Evet. Sadece iyi haberler var.
Notları olağanüstü ve sınıfta da çok iyi.
İyi sorular soruyor ve kendi fikirleri var.
Ve yaşı ilerledikçe hayatında ne istiyorsa yapabileceğine eminim.
Tabii.
Pardon?
Yok. Teşekkür ederim. Çok tatlısınız.
-Ciddiyim. -Hayır. Ciddi olduğunuzu biliyorum.
-Peki. Şey… sorunuz var mıydı… -Sadece…
Ben de onun gibiydim.
-Peki. -Evet. Evet.
Aman tanrım. 11 yaşımdayken bütün notlarım A'ydı.
-Güzel. -Aman tanrım.
Beşinci sınıftayken? Var ya. Matematikte en iyisiydim.
-Matematikte hep 100 alırdım. -Bu muhteşem.
Yani işte, aslında önemli değildi ama o zaman iyi geliyordu.
Ve herkes bana aynı şeyleri söylerdi işte.
"Çok akıllı. Aklını verirse yapamayacağı şey yok."
Ne işime yaradı, değil mi?
Açmanız gerekiyor mu?
-Hayır, hayır. -Yok, sorun değil. Sorun yok.
Gitmem lazım zaten. Siz buyurun, cevap verin.
-Ve sağ olun. Yok, sorun yok. -Sorun yok. Biz…
Sorun yok. Zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederim.
Peki. Teşekkür ederim.
-Hoşça kalın. -Hoşça kalın.
Hey. Babanla konuşur musun lütfen?
-Seni mi aradı? -Arayıp duruyor dostum.
-Numaranı verme demiştim sana. -On sene falan önceydi.
-Ne yapmamı istiyorsun? -Cevap verme işte.
-Dostum, aramayı bırakmayacak. -Telefonunu kapat.
Bir kızım var dostum. Telefonumu kapatamam.
-Sadece… Bir süre sonra bırakır, tamam mı? -Lütfen telefonunu aç.
-Yapamam. Yapamam. Yapma. -Telefonu açacağım. Evet, açacağım.
Selam Artie. Hey. Nasıl gidiyor?
Alo? Victor?
Selam baba.
Josh, İsa aşkına. Tanrı'ya şükür.
Gecenin köründe Victor'ı arıyor olamazsın.
Kalp krizi geçiriyorum. Beni duyuyor musun?
Lütfen. Korkuyorum.
Sesin iyi geliyor.
-Hastaneye gitmem lazım. -O zaman hastaneye git.
-Arabam yok. -Seni son gördüğümde vardı.
Evet. Yani, kaç zaman önceydi?
Bak. Gerçekten kalp krizi geçiriyorsan 911'i aramalısın.
Hayır, onlar asla vaktinde gelmez.
Tanrı aşkına, seninle dalga geçtiğimi mi sanıyorsun? Geçmiyorum.
Saat 7.30'dan beri sol kolumu hissetmiyorum.
Seni ilk o an aradım ama açmadın.
Ve kötüleşiyor, tamam mı?
Göğsümde ağrı var. Nefes alamıyorum.
Başım dönüyor. İsa aşkına. Şu an başım dönüyor.
Dönüyorum. Dönüyorum. Dönüyorum.
Aman tanrım. Dönüyorum. Dönüyorum. Dönüyorum. Dönüyorum.
Tanrım.
-Arkaya otur. -Ne?
Pandemi var. Maske bile takmıyorsun.
-Arkaya otur. -Peki.
-Güzel mekân. -Hareket eder misin lütfen?
Adıma kredi kartı çıkartmışsın.
Ne?
Adıma kredi kartı çıkartmışsın dedim.
-Neden bahsettiğini hiç bilmiyorum. -Peşime tahsilat şirketi taktılar.
Onlar hep dolandırıcı.
Karttan Santa Monica'da Jay'in Yeri'nde çekim yapılmış.
-Bir sürü insan Jay'e gidiyor. -Ben gitmiyorum, sen gidiyorsun.
Ne olmuş? Babanın nerede yemeyi sevdiğini biliyorlar.
Bulması zor bir şey değil.
Şu adamın babasının nerede yemeyi sevdiğini söyleyebilirim.
Bana yarına kadar süre verirsen sana bu bilgiyi bulabilirim.
Sosyal güvenlik numaranı vermedin, değil mi?
Pekâlâ, iyi geceler.
Ne yani, taksi şoförü gibi beni öylece bırakacak mısın?
Evet, arabaya ihtiyacın vardı.
-Evet. -Yani git.
Benimle gelmiyor musun?
Hayır. Şu anda seninle bir hastaneye gelmiyorum.
Neler olduğunun farkında mısın?
Peki. Şey, sen gelmiyorsan ben de gitmiyorum.
-Kesinlikle gidiyorsun. -Neden? Bir faydası olmayacak.
-Kalp krizi geçiriyorsan olacak. -Belli olmaz.
Peki. Yani aslında dediğin, kalp krizi geçirmiyordun.
Hayır. Sanırım geçiriyordum. Artık geçirmiyorum sanırım.
Ne yani, bu kötü bir şey mi? Şu an ölmemi mi tercih ederdin?
Yani sıkıntılı belirtiler oldu. Azalıyor, Tanrı'ya şükür.
Hadi gidip bir şeyler içelim.
-Çık dışarı. -Yapma.
-Nereye gidiyorsun? -Eve gidiyorum.
-Ne yapacaksın orada? -Uyuyacağım. Saat sabahın ikisi.
Şu an eve gidersen uyuyamayacaksın zaten.
Hadi. Yatmadan son bir içki.
-Barlar kapalı. -Gidebileceğimiz bir yer biliyorum. Şey…
Ayık olduğumu biliyorsun, değil mi? 13 yaşımdan beri ayığım.
Hatırlamıyor musun?
Peki, tamam. Kahve içeriz.
-Her yer kapalı baba. -Kahrolası bir McDonald's buluruz o zaman.
McDonald's'ın içine girmiyorum!
Birini alsan? Sana aldım.
Hayır, sağ ol.
Peki. Fikrini değiştirirsen diye birinden içeceğim.
-Fikrimi değiştirmeyeceğim. -Peki.
Siktir. Sanırım ikisinden de içmiş olabilirim.
-Umurumda değil. -Pekâlâ.
Ee… nasılsın?
İyiyim. Sen nasılsın?
Buna nasıl cevap vermemi istersin?
Nasıl olduğumu gönülden merak ediyor musun yoksa mutlu olayım diye mi soruyorsun?
-Bu aralar ne yapıyorsun? -Neden bilmek istiyorsun?
Bilmek istiyorum çünkü nasıl olduğunu gönülden merak ediyorum.
Yani beni merak etmiyor olabilirsin ama işte, ben yaşlıyım, sıkıcıyım.
Sen de gençsin. Hayatında bir şeyler olup bitiyordur.
Yani. Hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm.
-Yapma. Sen hiç… -Ne istiyorsun?
Hiçbir şey istemiyorum. Seni tanımak istiyorum.
Hayatını öğrenmek istiyorum. İşte, aklında ne olduğunu.
Sen benim oğlumsun işte. Her şeyi bilmek istiyorum.
Hadi. Her şey olur. Bugün ne yaptın?
Herkes gibi sen de ekmek yapıyor musun?
Herkes bu aralar ekmek yapıyormuş diye duydum.
İşte, herkes maya istiyor ve kimse bulamıyor.
Mayanın hepsini sen mi aldın?
Hayır. Çalışıyorum sadece.
-Konser mi veriyorsun? Skype'ta falan mı… -Konser değil. İş.
Hayır, hayatını kazanmak için yapınca zor oluyor, biliyorum.
Ben bir öğretmenim.
Peki. Ne gibi? Özel ders gibi mi?
Beşinci sınıf öğretmeniyim. Van Nuys West İlkokulu'nda.
Dur, sen… okulda öğretmenlik mi yapıyorsun?
Evet. Yani şu an Zoom'da ama evet.
-Yeterlilik gerekmiyor mu? -Öğretmenlik lisansı aldım.
Tanrım.
Ve, şey, nasıl gidiyor?
Bayılıyorum.
Bu harika yahu. Açıkçası seninle acayip gurur duyuyorum.
Günümü güzelleştirdin. Kahrolası senemi güzelleştirdin.
Sen… Yapmayı sevdiğin bir şey bulmuşsun ve onu yapıyorsun.
Daha ne olsun? Ve öğretiyorsun. Çocuklara yardım ediyorsun.
Sadece yanında durarak iyi bir insan gibi hissediyorum.
Şu an tanıdığım herkesi arayıp oğlumun öğretmen olduğunu söylemek istiyorum.
Tamam.
Her neyse, bence yaptığın muhteşem bir şey.
-Gerçekten. -Yani. Sağ ol.
Peki sen ne yapıyorsun?
Ben mi? Biliyorsun işte.
Ben… Son zamanlarda çok okuyorum aslında.
Televizyonu açık bırakıp bir kitap açıyorum işte.
-Suç ve Ceza'yı okudun mu hiç? -Hayır.
İnanılmaz. Yani. Çok Rus işi.
Yaşlı bir kadını öldüren bir adamı anlatıyor.
Ve para için falan da değil.
Onu öldürmek için elle tutulur bir sebebi yok.
Ama olay şu, neden yaptığını anlıyoruz.
Aklını kaçırıyor ama işte anlayabiliyorsun
-çünkü konuşacak hiç kimsesi yok… -Ne yapıyoruz biz?
Ne… Ben konuşuyorum. Yeniden konuşuyoruz.
-Ama bir şey hakkında konuşmuyoruz. -Peki. Ne konuşmak istersin?
Bir şey diyeyim mi? Neden…
-Ben geri döneceğim. -Beth nasıl?
-Çocuklar nasıl? -İyiler.
-Yani. O kadar sık görmüyorum. -Benim gördüğümden daha sık.
Yani daha küçük olanla tanışmadım bile. Sara, adı buydu, değil mi?
-Evet. -Yani bunu söylememe gerek yok.
Gerçek anlamda acı veriyor.
Bir torunumun olması ve onu görmeye iznimin olmaması.
Sebebiyle ilgili bir fikrin var mı? Çünkü açıkçası ben şaşkınım.
Yani kız kardeşin her şeye her zaman aşırı tepki verirdi
ama bu başka bir boyuta geçti.
Oyun parkına birkaç kere geç kalıyorum ve birdenbire…
Geç kalman yüzünden değildi. Kafan güzeldi. Ve David'i düşürdün.
-Kusura bakma, o gün kafam güzel değildi. -Oradaydım.
-Kafam güzelken görmüştün. -O gün kafan yüzde yüz güzeldi.
-Dinlemiyorsun bile. -Neyi dinlemiyorum?
Diğer çocuğu düşmekten kurtarmaya çalışıyordum.
Hatırlıyor musun, bilmiyorum ama belli ki bunun
ezikliğimle alakalı bir hikâye olmasını tercih ediyorsun.
Ama o şeye tırmanan başka bir çocuk vardı, adı her neyse.
Ve anne babası da etrafta yoktu. Herhâlde telefonlarına falan bakıyorlardı.
Ve etrafta bir tek ben vardım. Ve o çocuk düşmeye başladı, tamam mı?
Ve ellerimden birini altına götürmeyi başardım.
Yapmasaydım o çocuğun muhtemelen boynu kırılacaktı.
Ve evet, ellerimden birini David'den çekmek zorunda kaldım.
Ve evet, kayarak yere düştü işte, tam sırtüstü.
Hiçbir yerine bir şey olmadı, sadece korktu.
Ama görünüşe göre bir çeşit tehdit olduğum sonucunu çıkarıyoruz.
Benim kararım değil.
Peki, desteğin için teşekkürler.
Her neyse, David kimin umurunda ki? Küçük edepsizin tekiydi her zaman.
Sara neye benziyor?
David'den tamamen farklı. Muhteşem.
Tanrı'ya şükür.
Ondan bahsetsene.
-Kaç yaşında şimdi? -Beş.
Aman tanrım.
O…
Çok sakin sesleri seviyor.
Biz… arka bahçede birlikte oturuyoruz.
Baş başa kalabilirsek.
Ve rüzgârı yani ya da bir baykuşu falan dinliyoruz.
Ve birbirimize ne duyduğumuzu anlatıyoruz.
Çok sessiz tonlarda konuşmaya çalışıyoruz. Kim daha sessiz fısıldayabiliyor? Falan.
-Ve böyle bir olay işte. -Şey, tabii.
-Bunu biz yapardık. -Neyi biz yapardık?
Kim daha sessiz fısıldayabiliyor? Oyunlarımızdan biriydi.
-Hayır, değildi. -Evet, öyleydi.
-Şaka mı bu? Hatırlamıyor musun? -Hayır.
Yani. Çok gençtin. Onunla aynı yaştaydın.
O da büyüdüğünde muhtemelen seninle yaptığını
-hatırlamayacak. -Bence hatırlayacak.
Yani bu haksızlık. Bu saçmalık.
Yani sen ve ben sen küçük bir çocukken kesinlikle
birbirimize fısıldayıp dururduk.
-Ve daha sessiz olan oyunu kazanırdı. -Üzgünüm. Hatırlamıyorum işte.
Ne diyeceğimi bilmiyorum.
Kalbim kırıldı.
Birlikte yaptığımız bir sürü şeyi hatırlamıyorsun herhâlde.
Troubadour'da çaldığım geceyi hatırlıyor musun?
Bundan epey bahsediyorsun.
Hayır, konuşmamdan değil. Sen de oradaydın.
-Evet, biliyorum. Fotoğrafı gördüm. -Fotoğraftan değil. Hatırlıyor musun?
Belki. Söylemesi zor. Küçüktüm.
Gelmeyi çok istemiştin. Onu hatırlıyor musun?
Kapıdan çıkmaya hazırlanıyordum, sen de benimle gelmeyi çok istemiştin.
Ben de Ruth'a "Oğlumun Troubadour'da çaldığımı görmesini istiyorum" dedim.
O da senin çok küçük olduğunu söyledi. Çoktan yatağındaydın. Ben de dedim ki…
"Peki, bu konuda tartışmayacağım.
Bu, sanat yaşamımın en muhteşem gecesi.
Burada durup tartışmayacağım."
Kapıdan çıktım. Arabaya bindim.
Gittiğimi duysun diye caddenin etrafından dolandım.
Arabadan indim. Eve geri yürüdüm.
Yatak odanın penceresine tırmandım ve seni dışarı çıkardım.
O yüzden fotoğrafta üzerinde pijaman var çünkü seni evden kaçırdım.
Değil mi? Arabada birlikte gittik.
Sadece sen ve ben. Coldwater Kanyonu'ndan Hollywood'a.
Bunu hatırlamıyor musun?
-Belki. -Hadi, denesene.
Söylemesi zor. Evet, hatırlıyor olabilirim.
Hayatımın en muhteşem anıydı. Abartmıyorum. Gerçekten öyleydi.
Ön koltukta seninle birlikte Troubadour'a doğru arabayla gitmek.
Bugüne dek hâlâ değer verdiğim bir an.
Yani işte, konserin kendisi… Hayal kırıklığı olduğundan değil de.
Çok da matah değildi işte.
Mekân dolu değildi. Salı gecesiydi.
İzleyiciler de bir grup son moda salaktı işte.
Hepsi kendisini çok havalı rock and roll yapıyor sanıyordu.
Düzgün şarkı sözlerinin değerini bilmiyorlardı.
Bir çift Marshall marka hoparlörün ya da wah pedalın yoksa
ve adın Slash, Puff gibi salak bir şey ya da o Led Zeppelin özentisi
glam metal gruplarından biri değilse hiç kimse ilgilenmiyordu.
Ve işte bomboş kariyerimin özeti.
Ama sen…
Sen çok eğleniyordun.
Sahnenin hemen yanındaydın
çünkü Troubadour'da sahne arkası yok.
Seni görebiliyordum işte.
Ve ben şarkı söylemeye çalışırken kendi aralarında konuşan
deri pantolonlu o salaklara sinirlenip
her oraya bakışımda senin de bana baktığını görürdüm.
Ve yüzündeki bakıştan öyle bir belliydi ki…
Müziği gerçekten dinliyordun, tamam mı? Ve…
En azından bunu hatırlıyor musun? Şarkı söylediğimi hatırlıyor musun?
Evet.
Evet, hatırlıyorsun, değil mi?
Yani böbürlenmek istemiyorum ama doğduğun günden beri
sana ne zaman şarkı söylesem ilgini çekiyordu.
Daha emeklemeye başlamadan müzisyen olacağını biliyordum.
Ve müzik sektöründen bahsetmiyorum. Dediğim…
Gerçek bir müzisyen, bir sanatçı. Hep çok içten hissettin.
Seni kucağıma alıp şarkı söyleyerek evin içinde dolanırdım.
Sen bebekken hayat kurtaran bir hareketti.
Sen mutsuzsan, ağlıyorsan "Oğlanı bana ver" derdim
ve birkaç şarkıdan sonra, işte, sakinleşirdin.
Sana her gece uyku vaktinde şarkı söylerdim. Senelerce aynı şarkıyı.
Bunu hatırlıyorsun, değil mi?
Şarkıyı hatırlıyor musun?
-Ay ışığında ırmak -Baba.
Baba, yapmasan olur mu?
Bir milden daha geniş
Kibarca karşıya geçiyorum, bir gün
Ah, hayalleri gerçek yapan, seni kalp kıran
Sen nereye gidersen Senin yolundan geliyorum
İki başıboş
Dünyayı gezmeye gitmişler
Görecek öyle çok yer var ki
İkimiz de aynı amacın peşindeyiz
Yakın geleceği bekliyoruz
Can dostum benim
Ay ışığında ırmak ve ben
Ve sonra "İyi geceler. Seni seviyorum" derdim.
Peki sen ne derdin?
Eve gitmem lazım. Sabah çalışmam lazım.
Evet. Benim de.
Öyle mi?
-Evet. Ne yani, şaşırdın mı? -Evet.
Bir iki senede çok şey olabilir. Yani ne kadar olmuştur, iki yıl mı?
-Neredeyse üç. -Evet yani…
-Ne yapıyorsun? -Ne demek istiyorsun?
Sabah işim var dedin. Ne yapıyorsun?
Evet. Ben… satışa geri döndüm, eski hikâye.
Sürekli telefondayım, çek bozduruyorum falan işte.
Felaket.
-İnsanlar pandemide bir şey alıyorlar mı? -Sözüm ona bazı insanlar alıyor.
Ama bütün bu çılgınlıktan önce bile iş değişmişti.
Artık haysiyet kalmadı.
Müşteri daha telefonu açmadan senden nefret ediyor.
Yani bu… bunun devamı gelmez. Bırakacağım.
Evet. Sadece para biriktiriyorum işte.
Vaktinde yapabilirsem 20.000'i toplar toplamaz bir planım var.
Ne?
20.000 doları toplamaya çalışırken
sahte bir kalp krizi geçirip beni mi arıyorsun?
Ne iş yaptığımı soran sensin. Konuyu ben açmadım. Sen açtın.
Bir fırsatı kovalıyorum
ve konuşmanın gidişatında sana anlattım
-çünkü sordun. Hepsi bu. -Peki.
Yapma ama. Chuck Ferguson. Chuck'ı bilirsin.
Hadi ama. Marinadaki tekne evinde bir gün geçirmiştik.
-O tekneyi hatırlarsın. -Sanırım hatırlıyorum, evet.
Evet. Chuck son 20 senede mini depolama işinde çok iyi ilerledi.
İnsanların ihtiyaçları olmayan bir sürü eşyaları var.
Atmak istemiyorlar. Bir yere koymaları lazım.
Chuck birkaç düzinesiyle çalışıyor. Çoğunlukla Kaliforniya'nın merkezinde
ama Lancaster'da yeni birine bakıyor. Bana anlattı.
Yönetim iyi değilmiş. Satın alıp gelirleri artıracak.
Çok iyi kâr ediyor. Ayrıca ekonominin gerilemesinden etkilenmiyor.
Bütün bu olan bitenin ortasında işleri çok iyi gidiyor
çünkü insanlar evlerini kaybetmeye başladılar
ama eşyalarını koyacak yere ihtiyaçları var.
Birkaç senede parasını çıkarıyor.
Chuck'a sormam lazım ama seni dâhil edebilirim herhâlde.
-İstersen. -Gördün mü? İşte bu.
-Hayır, bak, seni zorlamaya çalışmıyorum… -Baba, 20 bin dolarım yok.
-Hiç dolarım yok. -Sana para için gelmedim.
Bankada param olsaydı bile ki yok,
sana vermezdim çünkü ikimiz de onunla ne yapacağını biliyoruz.
-Bu doğru değil. -Ben eve gidiyorum.
Hey, bu doğru de… Hayatımın ne hâlde olduğu hakkında fikrin yok.
Hey!
Hey, bana sırtını dönüp gitme.
Bak, ben… eskiden olduğum gibi değilim. Değilim.
Tam olarak her zaman olduğun gibisin.
Ve sana yardım edemem.
Tıpkı benim gibisin işte.
Hayır. Hayatım boyunca senin gibi olmamak için çalıştım!
Kendinden nefret ediyorsun. Tıpkı benim gibi!
Yapmış olman gereken onca şeyi ve neden yapmadığını
düşünmeden duramıyorsun.
Artık çok geç.
Ve beynin daireler çiziyor, tıpkı benimki gibi.
Aradaki fark, ben kendimden başka kimseyi suçlamıyorum.
Sen beni suçluyorsun.
Ve bu çok iyi, değil mi?
Başka birinin suçu olması. Kendi suçun değil.
Evet. İyi hissettirir.
Uyuşturucu gibi.
Hey. Gidecek bir yerin var mı?
Beni merak etme.
Josh! Hadi uyan. Bunu kaçırmana izin veremem.
İzleyebilirsin. Hadi. Gidiyoruz.
Biliyorum, zor olduğunu biliyorum ama yapabiliriz.
Buna değecek. Sana, meteor geliyor, dememiş miydim?
Söyledim sana, her şeyin sonu geldi.
İşte. Gördünüz mü? Korkmanızı istemiyorum.
Canınızı yakmayacak. Çok hızlı olacak.
Hayatınızda gördüğünüz en parlak şey olacak ve sonra bitecek.
Ama sorun yok çünkü görmemiz lazım. Ve sizi seviyorum.
İkinizi de çok seviyorum. Sizi seviyorum. Sizi seviyorum.
Alt yazı çevirmeni: Cihan Filiz