เอาละ มาดูภาพรวมกัน
นี่เป็นสิ่งที่ครูชอบมากที่สุดเลย
ถ้าเราไปที่หอดูดาว พวกเขาจะมีรูปขนาดใหญ่มาก
แปะอยู่บนผนังขนาดมหึมา ที่ใหญ่กว่าหอประชุมของเราซะอีก
- แมนดี้ - นี่คือจักรวาลทั้งหมดเหรอคะ
เป็นคำถามที่ดีมาก คืองี้นะ มัน… ไม่ใช่ เป็นไปไม่ได้หรอก
นี่เป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของจักรวาลเท่านั้น
ถ้าเราชูนิ้วขึ้นมา…
ไหนชูขึ้นมาซิ นั่นแหละ ดีมาก
ถ้าเราออกไปข้างนอกตอนกลางคืน แล้วชูนิ้วแบบนี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า
เราคงจะปิดดาวได้แค่หนึ่งหรือสองดวง ถูกไหม
แต่ถ้าเรามีกล้องโทรทรรศน์ เราจะเห็นทั้งหมดในรูปนี้
ดาว กาแล็กซี และทุกๆ อย่างในรูปนี้เลย
นี่แค่นิ้วเดียวของจักรวาลเองนะ
และเราหมดเวลาแล้ว
ขอโทษที มีอีกเรื่องนึงก่อนเราจะเลิกเรียน
ครูต้องถามคำถาม สำหรับแบบสำรวจปลายปีที่ครูทำอยู่
ใครอยากให้มีเรียนดาราศาสตร์เพิ่ม ยกมือหน่อยซิ
หนึ่ง สอง สาม สี่ เยี่ยมเลย
และใครไม่เอายกมือ
ราโมน จริงเหรอ ทำไมล่ะ
ไม่รู้ครับ
ผมว่ามันคงทำให้ผมรู้สึกตัวเล็กนิดเดียว
ครูเข้าใจ
ครูว่าตอนนี้น่าจะเป็นช่วงเวลาเหมาะๆ ที่จะถามว่าทุกคนรู้สึกยังไง
ที่ต้องอยู่บ้านและอะไรทุกอย่างเลย
มีใครอยากเล่าให้เพื่อนๆ ฟังไหมว่ารู้สึกยังไง
โอเค แจ๋ว
ได้สาวคนนี้มาจากไหน
ทินเดอร์หรือว่า… อีกแอปนึงชื่ออะไรนะ บัมเบิลใช่ไหม
อ๊ะ เวร หรือว่าเจเดต
- ใช่เจเดตจริงๆ เหรอ - ไม่ใช่
แม่เธอทำงานกับแม่ฉัน
- โอ้โฮเว้ย ว้าว - เออสิ มันแย่มาก
ฉันไม่อยากทำหรอก แต่แม่ฉันอยากให้ทำน่ะสิ
ฉันเลยบอก "โอเค"
แต่หลังจากนั้นก็ล็อกดาวน์ ฉันคิดว่าจะรอดตัวแล้วซะอีก
แต่แม่ก็หยิบมาพูดอีกครั้ง ตอนนี้ฉันเลยต้องเจอกันผ่านซูมแทน
- มันน่าเบื่อไหม - ไม่
เพราะฉันจะดีใจมากถ้าไม่ต้องคุยเรื่องนี้
ให้ตายเถอะ ขอโทษๆ ฉันแค่เหนื่อยไปหน่อย
- นายดูเหนื่อยจริงๆ - หุบปากไปเลย ฉันไม่ได้ดูเหนื่อย
- เปล่า ฉันแค่พูดเฉยๆ นายโอเคไหม - ไม่ ช่วงนี้ฉันฝันร้าย
อาฮะ
เกิดอะไรขึ้นในความฝันเหรอ
ก็แค่คนจำนวนมากที่ไม่สวมหน้ากาก
- จริงเหรอ - จริงดิ เออ
- โคตรแปลก - แปลกยังไง มันออกจะ…
เพราะความฝันฉันมันไม่สมเหตุสมผลเท่าไร
ฉันก็ฝันแบบนั้นเหมือนกัน แต่นี่มัน…
- มันโคตรน่ากลัวเลยว่ะ - เออ
ฉันวิ่งหนีแล้วก็วิ่งหนี พยายามอยู่ให้ห่างจากพวกเขา
แบบว่า "ไปให้พ้นนะโว้ย ทำไมไม่สวมหน้ากากวะ" ใช่มะ
แต่ไม่ว่าฉันจะไปทางไหน ก็จะเจอคนไม่สวมหน้ากากอยู่ดี
อือ
และฉันไม่อยากนอนต่อ
เพราะฉันจะเห็นพวกเขาอีก
อือ
คนที่ทำงานติดเชื้อแล้ว
เขาติดจากที่ทำงานเหรอ
เปล่า ปาร์ตี้ในครอบครัว คิดว่านะ
- เขาไม่ยอมรับ แต่ฉันค่อนข้างมั่นใจ - ให้ตายสิ
เขาเป็นไรมากไหม
ไม่รู้ว่ะ
ไม่ได้ข่าวจากเขาเลย
นายล่ะโอเคไหม
เออๆ ฉันสบายดี
ฉันไม่เป็นไร
คุณเล่นดนตรีไหมคะ
คุณถามเพราะว่า… คุณเห็น… เห็น…
- คุณเห็นกีตาร์สินะ - ใช่ค่ะ
ขอโทษที
น่าอายชะมัดเลย ผมกะจะย้ายมันไปไว้ตรงอื่น
ผมเปิดซูมขึ้นมา
แล้วผมก็เห็นมันอยู่ข้างหลัง ผมนี่แบบ…
ผมไม่อยากเป็นคนประเภทที่ "ดูผมสิ ผมเป็นนักดนตรีนะ
เพราะผมมีกีตาร์เป็นฉากหลังซูมด้วย"
แบบว่า… ผม… อือ
ผมแค่คิดว่าถ้าผมไปย้ายมันตอนนี้ มันจะดูประหลาด
มันจะเหมือนการเรียกร้องความสนใจเข้าไปใหญ่
ครับ ผมไม่คิดว่าคุณจะเห็น ขอโทษที
ไม่เป็นไรค่ะ เราไม่ต้องคุยเรื่องกีตาร์คุณก็ได้
- ไม่เป็นไร - ไม่เป็นไรครับ ผมไม่… มัน… ใช่ครับ
ผมเป็นนักดนตรี ประมาณนั้น
หมายความว่าไง "ประมาณนั้น"
เป็นคำถามที่ดี ผมหมายความว่าไงนะ
ผมว่าผมคงไม่ได้เล่นเป็นอาชีพละมั้ง
ค่ะ ค่ะ เรื่องนั้นฉันรู้
มันก็ไม่ได้แย่อะไรนี่ ไม่ต้องห่วงค่ะ
เดี๋ยวนะ คุณรู้ได้ไง
- คุณเป็นครูใช่ไหมล่ะ - ใช่ครับ
ค่ะ ฉันคงไม่ตอบตกลงไปเดต กับคนที่เป็นนักดนตรีจริงๆ หรอก ก็เลย…
คนที่เป็นนักดนตรีจริงๆ งั้นเหรอ
ขอโทษค่ะ ฉันหมายถึงคนที่ทำเป็นอาชีพ…
หรือคนที่อยู่ในวงการนั้น ในอุตสาหกรรมดนตรี
ครับ งั้นผมนี่แหละเหมาะกับคุณเลย
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดว่าคุณไม่ใช่นักดนตรีจริงๆ
- ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไรๆ - ฉันขอโทษ
- คุณมีวงไหม หรือว่า… - คุณไม่ต้องถามผมก็ได้
- เราไม่ต้องคุยเรื่องนี้ก็ได้ - ไม่ ฉันอยากรู้จริงๆ
บอกหน่อยนะ
โอเค เปล่า ผมไม่มีวง
แต่มันมีหลายอย่างที่เราทำคนเดียวได้ ผมคิดว่างั้น
อย่างการอัดเสียงทับซ้อนอะไรแบบนั้น
โอเค อัดเสียงทับซ้อนคืออะไรเหรอ
อ๋อ ก็แบบว่า เวลาที่เราบันทึกเสียง
ถ้าคุณเล่นเสียงส่วนต่างๆ แล้วค่อยเอามารวมกัน
เข้าใจแล้ว แปลว่าคุณกำลังทำอัลบั้มใช่ไหม
เปล่าครับ
ผมหมายถึง… อัลบั้มมันคืออะไรล่ะ ใช่ไหม
ไม่รู้สิ
ครับ ผมกำลังทำ…
ผมไม่รู้ว่าผมทำอะไรอยู่ ผมทำอยู่สักอย่างนี่แหละ มันต้องออกมาดีแน่ๆ
จริงๆ ก็ใกล้เสร็จแล้ว เหลือใส่เสียงกลองกับ… ครับ
- ฟังดูเจ๋งดีค่ะ - ขอบคุณครับ
แล้วคุณจะใส่เสียงกลองเมื่อไรเหรอ
อ้อ กลองมันยากน่ะ กลองมัน… มันแบบว่า…
การบันทึกเสียงกลองชุดจริงๆ คือสิ่งเดียวที่ทำในห้องนอนไม่ได้
เราใช้กลองปลอมได้ ทุกคนเขาก็ทำแบบนี้
แต่เสียงมันไม่เหมือนกัน
ก็เลย…
- อาฮะ - ครับ
โอเค แล้วคุณจะทำเพลงเสร็จได้ยังไง
ทำไมเหรอ
ฉัน…
ฉันแค่ไม่ชอบทำอะไรค้างไว้
ฟังนะ ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับดนตรีหรอก
ทุกคนรู้เรื่องดนตรีกันบ้างแหละ ถูกไหม
ไม่ใช่ฉันคนนึงละ
เดี๋ยวนะ คุณไม่เคยฟังเพลงเหรอ
เปล่า ฉันฟัง ฉันชอบฟังเพลง
ฉันแค่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับดนตรีเลย
เพลงล่าสุดที่คุณฟังคือเพลงอะไร
ไม่รู้
โอเค แล้วเพลงโปรดคุณตอนนี้ล่ะ
ไม่รู้เลย
โอเค ซีดีแผ่นนึง ที่คุณจำได้ว่ามีตอนเป็นเด็กคืออะไร
ฉันไม่เคยมีซีดี
อาฮะ
สมัยนั้นมันแพงมาก ฉันจำได้
แพงมาก ใช่เลย
เงินผมหมดไปกับมันนี่แหละ ทุกอย่างที่ผมมี ผมใช้ไปกับซีดีหมดเลย
เพราะสมัยนั้น
มันคือวิธีเดียวที่เราจะฟังเพลงได้
ถ้าอยากฟังเพลงแบบเฉพาะเจาะจงน่ะนะ
ไม่งั้นก็ฟังได้แค่วิทยุ
- ฉันฟังแค่วิทยุน่ะ - อุ๊บ
อุ๊บเหรอ วิทยุมันผิดตรงไหน
รู้ไหม ไม่มีอะไรหรอก
โอเค
อะไรเหรอ
เปล่า ผมแค่…
ผมคิดว่าคุณรู้อยู่แล้ว
ว่าแต่คุณโตที่ไหนเหรอ
ฉันโตที่นี่
- อ้อ เหรอ ที่ไหนครับ - แอลเอ
ไม่ ผมรู้ แต่ว่าแถวไหนเหรอ
แวลลีย์น่ะ
ผมด้วย
- จริงเหรอ ที่ไหน - แวนนายส์
ตลกจัง พ่อแม่ฉันยังอยู่ที่แรนชิโตอยู่เลย
ว้าว
เราอาจจะเคยเล่นด้วยกันในสวนสาธารณะก็ได้
อ้อ เราไม่เคยไปสวนสาธารณะหรอก แม่ฉันเกลียดสวน
เกลียดสวนได้ไงกัน
ออกไปทางสนามเด็กเล่นมากกว่าน่ะ รู้ไหม
แม่เกลียดทรายและอะไรอีกหลายอย่าง
- แม่คุณฟังดูน่าหลงใหลนะ - เฮ้ ทำตัวดีๆ หน่อย
โอเค ขอโทษๆ
อยากเห็นแม่ฉันไหม
ครับ
ท่านเป็นคนแนะนำเราให้รู้จักกัน ผมควรขอบคุณท่าน
นี่ไง
- นั่นพ่อแม่คุณเหรอ - ใช่ค่ะ
- น่ารักจัง - ขอบคุณค่ะ
ผมชอบเวลาที่คนเราไม่ยิ้มเวลาถ่ายรูป
จริงเหรอ ทำไมล่ะ
มันก็แค่รู้สึกถึงความซื่อตรง ผมว่านะ
ผมเองก็ไม่เคยรู้สึกอยากยิ้ม เวลามีคนหันกล้องมาทางผมเลย
ค่ะ จริงๆ แล้วพวกเขาไม่เคยยิ้มเลยต่างหาก
- รู้ไหม ไม่ใช่แค่ในรูป - ไม่จริงน่า
จริง ประมาณนั้นเลย
หมายความว่าไง "ประมาณนั้น"
ชีวิตพวกเขายากลำบากมาก ต่างจากชีวิตเราอย่างสิ้นเชิง
และที่ที่พวกเขาจากมาในสมัยนั้นมันเลวร้ายมาก
พวกเขามาที่นี่มือเปล่า และพยายามหาทางเอาชีวิตรอดให้ได้
ครับ คล้ายๆ กับทวดของผมเลย
ทวดฝั่งแม่ผมน่ะ
ผมมีรูปทวดผมแค่ใบเดียวเอง
และในรูปเขาไม่ยิ้มเลย
- เขามาจากไหนเหรอ - รัสเซีย
รัสเซีย
- ครับ พ่อแม่คุณล่ะมาจากไหน - เกาหลี
นักเรียนของผมหลายคนเป็นเด็กรุ่นแรก
แบบว่าพ่อแม่ของพวกเขาย้ายมาที่นี่ ผมคิดว่างั้นนะ เหมือนพ่อแม่คุณไง
มัน… มันก็เป็นเรื่องอยู่
หมายความว่าไง
เปล่า ผมหมายถึงว่า พวกแกแต่ละคนต่างกัน แต่ว่า…
ใช่ มีเด็กอยู่คนนึง และแก…
แกมาจากที่นี่แหละ แต่พ่อแม่แกมาจากอิหร่าน
และบางเรื่องที่แกพูดและเขียนถึง
มันช่างแตกต่างจากสิ่งที่ผมคิดตอนผมสิบขวบ
รู้ไหม แบบว่าแก…
แกมักกลับไปที่นั่นทุกฤดูร้อน
และเมื่อไม่กี่ปีก่อน แกก็หยุดไป
ผมเดาว่าเพราะพวกเขากลัวรัฐบาลของเรา
และมันเป็นอะไรที่แย่มาก
ผมรู้สึกแย่แทนแกจริงๆ
แต่ผมคิดว่ามันทำให้แกเข้มแข็งขึ้น ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
แกตระหนักถึงสิ่งต่างๆ ได้ดี มีความคิดเฉียบแหลมและกระตือรือร้น
แกจะโตมาเป็นผู้หญิงแกร่งแน่นอน บอกได้เลย
ผมพนันได้เลย แกจะเป็นแบบนั้นแน่นอน
- แกชื่ออะไรเหรอ - นิกกี้
นิกกี้
คุณหิวรึเปล่า
ครับ
- แน่นอน - ฉันก็ด้วย
แกบอกว่า "มันทำให้ผมรู้สึกตัวเล็กนิดเดียว"
- โอ๊ยตาย - ใช่มะ ผมชอบแกมากเลย
แกช่างจริงใจและช่างคิดจริงๆ
จักรวาลทำให้คุณรู้สึกตัวเล็กไหม
ครับ คุณไม่รู้สึกแบบนั้นเหรอ
นั่นไม่ใช่ความรู้สึกหลักๆ ของฉัน ตอนที่ฉันมองดูรูปนั้น
คุณรู้จักภาพรวมไหม
รู้สิ ฉันโตที่นี่นะ
- ฉันเคยไปหอดูดาวกริฟฟิธ - นั่นสินะ ใช่ๆ
- ฉันชอบภาพรวมอันนั้นมาก - ผมก็เหมือนกัน
แต่คุณเพิ่งบอกว่ามันทำให้คุณรู้สึกตัวเล็ก
ก็มันจริงนี่
ค่ะ
แต่สำหรับฉัน ฉันรู้สึกว่า "ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะได้เป็นมนุษย์"
รู้ไหม แบบว่ามีร่างกาย สมอง มือ และตา
และฉันสามารถมองเห็นและทำสิ่งต่างๆ ได้
ฉันได้เป็นเครื่องจักรที่บ้าบอและซับซ้อนแบบนี้
เพราะอะไรล่ะ ทั้งๆ ที่มีอวกาศอันว่างเปล่า มีกลุ่มฝุ่นและแก๊ส
แต่ยังมีดาวเคราะห์เล็กๆ ดวงนี้ ที่มีสภาพเหมาะสมน่ะเหรอ
และมันมีน้ำอุ่นด้วย
อนุภาคในทะเลสามารถชนกันได้
ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาเป็นเวลาหลายพันล้านปี
จนมันเริ่มติดกันแล้วเริ่มสร้างรูปร่างขึ้นมาใหม่
แล้วมันก็วิวัฒนาการมาเป็นฉันงั้นเหรอ
และตอนนี้ฉันได้นั่งอยู่ที่นี่ ได้กินแกงกะหรี่ผักแสนอร่อย
และคุยกับคุณผ่านซูม
อะไรกันเนี่ย
มันช่างตรงข้ามกับตัวเล็กเลย
รู้ไหม อย่างอื่นน่ะตัวเล็ก แต่เรากลับรู้สึกตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ไง
ว้าว
ครับ ผมไม่เคยรู้สึกตัวใหญ่อะไรเลย
- แต่คุณเข้าใจว่าฉันพูดอะไร - ใช่ มันคือปาฏิหาริย์
ไม่ใช่ มันไม่ใช่ปาฏิหาริย์
นี่แหละที่ทำให้มันเจ๋งดี มันเกิดขึ้นจริงๆ
รู้ไหม ปาฏิหาริย์คือเรื่องหลอกลวง
ไม่เสมอไปหรอก
- นั่นแหละคำนิยามของปาฏิหาริย์ - ไม่ใช่ซะหน่อย
โอเค งั้นนิยาม "ปาฏิหาริย์" ให้ฟังหน่อย
โอเค
ปาฏิหาริย์คือสิ่งที่เราอธิบายไม่ได้
ค่ะ แต่เราอธิบายเรื่องนี้ได้ รู้ไหม
มันไม่ใช่เรื่องราวที่ใครสักคนสร้างขึ้นมา แต่มันเป็นวิทยาศาสตร์
- วิทยาศาสตร์สร้างขึ้นมาจากเรื่องราว - ระวังนะ
อะไรเหรอ
- อย่าต่อต้านวิทยาศาสตร์ - ผมเปล่า
แต่ฟังดูเป็นแบบนั้นนะ
คุณเพิ่งพูดว่า วิทยาศาสตร์สร้างขึ้นมาจากเรื่องราว
แต่เรื่องราวมันตรงข้ามกับวิทยาศาสตร์เลย
เรื่องราวคือสิ่งที่ทำให้เราเจอปัญหามากมาย
โอเค เดี๋ยวก่อน วิทยาศาสตร์น่ะ อย่างน้อยก็ตามที่ผมเข้าใจ
คือการที่คนพยายามทำความเข้าใจ ว่าเกิดอะไรขึ้น ถูกไหม
แต่หนึ่งในสิ่งที่เจ๋งที่สุดเกี่ยวกับนักวิทยาศาสตร์ คือพวกเขาถ่อมตัวมากพอ
ที่จะยอมรับว่าพวกเขาไม่มีทางรู้อะไรแน่นอน แบบว่าแน่นอน 100% น่ะ
พวกเขาเลยพยายามเต็มที่
พวกเขามองไปรอบๆ ตัว เก็บรวบรวมหลักฐาน
และพยายามทำความเข้าใจทุกอย่าง ด้วยการเล่าเรื่องราว
และเรื่องราวนั้นเรียกว่าสมมติฐาน
แล้วพวกเขาก็ทดสอบสมมติฐานของตัวเอง ด้วยการรวบรวมหลักฐานให้มากขึ้น
บางครั้งพวกเขาก็คิดผิด และพวกเขาต้องเปลี่ยนแปลงเรื่องราว
บางครั้งพวกเขาคิดถูก และพวกเขาก็เก็บเรื่องราวนั้นไว้
จนพวกเขาเจอหลักฐานชิ้นใหม่ ที่พิสูจน์ว่าเรื่องราวเก่ามันผิด
แล้วพวกเขาก็ต้องคิดเรื่องราวใหม่ขึ้นมาอีกที
คุณบอกนักเรียนคุณแบบนี้เหรอ
ใช่ครับ
ใช่เลย มันคือการพูดเกลี้ยกล่อมของผมเอง
ฉันชอบนะ
จริงเหรอ
ขอบคุณนะครับ
แต่ยังไงคุณก็ไม่ควรบอกพวกแก ว่าวิทยาศาสตร์สร้างขึ้นมาจากเรื่องราวอยู่ดี
เดี๋ยวพวกแกจะคิดว่าทุกอย่างมันถูกกุขึ้นมา
โอเค แล้วผมควรบอกพวกแกว่าไง
ผมบอกว่ามันสร้างขึ้นมาจากเรื่องจริงก็ได้
โอเค
เรื่องราวที่จริงมากขึ้นเรื่อยๆ
เยี่ยมเลย
แจ๋ว
จากนี้ไปผมจะบอกพวกแกแบบนั้น
- เยี่ยม ฉันว่าฟังดูเข้าท่า - ได้ ถ้าคุณคิดว่ามันเข้าท่า
ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ
ได้
จริงเหรอ
ใช่
ดูไม่เหมือนคุณเลย
ไม่ใช่อีกต่อไป แต่ฉันเคยเป็นแบบนั้นจริงๆ
โรคซึมเศร้ารุนแรงงั้นเหรอ
"รุนแรง" ที่ว่ามันคือยังไง
แปลว่ามันรุนแรงน่ะสิ
อยากรู้จังว่าอาการวิตกของผมมันรุนแรงไหม
คุณวิตกกังวลเหรอ
ครับ ผมคิดว่างั้น
ถ้ามันรุนแรง คุณจะรู้ได้เอง
มันรู้สึกแย่ทีเดียวเลยล่ะ
แบบนั้นไม่รุนแรงหรอก
ไม่ ผมต้องขาดงานวันนึงด้วย
ฉันต้องขาดงานไปเจ็ดสัปดาห์
อะไรเหรอ
เปล่าๆ มัน… ผมแค่…
ผมนึกว่าที่ผมเป็นมันรุนแรงซะอีก
เราจะปิดไฟกันรึยัง
เอาสิ
ฉันมองไม่เห็นคุณแล้ว
ไม่เป็นไร
จำสมัยก่อนเวลาที่คนคุยโทรศัพท์กันได้ไหม
พวกเขาไม่ได้เห็นหน้ากันผ่านวิดีโอ
อ๊ะ นั่นสิ เหมือนเมื่อเดือนกุมภาพันธ์เลย
ผมยังได้ยินเสียงคุณหายใจอยู่
เหมือนกลับไปอายุ 14 เลย
หมายความว่าไง
กับหนุ่มๆ สมัยนั้นน่ะ
เราจะคุยโทรศัพท์กันเป็นชั่วโมง
นั่นสิ ใช่เลย เพราะไม่มีใครขับรถได้
เลยไม่มีทางที่จะได้อยู่ด้วยกันตัวต่อตัว
ใช่ ฉันเคยมีแฟนอยู่คนนึง
ฉันว่าเรียกแบบนั้นก็คงได้มั้ง
เพราะตอนนั้นฉันเรียกเขาแบบนั้น "แฟนฉัน"
แต่เราไม่เคยเจอตัวจริงกันเลย
ทุกอย่างเกิดขึ้นผ่านทางโทรศัพท์
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นคืออะไรเหรอ
- อ้อ ก็ทุกอย่างนั่นแหละ - อะไรกัน
รู้ไหม ฉันจะบอกเขาว่าฉันจะทำอะไรกับเขา
อาฮะ คุณบอกว่าไงเหรอ
ฉันไม่บอกคุณหรอก
- ทำไมล่ะ - เพราะนั่นแหละ
โอเค
คุณเคยทำสิ่งที่คุณบอกเขาว่าจะทำกับเขาไหม
- ไม่เคย - ไม่เหรอ
ใช่ ไม่เคย มันแค่ไม่เหมือนกับการเจอตัวจริง
รู้ไหม การคุยทางโทรศัพท์มันมีอะไรต่างออกไป
อืม อาจจะเป็นเรื่องดี ที่เรามีเดตแรกผ่านทางคอมพิวเตอร์
อาจจะ
คุณว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราได้ไปเดตกันจริงๆ
ไม่รู้สิ ฉันเกลียดการเดต
- ผมด้วย - ไม่ ฉันเกลียดเลย
ไม่ ผมก็ด้วย
ทันทีที่ผมไปถึง ผมอยากให้มันจบลงไวๆ ทุกที
ใช่เลย
เพราะปกติแล้ว ฉันรู้ตั้งแต่ช่วง 60 วินาทีแรก
ว่ามันคงไม่ไปถึงไหนหรอก
ใช่ ถูกเผงเลย
ฉันคิดถึงการไปร้านอาหาร
ผมไม่เลย
เดตแรกๆ ไม่ควรมีในที่สาธารณะ
- มันเหมือนการแสดงมากไป - พูดอะไรของคุณเนี่ย
เดตแรกๆ ควรเป็นที่สาธารณะเสมอ เผื่อว่าผู้ชายกลายเป็นคนข่มขืนขึ้นมา
โอเค
แต่ที่กวนใจฉันมากๆ ไม่ใช่คนอื่นหรอก มัน…
มันก็แค่สถานการณ์ทั้งหมดต่างหาก
รู้สึกเหมือนไปสัมภาษณ์งานเลย
เรานั่งที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามของอีกฝ่าย
แล้วทั้งคู่ก็ประเมินกันและกัน
มันรู้สึกเหมือนการติดต่องานกันมากกว่า
และในตอนท้ายเราก็ควรจะจูบกันมั้ง
ใครเขาอยากจะจูบคนที่เพิ่งรู้จักกันบ้างล่ะ
เราเพิ่งรู้จักกัน และผมอยากจูบคุณ
ฉันก็อยากจูบคุณ
จริงเหรอ
ค่ะ ฉันคิดว่างั้นนะ
แต่คุณจะไม่ทำ ถ้าเราไปเดตกันจริงๆ ใช่ไหม
คงไม่เนอะ หา
ราตรีสวัสดิ์นะคะ
ราตรีสวัสดิ์ครับ
งั้นผมก็คงคิดว่าคุณไม่ชอบผม
และผมไม่อยากเร่งเร้าคุณ ผมเลยจะไม่โทรหาคุณทันที
แล้วคุณก็จะคิดว่าผมไม่ได้จริงจัง
เพราะผมไม่โทรหา
คุณเลยไม่โทรหาผมด้วย แล้วเราสองคนก็จะใช้ชีวิตของตัวเองต่อไป
หลับแล้วเหรอ
(เอมิลี่)
(ขอโทษที ฉันเผลอหลับ คุณทำอะไรกินมื้อเช้าเหรอ)
ยังไงก็เถอะ มันเยอะมาก
เพราะงี้ฉันเลยน่าจะไป
เพราะฉันต้องรวบรวมทุกอย่างไว้ ในงานนำเสนอให้ได้ก่อนหมดวัน
ว้าว เยอะจริงๆ
มัน…
น่าตื่นเต้นจริงๆ
ใช่ สำหรับฉันน่ะนะ
ครับ
เป็นช่วงเวลาน่าตื่นเต้นที่ได้มีชีวิตอยู่
- อะไร ตอนนี้เหรอ - ใช่
จริงๆ ผมไม่เรียกมันว่าน่าตื่นเต้นหรอก
ทำไม เพราะโควิดเหรอ
ใช่ และมีเรื่องอะไรอีกเยอะแยะ
ค่ะ แต่ฉันหมายถึงในระดับมหัพภาค
ผมว่ามันไม่ได้ใหญ่ไปกว่าโรคระบาดทั่วโลกหรอก
ใหญ่กว่าสิ
เรื่องนี้มันเพิ่งเกิดแค่ไม่กี่เดือนเอง
ก็ใช่ แต่มันน่าจะเป็นแบบนี้ไปอีกพักใหญ่ๆ
อือ และต่อให้มันเป็นแบบนี้ไปอีกหลายปี
ฉันก็หมายถึงยุคที่เราอยู่อยู่ดี
ไม่รู้สิ ผมรู้สึกว่านี่แหละคือยุคที่เราอยู่
คุณคิดว่าจากนี้ไปมันจะแย่กว่าเดิมเหรอ
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับคนจำนวนมาก
ไม่นะ ไม่ใช่กับคนส่วนใหญ่ซะหน่อย
ไม่ใช่ในระยะยาว ถ้าคุณดูสถิติดีๆ
อือ ไม่เอาน่า
ลองดูชีวิตคนแทนสถิติล่ะเป็นไง
รู้ไหม เพื่อนฉันหลายคนก็คุยกันเรื่องนี้
- เรื่องอะไร - และ…
จากคนทั้งหมดที่เรารู้จัก
คนที่ประสาทเสียเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ คือผู้ชายผิวขาว
- และฉัน… - โอเค
ฉันคิดว่ามันเป็นเพราะพวกคุณมีสิทธิพิเศษ มากกว่าคนอื่นอยู่เสมอ
ที่จะคาดหวังให้ทุกอย่างเป็นปกติและจบด้วยดี
และตอนนี้พวกคุณก็ต้องเผชิญความทุกข์ยากบ้าง
มันอาจรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถึงจุดจบ
ผมไม่รู้จะพูดยังไงเลย
ก็ใช่แหละ ผมเป็นคนขาว ผมเป็นผู้ชาย และผม…
ผมรู้ว่ามันเป็นข้อได้เปรียบ
แต่ผมคิดว่าผมไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพูด
ฉันรู้
นี่ ถ้าคุณว่าผมคิดว่าทุกอย่างจะจบด้วยดีเสมอ
แปลว่าคุณไม่ได้รู้จักผมเลย
ผมไม่เคยคิดเลยว่าอะไรจะจบด้วยดี
นี่อาจเป็นเหตุผลที่คุณทำอะไรไม่เสร็จซะที
ฉันควรไปได้แล้ว
ได้
- บาย - บาย
บ้าจริง
สวัสดีค่ะ คุณได้โทรหาเอมิลี่ ซอง
ฝากข้อความไว้แล้วฉันจะติดต่อกลับ ขอบคุณค่ะ
หวัดดี เอมิลี่ ผมจอชเอง
ผมว่าผมคงต้องฝากข้อความเสียงถึงคุณแทน
ผมไม่รู้ว่าคุณเปิดฟังข้อความเสียงบ้างไหม เพราะผมไม่
แต่ผมอยากบอกคุณว่าผมขอโทษ และผมไม่อยากส่งข้อความไปแบบนั้น
ผมขอโทษจริงๆ
ผมรู้ว่าบางทีผมก็มองโลกในแง่ร้าย แต่ผมไม่ได้อยากเป็นแบบนี้
อีกอย่างนะ ผมกำลังคิดอยู่
ที่คุณบอกว่าคุณไม่รู้เรื่องดนตรีเลย
ขอโทษที ข้อความเสียงนี้จะยาวหน่อยนะ ผมเพิ่งได้ฟังอะไรมา
มันคือเพลง "Waterloo Sunset" ของ The Kinks
แต่จริงๆ มันไม่สำคัญหรอกว่าเป็นเพลงอะไร
นั่นแหละประเด็น คือผม…
ผมกำลังฟังเพลงนี้อยู่ และพยายามนึกว่ามันอยู่ในอัลบั้มไหน
อัลบั้มนั้นออกมาปีไหน และอัลบั้มอื่นๆ ที่ออกมาในปีเดียวกันนั้นอีก
และผมรู้ตัวว่าผมไม่ได้สนใจในตัวเพลงเลย
ผมมัวแต่ยุ่ง
คิดเรื่องงี่เง่าเล็กน้อยพวกนั้นที่มันไม่สำคัญ
และถ้าผมไม่รู้เรื่องพวกนั้น
ผมอาจจะตั้งใจฟังเพลงจริงๆ ก็ได้
มันทำให้ผมคิดว่า…
ผมอยากฟังเพลงร่วมกันกับคุณบ้าง
เพราะผมอยากเห็นว่าคุณทำยังไง
ผม… ผมชอบคุณจริงๆ
โอเค บาย
- เฮ้ เข้ามาเลยพวก - หวัดดี ขอบคุณนะ
ยินดีต้อนรับ ที่นี่แหละ
- สวยจัง - ขอบคุณ
เอาละ
เดี๋ยวผมรับเงินส่วนที่เหลือจากคุณก่อน
- บัตรเครดิตไหม - ผมจ่ายทางโทรศัพท์ไปแล้ว
คุณจ่ายครึ่งนึงทางโทรศัพท์ และอีกครึ่งนึงเมื่อมาที่นี่
เข้าใจแล้ว โอเค
โอเค
วันนี้ไอ้นี่มันช้ามาก
ไม่เป็นไร
ไม่ได้ จ่ายไม่ผ่าน
แต่ผม…
ผมเพิ่งจ่ายครึ่งแรกของการเช่าห้องนี้ ด้วยบัตรใบเดียวกัน
- ผมจะลองดูอีกที - ครับ เพราะว่า…
ไอ้เครื่องนั่นอาจจะ… ทำงานช้าไปหน่อย
- ไม่ได้ คุณใช้เต็มวงเงินแล้วรึเปล่า - ยังไม่เต็มวงเงินนะ
- ผมใช้เต็มวงเงินแล้ว - มีบัตรใบอื่นไหม
มีครับ แต่ประเด็นคือผมไม่เคยใช้มันเลย
เพราะผมใช้เต็มวงเงินใบนั้น
ผมเลยเริ่มใช้ใบนี้แทน เพราะดอกเบี้ยต่ำกว่า
และผมทยอยจ่ายใบเก่าเรื่อยๆ
งั้นคุณก็น่าจะมีเงินในใบนั้น พอจ่ายค่าเช่าห้องที่เหลือ
จริง ผมบอกตัวเองว่าผมจะไม่ใช้บัตรใบนั้น
ตัดสินใจถูกแล้ว
- ทำใจยากจัง - ผมไม่สน
โทษที
- เราเริ่มใหม่อีกทีได้ไหม - ได้ เอาอีกที
ทีนี้ฟังให้ดี
ตอนนี้ ที่นี่ เช่นนี้
ไม่มีที่ไหนอีก
ตอนนี้ ที่นี่ เช่นนี้
ไม่มีที่ไหนอีก
- ช่วงเวลา - ช่วงเวลา
ช่วงเวลา
โอเคๆ โอ…
ตอนนี้ ที่นี่ เช่นนี้
ทีนี้ฟังให้ดี
ตอนนี้ ที่นี่ เช่นนี้
เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาไม่ตระหนักรู้ ว่าเราไม่ควรยุติ
ไม่มีที่ไหนอีก
เราจะไม่หยุด… เราจะไม่หยุด…
ตอนนี้ ที่นี่
ตอนนี้ ที่นี่ เช่นนี้
หน้าที่ที่เราต้องทำ ไม่ได้อยู่เหนือบ่ากว่าแรงของเรา
ไม่มีที่ไหนอีก
เรามาอยู่พร้อมหน้ากัน
ตอนนี้ ที่นี่
ตอนนี้ ที่นี่ เช่นนี้
ไม่มีที่ไหนอีก
ตอนนี้ ที่นี่ เช่นนี้
- คุณได้เห็นแล้ว - ไม่มีที่ไหนอีก
ทีนี้ฟังให้ดี
ทีนี้ฟังให้ดี ทีนี้…
คุณอยากฟังเพลงนั้นไหม
ครับ ขอเวลาแป๊บนึง
- ตั้งแต่ต้นเลยไหม - ครับ ขอบคุณ
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี