NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
SIEDEM NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
CZY TY W OGÓLE WRACASZ?
WSZYSTKO W PORZĄDKU, PRZEPRASZAM
Jesteśmy.
To tam.
Dalej pani pójdzie.
WITAMY W MARRAKESZU
Mogę pomóc?
Tak.
Przepraszam.
Szukam...
Szukam tego miejsca. Dobrze trafiłam?
To tutaj?
Nazywam się Astrid. Szukam...
Astrid?
Nie poznajesz mnie?
Amelia?
NETFLIX ORIGINAL
Ptaszek zawsze leciał u jej boku. Byli najlepszymi przyjaciółmi.
Ale w roku znanym jako...
- Rok zająca. - Właśnie.
Wszystko się zmieniło.
Kiedy bogini wiosny Ostara i jej ptak wrócili na łąkę,
przybiegło do nich całe stado zajęcy.
Jeden zając był większy i potężniejszy od innych.
Król zajęcy.
Król zajęcy spojrzał na ptaka.
Natychmiast zapałał do niego miłością.
Zakochany król zajęcy tańczył całą noc.
Rano ptak postanowił, że nie chce wracać do domu.
- Już pora. - Za chwilkę.
Szybko dokończę.
Ptak został więc z królem zajęcy,
a zasmucona Ostara wróciła do domu sama.
Gdy następnej wiosny przyszła na łąkę,
leżało tam wiele jajek.
Z jednego coś się wykluło.
Śliczny zajączek wielkanocny przykicał do Ostary
i jej smutki minęły.
Od tamtej pory
zajączek wielkanocny przynosi wielkanocne jajka.
Noc szybko mija, kochanie.
Wrócę rano.
Dobranoc, skarbie.
Dobranoc.
Wrócę rano.
- Ile razy tu byłaś? - To mój pierwszy raz.
Przyzwyczaisz się.
Niedługo idę do domu.
Mnie też tak mówili. Jestem to już siódmy raz.
Ja tu nie wrócę.
Nie jestem chora.
Mama mówi, że jestem wyjątkowa.
Tak. Wyjątkowo zwariowana.
Może ty. Ja nie jestem zwariowana.
To czemu tu jesteś?
Proszę, weź jej bagaż. Dziękuję.
Przyjechałaś w samą porę.
Właśnie skończyłam 60 dni milczenia.
Nie jest tu pięknie?
Pokój, Cybele.
„Cybele”? Dlaczego tak cię nazwał?
Bo tak mam na imię.
A co z Amelią?
Amelia już nie istnieje.
Była udręczoną duszą.
W całym życiu kochała tylko Idę.
To nie było zdrowe.
Chciała jednocześnie mieć ją i nią być.
Gdy Ida zniknęła, Amelia straciła wszystko.
Więc wyjechałam i ją pochowałam.
Teraz jest tylko Cybele.
Cybele żyje chwilą i jej dusza jest lekka.
Szukam miejsca śmierci Jakoba.
To było tutaj?
Tak.
Tak jak Amelia, postanowił zakończyć swoje życie tutaj.
Astrid, chodź.
Już.
Cześć.
Jakob?
Ale jesteś urocza.
Córeczka tatusia.
To ja? Nie.
Może ja jako facet.
Cześć. Czemu tu siedzisz?
Mamy stałe miejsca?
- Mamy? - Nie wydaje mi się.
Ale zawsze siedzimy razem.
Dzień dobry.
Siadajcie.
Wszyscy wypoczęci?
Otwórzcie książki na stronie 73.
Rozdział czwarty.
Zaczynajmy.
Panteizm.
Co to znaczy?
To z greckiego „pan”, czyli „wszystko”, i „teos”, czyli „bóg”.
Bóg jest wszystkim. Wszystko jest bogiem.
Wszechświat. Przyroda. Wy i ja.
Cześć.
Wszystko dobrze?
Jesteś na mnie zły?
Powiesz coś?
- Musisz... - Nic nie muszę.
Ale...
- To ty... - Co ja?
Co zrobiłem?
Tyle o nas mówiłeś.
Do dzieła.
Dobra.
Chwila.
Jakob zadzwonił do mnie przed śmiercią.
Chyba był wtedy tutaj.
- Nie wiedziałam, że byliście w kontakcie. - Nie byliśmy.
Mówił nieskładnie.
Jakby stracił rozum.
Powiedział, że coś widział tuż przed zniknięciem Idy.
I wspominał jakąś księgę.
Wysłał mi tę stronę. Dotarła po jego śmierci.
Może to rozumiesz?
Albo wiesz, skąd ją wziął?
Nie.
Jak się zachowywał?
Bał się albo...
Jakob nigdy nie doszedł do siebie.
Chodź.
Był przekonany, że umrze w konkretny dzień.
Zmarł w dniu, który wytatuował sobie na ramieniu
w wieku 18 lat.
22 grudnia.
Najciemniejszy dzień roku.
O zachodzie bijemy w dzwon.
W podziękowaniu za światło.
Skąd nazwa „Marrakesz”?
Miałyśmy tam wyjechać z Idą.
Po tym, jak zniknęła,
pojechałam sama.
Ale było tam inaczej, niż sądziłyśmy.
Więc zbudowałam swój własny.
Cybele!
Czekają na ciebie.
Czas na wieczorną modlitwę.
Dołączysz do nas?
- Przyjdź, gdy zechcesz. - Dziękuję.
Astrid, zaczynamy kolację.
Już idę.
Widziałem, co robisz.
To niebezpieczne.
Lekarstwo pomaga.
Nie chcesz, żeby ci minęło?
Szukam siostry. Jest uwięziona na mokradłach.
A podobno od lekarstwa mokradła znikną.
Tylko ja mogę ją sprowadzić.
Mokradła nie są prawdziwe. Tak mówią dorośli.
- Widzisz mnie? - Tak.
- Jestem prawdziwa? - Tak.
To skąd wiesz, że nasze wizje nie są prawdziwe?
Ja nie mam wizji. Ja słyszę głosy.
Co ci mówią?
Nie słucham ich.
Może próbują ci coś powiedzieć.
Mokradła chcą mnie zaprowadzić do siostry.
Może głosy chcą ci pomóc.
Skończyliście jeść?
Odnieście talerze do kuchni. Zaraz zaczynamy bajkę.
Nie boisz się?
Bardzo.
Astrid?
Wszystko dobrze?
Chodźcie. Zaczynamy.
Możesz popukać w ścianę.
Tak robiłem z poprzednim sąsiadem.
Dwa puknięcia znaczą „wszystko dobrze”.
Proszę.
Bardzo ładnie.
Zostawić światło?
Dobrze. Miłych snów.
Ida?
Co ty tu robisz?
Nie możesz tu chodzić.
Cybele, spójrz na mnie.
Spokojnie.
Cybele, spójrz na mnie!
Spokojnie.
NIE JESTEM CHORY
Nie jestem chory.
Nigdy nie wrócisz do szkoły?
Astrid, zostaw ją.
Wyjdź.
Zostań w łóżku, kochanie.
Potrzeba ci czegoś?
Chcę być sama.
Dobrze.
Jak chcesz.
- Kazałaś jej leżeć? - Jest chora.
Jest chora trzy tygodnie. Nie powinna iść do lekarza?
- Przestań. - Nie, dziewczyna obleje egzaminy.
Przecież są poprawki. To nie koniec świata.
Ida. Musisz wstać.
- Zostaw ją. - Nie.
Wszyscy mieliśmy złamane serce,
ale leżenie w łóżku nic nie da.
Nie rozumiesz.
Herbata miętowa.
Na nudności.
Moje kochanie.
Jak długo wymiotujesz?
Kilka dni.
Jesteś w ciąży?
Nie wiem, co robić.
Nie martw się.
Pomogę ci.
Coś wymyślimy.
- Miałam jechać do Marrakeszu. - I pojedziesz.
Słuchaj.
Pojedziesz.
- Nie mogę jej usunąć? - Możesz, ale...
uważam, że nie powinnaś.
Myślę, że byś tego żałowała.
Dostałam kiedyś najwspanialszy dar.
Wiesz, co to było?
Ty.
Będzie dobrze.
Astrid.
Falke, oddawaj grymuar. Co z nim zrobiłeś?
Był inny, spokojniejszy.
Powiedział tylko,
że w końcu znalazł to, czego tak długo szukał.
JAKOB SKIPPER
Co to za książka? Co tu jest napisane?
Podobno nie wiesz, co to za kartka.
Co przede mną ukrywasz?
Mów!
No dobrze.
Wszystko w tej księdze się spełniło.
Nic nie jest przypadkiem. Nawet to, że my nie zniknęliśmy.
Nie rozumiem.
Co oznacza ta strona? Dlaczego Jakob mi ją wysłał?
- Chciał cię ostrzec. - Przed czym?
Cykl równonocy powtarza się co 21 lat.
W tym roku zacznie się na nowo.
Wszystko się powtórzy.
Ida była Ostarą i zniknęła.
Jakob myślał, że będziesz następna. Ostara płynie we krwi.
Tak mówi księga.
On nie wiedział, że nie jesteście siostrami.
Jesteśmy.
Nie wiesz?
- Mój Boże, przepraszam. - Słucham?
Zapytaj matkę.
Ona wie więcej niż ja.
Co jest?!
Ida?
Wszystko dobrze?
Ida!
Ida?
Co tu robisz?
- Mieszkasz w okolicy? - Nie.
Dokąd idziesz?
Muszę...
się wyrwać.
Zanim to zrobisz,
może chciałabyś się ogrzać?
Napić kawy?
Mieszkam za rogiem.
Pogadamy.
Chodź.
Nie spodziewałem się gości.
To rzeczy Lisy.
Czyta przedziwne książki.
Proszę.
Dziękuję.
Od czego chcesz uciec?
Nie mam powodów, żeby zostać.
Zawsze jakiś się znajdzie.
Rodzina, szkoła,
przyjaciele.
Nie mam żadnych.
Rozumiem.
Czasami też tak się czuję.
Wszystko, w co wierzyłam, okazało się nieprawdą.
Nie poznaję siebie.
To nie musi być coś złego.
Ale jest.
Ida, nie możesz siebie znać, kiedy masz dopiero 18 lat.
Wielu 80-latków siebie nie zna.
- Mogę skorzystać z toalety? - Jest na końcu korytarza.
Przepraszam.
DO: TATA
IDA BYŁA OSTARĄ
Prosimy wyłączyć urządzenia elektroniczne.
LĄDUJĘ W KOPENHADZE ZA PIĘĆ GODZIN. MUSIMY POROZMAWIAĆ.
Myślałam, że mu pomagam.
Bo ja nie jestem chora.
Wiem.
Z tą chorobą jest tak, że nikt nie wie, że jest chory.
Każdy myśli, że jest zdrowy.
Chyba nie umiem uratować Idy.
Wiem.
Nikt nie umie.
Ona już nie wróci, prawda?
Obawiam się, że nie.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
A teraz koszmary się skończą.
Bardzo ładnie.
Astrid?
Co tu robisz?
Co? Dennis ci powiedział, że tu będę?
Astrid, co się dzieje?
Sporo różnych rzeczy.
Muszę jechać do domu.
Muszę porozmawiać z tatą.
Mogę cię chociaż zawieźć?
Dobrze.
Dzięki.
Jak idzie audycja?
- W porządku. - Dobrze.
Knud powiedział, że od dawna nie pracujesz.
Że nie widział cię już dwa miesiące.
Okłamujesz mnie.
Nie.
Nie zdążyłam ci o wszystkim powiedzieć.
Chciałam, ale za dużo się dzieje.
Ostatnio nie pracowałam nad audycją.
Czemu skręcasz?
Nie rozumiem. Dokąd jedziemy?
Martwimy się o ciebie.
Dokąd jedziemy?
Potrzebujesz profesjonalnej pomocy.
Jesteś taki jak reszta.
- Zawróć. - Astrid.
Musisz mnie zawieźć...
- Astrid! - Zawróć.
Napisy: Ewa Zielińska