Pan Corman
Dobra, Big Picture.
To moja ulubiona część tego miejsca.
W obserwatorium mają ogromne, wydrukowane zdjęcie,
które wisi na ścianie większej od naszego audytorium.
- Mandy? - Więc to cały Wszechświat?
Świetne pytanie. To… Nie. To właśnie jest niesamowite.
To tylko skrawek Wszechświata.
Jeśli uniesiecie palec…
Unieście palce. Tak. Dobrze.
Gdybyście wyszli nocą na dwór i unieśli palec ku niebu,
objęlibyście pewnie wzrokiem jedną czy dwie gwiazdy.
Ale gdybyście mieli teleskop, zobaczylibyście to wszystko.
Wszystkie te gwiazdy, galaktyki, wszystko, co jest na tym zdjęciu,
to tylko maleńki skrawek Wszechświata.
Skończył nam się czas.
Jeszcze jedno, zanim skończymy.
Muszę zadać pytanie do ankiety, którą robię na koniec roku.
Podnieście rękę, jeśli chcielibyście mieć więcej lekcji z astronomii.
Jeden, dwa, trzy, cztery. Ładnie.
Podnieście rękę, jeśli nie chcecie.
Ramon. Naprawdę? Czemu?
Nie wiem.
Chyba czuję się przez to malutki.
Rozumiem to.
To chyba dobry moment, żeby zapytać, jak się czujecie.
Wiecie, z tym, że musicie siedzieć w domu.
Ktoś podzieli się tym, jak się czuje?
Okej, dobra.
Skąd wzięła się ta dziewczyna?
Z Tindera albo… Co to za druga apka? Bumble?
Cholera. Jdate?
- To naprawdę Jdate? - Nie.
Jej mama pracuje z moją.
- O Boże. - Wiem. To okropne.
Nie chciałem tego robić, ale mama nalegała.
Powiedziałem: „Okej”.
Potem przyszedł lockdown i myślałem, że się wymigam,
ale znów o tym wspomniała i muszę to zrobić przez Zooma.
- To nudne? - Nie.
Bardzo chętnie bym o tym nie mówił.
Boże. Przepraszam. Jestem po prostu zmęczony.
- Tak wyglądasz. - Wal się. Nie wyglądam.
- Chodzi mi o to… Wszystko okej? - Miewam ostatnio koszmary.
Co się w nich dzieje?
Dużo ludzi bez maseczek.
- Serio? - Serio. Tak.
- To takie dziwne. - Czemu dziwne? To dość…
Moje sny raczej nie mają sensu.
Takie też miewam. Ale te…
- Kurwa, są przerażające. - Tak.
Biegnę, próbuję przed nimi uciec.
Wiesz: „Odpierdol się. Czemu nie nosisz maseczki?”. Kumasz?
Dokądkolwiek idę, trafiam na kogoś bez maseczki.
Tak.
I nie chcę znów zasypiać,
bo znów ich zobaczę.
Tak.
Facet z pracy to złapał.
Złapał to w pracy?
Nie. Chyba na rodzinnej imprezie.
- Nie przyzna się, ale jestem pewien. - Chryste.
Nic mu nie jest?
Nie wiem, stary.
Nie odzywał się.
A z tobą okej?
Tak, w porządku.
Nic mi nie jest.
Jesteś muzykiem?
Pytasz, bo… Zoba…
- Zobaczyłaś gitarę. - Tak.
Wybacz.
To naprawdę żenujące. Zamierzałem ją przenieść.
Włączyłem Zooma,
zobaczyłem ją tam i pomyślałem…
Nie chcę wyjść na gościa, który woła: „Patrz, jestem muzykiem,
bo mam gitarę w tle na Zoomie”.
Jakbym… Tak.
Uznałem, że gdybym przeniósł ją teraz, byłoby dziwnie.
Zwróciłbym na nią uwagę. Więc…
Nie sądziłem, że ją zauważysz. Wybacz.
W porządku. Nie musimy rozmawiać o twojej gitarze.
- Nie ma sprawy. - W porządku. Ja nie… To… Tak.
Jestem muzykiem. Coś w tym stylu.
Jak to: „Coś w tym stylu”?
Dobre pytanie. Jak to?
Chyba chodzi o to, że nie robię tego zawodowo.
Tak. Wiem o tym.
To dobrze. Nie martw się.
Czekaj. Skąd wiesz?
- Jesteś nauczycielem, prawda? - Tak.
Tak. Cóż, nie zgodziłabym się na randkę z prawdziwym muzykiem. Więc…
Z prawdziwym muzykiem?
Wybacz. Chodziło mi o zawodowca,
albo wiesz, kogoś z branży.
Jasne. Czyli jestem dla ciebie idealny.
Nie chodziło mi o to, że nie jesteś prawdziwym muzykiem.
- Nie martw się. Wszystko okej. - Przepraszam.
- Jesteś w zespole czy… - Nie musisz o to pytać.
- Nie musimy o tym rozmawiać. - Jestem ciekawa.
Powiedz.
Okej. Nie, nie jestem w zespole.
Ale wiele można zrobić samemu.
Z overdubbingiem i całą resztą.
Dobra. Czym jest overdubbing?
To kiedy coś nagrywasz
i łączysz ze sobą różne ścieżki.
Rozumiem. Czyli nagrywasz płytę?
Nie.
To znaczy… Czym jest teraz płyta, nie?
Nie wiem.
Tak. Robię…
Nie wiem, co robię. Coś robię. To będzie świetne.
Zresztą prawie skończyłem. Potrzebuję już tylko perkusji i… Tak.
- Brzmi fajnie. - Dzięki.
Kiedy weźmiesz się za perkusję?
Perkusja jest trudna. To jak…
Nagranie perkusji to wciąż jedyna rzecz, której nie zdołasz zrobić w sypialni.
Możesz użyć niby-perkusji i tak wszyscy robią,
ale to nie to samo.
Więc…
Tak.
To jak skończysz swoją piosenkę?
A co?
Ja…
Po prostu lubię kończyć rzeczy.
Słuchaj, nic nie wiem o muzyce. Więc…
Każdy wie coś o muzyce, nie?
Nie ja.
Nigdy nie słuchasz muzyki?
Słucham. Lubię muzykę.
Po prostu nic o niej nie wiem.
Czego ostatnio słuchałaś?
Nie wiem.
Okej. Jaką lubisz teraz piosenkę?
Nie mam pojęcia.
Dobra. A płyta CD, którą pamiętasz z dzieciństwa?
Nie miałam żadnych płyt CD.
Były bardzo drogie. Tyle pamiętam.
Bardzo drogie. Jasne.
Na to szła cała moja kasa. Wszystko, co miałem, wydawałem na płyty.
Bo wtedy, wiesz,
tylko tak można było słuchać muzyki.
Jeśli szukało się czegoś konkretnego.
W przeciwnym razie pozostawało radio.
Słucham tylko radia.
Co jest nie tak z radiem?
Wiesz co? Nic.
Okej.
Co?
Nie. Ja po prostu…
Myślę, że możesz mieć rację.
Gdzie dorastałaś?
Tutaj.
- Tak? Gdzie? - W Los Angeles.
Wiem. Ale gdzie?
W The Valley.
Ja też.
- Serio? Gdzie? - Van Nuys.
To zabawne. Moi rodzice wciąż mieszkają przy Ranchito Avenue.
O rany.
Pewnie bawiliśmy się razem w parku czy coś takiego.
Nie chodziliśmy do parków. Mama ich nie znosiła.
Jak można nie znosić parków?
Chodzi raczej o place zabaw.
Gardzi piaskiem. Między innymi.
- Wydaje się urocza. - Hej. Bądź miły.
Okej. Przepraszam.
Chcesz ją zobaczyć?
Tak.
Przedstawiła nas sobie. Powinienem jej podziękować.
Oto i ona.
- To twoi rodzice? - Tak.
- To naprawdę słodkie. - Dzięki.
Uwielbiam, kiedy ludzie nie uśmiechają się na zdjęciach.
Serio? Czemu?
Chyba wydaje się to szczere.
Nigdy nie mam ochoty się uśmiechać, kiedy ktoś robi mi zdjęcie.
Oni prawie nigdy się nie uśmiechają.
- Nie tylko na zdjęciach. - To nie może być prawda.
Trochę jest.
W jakim sensie „trochę”?
Mieli ciężkie życie. Zupełnie inne od naszego.
Tam, skąd przyjechali, było wtedy strasznie.
Przybyli tu z niczym i musieli sobie poradzić.
To trochę jak moi pradziadkowie.
Ci od strony mamy.
Mam tylko jedno zdjęcie pradziadka
i w ogóle się na nim nie uśmiecha.
- Skąd pochodził? - Z Rosji.
Z Rosji.
- A skąd są twoi rodzice? - Z Korei.
Wielu moich uczniów jest pierwszym pokoleniem w USA.
Ich rodzice przybyli tu tak jak twoi.
To… To charakterystyczne.
W jakim sensie?
Nie… Chodzi mi o to, że każdy z nich jest inny, ale…
Jest taka jedna dziewczynka, ona…
Jest stąd, ale jej rodzice pochodzą z Iranu.
I część rzeczy, o których mówi i pisze,
jest kompletnie inna od tego, o czym myślałem jako dziesięciolatek.
Wiesz? Ona…
Wracała tam każdego lata.
Ale kilka lat temu musiała przestać,
bo bali się chyba naszego rządu.
To straszne.
Bardzo mi jej szkoda,
ale myślę, że w pewnym sensie… Stanie się dzięki temu silniejsza.
Jest taka świadoma, bystra i pełna pasji.
Kiedy wyrośnie, będzie wymiatała. Mówię ci.
Postawiłbym na nią kasę. Serio.
- Jak ma na imię? - Nicki.
Nicki.
Jesteś głodny?
Tak.
- Pewnie. - Ja też.
A on na to: „Czuję się przez to malutki”.
- O Boże. - Uwielbiam go.
To taki szczery, refleksyjny chłopak.
Wszechświat sprawia, że i ty czujesz się malutki?
Tak. Ty nie?
To nie jest główne uczucie, które mi towarzyszy.
Znasz Big Picture?
Tak, stary. Dorastałam tu.
- Chodziłam do Griffith Observatory. - No tak. Jasne.
- Uwielbiam Big Picture. - Ja też.
Ale mówiłeś, że czujesz się przez to malutki.
Owszem.
Jasne.
Ale dla mnie to raczej: „Nie wierzę, że mogę być człowiekiem”.
Wiesz? Z ciałem, mózgiem, rękami i oczami.
Mogę widzieć i robić różne rzeczy.
Jestem szaloną, skomplikowaną maszyną,
bo w całej tej pustej przestrzeni, pośród gazu i drobin pyłu
jest maleńka skała, na której panują idealne warunki?
I jest tam ciepła woda,
więc cząsteczki w oceanie zderzają się ze sobą
raz za razem, na przestrzeni miliardów lat,
aż zaczynają się ze sobą łączyć i się rozmnażać.
I ja jestem produktem tej ewolucji?
A teraz mogę tu siedzieć… jeść pyszne curry warzywne
i rozmawiać z tobą na Zoomie.
Że co?
To przeciwieństwo poczucia, że jest się malutkim.
Wszystko inne jest malutkie. Jak to jest, że mogę być taka duża?
O rany.
Tak. Nigdy się tak nie czuję.
- Rozumiesz, co mam na myśli. - Tak. To cud.
Nie. To nie cud.
To jest w tym takie fajne. To się naprawdę wydarzyło.
Cudy to ściema.
Niekoniecznie.
- Taka jest definicja cudu. - Nieprawda.
Dobra. Zdefiniuj „cud”.
Dobra.
Cud to coś, czego nie możesz wytłumaczyć.
Dobra. Ale to możemy wytłumaczyć.
To nie jest jakaś zmyślona historyjka. To nauka.
- Nauka składa się z historyjek. - Uważaj.
Co?
- Nie bądź anty-naukowy. - Nie jestem.
Cóż, tak to brzmi.
Powiedziałeś, że nauka składa się z historyjek.
Historyjki to przeciwieństwo nauki.
To przez historyjki mamy tyle kłopotów.
Zaraz. Nauka, tak, jak ją rozumiem,
to ludzie, którzy próbują zrozumieć, co się naprawdę dzieje, nie?
Jedną z najfajniejszych cech naukowców jest fakt, że są dość skromni,
by przyznać, że niczego nie mogą być na 100% pewni.
Więc robią, co mogą.
Rozglądają się w koło. Zbierają dowody.
Próbują nadać temu wszystkiemu sens, opowiadając pewną historię.
Tę historię nazywa się hipotezą.
Potem sprawdzają swoją hipotezę, gromadząc kolejne dowody.
Czasem okazuje się, że się mylili i muszą modyfikować opowieść.
Czasem mają rację i mogą ją zachować,
do czasu, aż znajdą nowe dowody, które zanegują ich starą opowieść
i będą musieli wymyślić nową opowieść.
To mówisz swoim uczniom?
Tak.
Tak. To moja standardowa gadka.
Podoba mi się.
Tak?
Cóż, dzięki.
Ale nie powinieneś mówić im, że nauka składa się z opowieści.
Pomyślą, że jest zmyślona.
To co powinienem mówić?
Mógłbym mówić, że składa się z prawdziwych historii.
Okej.
Historii, które stają się coraz prawdziwsze.
Świetnie.
Super.
To będę im odtąd mówił.
- Świetnie. Mnie to pasuje. - Dobra. Skoro ci pasuje.
Tak. Owszem.
Dobrze.
Serio?
Tak.
To do ciebie nie pasuje.
Już nie. Ale dawniej pasowało.
Poważna depresja?
Co oznacza to „poważna”?
Oznacza, że była poważna.
Ciekawe, czy moje stany lękowe są poważne.
Masz stany lękowe?
Chyba tak.
Wiedziałbyś, gdyby były poważne.
Wydają się poważne.
Nie brzmi to zbyt poważnie.
Musiałem opuścić jeden dzień w pracy.
Ja musiałam opuścić siedem tygodni.
Co?
Nie. To… Po prostu…
Myślałem, że mój przypadek był poważny.
Gasimy światła?
Jasne.
Teraz cię nie widzę.
Nie szkodzi.
Pamiętasz, jak ludzie rozmawiali tylko przez telefon
i nie widzieli się na wideo?
Tak. Dawno temu, w lutym.
Słyszę, jak oddychasz.
Czuje się jak czternastolatka.
W jakim sensie?
Wiesz, tak jak wtedy było z chłopcami.
Godzinami gadaliśmy przez telefon.
No tak. Bo nikt nie mógł prowadzić.
Więc nie można było być razem na żywo.
Tak. Miałam takiego chłopaka.
Chyba można go tak nazwać.
Tak go wtedy nazywałam. „Mój chłopak”.
Nigdy nie widzieliśmy się na żywo.
Wszystko wydarzyło się przez telefon.
Co się wydarzyło?
- Wszystko. - Co?
No wiesz. Po prostu mówiłam, co mu zrobię.
I co mówiłaś?
Nie powiem ci.
- Czemu? - Bo nie.
No dobra.
Zrobiłaś kiedyś rzeczy, które mu obiecałaś?
- Nie. - Nie?
Nie. Na żywo to już nie było to samo.
W rozmawianiu przez telefon było coś wyjątkowego.
Może to dobrze, że nasza pierwsza randka jest przez komputer.
Może.
Jak myślisz, jak by było, gdybyśmy poszli na prawdziwą randkę?
Nie wiem. Nie znoszę randek.
- Ja też. - Naprawdę ich nie znoszę.
Ja też.
Gdy tylko docieram na miejsce, chcę, żeby to się skończyło.
Tak.
Bo zwykle wiem w ciągu 60 sekund,
że donikąd to nie doprowadzi.
Właśnie.
Tęsknię za restauracjami.
Ja nie.
Pierwsze randki nie powinny się odbywać w miejscach publicznych.
- Robi się z tego za duży spektakl. - O czym ty mówisz?
Powinny być w miejscach publicznych, w razie gdyby koleś był gwałcicielem.
Okej.
Przeszkadzają mi nie tyle inni ludzie, ile raczej…
Cała ta sytuacja.
To jak rozmowa o pracę.
Siedzicie przy stole naprzeciw siebie
i wzajemnie się oceniacie.
To trochę jak transakcja.
A na koniec macie się niby pocałować.
Kto chce całować kogoś, kogo dopiero poznał?
My się dopiero poznaliśmy. Chcę cię pocałować.
Ja też chcę cię pocałować.
Tak?
Tak. Chyba tak.
Ale nie chciałabyś na prawdziwej randce?
Pewnie nie, prawda?
Dobranoc.
Pomyślałbym, że mnie nie polubiłaś.
Nie chciałbym być namolny, więc nie zadzwoniłbym od razu.
Ty uznałabyś, że nie potraktowałem cię poważnie,
bo nie zadzwoniłem.
Też byś nie zadzwoniła i każde z nas żyłoby dalej własnym życiem.
Śpisz?
PRZEPRASZAM, ŻE ZASNĘŁAM! CO ROBISZ NA ŚNIADANIE?
W każdym razie sporo tego.
Dlatego powinnam lecieć,
bo muszę z tego wszystkiego zrobić prezentację do końca dnia.
Rany. Fakt, sporo tego.
To…
To naprawdę ekscytujące.
Tak. Przynajmniej dla mnie.
Tak.
To ekscytujący czas.
- Co? Teraz? - Tak.
Nie nazwałbym go ekscytującym.
Przez COVID?
Tak. I wiele innych rzeczy.
Jasne. Ale mówię o makroskali.
Trudno o coś bardziej makro niż globalna pandemia.
Wcale nie.
To trwa dopiero od kilku miesięcy.
Tak, ale potrwa jeszcze pewnie bardzo długo.
Nawet jeśli potrwa jeszcze kilka lat,
mam na myśli naszą epokę.
Sam nie wiem. Mam wrażenie, że właśnie to jest nasza epoka.
Myślisz, że będzie coraz gorzej?
Tak dzieje się z wieloma osobami.
Nie z większością.
Nie na dłuższą metę, jeśli spojrzysz na statystyki.
Daj spokój.
Nie lepiej spojrzeć na ludzkie życie, a nie na statystyki?
Rozmawiałam o tym z różnymi przyjaciółmi.
- O czym? - I…
spośród wszystkich ludzi, których znamy,
tą całą sytuacją najbardziej przerażeni są biali mężczyźni.
- I… - Okej.
To chyba dlatego, że zawsze mieliście ten przywilej,
mogliście zakładać, że wszystko się po prostu ułoży.
A teraz zmagacie się z przeciwnościami
i czujecie się tak, jakby to był koniec świata.
Nie wiem, co powiedzieć.
Owszem, jestem biały i jestem mężczyzną…
Wiem, że to przywilej.
Ale nie uważam, żebym wpisywał się w to, o czym mówisz.
Wiem.
Jeśli myślisz, że zakładam, że wszystko się zawsze ułoży,
to znaczy, że mnie nie znasz.
Nigdy nie myślę, że cokolwiek się ułoży.
Może dlatego nigdy niczego nie kończysz.
Powinnam już chyba kończyć.
Dobra.
- Pa. - Pa.
Cholera.
Cześć. Tu Emily Song.
Zostaw wiadomość, a ja się odezwę. Dziękuję.
Cześć. Tu Josh.
Zostawiam ci wiadomość głosową.
Nie wiem, czy je odsłuchujesz. Ja nie.
Chciałem ci powiedzieć, że przepraszam i nie chciałem tego pisać w SMS-ie. Więc…
Naprawdę przepraszam.
Wiem, że bywam czasem negatywny, ale nie chcę taki być.
Myślałem też o tym,
co mówiłaś, że nie masz pojęcia o muzyce.
Wybacz, to będzie długa wiadomość. Właśnie czegoś słuchałem.
To „Waterloo Sunset” The Kinks.
Ale nieważne, co to za piosenka
i o to mi w sumie chodzi…
Słuchałem jej, próbowałem sobie przypomnieć, z której jest płyty,
w którym roku ją wydano i jakie inne płyty ukazały się w tamtym roku.
Uświadomiłem sobie, że nie skupiam się na piosence.
Byłem tak zajęty
myśleniem o tych głupich drobiazgach bez znaczenia.
Gdybym o nich nie wiedział,
może mógłbym po prostu wsłuchać się w muzykę.
I pomyślałem…
Bardzo chciałbym posłuchać z tobą kiedyś muzyki.
Chcę zobaczyć, jak to robisz.
Ja… Naprawdę cię lubię.
Dobra. Pa.
- Cześć. Wchodź. - Hej. Dzięki.
Witaj. To ta przestrzeń.
- Pięknie. - Dzięki.
Dobra.
Przyjmę resztę płatności.
- Kartą kredytową? - Zapłaciłem przez telefon, nie?
Płacisz połowę przez telefon, a połowę osobiście.
Jasne, okej.
Okej.
Wolno to dziś działa.
W porządku.
Nie przeszło.
Ale ja…
Właśnie zapłaciłem tą samą kartą za pół sesji. Więc…
- Spróbuję jeszcze raz. - Tak, bo…
Może terminal… Kiepsko działa.
- Nie. Może przekroczyłeś limit? - Nie przekroczyłem.
- Przekroczyłem. - Masz inną kartę?
Tak, ale nigdy jej nie używam.
Bo na tamtej przekroczyłem limit,
więc zacząłem używać tej, ma niższe odsetki.
Powoli spłacam tę starą.
Więc pewnie masz na niej tyle, żeby opłacić sesję.
To prawda. Tylko obiecałem sobie, że nie użyję tamtej karty.
Słuszna decyzja, stary.
- To boli. - Nie obchodzi mnie to.
Przepraszam.
- Możemy od nowa? - Od nowa.
A teraz posłuchajcie.
A teraz to
Nigdzie indziej
A teraz to
Nigdzie indziej
- Czasy - Czas
Czas
Okej…
A teraz to
A teraz posłuchajcie.
A teraz to
Czy mogą nie zdawać sobie sprawy, że nie powinniśmy zaprzestać?
Nigdzie indziej
Nie zaprzestaniemy…
A teraz
A teraz to
Zadanie, przed którym stoimy, nie przerasta nas.
Nigdzie indziej
Jesteśmy tu razem.
A teraz
A teraz to
Nigdzie indziej
A teraz to
- Widzicie - Nigdzie indziej
A teraz posłuchajcie.
A teraz posłuchajcie. Teraz…
Chcesz tego posłuchać?
Tak, daj mi chwilę.
- Od początku? - Tak. Dzięki.
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK