ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Άστριντ, άνοιξε.
Άστριντ, έλα έξω αμέσως.
-Καφέ; -Ευχαριστώ.
Θα πάω στην κηδεία του Γιάκομπ.
Εντάξει.
Θα έρθεις; Είναι το Σάββατο.
Όχι, δεν έρχομαι.
Έχεις τίποτα απ' τα πράγματα της Ίντα;
Λες να έχει η Λίνε;
Δεν ξέρω.
Δεν θα πας να τη δεις;
Μην το κάνεις αυτό.
Γιατί;
Γιατί η μητέρα σου δεν είναι καλά.
Και δεν σου κάνει καλό.
Είναι πολύ χειριστική.
Μπορώ να το αντιμετωπίσω τώρα.
Την έχεις δει ελάχιστα στα 20 χρόνια.
Ναι, αλλά...
-την είδα πριν μετακομίσω στο Μπόρνχολμ. -Ακριβώς αυτό λέω.
Δεν μου αρέσει.
Άστριντ, πρόσεχε.
Πρόσεχε.
Μην παίζεις με την τσαγιέρα της μαμάς.
-Δεν θέλουμε να πέσει κάτω. -Καλά.
Ίντα, είναι εφτάμισι.
Έρχομαι.
Γεια.
Τα λέμε.
Είπες παρά τέταρτο.
-Συγγνώμη... -Έλα.
Πες ένα σωστό "γεια".
-Γεια. -Γεια.
-Κλασικά αργείς. -Γεια.
Παρασκευή στου Πάτρικ, αν θες να έρθεις.
Ίσως.
-Πολύ αγενής. -Τι;
Είμαι αόρατη; Δεν με βλέπεις;
Σταμάτα να 'σαι τόσο ευαίσθητη.
Δεν θέλω να πάω στο πάρτι τους.
Βασικά, είναι πολύ καλοί.
Βέβαια, αν σ' αρέσουν οι ρηχοί και γελοίοι.
-Γεια. -Γεια.
-Τι γίνεται; -Τι κάνεις Κυριακή βράδυ;
-Έχω σχέδιο για μας. -Τίποτα.
-Τι; -Δεν πρόκειται.
-Δεν ξέρεις καν τι είναι. -Δεν έχει σημασία.
Γιατί;
-Η μαμά μου. Το ξέρεις. -Θα το διορθώσουμε.
Δεν διορθώνεται.
Πες της ότι θα μείνεις στην Αμίλια.
-Έχεις δει το σπίτι μου; -Όχι, δεν έχω έρθει.
Ακριβώς.
Μην αφήνεις τη μάνα σου να υπαγορεύει τη ζωή σου.
-Δεν την αφήνω, Γιάκομπ. -Αυτό κάνεις.
Δεν θέλω να το συζητήσω.
Δεν μπορείς να το σκάσεις; Μπορείς, ε;
Τι θα κάνουμε;
-Όχι πάλι πίνακα ουίτζα. -Όχι.
Την άλλη φορά το χάλασες. Κούνησες το ποτήρι.
Όχι. Δεν έπιασε.
Ξέχνα το. Είναι τελείως άλλο πράγμα.
Αυτό είναι πραγματικό.
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ NETFLIX
Αποκλείεται να μ' αρέσει η πανκ και να 'μαι αναρχικός;
Μπορείς ν' ακούς πανκ και να 'σαι αναρχικός,
αλλά όχι ν' ακολουθείς τους πανκ και...
Ίντα, έχεις ένα ταμπόν;
Δεν νομίζω.
Σερβιέτα;
-Έχεις σερβιέτα; Είναι σοβαρό. -Όχι.
-Δεν κοιτάς; -Δεν έχω, Αμίλια.
Νόμιζα ότι έχουμε συγχρόνως περίοδο.
Όχι, ποτέ.
Αναρχισμός είναι η αναζήτηση για το τέλειο σύστημα.
Μπορείς να είσαι κομμουνιστής...
-Είναι κούκλος. -Τι;
Βλέπω πώς τον κοιτάς.
Δεν τον κοιτάω με κάποιο τρόπο.
-Τον κοιτάς. -Όχι.
Είναι ωραίος.
Ακριβώς ο τύπος σου.
Ζήτα του να βγείτε.
Μπορείς.
Αρέσει αυτό στους άντρες.
-Θα το κάνω εγώ. Θα του πω. -Όχι, μη.
-Στόλι. -Ναι.
Η Ίντα ρωτάει
-αν θες να βρεθείτε στο Στενγκάντε. -Όχι.
Θα χαρεί πολύ.
-Παρασκευή; -Ναι.
-Βέβαια. -Τέλεια.
-Ωραία. -Θα πας.
Μ' ευχαριστείς άλλη φορά.
Είσαι πολύ χαζή.
Κοίτα εδώ, Γιάκομπ.
-Ποιο; -Αυτό είναι καλύτερο.
Δεν ήξερα ότι είναι ο τύπος σου.
Φάλκε, δεν είναι ο τύπος μου.
Είστε γελοίοι. Γιατί είστε έτσι;
Πάω σπίτι πριν φρικάρει η μάνα μου. Τα λέμε.
-Να γυρίσουμε μαζί. -Όχι σήμερα, Φάλκε.
-Γεια. -Γεια.
Είναι εφτά, Ίντα.
Χαλάρωσε.
Έχουμε μια συμφωνία.
Ήμουν με τους φίλους μου.
Ξέρεις τους κανόνες.
Όταν ζεις στο σπίτι μου, θα τηρείς τους κανόνες.
Είναι 18 ετών. Νομίζω ότι είναι εντάξει.
Κι εσύ μη με κοντράρεις.
Η συμφωνία είναι για τις έξι, και πρέπει να την τηρείς.
Σαν φυλακή είναι εδώ.
Λες και δεν υπήρξες νέα.
Δεν καταλαβαίνεις.
Είναι διαφορετικός κόσμος.
Ναι, αλλά δεν είναι πια παιδί.
Γεια σου, Λίνε.
Άστριντ.
Μπορώ να...
Έλα μέσα.
Δεν πειράζει.
Σε παρακαλώ...
Λοιπόν...
θα φτιάξω τσάι.
Ευχαριστώ.
-Μπορείς να κάτσεις εκεί. -Ευχαριστώ.
Ναι.
Αυτό το σπίτι είναι όπως το θυμάμαι.
Είναι παράξενο όταν το σκέφτεσαι, ε;
Ότι...
τώρα είσαι μεγαλύτερη...
από την Ίντα όταν εξαφανίστηκε.
Ναι.
Αλλά είναι σαν να μην πέρασε ο χρόνος.
Όταν σε κοιτάζω τώρα...
μπορώ να δω...
όλο τον χρόνο...
που έχασα...
Που χάσαμε όλοι.
Σωστά.
Αλλά εσύ κι ο Ντένις προχωρήσατε.
Χαίρομαι πολύ που σε ξαναβλέπω.
Έβαψες και τα μαλλιά σου.
Μάλιστα.
Το θυμάσαι αυτό;
-Η Ίντα το λάτρευε. -Ναι.
Το αγοράσαμε σ' εκείνο το ταξίδι στην Κω.
Απαγορευόταν να το αγγίξω.
Όχι, πρόσεχε.
Δεν είναι πως...
Τώρα έχεις δικά σου παιδιά, έμαθα. Ξέρεις πώς είναι.
Έχω μια κορούλα.
Είναι μουτρωμένη όπως ήσουν εσύ;
Δεν το θυμάσαι;
Πάντα ήσουν λίγο μουτρωμένη.
Όχι.
Δεν θυμάμαι πολλά από τότε.
Και δεν καταλαβαίναμε το γιατί. Είχαμε την Ίντα
που ήταν πάντα χαρούμενη και εξωστρεφής...
Σε πεθύμησα.
Είσαι καλύτερα;
-Ναι. -Εννοώ...
έγινες...
καλά;
Ναι.
Αυτό... Συγγνώμη.
Δεν σταματάει. Αυτό κάνει συνέχεια.
Δεν ξέρω. Το επισκεύασα, αλλά...
Και μου εξήγησε ο ευγενικός νεαρός,
μου εξήγησε τι να κάνω.
Γεια.
Είσαι ακόμα θυμωμένη με τη μαμά;
Είναι τρελή.
Προσπαθεί να σε προστατέψει.
Αυτή σ' έβαλε να το πεις;
Όχι.
Μην την ακούς, Άστριντ.
Δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι τους γονείς.
Αλλά θα έχεις πάντα εμένα.
Το ξέρεις, ε;
Τι είναι αυτό;
Για σένα το έφτιαξα.
Τι πουλί είναι;
Καναρίνι, νομίζω.
Είναι όμορφο.
Ευχαριστώ.
Σ' αγαπάει, όμως.
Αυτό που κάνει δεν είναι αγάπη.
Τι είναι;
Είναι έλεγχος.
Πολύ διαφορετικό.
Η ΙΝΤΑ ΓΙΝΕΤΑΙ H ΝΕΑ ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΡΟΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ: ΧΕΝΡΙΚ
Τι κάνεις εδώ μέσα;
Δεν επιτρέπεται να μπεις.
Είναι το δωμάτιο της Ίντα.
Συγγνώμη.
Εντάξει.
Μπορούσες να ρωτήσεις.
Πρέπει...
Πρέπει να μείνει ακριβώς όπως ήταν.
Για να νιώσει ευπρόσδεκτη.
Όταν γυρίσει.
Γεια.
-Γεια. -Τι κάνεις;
Τίποτα.
Περιμένω τον Σκίπερ. Έχουμε πρόβα.
Τι ακούς;
Κάτι ντέμο που κάναμε.
Ν' ακούσω;
Φυσικά.
Οστάρα
Εγώ παίζω ντραμς.
Οστάρα
-Ποια είναι η Οστάρα; -Δεν ξέρω. Κάτι που έγραψε ο Σκίπερ.
Γεια.
Τι γίνεται; Τι κάνεις;
Ήθελα να μιλήσω στον Χένρικ.
Χένρικ.
Τι έχουμε να κάνουμε αύριο;
Το κλειδί στη μάθηση είναι να διαβάζεις ό,τι σ' ενδιαφέρει.
-Λοιπόν... -Λοιπόν...
-Ακολούθησε τις επιθυμίες σου. -Τις επιθυμίες μου;
Ακριβώς.
Λοιπόν; Φεύγουμε;
Άκουσα το νέο υλικό.
-Το δικό μας; -Ναι.
Εντάξει. Πώς σου φαίνεται;
Το βρίσκω πολύ καλό.
Εντάξει.
-Συγγνώμη που ενοχλώ. Είμαι δημοσιογράφος. -Περιμένετε.
Που να πάρει!
Είμαι δημοσιογράφος και κάνω μια εκπομπή για τους μαθητές που εξαφανίστηκαν το '99.
Δεν ήμουν στο σχολείο τότε, αλλά το θυμάμαι, φυσικά.
Βρήκα μια επετηρίδα που αναφέρει έναν καθηγητή ονόματι Χένρικ.
Μπορείτε να με βοηθήσετε να βρω το επώνυμό του;
Αυτοί έφταιγαν για την υπόθεση. Εκείνοι που δεν εξαφανίστηκαν.
Αυτό δεν αποδείχθηκε.
Νόμιζα ότι αποδείχτηκε.
Έμενα στον ίδιο δρόμο με τον ξάδερφο του οδηγού.
Αυτού που οδηγούσε το φορτηγό. Ήταν σε κώμα.
-Ο οδηγός; -Ναι.
Ήταν εντελώς χαμένος.
Συνήλθε;
Περίμενε εκεί.
-Ποιος; -Ο οδηγός.
Α, δεν ξέρω. Δεν μένουμε πια εκεί...
-Σίγουρα τον έλεγαν Χένρικ; -Ναι.
Δεν έχουμε καθηγητή Χένρικ εκείνη τη χρονιά.
Περίεργο.
Βλέπετε ποιος ήταν ο φιλόλογός τους;
Φαίνεται ότι λείπει η καρτέλα.
Δεν υπάρχει καταχώριση.
Τα έγγραφά μας είναι συνήθως σε τάξη.
Καληνύχτα. Πάω για ύπνο.
Εντάξει, γλυκιά μου. Καληνύχτα.
Καληνύχτα.
Αμίλια;
Γιάκομπ;
Φάλκε;
Αμίλια;
Τι κάνετε;
-Να έβλεπες το ύφος σου. -Φοβήθηκα πολύ.
-Από δω. -Είστε κακοί. Γιατί το κάνατε αυτό;
-Ηρέμησε. -Γιατί το κάνατε αυτό;
-Χαίρομαι που σε βλέπω. -Γιατί να μου το κάνεις αυτό;
-Εδώ είναι θαμμένοι οι νεομύητοι. -Ποιοι νεομύητοι; Ποιοι είναι;
Δεν ξέρω ποιοι είναι, αλλά κοίτα το σύμβολο.
ΣΕΡΟ ΝΤΒΟΡΕ 1741 - 1784
Κι εδώ.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΜΙΡ 1663 - 1711
Μίκαελ Ρεμολίνο.
1830 έως 1880.
-Είναι μασόνοι; -Όχι.
Γκρέγκερς Τουρμπιλάο. 1880 έως 1957.
Τι σημαίνει αυτό;
-Είναι μυστήριο. -Σταμάτα.
-Είναι. -Τι κάνουμε;
Έρχεται.
Γεια.
Ευχαριστώ.
-Γεια σου. -Γεια.
Συλλυπητήρια.
Ευχαριστώ.
Συγγνώμη που σου τηλεφώνησα έτσι.
Μη σ' απασχολεί.
Ματίας.
Αυτό είναι γριμόριο.
-Τι είναι αυτό; -Βιβλίο μαγείας.
Κοίτα το σύμβολο.
Είναι το ίδιο.
Μπορείς να το ξεφορτωθείς μόνο αν πληρώσουν περισσότερα.
-Εσύ τι πλήρωσες; -Την ψυχή μου.
Αν σου δώσω την ψυχή μου και μια κορόνα, το αγοράζω;
Βασικά το έκλεψα.
-Από ποιον; -Δεν το διάβασα όλο. Και δεν καταλαβαίνω.
Λέει πολλά τρελά για τελετουργικά.
Είναι πολύ παλιό.
Είναι σαν το βιβλίο στο Evil Dead;
Αλλά είναι αληθινό.
-Δεν είναι αληθινό. -Ξέρω ότι είναι.
Γιάκομπ, τι είναι αυτό;
Ο Κόνινγκ λέει:
"Τι δώρα έχεις για μας;
Πρέπει να δώσεις δώρα.
Αν ζητάς ευχαρίστηση, πρέπει πρώτα να υποφέρεις".
Μπορείς να το διαβάσεις με πιο πολύ ύφος;
Ο Κόνινγκ λέει:
"Δώσε τη ζωή σου.
Αυτή που θα χάσεις οδυνηρά.
Δώσ' την οικειοθελώς, αλλιώς θα υποφέρουν όλοι".
-Δεν καταλαβαίνω. Ποιος είναι ο "Κόνινγκ"; -Ο βασιλιάς. Οπότε...
Δώσε οικειοθελώς τη ζωή σου, αλλιώς θα τιμωρηθείς.
-Πού να τη δώσεις; -Στον θάνατο, νομίζω.
Κι ο βασιλιάς;
Λοιπόν...
Υπάρχει χάρτης του νησιού.
Γίνεται εκεί μια τελετή στην ισημερία.
Ισημερία;
Όταν η νύχτα έχει ίδια διάρκεια με τη μέρα.
Είναι τελετουργία. Για κάποια Οστάρα.
Να πάμε.
-Τι θα χάσουμε; -Όχι.
Ξέρεις πού είναι το νησί;
-Ναι, ξέρω πού είναι. -Φάλκε, δεν είναι αλήθεια.
Όχι, είναι.
-Ακούγεται τρελό. -Δεν χάνουμε τίποτα.
-Μας κοροϊδεύει. -Όχι.
Δεν υπάρχει νησί με παράξενες τελετουργίες.
Κι αν υπάρχει;
-Απ' το μυαλό σου το 'βγαλες. -Όχι.
Πώς ξέρεις ότι είναι αλήθεια;
-Κι αν δεν είναι, απλώς θα περάσουμε καλά. -Πάμε, να δω το ύφος σου.
Ωραία.
Πάντα ήμασταν μαζί, αδερφούλη.
Ήμασταν ομάδα. Τα αγόρια Σκίπερ.
Τα ζόρικα παιδιά του Χέλσινγκε.
Κανείς δεν τολμούσε να τα βάλει μαζί μας.
Μια στιγμή...
Προσπάθησα να σε βοηθήσω, αλλά δεν μ' άφησες.
Ο αδερφός σου ήταν δολοφόνος και το ξέρεις.
Όχι τώρα.
Σκότωσε την κόρη μου.
Τους σκότωσε όλους.
Όλοι προσποιείστε,
αλλά το ξέρετε όλοι.
Θα σου ζητήσω να φύγεις.
Θα 'πρεπε να ντρέπεστε.
Μη μ' αγγίζεις. Υποκριτές!
Είστε όλοι υποκριτές. Όλοι σας.
Η κόρη μου πέθανε.
Έχω δικαίωμα να 'μαι εδώ.
Ποτέ δεν ήξερα τι σκεφτόσουν.
ΓΙΑΚΟΜΠ ΣΚΙΠΕΡ 1980 - 2019
Μερικές φορές νιώθω
-πως όλα είναι άσκοπα. Ξέρεις; -Ναι.
Η μαμά μου έλεγε μια ιστορία για έναν μικροσκοπικό άνθρωπο
που παγιδεύτηκε σε μια πικραλίδα. Φώναζε μα δεν τον άκουγε κανείς.
Έτσι νιώθω καμιά φορά.
Όλοι είναι μόνοι και τίποτα δεν αλλάζει.
Αν διαλέξεις να κάνεις κάτι άλλο, κάτι αλλάζει, σωστά;
Όχι αν δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση.
Αν πιστεύεις πως έχεις ελεύθερη βούληση, δεν έχει σημασία αν έχεις.
-Δεν πιστεύω ότι έχω. -Άρχισε να το πιστεύεις.
Δεν μπορείς. Δεν λειτουργεί έτσι.
Πιστεύω στη μετενσάρκωση.
Μεγάλη χαζομάρα, Γιάκομπ. Αν είναι έτσι, τίποτα δεν έχει σημασία.
Θα τα κάνεις αλλιώς στην επόμενη ζωή σου.
Το βλέπεις, ε;
Όλα είναι προκαθορισμένα.
Ας φωνάζουμε όσο θέλουμε μέσα στην πικραλίδα...
τίποτα δεν έχει σημασία.
Όλα είναι άσκοπα.
Κι αυτό άσκοπο ήταν;
Δεν ήταν καλό;
Βέβαια.
Είναι άβολο επειδή είμαστε φίλοι;
Ήταν η πρώτη μου φορά.
Συγγνώμη, δεν το ήξερα.
Μη ζητάς συγγνώμη, Γιάκομπ.
Είμαι τρελός για σένα.
Απλώς δεν νομίζω ότι νιώθεις το ίδιο.
Κι εγώ έτσι νόμιζα.
Ναι, καλά.
Τι κόλλημα έχεις με το Μαρακές;
Δεν ξέρω.
Πάντα με τραβούσε.
Θα μετακομίσω μετά το καλοκαίρι.
Θα έρθω κι εγώ.
Τι;
-Θα έρθω μαζί σου. -Τι λες;
Σοβαρολογώ.
Θα έρθω μαζί σου.
Θα καπνίζουμε ναργιλέ. Θα πίνουμε τσάι με πολλή ζάχαρη.
Πότε το έκανες αυτό;
Τι είναι;
Μια ημερομηνία.
Το βλέπω.
Τι ημερομηνία;
Η ημερομηνία που θα πεθάνω.
Και πώς ξέρεις πότε θα πεθάνεις;
Φύγε.
Γρήγορα.
Τι κάνατε;
Παίξαμε χαρτιά.
Καλά.
Και η Τέα μού θύμωσε.
Είπε ότι πέταξα την ντάμα κάτω απ' το τραπέζι.
-Την πέταξες; -Ναι.
Αλλιώς θα έχανα.
Γλυκιά μου;
Να μιλήσω στη μαμά για λίγο;
-Γεια, μαμά. -Γεια. Σ' αγαπώ.
-Παίξε στο δωμάτιό σου. -Ναι.
Γεια. Πάει καλά;
Έτσι νομίζω.
Καλά πάει.
Και η εκπομπή προχωράει;
Ναι.
Ο μπαμπάς σου και η Ίζομπελ είναι καλά;
Ναι, είναι λίγο...
-Όπως πάντα, ξέρεις. -Εντάξει.
Και τι άλλο;
Ξέρεις...
Δεν με ξεχνάτε, ε;
Όχι, μιλάμε για σένα κάθε μέρα.
Τι άλλο; Τι έκανες σήμερα;
Η Βέρα πήγε εκδρομή με το σχολείο.
Ήταν στενοχωρημένη επειδή ο οδηγός τους μάλωσε.
Χοροπηδούσαν στα καθίσματα.
Θα περίμενα να το έχει συνηθίσει αφού όλο παιδιά μεταφέρει.
Ξέρεις πότε θα γυρίσεις;
Όχι αυτήν τη στιγμή.
Σκεφτόμουν τελευταία...
για όλα.
Αυτά που είπες πριν φύγεις.
-Ναι; -Για μας.
Ίσως έχεις δίκιο.
ΟΔΗΓΟΣ ΞΥΠΝΑΕΙ ΑΠΟ ΚΩΜΑ
Ναι, ίσως έχεις δίκιο.
Για ποιο πράγμα;
-Για τους δυο μας. -Ναι.
Δεν δουλεύεις, ε;
Όχι.
-Νιώθω εντελώς χαζός. -Όχι, εδώ είμαι.
-Εδώ είμαι. Ακούω. -Όχι. Δεν είσαι.
Αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν μ' ακούς ποτέ.
Εξαφανίζεσαι. Μόνο ο εαυτός σου μετράει.
Τα λέμε αργότερα.
Γεια, εδώ Άστριντ Άγκερσκοφ.
Μπορώ να μιλήσω στον Τόρμπεν Μπρινκ;
-Γεια, είμαι η Άστριντ. -Γεια.
-Πέρασε μέσα. -Ευχαριστώ.
Κρέμασε εκεί το παλτό σου.
-Κοιμάται τώρα. -Εντάξει.
Αλλά δεν θ' αργήσει να ξυπνήσει.
Εντάξει.
-Κλείνεις την πόρτα; -Ναι.
Πλέκεις;
Όχι ιδιαίτερα.
Ή καθόλου, βασικά.
Μόλις ξεκίνησα.
-Εντάξει. -Σου το συνιστώ.
-Ναι. -Κάνει καλό στην ψυχή.
Τώρα πλέκω κάλτσες.
Ναι;
Πάντα χρειαζόμαστε κάλτσες.
Συμφωνώ.
-Ποτέ δεν είναι αρκετές. -Ναι.
Ντόρις;
Αυτός είναι.
Έλα.
Ας ελπίσουμε ότι είναι ευδιάθετος.
Έλα. Χρειάζεται το φάρμακό του.
Άνοιξε το στόμα σου. Έλα.
Έλα, Τόρμπεν.
Τόρμπεν, θ' ανοίξεις το στόμα σου;
Του το δίνω με το ζόρι, αλλιώς δεν το παίρνει.
Μπράβο.
Εντάξει.
Η κοπέλα θέλει να σου μιλήσει.
-Ποια κοπέλα; -Αυτή.
-Κοπέλα. -Θέλεις καφέ;
Ναι, παρακαλώ. Θα ήθελα.
Γεια.
Είμαι η Άστριντ.
Να σε ρωτήσω κάτι;
Σε ξέρω.
Δεν νομίζω.
Παίζουμε;
Είκοσι δύο.
Είκοσι ένα.
Είκοσι τρία.
Να σε ρωτήσω κάτι;
Θυμάσαι που οδηγούσες ένα φορτηγό με αποφοίτους;
Κοίτα εδώ.
-Αγόρια και κορίτσια. -Σωστά.
Αναγνωρίζεις κανέναν;
Δεν μου αρέσουν.
-Γιατί; -Δεν είναι καλοί.
Γιατί;
Αυτήν εδώ, την Ίντα, τη θυμάσαι;
Δεν είναι χαρούμενη.
Καθόλου χαρούμενη.
Το κορίτσι
χάθηκε.
Πού είναι;
Χάθηκε.
Αντίο, καραμελίτσα!
Συγγνώμη, τι του συνέβη;
Δεν μπορούσαν να καταλάβουν.
Η αξονική εγκεφάλου δεν έδειχνε τίποτα, αλλά ήταν σε κώμα τρία χρόνια.
Και μετά έπρεπε να τον φέρω σπίτι.
Αλλά μετά από 18 χρόνια το συνηθίζεις.
Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.
-Θες τσιγάρο; -Όχι, ευχαριστώ.
Αλλά έχει και πλεονεκτήματα.
Συνέχεια μ' έπρηζε για το κάπνισμα.
Δεν είναι ποτέ ο εαυτός του;
Καταφέρνεις να συνεννοηθείς έστω και στιγμιαία;
"Ο εαυτός του"; Τι θα πει αυτό; Τώρα είναι αυτός.
Αλλά θα ήταν ψέματα
αν έλεγα ότι δεν σκέφτηκα να τον στείλω να τον φροντίζουν άλλοι.
Αλλά από την άλλη,
μια φορά στα τόσα με κοιτάζει...
και τότε είναι σαν...
ο παλιός Τόρμπεν να είναι ακόμα κάπου εκεί μέσα.
Τόρμπεν, που να πάρει.
Τόρμπεν;
Κάλεσε ασθενοφόρο.
Τόρμπεν, μ 'ακούς;
Ήρεμα τώρα.
Κάνε γρήγορα. Εδώ είμαι.
Έλα, ηρέμησε, Τόρμπεν.
Αυτό είναι.
Ηρέμησε, εντάξει; Είμαι εδώ.
Υποτιτλισμός: Αλεξάνδρα Καρανικολού