Pekâlâ. Büyük Resim.
Koskoca alanda bu benim en sevdiğim şey.
Gözlemevine giderseniz görürsünüz, kocaman bir fotoğraf basmışlar.
Devasa bir duvarda asılı. Bizim oditoryumdan daha büyük.
-Mandy. -Yani bu kâinatın tamamı mı?
Bu harika bir soru. Şey, bu… Hayır. Çılgınca olan da bu.
Bu kâinatın sadece ufak bir kısmı.
Şey, parmağınızı kaldırırsanız…
Kaldırın. Evet. Güzel.
Gece dışarı çıkıp parmağınızı gökyüzüne doğru böyle tutarsanız
muhtemelen sadece bir ya da iki yıldızı kapatırsınız, öyle değil mi?
Ama teleskobunuz varsa bunların hepsini görürsünüz.
Bütün bu yıldızlar ve galaksiler ve fotoğraftaki her şey
kâinatın sadece bir parmaklık kısmına eş değer.
Ve süremiz doldu.
Pardon. Kapatmadan önce son bir şey.
Yaptığım yıl sonu anketi için size bir soru sormam lazım.
Astronomiyi daha fazla görmek istiyorsanız elinizi kaldırabilir misiniz?
Bir, iki, üç, dört. Güzel.
Ve istemiyorsanız elinizi kaldırın.
Ramon. Gerçekten mi? Neden?
Bilmem.
Sanırım kendimi küçük hissettirdiği için.
Anlıyorum.
Sanırım şu an herkesin nasıl hissettiğini sormak için güzel bir zaman.
İşte, evde tıkılı kalmakla alakalı falan.
Hislerini paylaşmak isteyen var mı?
Peki, tamam.
Bu kız nereden çıktı?
Tinder mı yoksa… Diğeri neydi? Bumble mı?
Siktir. Jdate mi?
-Jdate mi gerçekten? -Hayır.
Annesi annemle çalışıyor.
-Aman tanrım. -Biliyorum. Cidden korkunç.
Yapmak istemedim ama annem çok istedi.
"Tamam" demiş oldum.
Ve sonra karantina başladı, ben de kurtuldum sandım
ama sonra konuyu yeniden açtığı için ben de Zoom'da yapmak zorundayım.
-Sıkıcı mı? -Hayır.
Çünkü bunu konuşmamak beni aşırı mutlu eder.
Aman tanrım. Pardon, pardon. Biraz yorgunum sadece.
-Yorgun görünüyorsun. -Siktir. Yorgun görünmüyorum.
-Hayır. Dediğim, sen iyi misin? -Yok yahu, kötü rüyalar görüyorum.
Rüyalarında ne oluyor?
Maske takmayan bir sürü insan.
-Gerçekten mi? -Cidden. Evet.
-Bu çok tuhaf. -Neden tuhaf ki? Çok…
-Çünkü benimkiler böyle anlamlı değil. -Benim de oluyor. Ama bunlar…
-Acayip korkutucu dostum. -Evet.
Koşuyorum, koşuyorum, onlardan kurtulmaya çalışıyorum.
"Benden uzak durun. Lanet maskenizi neden takmıyorsunuz?" diyorum. Tamam mı?
Ama nereye gitsem maskesiz başka biri karşıma çıkıyor, tamam mı?
Evet.
Ve sonra da uyumaya devam etmek istemiyorum.
Onları göreceğim için.
Evet.
İşteki bir eleman kapmış.
İşten mi kapmış?
Hayır. Bir aile buluşmasında herhâlde.
-Kabul etmiyor ama çok eminim. -İsa aşkına.
İyi mi?
Bilmiyorum dostum.
Haber almadım.
Sen iyi misin?
Evet. Evet, iyiyim.
İyiyim.
Müzik mi yapıyorsun?
Şeyden mi soruyorsun… Şeyi… Şey…
-Gitarı gördün. -Evet.
Pardon.
Bu cidden utanç verici. Aslında onu kaldıracaktım.
Zoom'u açtım
ve arkada gördüm ve şey oldum…
"Bana baksana, müzisyenim çünkü Zoom'da arka planda gitarım var"
diyen bir adam gibi görünmek istemem.
Şey… ben… Evet.
Şimdi kaldırırsam tuhaf olur işte, diye düşündüm.
Daha fazla dikkat çekmiş olurdum. Yani…
Evet. Göreceğini düşünmedim. Pardon.
Sorun değil. Gitarını konuşmak zorunda değiliz.
-Sorun yok. -Hayır, sorun yok. Ben… Şey… Evet.
Ben bir müzisyenim. Sayılır.
"Sayılır" derken ne demek istiyorsun?
Güzel soru. Ne demek istiyorum?
Profesyonel olarak yapmıyorum, demek sanırım.
Şey, evet. Evet, onu biliyorum.
Bu iyi bir şey. Merak etme.
Dur. Nereden biliyorsun?
-Öğretmensin, değil mi? -Evet.
Evet. Şey, gerçek bir müzisyenle çıkmayı kabul etmezdim. Yani…
Gerçek bir müzisyenle?
Pardon. Profesyonel demek istedim
ya da sektörde olan biriyle. Endüstride.
Peki. O zaman aradığın adam benim.
Gerçek bir müzisyen değilsin, demek istemedim.
-Merak etme. Sorun yok. Merak etme. -Özür dilerim.
-Bir grupta falan mısın… -Sormak zorunda değilsin.
-Konuşmak zorunda değiliz. -Yok, gerçekten bilmek istiyorum.
Anlat bana.
Peki. Hayır, bir grupta değilim.
Ama kendi kendine de yapabildiğin bir sürü şey var sanırım.
Üst üste kayıtla falan.
Peki. Üst üste kayıt ne?
Bu, şey gibi, kaydederken
birkaç farklı kısmı çalıp sonra birleştiriyorsun.
Anladım. Yani albüm mü çıkarıyorsun?
Hayır.
Yani, albüm de neymiş artık, değil mi?
Bilmem.
Evet. Ben şey…
Ne yaptığımı bilmiyorum. Bir şey yapıyorum. Harika olacak.
Neredeyse bitti aslında. Davullar eksik sadece ve… Evet.
-Kulağa güzel geliyor. -Sağ ol.
Peki davulları ne zaman kaydedeceksin?
Davullar zor. Davullar… Şey gibi…
Yatak odasında yapamayacağın tek şey gerçek bir davul kaydı işte.
Sahte davul kullanabilirsin ve herkes de öyle yapıyor
ama aynısı olmuyor.
Yani…
Evet.
Tamam. Şarkını nasıl bitireceksin peki?
Neden ki?
Ben…
Bir şeyleri bitirmeyi severim.
Bak, müzikle alakalı hiçbir bilgim yok. Yani…
Herkes müzikle alakalı bir şeyler bilir, değil mi?
Ben hariç.
Ne yani, hiç müzik dinlemiyor musun?
Yok, dinlerim. Müziği severim.
Sadece müzikle alakalı hiçbir şey bilmiyorum.
En son dinlediğin şarkı ne?
Bunu bilemem.
Peki. Bu aralar sevdiğin şarkı ne?
Kesinlikle fikrim yok.
Peki. Çocukken hangi CD'yi almıştın?
Hiç CD'm yoktu.
Çok pahalıydı. Onu hatırlıyorum.
Çok pahalıydı. Tabii.
Tüm param oydu. Yani neyim varsa CD'lere harcardım.
Çünkü o zamanlar
müzik dinleyebilmenin tek yolu oydu.
Özel bir şey dinlemek istiyorsan.
Onun dışında sadece radyo vardı.
Ben sadece radyo dinliyorum.
Radyonun nesi var?
Bir şey diyeyim mi? Hiçbir şeyi yok.
Peki.
Ne?
Hayır. Ben sadece…
Bence bir şey yakaladın.
Nerede büyüdün?
Burada büyüdüm.
-Öyle mi? Nerede? -LA.
Yok, anladım. Yani neresinde?
Vadide.
Ben de.
-Gerçekten mi? Neresinde? -Van Nuys.
Şansa bak. Annemle babam hâlâ Ranchito'da yaşıyorlar.
Parkta falan birlikte oynamışızdır kesin.
Biz parka gitmezdik. Annem parklardan nefret ederdi.
Parktan neden nefret edersin ki?
Yani daha çok çocuk parklarından işte.
Özellikle kumdan nefret ediyor.
-Çok tatlıymış. -Kibar ol.
Tamam. Pardon, pardon.
Onu görmek ister misin?
Evet.
Bizi o tanıştırdı. Ona teşekkür etmeliyim.
İşte burada.
-Annenle baban mı? -Evet.
-Çok tatlılar. -Sağ ol.
İnsanların fotoğraflarda gülümsememesine bayılıyorum.
Gerçekten mi? Nedenmiş?
Dürüstçe geliyor sanırım.
Biri bana kamera doğrulttuğunda içimden gülümsemek gelmiyor.
Evet. Yani onlar pek gülümsemez.
-Sadece fotoğraflar değil yani. -Bu doğru olamaz.
Evet, doğru sayılır.
"Sayılır" derken ne demek istiyorsun?
Gerçekten zor bir hayatları olmuş. Bizimkinden cidden çok farklı.
Ve geldikleri yer o zamanlar gerçekten kötüymüş.
Ve buraya hiçbir şey almadan gelmişler ve bir yolunu bulmuşlar.
Evet. Biraz büyük büyükannemlere benziyor. Annemin tarafından, neyse işte.
Büyük büyükbabamın sadece tek bir fotoğrafı var
ve hiç gülümser bir hâli yok.
-Nereliymiş? -Rusya.
Rusya.
-Evet. Seninkiler nereli? -Kore.
Öğrencilerimin bir kısmı birinci jenerasyon.
Aileleri göçmen sanırım. Seninkiler gibi.
Bu… Böyle bir şey var.
Ne demek istiyorsun?
Yok yani her biri farklı ama…
Evet, şey, bir çocuk var ve o…
Yani o buralı ama ailesi İranlı.
Ve konuştuğu ve yazdığı şeylerin bir kısmı
on yaşımdayken düşündüğüm şeylerden çok farklı.
Yani. Mesela o…
Mesela eskiden her yaz oraya gidermiş.
Ama birkaç sene önce gitmemeye başlamış
çünkü sanırım hükûmetimizden korkuyorlar işte.
Ve bu korkunç bir şey.
Ve onun için cidden kötü hissediyorum
ama bir şekilde onu daha güçlü yaptığına inanıyorum.
Yani o kadar farkında ve zeki ve tutkulu ki.
Ve büyüdüğünde fena başarılı olacak. Söylüyorum sana.
Yani o kıza inancım tam. Tam.
-Adı ne? -Nicki.
Nicki.
Aç mısın?
Evet.
-Tabii. -Ben de.
Dedi ki "Kendimi küçük hissettirdiği için."
-Aman tanrım. -Biliyorum. Ona bayılıyorum.
Öyle içten, öyle düşünceli bir çocuk ki.
Kâinat seni de küçük hissettiriyor mu?
Evet. Seni hissettirmiyor mu?
Yani o resme baktığımda hissettiğim asıl şey o değil.
Büyük Resim'i biliyor musun?
Evet dostum. Ben burada büyüdüm.
-Griffith Gözlemevi'ne gittim. -Evet. Tabii, tabii. Tabii.
-Büyük Resim'e bayılıyorum. -Ben de.
Ama az önce seni küçük hissettirdiğini söyledin.
Öyle.
Peki.
Evet ama benim için daha çok, "İnsan olduğuma inanamıyorum" hissi.
Yani. Vücudu ve beyni ve elleri ve gözleri olan.
Bir şeyleri görebiliyorum, bir şeyler yapabiliyorum.
Yani bu manyak, karmaşık makina olabildim.
Çünkü ne yani, o kadar boşluğun ve toz ve gaz parçacığının arasında
şartların elverişli olduğu tek bir kaya parçası varmış, öyle mi?
Sıcak suyu da varmış,
okyanustaki tanecikler birbirlerine milyarlarca yıl boyunca defalarca çarpıp
birleşip üremeye başlamışlar.
Ve o da bana mı dönüşmüş?
Ve şimdi burada oturmuş leziz bir körili sebze yemeği yiyorum
ve seninle Zoom'da konuşuyorum. Nasıl yani?
Bu küçük kelimesinin tam tersi.
Yani. Başka şeyler çok küçük. Ben nasıl bu kadar büyük olabildim?
Evet. Kendimi hiç büyük hissetmedim.
-Ama ne dediğimi anlıyorsun. -Evet. Bu bir mucize.
Hayır. Mucize değil.
Muhteşem olan da bu. Bu gerçekten oldu.
Yani. Mucizeler sahtedir.
Her zaman değil.
-Mucizenin tanımı bu. -Hayır, değil.
Peki. "Mucize"yi tanımla.
Peki.
Mucize açıklayamadığın şeydir.
Doğru. Ama bunu açıklayabiliyoruz işte.
Birinin uydurduğu bir hikâye değil. Bilim.
-Bilim hikâyelerle dolu. -Dikkat et.
Ne?
-Bilime karşı olma. -Değilim.
Yani kulağa öyleymiş gibi geliyor.
Az önce bilim uydurma hikâyelerle dolu, dedin.
Ama hikâyeler bilimin zıttıdır.
Hikâyeler başımızın bu kadar belaya girmesine sebep oluyor.
Peki, bir dakika. Bilim, en azından anladığım kadarıyla
insanların neler olup bittiğini anlama çabası, öyle değil mi?
Ama bilim insanlarıyla alakalı en iyi şeylerden biri, her şeyi gerçekten
yüzde yüz, kesin olarak bilemeyeceklerini kabul edecek kadar alçak gönüllü olmaları.
Yani ellerinden geleni yapıyorlar.
Etrafa bakıyorlar. Kanıt topluyorlar.
Ve hikâye anlatarak anlam katmaya çalışıyorlar.
Ve o hikâyeye de hipotez deniyor.
Ve daha çok kanıt toplayarak hipotezleriyle deneme yapıyorlar.
Ve bazen yanılıyorlar ve hikâyelerini değiştirmeleri gerekiyor.
Bazen haklı oluyorlar ve hikâyelerine sadık kalmaları gerekiyor.
Eski hikâyelerinin aksini gösteren yeni bir kanıt bulana kadar.
O zaman da yeni bir hikâye bulmaları gerekiyor.
Öğrencilerine anlattığın da bu mu?
Evet. Evet, öyle. Bu benim nutuğum gibi.
Beğendim.
Öyle mi?
Şey, sağ ol.
Ama onlara yine de bilimin hikâyelerden oluştuğunu söylememelisin.
Uydurma olduğunu sanacaklar.
Peki. Onlara ne söylemeliyim?
Gerçek hikâyelerden oluşuyor diyebilirim.
Peki.
Gittikçe daha gerçek olan hikâyeler.
Harika.
Güzel.
Bundan sonra onlara bunu söyleyeceğim.
-Harika. Kulağa iyi geliyor. -Peki. Senin için uygunsa.
Öyle. Öyle.
Pekâlâ.
Gerçekten mi?
Evet.
Pek senlik değil gibi.
Yani artık değil. Ama eskiden kesinlikle benlikti.
Ağır depresyon, öyle mi?
"Ağır"ın anlamı ne?
Ağır olduğu anlamına geliyor.
Acaba kaygı bozukluğum ağır mı?
-Kaygı bozukluğun mu var? -Evet. Sanırım.
Yani. Ağır olsa anlardın.
Epey kötü hissettiriyor.
Bu pek ağır değil.
Hayır. Yani. Bir gün işe gidemedim.
Ben yedi hafta işe gidemedim.
Ne?
Hayır, hayır. Hayır. Bu… sadece…
Yaşadığımın ağır olduğunu sanırdım.
Işıkları kapatacak mıyız?
Tabii.
Şimdi de seni göremiyorum.
Sorun yok.
Eskiden insanların telefonda birbirlerini görmeden
konuştuklarını hatırlıyor musun?
Evet. Epey uzun zaman önce, şubat ayında.
Nefes alıp vermeni duyabiliyorum ama.
On dört yaşındaymışız gibi.
Nasıl yani?
O zamanlarda erkeklerle konuşur gibi.
Saatlerce telefonda konuşurduk.
Yani tabii. Evet. Hiçbirimiz araba kullanamıyorduk.
Yani beraber olabilmenin bir yolu yoktu.
Evet. Bir erkek arkadaşım vardı mesela.
Sanırım öyle denebilirdi.
O zamanlar öyle diyordum, "erkek arkadaşım."
Ama birbirimizi hiç görmemiştik.
Her şey telefonda oldu.
Hangi her şey oldu?
-Hepsi oldu. -Neymiş?
Yani. Ona neler yapacağımı anlatırdım.
Ne derdin?
Sana anlatmayacağım.
-Neden ki? -Çünkü.
Peki.
Ona yapacağını söylediğin şeyleri hiç yaptın mı?
-Hayır. -Hayır demek.
Evet, hayır. Yüz yüzeyken aynısı olmadı.
İşte. Telefonda olmakla ilgili bir şeydi.
İlk randevumuzun bilgisayarda olması iyi olmuştur belki.
Belki de.
Gerçek bir randevuya çıksak neler olurdu sence?
Bilmem ki. Randevulardan nefret ederim.
-Ben de. -Yok, ben cidden nefret ediyorum.
Yok. Ben de.
Yani. Oraya gider gitmez bitmesini istiyorum.
Yani evet.
Çünkü genelde ilk 60 saniye içinde bir yere varmayacağını anlıyorum.
Evet, kesinlikle.
Restorana gitmeyi özledim.
Ben özlemedim.
İlk randevular halka açık yerlerde olmamalı.
-Çok performansa dayalı. -Sen neden bahsediyorsun?
İlk randevu adam tecavüzcü çıkarsa diye mutlaka halka açık bir yerde olmalı.
Peki.
Ama beni bu kadar rahatsız eden diğer insanlar değil.
Olayın tamamı.
İş görüşmesi gibi geliyor.
Masanın öteki tarafında oturuyorsun
ve iki taraf da birbirini değerlendiriyor.
Ticaret gibi geliyor.
Ve sonra sonunda belki de öpüşmen gerekiyor.
Yani kim daha yeni tanıştığı biriyle öpüşmek ister ki?
Biz daha yeni tanıştık. Seni öpmek istiyorum.
Ben de seni öpmek istiyorum.
Öyle mi?
Evet. Sanırım.
Ama gerçek bir randevuda olsaydık öpmez miydin?
Muhtemelen öpmezdin, öyle mi?
İyi geceler.
O zaman ben de benden hoşlanmadığını düşünürdüm.
Ve üzerine geliyormuşum gibi görünmemek için seni hemen aramazdım.
Ve sen de aramadığım için ciddi düşünmediğimi düşünürdün.
Sonra sen de beni aramazdın ve hayatlarımıza devam ederdik.
Uyuyor musun?
PARDON UYUYAKALDIM! KAHVALTIDA NE YAPIYORSUN?
Her neyse. Çok işte. O yüzden şimdi gidip
bütün bunları gün sonuna kadar bir sunum hâline getirmeliyim.
Çokmuş.
Bu…
Gerçekten heyecan verici.
-Evet. En azından benim için öyle. -Evet.
Hayatta olmanın bile heyecan verici olduğu zamanlar.
-Nasıl yani? Şu an mı? -Evet.
Yani ben tam olarak heyecan verici demezdim.
Neden, COVID yüzünden mi?
Evet. Ve daha bir sürü şey.
Doğru. Ama benim bahsettiğim daha genel anlamda.
Global bir pandemiden daha genel anlamda olamaz bence.
Tabii ki olur.
Bu sadece birkaç aydır var.
Evet ama muhtemelen uzun bir süre daha devam edecek.
Doğru. Birkaç sene daha sürse bile
yaşadığımız dönemden bahsediyorum.
Bilemedim. Yaşadığımız dönem buymuş gibi geliyor.
Sence şu andan itibaren daha da kötü mü olacak?
Birçok insan için öyle oldu.
Hayır, çoğu insan için değil.
Uzun vadede değil, sayılara gerçekten bakarsan.
Evet ama yapma yani.
Sadece sayılara değil de insanların hayatlarına baksak?
Bir sürü arkadaşımla bunu konuştuk.
-Neyi? -Ve…
yani tanıdığımız tüm insanlar içinde
bütün bu olaydan en çok korkanlar beyaz erkekler.
-Ve ben… -Peki.
Bence bunun sebebi, her şeyin güzel olmasını ve iyi gitmesini
bekleme ayrıcalığına her zaman sahip olmuşsunuz.
Ve işte şu an biraz güçlükle karşılaştığınızda
dünyanın sonu gibi geliyor olabilir.
Ne diyeceğimi bilemiyorum.
Yani evet. Beyazım ve erkeğim ve ben…
Bunun bir ayrıcalık olduğunun farkındayım.
Ama bahsettiğin şeye pek benzemiyorum bence.
Biliyorum.
Bak, her şeyin her zaman yolunda gideceğine inandığımı sanıyorsan
beni tanımıyorsun demektir.
Yani. Ben hiçbir zaman hiçbir şeyin yolunda gideceğine inanmam.
Belki de o yüzden bir şeyleri bitirmiyorsundur.
Ben gitsem iyi olacak.
Pekâlâ.
-Hoşça kal. -Hoşça kal.
Kahretsin.
Selam. Emily Song'u aradınız. Mesaj bırakırsanız size dönerim. Sağ olun.
Selam Emily. Ben Josh.
Sanırım sana bir sesli mesaj bırakıyorum.
Sesli mesajlarını dinliyor musun, bilmiyorum. Ben dinlemiyorum.
Ama özür dilemek istedim ve mesaj atmak istemedim. Yani…
Gerçekten üzgünüm.
Bazen negatif olabiliyorum, biliyorum ve öyle olmak istemiyorum.
Ama bir de müzikle alakalı bir şey bilmediğini söylediğini düşündüm de.
Pardon, bu uzun bir sesli mesaj olacak. Bir şey dinliyordum.
The Kinks'in "Waterloo Sunset" şarkısı.
Ama şarkının ne olduğunun önemi yok aslında.
Ve olay da bu, benim…
Şarkıyı dinliyordum ve hangi albümde olduğunu hatırlamaya çalışıyordum.
Sonra da albümün hangi sene çıktığını, sonra o sene hangi albümlerin çıktığını.
Ve sonra şarkıya dikkatimi vermediğimi fark ettim.
Önemi olmayan diğer küçük,
saçma şeylerle o kadar meşguldüm ki.
Ve bütün bunların hiçbirini bilmeseydim
o zaman belki de gerçekten müzik dinleyebilirdim.
Ve sonra aklıma geldi…
Seninle birlikte müzik dinlemek isterim, bir ara.
Çünkü senin nasıl yaptığını görmek istiyorum.
Ben… Ben senden gerçekten hoşlanıyorum.
Peki. Hoşça kal.
-Hey. İçeri gel dostum. -Selam. Sağ ol.
Hoş geldin. Mekân burası.
-Güzelmiş. -Teşekkür ederim.
Pekâlâ.
Ödemenin geri kalanını alayım.
-Kredi kartıyla mı? -Telefonda ödedim ama, değil mi?
Yarısını telefonda ödedin. Yarısını da şahsen.
Anladım, tamam.
Peki.
Bugün yavaş çalışıyor.
Sorun değil.
Yok, çekmedi.
Ama yani ben seansın diğer yarısını tam olarak aynı kartla ödedim. Yani…
-Tekrar deneyeyim. -Evet çünkü…
Belki alet… biraz yavaştır.
-Olmuyor. Limitini mi aştın acaba? -Limitimi aşmadım.
-Limitimi aştım. -Başka kartın var mı?
Var ama işin aslı onu hiç kullanmıyorum.
Çünkü limitini aştım
ve daha düşük faiz oranı olduğu için buna başladım
ve şimdi yavaş yavaş eskisini ödüyorum.
O zaman muhtemelen seansın kalanını ödeyecek paran vardır.
Doğru. Sadece kendi kendime, o kartı kullanmayacağım, demiştim.
Doğru karar dostum.
-Üzücü oldu. -Umurumda değil.
Pardon.
-Baştan alabilir miyiz lütfen? -Evet, baştan alıyorum.
Şimdi bunu dinleyin.
Şimdi, burada, bu
Başka yerde değil
Şimdi, burada, bu
Başka yerde değil
-Zamanlar -Zaman
Zaman
Peki, peki, o…
Şimdi, burada, bu
Şimdi bunu dinleyin.
Şimdi, burada, bu
Hiç durmayacağımızın farkında olmamaları mümkün mü?
Başka yerde değil
Durmayacağız… Durmayacağız…
Şimdi, burada
Şimdi, burada, bu
Bize verilen görev gücümüzün üzerinde değil.
Başka yerde değil
İşte birlikteyiz.
Şimdi, burada
Şimdi, burada, bu
Başka yerde değil
Şimdi, burada, bu
-Görüyorsunuz. -Başka yerde değil
Şimdi bunu dinleyin.
Şimdi bunu dinleyin. Şimdi…
Dinlemek ister misin?
Evet, bir saniye.
-Başından mı? -Evet. Teşekkür ederim.
Alt yazı çevirmeni: Cihan Filiz