Miejsca jest mnóstwo.
Po prostu wolą przyczepę.
Cześć!
Wiesz, że mają tam wszystko?
- No tak. - Nie, nie. Dosłownie wszystko.
Możesz sprawdzić.
- Tu jest. - Cześć.
Zastanawiałem się, jak ci idzie z przemową. Tą po kolacji?
Tak, tak. Wszystko gra. Mam to pod kontrolą.
Cudownie. Jeśli dasz radę, mógłbyś zmieścić się w pół godziny?
Tak, tak. Jasne.
Teraz mam ciut mniej...
- Więc... - Super. Po prostu...
Mam tylko trzy godziny na gry towarzyskie. Ledwie starczy na rundkę Kota ministra.
A co dopiero Jesteś tam, Moriarty?,
Herbatniki Parsona czy Mów mi Seamus.
Nie martw się. Tak, zagramy na koniec w Podaj kapeć.
- Po co nam zamieszki? - Ja znam dobrą grę.
- Nazywa się „Unosi się czy nie?” - Tak?
Bierzesz miskę z wodą i sprawdzasz, co się unosi.
No tak.
Powtórzyć zasady?
Nie, ale zapamiętajmy tę sugestię.
- Dobra. - Chodźmy.
Tato, patrz.
Hej. Przepraszam, masz może w przyczepie dziurkacz?
A3 czy A4?
A4.
Rozpakowujesz się?
Tęsknisz za babcią?
To trudne, nie?
Najpierw ktoś przy nas był, a potem go już nie ma.
Niektórych nosimy ze sobą.
Wiem, ale są ciężcy.
To prawda.
Bo to gruby karton.
Pewnego dnia wydają się lżejsi
i uświadamiamy sobie, że już ich nie nosimy.
Skąd mamy wiedzieć, że czas już przestać?
Nie mam pojęcia.
Już czas!
Boże, Scott.
O nie. Jestem lord Slaughterbridge.
Witajcie! Zapraszam. Chodźcie tu wszyscy.
- Gong mnie obudził. - Tak.
Wypiłam trochę sherry podczas jazdy.
Kiedy będzie już po wszystkim, powinnyśmy pogadać.
Dobrze. Byłoby miło.
- Scott. - Kim jest Scott?
Powiem ci kim. Człowiekiem, który nie słucha, kiedy mu mówię,
- że nikt nie chce... - Dzień dobry!
Witajcie w posiadłości Slaughterbridge.
Wkrótce wasz gospodarz, lord... To ja. Ja jestem lord Slaughterbridge.
Sorry, muszę...
Prosiłem Karen, żeby to przeczytała, ale nie miała ochoty.
Jako lord Slaughterbridge zapraszam was do rozwiązania zagadki morderstwa.
Właśnie. Wkrótce zamorduje mnie ktoś tutaj obecny.
Bardzo możliwe.
- Princess. - Ale kim są podejrzani.
Weź rekwizyt.
Slenderwell, szanowny pastor.
Madame Raszewski,
ekscentryczna spirytystka, która rozmawia ze zmarłymi.
Zawsze czułam więź z tamtą stroną.
Jason to...
Dick Malone, cyniczny detektyw.
Potrafi przejrzeć duszę człowieka na wylot.
Rozwiązuje języki z pomocą alkoholu.
- Może pracujmy razem? - Dobrze.
- Cholera. - Lekarz.
Zawsze godni zaufania. Poza tymi z wiadomości.
Czyli mężczyźni to detektywi i lekarze.
O Boże. Możemy zrobić sobie dzisiaj przerwę?
No...
Delilah Deville.
Gorące usta! Młoda femme fatale, demoralizuje każdego mężczyznę...
Dobra, już łapiemy.
...z którym pracuje, z szacunkiem, zarabiając tyle samo.
Lepiej.
Langley Truman, kapitalny reporter.
Isabella i Isadora Slaughterbridge,
wnuczki i dziedziczki fortuny Slaughterbridge’ów.
Ciekawe.
- Karen. - I w końcu Carla Santiago,
asystentka ambasadora Hiszpanii.
No proszę. Nie mieli opcji dla dzieci.
Ale spokojnie. To rola reprezentacyjna.
Kiedy już odkryjecie gdzieś w domu moje zwłoki,
użyjcie wskazówek, które doprowadzą was do kryjącego się wśród was mordercy.
Możecie zacząć szukać za minutę.
Albo dwie, bo to po drugiej stronie...
ale czy na pewno?
Nie musimy się bawić, jeśli nie chcecie. Możemy po prostu napić się na...
Dobra, poszedł już, więc...
- Nik. - Tak?
Musimy pogadać o Scotcie.
- Chodzi ci o interwencję? - Nie, o tę przemowę, którą mam wygłosić.
- Co mam powiedzieć? - Nie wiem.
- Coś, co o nim wiesz. - Nic o nim nie wiem.
Znasz go od lat. Byłeś drużbą na jego ślubie.
Nie wiem, po prostu sięgnij do wspólnych wspomnień.
- Tato. - Nikki.
Tak?
Chcesz to olać i powyjadać tartinki?
Tak.
Tato, masz jakieś spostrzeżenia na temat Scotta?
Wspomnienia, anegdoty, cokolwiek do tej cholernej przemowy?
Najczęściej go ignoruję.
Jest wysoki. To zauważyłem.
Wielkie dzięki. Bardzo mi pomogłeś.
Dobra. Tu go nie ma, więc chyba już skończyłam.
Muszę ruszyć dalej.
Moglibyśmy sprawdzić w salonie, ale mi się nie chce.
Nie, nie o to mi chodzi.
Ściągnąłem apkę randkową.
Ale nie wiem, co robić. Teraz jest zupełnie inny świat.
Aż tyle się nie zmieniło. Jak poznałeś babcię?
W piątek poszliśmy na drinka. W poniedziałek napisałem do jej ojca.
Tak, trochę się zmieniło.
Musimy mieć opis do twojego profilu.
Patrz. Może to?
To alfabetyczna lista twoich problemów zdrowotnych.
Lepiej je ułożyć według ważności?
Wpiszę „dba o zdrowie”.
Okej. Co ze zdjęciem profilowym?
Tutaj.
Tak.
Dziadku. Chyba potrzebujemy nowych.
- Nie mamy szukać wujka Scotta? - Szukamy. W pewnym sensie.
Jeśli nie znajdę czegoś do tej przemowy,
to nie tylko on umrze, wierz mi.
Poza tym szuka go dużo osób.
Ktoś inny go znajdzie.
Gość jest duchem.
Wpisałem „Scott Filbert” i pyta, czy chodzi o szkło z filtrem.
A potem zabiera mnie na stronę o szybach.
Jak ci idzie? Znalazłeś coś? Zobaczmy.
Raczej nie wyciągnę pół godziny materiału
z recenzji frytkownicy i starego wpisu w rejestrze handlowym.
Może czas na robotę detektywistyczną w starym stylu.
Za mną.
A nie mamy szukać Scotta?
Spoko. Ludzi jest kupa. Ktoś go znajdzie.
Zrób dzióbek, jakbyś chciał kogoś pocałować.
To wyszczupla twarz. A teraz stań pod lekkim kątem.
Dobra. A teraz odsuń ramiona od ciała.
To cię wysmukli.
Dobra, nieważne. Uśmiechnij się.
Pomyśl o czymś przyjemnym.
Pamiętasz, jak przed wyjazdem sami wymieniliśmy głowicę rozdzielacza,
najpierw ją znajdując, potem wyjmując z osłony,
uważając na przewody do świecy,
i ostrożnie przyłączając świecę do nowej głowicy?
Notatki w pamięci.
Właśnie tak.
Dobrze, ale będziemy potrzebować więcej.
Hej, Princess.
Cześć. Zastanawiałam się, czy macie kieliszki do szampana,
kapelusz słomkowy i okulary do czytania.
No i kije golfowe.
Się robi.
Grzebiemy w jego rzeczach?
Jeśli chcesz kogoś poznać, sprawdź jego kieszenie.
- No już, Scott. Daj mi coś. - Karta biblioteczna.
Kiedy traci ważność?
Niedługo.
To dobry materiał? Pogubiłem się już.
Tak. Parę minut z tego wyciągnę.
Dobra. Szukaj dalej.
WSZYSTKO NA MORZU
EPICKA WYPRAWA WIOŚLARSKA PRZEZ ATLANTYK
Sącz z kieliszka.
Może jestem na to za stary.
Wyglądasz super, ale możemy cię odmłodzić.
Już wyglądasz na 65 lat. Zapnij górny guzik.
Nie odmładzaj mnie za bardzo. Nie chcę młodszych kobiet.
Nie zdzierżę tych pyskatych babek tuż po sześćdziesiątce.
Jasne.
Przesunąłem kogoś w prawo.
Powinieneś przesuwać wiele osób.
To obrzydliwe.
- Nikki. - Tak?
Martwię się.
Odkąd założyłam to nakrycie głowy, czuję, że coś w sobie obudziłam.
W oknie na górze zobaczyłam chyba jakąś postać.
Coś nie z tego świata.
No tak. Zdecydowanie musimy pogadać.
Proszę.
- Poziomica? - Tak.
- Klej w sztyfcie? - Tak.
Kreda do kija?
Bez niej nie byłoby sensu brać kijów.
Zestaw do badmintona?
Chyba nie mamy.
Bingo!
Chwila. A gdzie jest Scott?
Byłeś tam...
przez cały dzień?
Nie mogliśmy cię nigdzie znaleźć.
- Strasznie się martwiliśmy. - Tak.
Tak.
Jason.
Wygłosisz teraz przemowę?
Mówił, że po puddingu.
Hej. Dziękuję. Czas na przemowę.
No dobrze. A zatem... zebraliśmy się tutaj,
żeby uczcić 50 wspaniałych lat Scotta Filberta.
No bo co można powiedzieć o Scotcie Filbercie?
To mężczyzna.
Wysoki mężczyzna.
Żonaty mężczyzna.
Wysoki, pracujący, żonaty mężczyzna,
z domem, żoną i córką.
Jase?
Korzysta z biblioteki.
Ale już niedługo.
Tak mi przykro.
To człowiek o bardzo wysokich standardach.
Nie dla niego frytkownica beztłuszczowa, która długo smaży,
w przeciwieństwie do konwencjonalnej frytkownicy tłuszczowej.
Stevie, panie i panowie. Brawa dla Stevie. Tak.
Cześć.
Duży fan portfeli.
Uwielbia je.
Inni sławni Scottowie to między innymi...
Myślę, że ma problem, żeby powiedzieć cokolwiek sensownego, bo...
nie ma nic sensownego do powiedzenia.
- Nie. - Nie, nie.
Przez trzy godziny byłem martwy. Nikt nie zauważył.
Umarłem tak, jak żyłem. Niepostrzeżenie.
Człowiek bez znaczenia, podziwiany tylko za wygląd.
Ale dostałem dziś drugą szansę na życie.
Drugą szansę, by przeżyć życie człowieka, którego brak będzie odczuwalny.
W końcu nie muszę być jutro tym, kim jestem dzisiaj.
Dlatego podjąłem decyzję.
Żeby zwiększyć świadomość wzrostu poziomu mórz,
czym ostatnio martwi się Stevie,
postanowiłem w pojedynkę przepłynąć łodzią Atlantyk.
Tak, może lepiej...
Wszystko w porządku?
- Jak najbardziej. - Pytam,
bo właśnie ogłosiłeś, że przepłyniesz łodzią ocean.
Zgadza się. Przepłynę.
No dobrze. Skąd ten pomysł?
Niewiele zrobiłem z czasem, który mi dano.
I okazało się, że to, co zrobiłem, było... złe.
- Co? - Dwa lata temu napisałem raport
zalecający poszerzenie praw do odwiertu na Arktyce.
No i teraz wydobywają gaz łupkowy w Grenlandii Wschodniej,
która jest akurat głównym lęgowiskiem
weddelki arktycznej.
Tak wygląda.
Tak, to foka z wkurzającą miną. Co z tego?
Od początku odwiertów jej populacja spadła o 40%.
Prawie zabiłem weddelkę arktyczną,
jeden z głównych typów fok.
Nawet nie wiedziałam, że są różne foki. Myślałam, że typ jest jeden.
Dzięki mnie teraz pewnie jest.
Wiesz co, Scott?
Może niech znajdą inne miejsca na seks.
Widziałam foki. Mają szczęście, że w ogóle to robią.
Wiesz... poniosłem porażkę niemal na każdym froncie życia.
Poza Stevie.
Nie zawiodę jej.
Nie przyłożę ręki do zniszczenia jej przyszłości.
Daj spokój. Masz 50 lat.
Nawet nie chodzisz na siłownię.
Stevie kocha cię takiego, jakim jesteś.
Mój tata umarł, kiedy miał 51 lat.
To daje do myślenia, nie?
Ile jeszcze zostało mi czasu?
Spadł z dachu, naprawiając antenę.
- To nie jest dziedziczne. - Daje do myślenia.
Czas zostawić ślad.
Chodź.
Dlatego pytałem cię o historie.
- Mam... Nie? - Nie teraz.
Jeśli mamy grać w Herbatniki Parsona, to zaczynajmy, bo zejdzie nam do północy.
Niech każdy zdejmie lewy but
i pomyśli o ulubionym ministrze spraw zagranicznych.
- Nie chcemy, Scott. - No dobrze.
- Ja znam grę. - Nie teraz, skarbie.
Jest fajna.
Dobrze. Jak się nazywa?
Nazywa się...
Unosi się czy nie?
- Zatoń. - Unieś się.
Zatoń.
Mówił, że się uniesie.
Unosi się czy nie?
Zatoń!
Nie macie racji.
Unosi się czy nie?
Przepraszam jeszcze raz za tę przemowę.
Kiedy człowiek chce okna, przyjaciel oferuje mu lustro.
No tak, tak właśnie myślałem.
- Tak. - Chodź tu.
I do środka.
Dobrze. Wchodź.
Jak tam, mamo? Widziałaś ducha w oknie?
Tak mi wstyd.
To było dla mnie jak pobudka.
Do powrotu do domu nie będę już pić.
- Kocham cię. - Pa.
- Pa. Czekaj, jeszcze jedna. - Pa.
- Proszę bardzo. - Dobra.
Mogę prowadzić? Proszę.
Proszę.
Niech będzie.
Ale jedna oznaka agresji
- i się wymieniamy. - Nie będzie żadnej.
- Dobra. Masz wszystko? - Tak. Wszystko, czego potrzebuję.
Wchodź.
- Pa! - Pa!
ZESTAW DO BADMINTONA
NOWY ADRES
ULUBIONE
DOM (KAT)
Dobra.
Zabierajmy się.
Napisy: Marzena Falkowska