ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Ο μπαμπάς λέει...
πως φοβάσαι να κοιμηθείς.
Ναι.
Τι βλέπεις όταν κοιμάσαι;
Τρομαχτικά πράγματα.
Μπορείς να πεις στη μαμά τι είναι;
Κάποιος είναι εκεί κάτω.
Κάποιο ζώο.
Πού;
Στη σπηλιά.
Θέλει να με πιάσει
-και να με φυλακίσει όπως τους άλλους. -Ποιους άλλους;
Τους συμμαθητές της Ίντα.
Είδες την Ίντα εκεί κάτω;
Όχι.
Αλλά...
πιστεύεις ότι είναι εκεί;
Ναι.
Μην ανησυχείς ότι μπορεί να έχεις πρόβλημα.
Απλώς...
ο μπαμπάς δεν τα καταλαβαίνει αυτά.
Εγώ είμαι εδώ, όμως.
Μπορείς να μιλάς σ' εμένα.
Αλλά υποσχέσου μου...
να μου λες ό,τι βλέπεις.
Ναι.
Μπορείς να μου πεις το τραγούδι που έλεγες στην Ίντα;
Εντάξει. Αλλά πρέπει να κλείσεις τα μάτια.
Η Μπόνι μου ξαπλώνει
Στον ωκεανό
Η Μπόνι μου
Ξαπλώνει πάνω στη θάλασσα
Η Μπόνι μου
Ξαπλώνει στον ωκεανό
-Φέρτε πίσω -Μαμά.
-Την Μπόνι μου -Μαμά.
-Σ' εμένα -Μαμά.
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ NETFLIX
Ξέρετε το σύμβολο;
Ναι, βασικά μού είχε γίνει...
λίγο εμμονή, μια και είμαι ιστορικός.
Δεν ξέρουμε πολλά, αλλά...
ξέρουμε κάτι.
Αυτό είναι, σωστά;
Ναι, είναι.
Αυτό είναι μόνο 300 ετών, αλλά το παλαιότερο εύρημα
είναι από μια σπηλιά στη Ν. Γαλλία
και προσδιορίστηκε ότι είναι από το 35.000 προ Χριστού.
Είναι από μια ανιμιστική αίρεση
που υπήρχε επί χιλιάδες χρόνια.
Ίχνη τους έχουν βρεθεί
σε όλη την Ευρώπη και είναι προφανές
ότι εδώ στη Δανία έπαιξε μεγάλο ρόλο.
Πολύ κεντρική μορφή αυτής της μυθολογίας είναι αυτός.
Ο Άνθρωπος-Λαγός όπως τον λέμε.
Βρέθηκε στο νησί Ενεχόγιε από τον Νάξκοφ το 1953,
και υπολογίζεται 14.000 ετών.
-Τι σημαίνει το σύμβολο; -Ο κύκλος της ζωής. Θα σ' το ζωγραφίσω.
Ο κύκλος της ζωής.
Ο κύκλος είναι ένας χρόνος.
Εαρινή ισημερία,
θερινό ηλιοστάσιο,
φθινοπωρινή ισημερία
και χειμερινό...
ηλιοστάσιο.
Αυτά είναι θεμελιώδη σημεία σε όλη την ανθρώπινη ιστορία.
Αλλά γι' αυτήν την αίρεση, το πιο σημαντικό
-ήταν η εαρινή ισημερία. -Εαρινή ισημερία;
Εαρινή ισημερία. Αυτήν τη μέρα, πίστευαν πως η πύλη
για τον άλλο κόσμο ανοίγει και τότε οι θεοί
μπορούν να εμφανιστούν και ν' απαιτήσουν ό,τι τους ανήκει.
Δηλαδή,
τα πάντα,
δεμένα μαζί από...
την Οστάρα.
-Οστάρα; -Ναι.
Είναι η θεά που πρέπει να θυσιαστεί
για να ξαναγεννηθεί η ζωή.
Να θυσιαστεί, δηλαδή να πεθάνει;
Ναι, με μεταφορική έννοια.
Έπρεπε να συμβεί ξανά και ξανά, κάθε χρόνο.
Αλλά θα σου δείξω κάτι.
Άνοιξε εδώ. Κοίτα.
Αυτές οι οβάλ πέτρες βρέθηκαν σ' όλη την Ευρώπη. Και στη Δανία.
Βρέθηκαν δίπλα σε σκελετούς πουλιών.
Και σε τι χρησιμοποιούνταν;
Μάλλον σε τελετουργίες εαρινής ισημερίας.
Γονιμότητας. Τα παιδιά που συλλαμβάνονταν αυτήν τη μέρα λέγονταν
παιδιά της ισημερίας και είχαν ειδικές δυνάμεις.
Δεν ξέρουμε τι ακριβώς γινόταν, αλλά ίσως ήταν...
μάλλον πολύ έντονο.
-Κι αυτή η αίρεση υπάρχει ακόμα; -Όχι.
Δηλαδή, ναι, με την έννοια ότι διάφορες αιρέσεις Νιου Έιτζ
πήραν ό,τι θεωρούσαν χρήσιμο, αλλά...
λατρεία αυτών των θεών με την αρχική έννοια...
όχι.
-Ευχαριστώ. -Ελπίζω να βοήθησα.
Ναι.
Μπορείς να μείνεις. Θα έρθει κάποιος για τα βιβλία.
Ευχαριστώ.
Θυμάσαι ποιον είχε φιλόλογο η Ίντα;
Όχι.
-Δεν θυμάσαι τον Χένρικ; -Χένρικ; Όχι, δεν τον θυμάμαι.
Δεν θυμάσαι αν ήταν ύποπτος;
Μπορεί. Όλοι ήταν ύποπτοι τότε.
Κοίτα εδώ. Έλα.
Ο οδηγός του φορτηγού
-σχεδίασε ένα σύμβολο γύρω του. -Ναι.
-Γιατί; -Δεν ξέρω, αλλά
το έκανε ακριβώς πριν πάθει...
την κρίση.
-Κρίση; -Ναι.
-Προσπάθησε να κοιμηθείς. -Θυμήθηκε την Ίντα.
Παίρνεις τα φάρμακά σου;
Μιλήσαμε για την Ίντα.
Μιλήσαμε γι' αυτήν.
-Δεν είσαι καλά. -Δεν ακούς.
Ναι, ακούω.
-Όχι, δεν ακούς. -Ακούω.
Τουλάχιστον, η Λίνε δεν προσποιείται ότι δεν υπήρξε η Ίντα.
Έλα μέσα, γλυκιά μου.
Έλα.
Μη στενοχωριέσαι, μαμά.
Είναι δύσκολο.
Είναι πολύ δύσκολο να μη στενοχωριέμαι.
Μπορώ να κάνω κάτι για να βοηθήσω;
Θα ήθελες;
Ναι.
Θέλεις να βοηθήσεις τη μαμά;
Ναι.
Όχι, δεν πάει καλά.
-Είναι χάλια. -Δεν πρέπει να το αντιμετωπίσει μόνη.
Σωστά.
-Χρειάζεται βοήθεια. -Ναι.
Έψαξα μερικούς παιδοψυχολόγους.
Και μου συνέστησαν κάποιον.
Μην ασχολείσαι μ' αυτά, Ντένις.
Έχω ήδη κανονίσει.
-Τι; -Θα έρθει η Γιούτα.
-Ποια Γιούτα; -Η δικιά μου.
-Δεν σοβαρολογείς. Δεν είναι ψυχολόγος. -Όχι, αλλά με βοήθησε.
Ξέχνα το, θέλω πραγματικό ψυχολόγο. Παιδοψυχολόγο.
-Η Γιούτα είναι τέλεια με τα παιδιά. -Δεν θα πλησιάσει την Άστριντ!
Περίμενα να έρθεις, Άστριντ.
Αργά ή γρήγορα, το παρελθόν θα σε προλάβει
αν το αγνοήσεις.
Αυτό είπα τότε στον Ντένις.
Είπα "Δεν μπορείς να την προστατέψεις.
Δεν μπορείς να της το κρύψεις".
Όμως...
αυτός δεν λειτουργεί έτσι, ε;
Όχι.
Θυμάσαι τον Γιάκομπ Σκίπερ;
Ναι.
-Λες ότι είχε ανάμειξη; -Έβλεπα τι συνέβαινε.
Ήταν γοητευτικός.
Ήξερε ακριβώς τι να κάνει.
Τη χρησιμοποίησε.
Τι έκανε;
Έκανε την κόρη μου δυστυχισμένη.
Πώς μπήκες;
Από την πόρτα. Δεν με είδε κανείς.
Θα έρθεις ή όχι;
-Τώρα; -Όχι, την 21η Μαρτίου.
Θα πάμε στο νησί.
Ήρθες να ρωτήσεις αν θέλω να έρθω στις 21 Μαρτίου;
-Ναι. -Γιάκομπ...
-Είσαι τρελός. Δεν υπάρχει τίποτα εκεί. -Δεν το ξέρουμε αν δεν πάμε.
-Δεν θα μ' αφήσουν. -Θες να μιλήσω στη μάνα σου;
Όχι, μην της μιλήσεις.
Θα κατεβώ τώρα.
Θα της μιλήσω και θα το κανονίσω.
-Γιάκομπ, μη μιλήσεις στη μάνα μου. -Δεν θα είναι το ίδιο χωρίς εσένα.
-Τι θα πούμε στους άλλους; -Για ποιο;
Για μας.
Την αλήθεια.
-Δηλαδή; -Ότι είσαι τρελή για μένα.
Κρετίνε, εσύ ήρθες να με φιλήσεις.
Καλά, αφού το λες εσύ.
-Άστριντ, βγες έξω. -Τι κάνεις;
-Έξω, Άστριντ. -Όχι, δεν πειράζει.
Θες να δεις κάτι ωραίο; Αυτό εδώ
είναι μαγικό νόμισμα.
Κοίτα.
Άπλωσε τα χέρια σου έτσι.
Εντάξει.
Στάσου. Τι είναι αυτό στο χέρι σου;
Πώς το έκανες αυτό;
Είναι δικό σου τώρα. Φύλαξέ το.
-Έχετε δεσμό; -Όχι.
Φύγε τώρα.
Δεν έχουμε;
Δεν ξέρω. Έχουμε;
Λιγάκι.
Ξέρεις αυτόν τον καθηγητή;
Ναι, είναι...
είναι...
ο Χένρικ Μάλμστρομ.
Ήταν αηδιαστικός.
Γιατί το λες αυτό;
Ο Γιάκομπ δεν αποφάσιζε τίποτα μόνος του.
Αυτός ο τύπος
έκανε κουμάντο.
Τι απέγινε;
Την κοπάνησε.
Μετά την εξαφάνιση.
Απλώς το 'σκασε.
Έφυγε.
-Γεια. -Γεια. Είσαι έτοιμη;
Βέβαια.
Ακόμα δεν ξέρω τι κάνουμε.
-Θα καταλάβεις.
-Γεια. -Γεια, γλυκιά μου. Καιρός ήταν.
Έπρεπε να μαζέψω όλα αυτά.
-Είναι πολλά. -Τα πήρες όλα;
-Ναι, τα πήρα όλα. -Είναι πολλά.
-Κι εγώ πήρα πολλά. -Γεια.
Έφερες τα ρούχα;
Ναι, φυσικά. Ήταν κάπως δύσκολο.
-Γιατί πρέπει να φοράμε φυσικά υφάσματα; -Δεν φτιάχνω εγώ τους κανόνες.
Είναι στο βιβλίο.
Χαλάρωσε. Είναι στο βιβλίο.
-Να οδηγήσω εγώ; -Θα σαλτάρει η μαμά μου.
Δεν θα το μάθει.
-Μην οδηγείς σαν μανιακός, τότε. -Καλά. Χαλάρωσε.
Πρέπει ν' ακούσετε αυτό.
-Είναι η μουσική σου; -Ναι, την άκουσες.
-Δεν την άκουσα. -Δεν την άκουσες;
Πόση ώρα σου πήρε; Δέκα λεπτά;
Σκάσε.
Τι θα θέλατε;
Ψάχνω τον Χένρικ Μάλμστρομ.
-Εδώ μένει; -Ποια είστε;
Άστριντ Άγκερσκοφ. Είμαι δημοσιογράφος.
Κάνω μια εκπομπή για τους μαθητές που εξαφανίστηκαν το '99.
-Θα ήθελα να του μιλήσω. -Δεν είναι δυνατό.
-Εδώ μένει; -Δεν είναι εδώ.
-Θα περιμένω. -Τζάμπα θα περιμένεις.
-Μα πρέπει να του μιλήσω. -Λυπάμαι που ήρθες άδικα.
Λίζα!
Έχουμε παρέα.
Είναι η Άστριντ.
Θέλει να σου μιλήσει.
Για ποιο πράγμα;
Λέει ότι είναι δημοσιογράφος.
Θέλει να μιλήσει για ό,τι συνέβη με την τάξη σου το '99.
Η Ίντα ήταν αδερφή μου.
Μάλιστα.
Εντάξει.
Γεια σου.
Χένρικ.
-Πρώτα η συναρμολόγηση. -Όχι, πρέπει να τα απλώσουμε.
Βοήθησέ με και μη χαζεύεις.
Εσύ τα έβαλες αυτά....
Τι γίνεται;
Είσαι με τον Γιάκομπ τώρα;
Θα σου το έλεγα.
Δεν το είπες, όμως.
Όχι, αλλά έγινε πολύ γρήγορα.
Θα πάτε δηλαδή στο Μαρακές;
Έλα τώρα. Σταμάτα.
Πού να ξέρω;
Δεν μπορούμε. Ξέρεις ότι θα πάω μ' εσένα.
-Θύμωσες; -Όχι, δεν θύμωσα.
Στενοχωρήθηκες;
Γιατί να στενοχωρηθώ;
Δεν ξέρω.
Ίσως ήσουν τσιμπημένη με τον Γιάκομπ.
Με τον Γιάκομπ; Όχι.
Αυτός πηδάει οτιδήποτε αναπνέει.
Συγγνώμη, Ίντα.
Ίντα, συγγνώμη. Δεν εννοώ αυτό.
Αλλά μην είσαι αφελής.
Είναι ο Γιάκομπ. Τον ξέρεις.
Ναι, τον ξέρω.
Τότε ξέρεις ότι δεν είναι ο καλύτερος για να ερωτευτείς.
Έλα τώρα. Έλα.
-Συγκεντρώσου. -Κούλαρε, φίλε.
Από πότε μένεις εδώ;
Από το 1999.
Γιατί το 'σκασες;
-Το 'σκασα; -Ναι, όταν εξαφανίστηκαν.
Όχι, δεν το σκάσαμε. Επιλέξαμε να μετακομίσουμε.
Έπρεπε να απομακρυνθώ.
Μπορεί ν' ακούγεται παράξενο, αλλά αγαπούσα εκείνη την τάξη.
Κι ο Γιάκομπ Σκίπερ;
Ήσασταν πολύ δεμένοι, έμαθα.
Τον γνώριζα...
καλύτερα απ' όλους.
Μου δίνεις το πανί;
Βέβαια.
Είχες στενή φιλία μ' έναν μαθητή.
-Γιατί; -Φιλία; Ξέρεις...
Μιλούσαμε για πολλά. Μου ζητούσε συμβουλές για προβλήματα.
Άρα ήταν εύκολο να τον ελέγχεις;
Να τον ελέγχω; Τι εννοείς;
-Δεν τον επηρέαζες; -Το ελπίζω.
Περνούσε δύσκολα τότε.
Διαρκώς δοκίμαζε τα όρια.
Η Λίζα κι εγώ θέλαμε να τον βοηθήσουμε. Τον περιμαζέψαμε.
-Ελπίζαμε να μπορέσουμε. -Τότε, γιατί δεν ήρθες στην κηδεία του;
-Κηδεία; -Ξέρεις ότι πέθανε, ε;
Αυτοκτόνησε.
Όχι.
Δεν το ήξερα.
-Δεν είχαμε επαφές εδώ και χρόνια. -Ξέρεις αυτό το σύμβολο;
Ήταν στην ταφόπλακά του. Είναι παγανιστικό σύμβολο.
Όχι.
-Γιατί είναι ζωγραφισμένο γύρω μου; -Καλή ερώτηση.
Το σχεδίασε ο οδηγός του φορτηγού.
Μπορείς...
να το εξηγήσεις;
Γι' αυτό ήρθες.
-Νομίζεις ότι είχα ανάμειξη. -Είχες;
Όχι.
Γιατί να τους βλάψω;
Τους λάτρευα. Το καταλαβαίνεις;
Σε διέγραψαν από τα αρχεία του σχολείου. Εξήγησέ το.
Δεν ήθελες να βρεθείς;
Λες ότι είναι δύσκολο;
-Δυσκολεύτηκες να με βρεις; -Τι έκανες;
Τι εννοείς;
-Τι έκανες; -Λοιπόν...
τι ακριβώς νομίζεις ότι έκανα;
Δεν είναι περίεργο που αναρωτιέμαι
τι έκανες πριν εξαφανιστούν...
Για τι πράγμα με κατηγορείς;
Δεν ξέρεις ότι είναι οδυνηρές αυτές οι ερωτήσεις;
Για τι διάολο με κατηγορείς;
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω. Συγγνώμη.
Όχι, εγώ ζητάω συγγνώμη.
Δεν έχω δικαίωμα να σου θυμώνω.
Καταλαβαίνω πώς νιώθεις.
Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω.
Τα πάντα.
Θες να πιεις κάτι;
Εντάξει.
Να πιω μια γουλιά.
-Δεν ξέρω πού το βάλαμε. -Εκεί μέσα είναι.
Το βρήκα!
Ορίστε.
Το έφερες απ' το σπίτι;
Δώσ' το μου.
Είστε έτοιμοι να μάθετε το μέλλον σας;
Έτοιμοι. Πάμε.
Το γριμόριο περιέχει έξι προφητείες.
Φυσικά.
Ρίξε το ζάρι.
-Δεν θέλω. -Έλα.
-Ρίξ' το. -Δεν έχω όρεξη.
Μαλακίες. Εγώ θα το ρίξω.
Εντάξει.
Έξι.
Θα χάσεις κάτι.
Τι θα χάσω;
-Την παρθενιά σου την έχεις χάσει. -Τι πρόβλημα έχεις;
Κοίτα ποιος μιλάει, βλάκα.
Καλά.
Τρία.
Θα υποφέρεις.
-Θα υποφέρω; -Κρίμα.
-Δεν θέλω. -Έληξε. Μίλησε το γριμόριο.
Μίλησε το γριμόριο.
Όμως, μπορείς να υποφέρεις περισσότερο από ό,τι τώρα;
-Βούλωσ' το. -Αμίλια!
-Μπορείς. Ή... -Όχι.
Δεν μπορείς.
Πλάκα κάνω.
-Το βιβλίο τα λέει. -Αστειεύομαι.
Δύο.
Θα τιμωρηθώ.
Ωραία.
Κάρμα.
Τώρα θα δεις!
Έλα.
Σειρά σου. Όλοι το κάναμε.
-Έλα. -Έλα.
-Καλά. -Ζάρι είναι. Δεν δαγκώνει.
Ένα.
Θα θυσιαστείς.
-Ωχ. -Θα θυσιαστεί;
Επικίνδυνο ακούγεται.
Κρίμα.
Γελοίο.
Γιατί τόσο καταθλιπτικά όλα; Θα ξαναρίξω.
-Δεν μπορείς. -Έλα.
Κι εγώ θέλω.
-Δώσ' μου το ζάρι. -Σοβαρολογώ.
-Δεν τρέχει τίποτα. -Το γριμόριο μίλησε.
Το γριμόριο μίλησε.
Δώσ' μου το ζάρι ή ρίχνω το βιβλίο στη φωτιά.
Είναι μαγικό βιβλίο. Δεν καίγεται.
Ρίξ' το στη φωτιά, τότε.
-Έλα. -Όχι.
Δεν θέλω να προκαλέσω τη μοίρα.
Το φαντάστηκα. Για όνομα του Θεού. Είσαι εξυπνάκιας.
Θέλω λίγο απ' αυτό για να σ' αντέξω.
Πάρε βαθιές ανάσες.
Το σώμα σου βαραίνει.
Κι όταν μετρήσω μέχρι το τρία,
θα είσαι σ' ένα μέρος που γνωρίζεις απ' τα όνειρά σου.
Ένα.
Δύο.
Τρία.
Άνοιξε τα μάτια σου, Άστριντ.
Μπορείς να μου το περιγράψεις;
Έχει ομίχλη.
Μυρίζει βρεγμένο.
Μπορείς να κοιτάξεις γύρω;
Δεν θέλω. Θέλω να πάω σπίτι.
Τι θα την ηρεμούσε;
Λέγεται Μικέλα.
Κοίτα το χέρι σου.
Άστριντ.
Νιώθεις τη Μικέλα να σε κρατάει και να σε προσέχει; Δεν είσαι μόνη.
Το νιώθεις;
-Ναι. -Τέλεια.
Προσπάθησε να συνεχίσεις.
Ήρεμα κι ωραία.
Πιο βαθιά.
Η Μικέλα θα σε φροντίζει και θα σε βοηθάει.
Δεν θα πάθεις κανένα κακό.
Κάτι κρέμεται εκεί.
Βλέπεις τι είναι;
Ένα κολιέ.
Βλέπεις τι είδους κολιέ;
Χρυσό κολιέ.
Μια άγκυρα.
Πρέπει να είναι της Ίντα. Πρέπει.
Άστριντ;
Άστριντ, βλέπεις την Ίντα;
Είναι εκείνος εδώ.
Ποιος, Άστριντ;
Αυτός που τους πήρε.
Πώς είναι;
-Ποιος είναι; -Είναι επικίνδυνος.
Είναι ένα ζώο.
Πρέπει να βρει την Ίντα. Πρέπει να πλησιάσει.
Άστριντ, άκου τη φωνή μου. Μπορείς να πλησιάσεις;
-Άστριντ. -Βοήθεια!
Βλέπεις την Ίντα; Άστριντ;
Έρχεται τώρα.
Βοήθησέ με, μαμά.
Άστριντ, βλέπεις την Ίντα;
-Θέλω να φύγω. Βοήθεια. -Άστριντ, πλησίασε.
Άστριντ, βλέπεις...
Πρέπει να συνεχίσεις, Άστριντ.
-Άστριντ, βλέπεις... -Τι διάολο γίνεται;
Άστριντ;
Έλα, καλή μου. Πάρε ανάσα! Έλα, πάρε ανάσα.
Τι της συμβαίνει;
Ξύπνα την. Τώρα. Τώρα!
Άστριντ, όταν μετρήσω τρία, θα ξυπνήσεις.
-Ξύπνα την. Τώρα! -Όχι, πρέπει να φέρει την Ίντα.
-Πάρε την Ίντα απ' το χέρι. -Σταμάτα. Μακριά!
Τρελάθηκες εντελώς; Άστριντ, κοίτα με.
-Άστριντ. -Άστριντ.
-Κοίτα τον μπαμπά. -Ξύπνα.
-Μαμά. -Άκου τη φωνή μου.
-Άστριντ. -Πάρε ανάσα.
Είδε την Ίντα.
-Όχι, δεν την είδε, γαμώτο. -Είδε την Ίντα.
Η Ίντα πέθανε!
Βάλ' το στο μυαλό σου, η Ίντα πέθανε!
Άστριντ, έλα.
Πάρε ανάσα. Θα σε βοηθήσω να σηκωθείς, ήρεμα. Πάμε.
Προσπάθησε ν' αγκαλιάσεις τον μπαμπά και θα σηκωθούμε. Αυτό είναι.
Η Ίντα δεν πέθανε.
Είσαι με τον μπαμπά τώρα.
Η Ίντα δεν πέθανε!
Την είδε.
Δεν πέθανε.
Παρακαλώ;
Είναι κανείς εδώ;
Παρακαλώ;
Ναι, τι συμβαίνει;
Είναι η κόρη μου. Δεν συνέρχεται...
Καταλαβαίνω τη θλίψη σου.
Δεν είναι αυτό.
Τι είναι, τότε;
Νομίζω ότι ψάχνεις ένα νόημα που δεν υπάρχει.
Δηλαδή, λες...
-πως δεν είναι πραγματική η εξαφάνιση; -Όχι, είναι...
πολύ πραγματική.
Κάνεις λάθος ερωτήσεις.
Ποιες είναι οι σωστές ερωτήσεις;
Πρέπει να υπάρχει απάντηση.
-Και λες ότι την έχει κάποιος; -Ναι.
Κάποιος ξέρει την αλήθεια.
Έχεις νιώσει κάτι να είναι πραγματικό μόνο για σένα;
Ναι.
Τι;
Όταν ήμουν μικρή, έβλεπα πράγματα.
Όταν εξαφανίστηκε η αδερφή μου.
Τι έβλεπες;
Εφιάλτες. Είχα εφιάλτες.
Ήταν πραγματικοί;
Όχι.
Ναι, ήταν...
Για μένα, ήταν πραγματικοί, φυσικά.
Και σταμάτησαν;
Θεραπεύτηκα.
-Θεραπεύτηκες; -Ναι.
Από το να είσαι ο εαυτός σου.
Γεια, Λίζα.
Το τελευταίο λεωφορείο φεύγει σύντομα.
-Τόσο αργά είναι; -Ναι.
Μπορείς να κοιμηθείς εδώ αν θέλεις.
Έχουμε ξενώνα.
Αυτό είναι...
-Τέλεια. Κανονίστηκε. -Ευχαριστώ.
Θα στρώσω το κρεβάτι.
-Χρειάζεσαι βοήθεια; -Καθόλου. Μείνε εδώ.
-Ευχαριστώ. -Ευχαριστώ, Λίζα.
Δεν ξέρω.
Τι;
Αρχίζω να αμφιβάλλω για το ποιος...
είναι ο σωστός δρόμος και τι βγάζει νόημα.
Πάντα πίστευα...
πως θα τα καταλάβαινα όλα ή ότι θα έβγαζαν νόημα,
πολύ σύντομα όταν...
θα μεγάλωνα ή θα έκανα δικό μου παιδί.
Αλλά όταν έγιναν αυτά..
πάλι...
δεν έβγαινε νόημα.
Νομίζω ότι πρέπει να συνεχίσεις όπως είσαι.
Δεν βαδίζουμε όλοι στο ίδιο μονοπάτι.
Νομίζω ότι το καλύτερο είναι...
να προσπαθείς να ρίξεις όσο φως μπορείς στο μονοπάτι σου.
Και σε τελική ανάλυση...
είμαστε μόνοι.
Γιάκομπ, όχι εδώ.
Ηρέμησε. Κοιμούνται.
Έλα.
Όλα καλά;
Τι τρέχει;
Δεν ξέρω.
Νιώθω πολύ λυπημένη.
Μόνη.
Μα είμαι εγώ εδώ.
Ναι, αλλά όταν δεν είσαι;
Γιατί να μην είμαι;
Γιατί όλα τελειώνουν. Πάντα.
Όχι εμείς.
Είμαστε μαζί.
Μόλις ξεκινήσαμε.
Σ' αγαπώ.
Από την πρώτη στιγμή που σε είδα.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
Ξεσάλωσες.
-Γιατί όχι; -Φυσικά.
Νιώθω ντυμένη λίγο πρόχειρα.
Σ' εκείνο το νησί πάμε.
Και πώς θα βρεθούμε εκεί;
-Κολυμπώντας; -Ηρεμήστε. Το έχω.
Λέει το βιβλίο τι να κάνουμε;
Μα τι φοράς;
-Τι είναι αυτό; -Η γούνα της μαμάς μου. Σ' το είπα.
Δεν θα κλέψουμε καμιά βάρκα, ε;
Όχι.
Δηλαδή, την πήρες;
Όχι εγώ.
Ποιος, τότε;
Η μοίρα. Βοηθήστε με.
Ξέρετε να κωπηλατείτε;
Φυσικά.
Να τη σπρώξουμε λίγο μέσα πριν πηδήξω.
Να βοηθήσω;
Προσοχή!
Ευχαριστώ.
Πώς θα ανέβουμε εκεί πάνω;
Πάμε από δω.
Περιμένουμε μερικούς επιβάτες ακόμα για να ξεκινήσουμε.
Σε είδα.
Γιατί μ' ακολουθείς;
Συγγνώμη.
-Μην το αγγίζεις αυτό. -Το θέλεις;
-Όχι, δεν το θέλω. -Πάρ' το.
Όχι. Σταμάτα.
-Είσαι ενοχλητική. -Πρόσεχε τη γούνα της μαμάς σου.
-Ναι, είναι ακριβή. -Όχι.
-Σταματήστε. -Σιγά τώρα.
Σοβαρευτείτε.
-Χαλάρωσε. -Γιάκομπ, δεν υπάρχει τίποτα εδώ.
Ήξερες ότι δεν θα υπήρχε τίποτα, εσύ επέλεξες να έρθεις.
-Είστε πολύ σοβαροί. -Δεν φταίει ο Γιάκομπ.
-Δεν μπορούμε να διασκεδάσουμε; -Δεν υπάρχει τίποτα εδώ.
-Να γυρίσουμε πίσω; -Ναι.
-Κάνει ψόφο. -Πάμε να φύγουμε. Κάνει κρύο.
-Σταθείτε. -Γιάκομπ. Σταμάτα.
Τι διάολο;
Τι κάνουν;
Σας το είπα.
Τι είναι αυτό;
-Πάμε εκεί. -Όχι.
-Πάμε. -Ναι;
Ναι.
Θες να συμμετάσχουμε;
Ναι.
-Δεν μπορούμε. -Μπορούμε.
-Το γριμόριο λέει ότι οποιοσδήποτε μπορεί. -Γιάκομπ, είδες τι φοράνε;
-Ναι. -Παίζουν θέατρο.
Πάμε.
Γι' αυτό ήρθαμε.
Εγώ πάω.
Τι είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί;
Τι θέλεις;
Ελάτε.
Μπορώ να σε πάω πίσω.
Ψυχραιμία, Φάλκε. Έλα.
Θα το κάνουμε, εντάξει;
Πάμε.
Ελάτε.
ΑΣΤΡΙΝΤ
ΕΛΑ ΣΤΟ ΜΠΑΚΕΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΙΣ 2 Μ.Μ.
Οστάρα
Η Οστάρα βρέθηκε!
Ίντα, πάμε να φύγουμε. Είναι τρελό. Πάμε.
Έλα.
-Δεν πειράζει. -Τι;
Έλα.
Ορίστε. Είναι μεγάλη τιμή.
Υποτιτλισμός: Αλεξάνδρα Καρανικολού