ครับ นี่เป็นข่าวดีมากๆ
เกรดของแกดีมาก และแกตั้งใจมากเวลาอยู่ในชั้นเรียน
แกถามคำถามดีๆ และแกมีความคิดเห็นเป็นของตัวเอง
ผมมั่นใจว่าพอแกโตขึ้น
แกจะสามารถทำอะไรก็ตามที่แกอยากทำในชีวิต
ค่ะ
ว่าไงนะครับ
เปล่าค่ะ ขอบคุณนะคะ คุณใจดีจัง
ผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ
เปล่าค่ะ ฉันรู้ว่าคุณพูดจริง
- โอเค งั้นก็… มีคำถามอะไร… - ฉันแค่…
ฉันเคยเป็นแบบแก
- เข้าใจครับ - ค่ะ ใช่
ตายจริง ฉันเนี่ยได้เกรดเอทุกวิชาตอนอายุ 11
- แจ๋ว - โอ๊ยตาย
ส่วนเกรดห้าน่ะเหรอ ให้ตายเถอะ ฉันนี่โคตรเก่งเลขเลย
- ฉันสอบเลขได้ 100 เต็ม - วิเศษไปเลย
มันไม่ได้สำคัญอะไรหรอก แต่ตอนนั้นมันรู้สึกดีจริงๆ
และทุกคนก็จะบอกฉันเหมือนๆ กัน รู้ไหม
"เธอฉลาดจัง เธอทำได้ทุกอย่าง ตราบใดที่เธอตั้งใจ"
แล้วมันพาฉันมาถึงจุดไหนล่ะ
คุณต้องรับสายรึเปล่าคะ
- ไม่ครับ ไม่ๆ - ไม่เป็นไรค่ะ สบายมาก
ยังไงฉันต้องวางแล้ว คุณไปรับสายได้เลย
- ขอบคุณนะคะ ไม่ ไม่เป็นไร - ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ เรา…
ไม่เป็นไร ขอบคุณที่สละเวลานะคะ
โอเค ขอบคุณครับ
- บายค่ะ - บ๊ายบายครับ
โย่ นายช่วยคุยกับพ่อนายหน่อยเถอะ
- เขาโทรหานายเหรอ - โทรมาตลอดเลยพวก
- บอกแล้วว่าอย่าเอาเบอร์ไปให้เขา - แม่งตั้งสิบปีแล้วเนี่ยนะ
- จะให้ฉันทำไง - ไม่ต้องรับ
- นี่พวก เขาไม่หยุดโทรแน่ - งั้นก็ปิดเครื่องสิ
ฉันมีลูกสาวนะว้อย ฉันปิดโทรศัพท์ไม่ได้
- นาย… เดี๋ยวเขาก็หยุดเองแหละ โอเคนะ - รับโทรศัพท์ทีเถอะ
- ไม่ได้ๆ อย่าทำแบบนี้ - ฉันจะรับสายละ เอาจริงนะ
โย่ อาร์ตี้ เฮ้ เป็นไงครับ
ฮัลโหล วิกเตอร์เหรอ
หวัดดีครับพ่อ
จอช ให้ตายสิ ค่อยยังชั่ว
พ่อโทรหาวิกเตอร์ดึกๆ แบบนี้ไม่ได้
พ่อหัวใจวาย แกได้ยินไหม
ขอร้องล่ะ พ่อกลัว
เสียงยังสบายดีอยู่เลย
- พ่อต้องไปโรงพยาบาล - งั้นก็ไปโรงพยาบาลสิ
- พ่อไม่มีรถ - คราวก่อนที่ผมเจอพ่อ ผมเห็นพ่อมีคันนึง
อือ แล้วมันผ่านมานานแค่ไหนแล้วล่ะ
นี่ ถ้าพ่อหัวใจวายจริงๆ พ่อควรโทร 911 นะ
ไม่ พวกเขาไม่มีทางมาถึงได้ทันเวลา
ให้ตายสิ แกคิดว่าพ่อล้อแกเล่นงั้นเหรอ พ่อเปล่านะ
แขนซ้ายพ่อไม่รู้สึกอะไรมาตั้งแต่ 7.30 น.แล้ว
นั่นคือตอนที่พ่อโทรหาแกครั้งแรก แต่แกไม่รับ
แล้วอาการมันแย่ลงเรื่อยๆ เข้าใจไหม
พ่อรู้สึกเจ็บหน้าอก หายใจไม่ออก
พ่อเวียนหัวจัง โอ๊ย ให้ตาย ตอนนี้เวียนหัวจะแย่แล้ว
บ้านหมุนเลย หมุนติ้วๆ
แย่ละสิ บ้านหมุนแล้ว บ้านหมุนๆ โอ๊ย บ้านหมุนติ้วเลย
ให้ตายสิ
- ไปนั่งเบาะหลัง - ว่าไงนะ
ช่วงนี้มีโรคระบาดอยู่ พ่อไม่สวมหน้ากากด้วยซ้ำ
- ไปนั่งข้างหลังเลย - โอเค
- บ้านสวยนะ - ออกรถซะทีเถอะ
พ่อทำบัตรเครดิตเป็นชื่อผม
ว่าไงนะ
ผมบอกว่าพ่อทำบัตรเครดิตเป็นชื่อผม
- พ่อไม่รู้ว่าแกพูดเรื่องอะไร - พวกเขาส่งคนมาตามเก็บเงินที่ผม
พวกนั้นมันสแกมเมอร์
มีค่าใช้จ่ายที่ร้านเชซเจย์ในแซนตาโมนิกา
- ใครๆ ก็ไปร้านนั้น - ผมไม่ได้ไป แต่พ่อไป
แล้วไง พวกเขารู้ว่าพ่อแกชอบกินที่ไหน
ไม่ใช่เรื่องที่หาคำตอบได้ยากซะหน่อย
พ่อบอกแกได้เลยว่าพ่อของคนนั้นชอบกินอะไร
ขอเวลาถึงพรุ่งนี้นะ เดี๋ยวเอาคำตอบมาบอก
แกไม่ได้บอกเลขประกันสังคมให้พวกเขารู้ใช่ไหม
(โรงพยาบาลอีสต์ฮอลลีวูด รถพยาบาล)
เอาละ ราตรีสวัสดิ์ครับ
อะไร แกจะมาส่งพ่อเหมือนเป็นคนขับแท็กซี่รึไง
ใช่ ก็พ่อต้องการให้มาส่ง
- เออ - ไปได้แล้ว
แกจะไม่ไปกับพ่อเหรอ
ไม่ ผมจะไม่เข้าไปในโรงพยาบาลกับพ่อตอนนี้
พ่อรู้บ้างไหมว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
โอเค ถ้าแกไม่ไป พ่อก็ไม่ไป
- พ่อต้องไป - ทำไม มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอก
- มีสิ ถ้าพ่อหัวใจจะวาย - ไม่จำเป็น
โอเค สรุปพ่อไม่ได้จะหัวใจวายสินะ
อ้อ เปล่า พ่อคิดว่าจะวายจริงๆ แต่ตอนนี้คิดว่าไม่แล้ว
อะไร มันแย่นักรึไง แกอยากให้พ่อตายซะตอนนี้เลยเหรอ
ก่อนหน้านี้อาการมันแย่ แต่ตอนนี้เบาลงแล้ว ค่อยยังชั่ว
เราไปหาอะไรดื่มกันเถอะ
- ลงไป - ไม่เอาน่า
- แกจะไปไหน - กลับบ้าน
- จะทำอะไรที่นั่น - นอนสิ นี่มันตีสองแล้ว
ถึงแกกลับบ้านตอนนี้ แกก็นอนไม่หลับอยู่ดี
เถอะน่า กรึ๊บเดียว
- บาร์ปิดหมดแล้ว - พ่อรู้จักอยู่ที่นึงที่เราไปได้ มันอยู่แค่…
พ่อก็รู้ว่าผมสะอาดแล้วใช่ไหม ผมไม่ดื่มอะไรเลยตั้งแต่อายุ 13
จำไม่ได้รึไง
โอเค ก็ได้ งั้นไปดื่มกาแฟกัน
- ร้านปิดหมดแล้วพ่อ - งั้นไปแมคโดนัลด์แม่งเลย
ผมจะไม่เข้าไปในร้านแมคโดนัลด์
(แมคคาเฟ่)
แกเอาไปแก้วนึงสิ พ่อซื้อมาให้
ไม่ครับ ขอบคุณ
โอเค งั้นพ่อจะดื่มแก้วนึงละกัน
เผื่อแกเปลี่ยนใจ
- ผมไม่เปลี่ยนใจหรอก - โอเค
อ๊ะ เวร พ่อว่าพ่อดื่มจากทั้งสองแก้วไปแล้ว
- ผมไม่สน - ก็ได้
ว่าแต่… แกเป็นไงบ้าง
สบายดี พ่อล่ะ
แกอยากให้พ่อตอบว่ายังไง
แกอยากรู้จริงๆ จากใจว่าพ่อเป็นไง หรือแกแค่พูดกับพ่อให้มันจบๆ
- ช่วงนี้แกเป็นไงบ้าง - พ่ออยากรู้ไปทำไม
เพราะว่าพ่ออยากรู้จริงๆ จากใจน่ะสิ ว่าแกเป็นยังไง
แกอาจจะไม่ได้อยากรู้เกี่ยวกับพ่อ แต่พ่อแก่แล้ว พ่อมันน่าเบื่อ
ส่วนแกก็ยังหนุ่ม แกต้องมีเรื่องอะไรในชีวิตเยอะแยะเลยสิ
ขอโทษที่ทำให้พ่อผิดหวัง
- ไม่เอาน่า แกไม่เคย… - พ่อต้องการอะไร
พ่อไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้น พ่อแค่อยากรู้เรื่องของแก
พ่ออยากฟังเรื่องชีวิตแก ว่าแกคิดอะไรยังไง
แกเป็นลูกพ่อนะ พ่ออยากรู้ทุกอย่างแหละ
เถอะน่า พ่อคุยได้หมดทุกเรื่องแหละ วันนี้ลูกทำไรมาบ้าง
อบขนมปังเหมือนคนอื่นๆ ไหม
พ่อได้ยินแต่คนพูดเรื่องอบขนมปัง ในช่วงเวลาแบบนี้
ใครๆ ก็ตามหายีสต์ แต่หาซื้อกันไม่ได้สักคน
แกมียีสต์ไหม
ไม่ครับ ผมแค่ทำงาน
- มีคอนเสิร์ตเหรอ เล่นผ่านสไกป์หรือว่า… - ไม่ใช่คอนเสิร์ต งานจริงๆ
อ้อ ไม่ พ่อรู้ว่ามันยากเวลาที่ทำงานนี้เป็นอาชีพ
ผมเป็นครู
อ้อ อือ โอเค แบบไหนล่ะ สอนชั้นเรียนส่วนตัวเหรอ
ผมสอนเกรดห้าที่โรงเรียนประถมแวนนายส์เวสต์
เดี๋ยวนะ แก… แกสอนในโรงเรียนเหรอ
ใช่ ตอนนี้สอนผ่านซูม แต่ก็ใช่
- ไม่ต้องใช้คุณวุฒิเหรอ - ผมมีใบปริญญาด้านการสอน
โอ้โฮ
แล้วมันเป็นยังไงบ้างล่ะ
ผมรักงานนี้
เยี่ยมไปเลย บอกตามตรงนะ พ่อภูมิใจในตัวแกโคตรๆ
ที่แกเพิ่งทำให้วันนี้พ่อมีความสุขที่สุด เป็นปีที่สุขที่สุดด้วยซ้ำไป
แก… แกเจอสิ่งที่แกชอบทำ และแกก็ได้ทำมัน
มีอะไรอีกล่ะ แกได้สอนหนังสือ ได้ช่วยเด็กๆ
แค่ได้ยืนข้างๆ แก พ่อก็รู้สึกเป็นคนดีขึ้นมาเลย
พ่ออยากโทรหาทุกคนที่พ่อรู้จักเดี๋ยวนี้ และบอกพวกเขาว่าลูกชายพ่อเป็นครู
โอเค
ยังไงก็เถอะ พ่อว่าสิ่งที่แกทำอยู่มันเยี่ยมมาก
- พูดจริงนะ - ขอบคุณครับ
แล้วพ่อล่ะทำอะไรบ้าง
พ่อเหรอ อ้อ ก็นะ
พ่อ… พ่ออ่านหนังสือเยอะมากเลยช่วงนี้
ออกห่างจากทีวี หันมาอ่านหนังสือแทน
- แกเคยอ่านอาชญากรรมกับการลงทัณฑ์ไหม - ไม่ครับ
มันเยี่ยมมากๆ ออกแนวรัสเซียจ๋าเลย
เป็นเรื่องของชายคนนึงที่ฆ่ามนุษย์ป้าตาย
ไม่ใช่เพื่อเงินหรืออะไรนะ
เขาไม่มีเหตุผลจริงๆ ที่ฆ่าเธอ
แต่ประเด็นคือเราเข้าใจว่าเขาทำไปทำไม
เขาเสียสติ แต่เรารู้สึกเชื่อมโยงกับเนื้อเรื่อง
- เพราะเขาไม่มีคนให้คุยด้วย… - นี่เราทำอะไรกันอยู่
อะไร… คือว่าพ่อพูดอยู่ เราเพิ่งได้คุยกันอีกครั้ง
- แต่เราไม่ได้คุยอะไรเลย - โอเค แล้วแกอยากคุยเรื่องอะไร
เอางี้ไหม ทำไมเราไม่…
- ผมกลับดีกว่า - เบธเป็นไงบ้าง
- เด็กๆ ล่ะเป็นไงบ้าง - พวกเขาสบายดี
- ผมไม่ได้เจอหน้าพวกเขาบ่อยนัก - บ่อยกว่าพ่อละกัน
พ่อยังไม่เคยเจอเจ้าตัวเล็กด้วยซ้ำ ซาร่าน่ะ ใช่ชื่อแกไหม
- ครับ - พ่อมั่นใจว่าพ่อไม่ต้องบอกแกหรอก
แต่มันทำให้พ่อเจ็บปวดเหลือเกิน
ที่มีหลานสาวแต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปเจอแก
พอจะรู้ไหมว่ามันเป็นเพราะอะไร เพราะพ่องงจริงๆ บอกตามตรง
น้องสาวแกชอบตีโพยตีพายไปทุกเรื่อง
แต่นี่มันเป็นเรื่องที่สำคัญมากนะ
พ่อโผล่ไปสนามเด็กเล่นเลยเวลาแค่ไม่กี่ครั้ง แล้วจู่ๆ…
ไม่ใช่เพราะพ่อไปสายหรอก พ่อเมาต่างหาก แล้วพ่อทำเดวิดร่วง
- โทษนะ วันนั้นพ่อไม่ได้เมา - ผมก็อยู่ที่นั่นด้วย
- พ่อรู้ว่าแกเคยเห็นพ่อเมา - วันนั้นพ่อเมา 100%
- แกไม่ฟังเลย - ผมไม่ได้ฟังอะไรล่ะ
พ่อพยายามช่วยเด็กอีกคนที่กำลังจะร่วงลงมา
พ่อไม่รู้ว่าแกจำได้ไหม เพราะเห็นได้ชัดว่าแกเลือก
ที่จะทำให้พ่อเป็นตัวร้ายในเรื่องนี้
แต่มีเด็กอีกคนที่ปีนไอ้เครื่องเล่นนั่น เรียกว่าอะไรก็ช่าง
แล้วพ่อแม่อยู่ไหนก็ไม่รู้ น่าจะคุยโทรศัพท์อยู่ละมั้ง
และพ่อเป็นคนเดียวที่อยู่ตรงนั้น แล้วเด็กนั่นก็กำลังจะร่วงลงมา
พ่อก็ยื่นมือข้างนึงไปคว้ามาได้
ถ้าพ่อไม่ได้ทำแบบนั้น เด็กนั่นคงคอหักไปแล้ว
และใช่ พ่อต้องละมือข้างนึงออกจากเดวิด
แล้วเขาก็หลุดมือร่วงลงพื้นไป เอาหลังลงเต็มๆ
ไม่บาดเจ็บสักนิด แค่ทำให้กลัวเอง
แต่เห็นได้ชัดว่าบทเรียนที่ได้คือพ่อเป็นตัวอันตราย
ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะตัดสินใจได้
พ่อซึ้งใจนะที่แกมาช่วย
ยังไงก็เถอะ ใครจะไปสนเดวิดกันล่ะ แกเป็นเด็กวายร้ายอยู่แล้วนี่
ซาร่าเป็นคนยังไง
แกต่างจากเดวิดมาก แกวิเศษจริงๆ
ขอบคุณสวรรค์
เล่าเรื่องแกให้ฟังบ้างสิ
- ตอนนี้แกกี่ขวบแล้ว - ห้าขวบ
โอ๊ยตาย
แก…
แกชอบเสียงเงียบๆ
เราจะ… เราจะนั่งอยู่ในสวนหลังบ้านด้วยกัน
ถ้าเรามีเวลาได้อยู่ด้วยกันนะ
และเราจะฟังเสียงลมพัด เสียงนกฮูก หรืออะไรก็ตาม
แล้วเราก็บอกกันและกันว่าได้ยินเสียงอะไร
เราพยายามคุยกันเงียบๆ ด้วย เหมือนอยากรู้ว่าใครจะกระซิบได้เบากว่ากัน
- ก็ประมาณนั้นแหละ - ดีเลย
- เราก็เคยทำแบบนั้นกัน - เราเคยทำแบบไหน
ใครกระซิบได้เบากว่า นั่นคือหนึ่งในเกมที่เราเล่นกัน
- ไม่ใช่ซะหน่อย - ใช่สิ
- ล้อเล่นรึเปล่า แกจำไม่ได้เหรอ - ไม่ได้
ตอนนั้นแกยังเด็กมาก อายุพอๆ กับซาร่าเลย
ซาร่าก็คงจะจำไม่ได้ที่ทำแบบนี้กับแก
- พอโตขึ้นน่ะ - ผมว่าแกจะจำได้
แบบนี้มันไม่แฟร์เลย ไอ้เรื่องไร้สาระนี่น่ะ
แกกับพ่อเนี่ย แน่นอนว่าตอนที่แกยังเล็ก
เราเคยกระซิบกันไปมา
- ใครเสียงเบากว่าก็ชนะ - โทษครับ แต่ผมจำไม่ได้
ไม่รู้จะพูดยังไงเลยทีนี้
ปวดใจสุดๆ
แกคงจำอีกหลายอย่างที่เราทำด้วยกันไม่ได้
จำคืนที่พ่อเล่นที่ทรูบาดอร์ได้ไหม
พ่อพูดถึงมันบ่อยมาก
เปล่า ไม่ใช่ที่พ่อพูดถึงสิ แต่แกก็อยู่ที่นั่น
- ครับ ผมรู้ ผมเคยเห็นรูป - ไม่ใช่จากรูปสิ แกจำได้ไหม
อาจจะ มันก็บอกยาก ผมยังเด็กอยู่
แกอยากไปที่นั่นมาก จำได้ไหม
พ่อเตรียมพร้อมออกจากบ้านแล้ว และแกก็อยากไปกับพ่อเหลือเกิน
พ่อเลยบอกรูธว่า "ผมอยากให้ลูกชายเรา ได้เห็นผมเล่นที่ทรูบาดอร์"
เธอบอกว่าแกยังเด็กเกินไป แกเข้านอนไปแล้ว และพ่อบอกว่า…
"โอเค เรื่องนี้จะไม่เถียง
แต่นี่คือค่ำคืนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตศิลปินของผม
ผมจะไม่นั่งเถียงกับคุณอยู่ที่บ้านหรอก"
พ่อเลยเดินออกประตูไปขึ้นรถ
พ่อขับรถวนรอบบล็อกให้เธอได้ยินพ่อขับรถออกไป
พ่อลงจากรถแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน
พ่อปีนขึ้นไปทางหน้าต่างห้องนอนของแก แล้วพาแกออกมา
เพราะงี้แกถึงใส่ชุดนอนในรูปนั้นไง เพราะพ่อแอบพาแกมาด้วย
ใช่ไหมล่ะ แล้วเราก็ขับรถไปด้วยกัน
มีแค่แกกับพ่อ ผ่านโคลด์วอเทอร์แคนยอน ไปจนถึงฮอลลีวูด
แกจำไม่ได้เหรอ
- อาจจะ - เถอะน่า ลองนึกดูดีๆ
มันพูดยาก ใช่ ผมอาจจะจำได้
มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตพ่อ พ่อไม่ได้โม้นะ มันเป็นงั้นจริงๆ
ขับรถไปทรูบาดอร์โดยมีแกนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
มันเป็นช่วงเวลาที่ทำให้พ่ออิ่มใจจนถึงทุกวันนี้
เพราะตอนนั้นการขึ้นแสดงมัน… ไม่ใช่ว่ามันน่าผิดหวังหรอก
แต่มันไม่ใช่อะไรที่จะเอามาคุยอวดใครได้
คนดูไม่เต็มร้าน วันนั้นเป็นคืนวันอังคาร
คนที่มาก็มีแต่พวกเห่อตามกระแส
ทุกคนคิดว่าตัวเองเก๋า เกินกว่าจะฟังเพลงร็อกแอนด์โรล
และชื่นชมในการแต่งเพลงของจริง
ถ้าเราไม่มีตู้แอมป์มาร์แชลล์เป็นตั้ง กับเอฟเฟ็กต์เสียงวาว
และใช้ชื่องี่เง่าอย่างสแลชหรือพัฟฟ์
หรือไอ้พวกวงแฮร์แบนด์ที่อยากเป็นแบบเซปเปลิน ก็ไม่มีใครสนใจเราหรอก
แกได้รู้เรื่องราวเส้นทางอาชีพของพ่อแล้ว
แต่แกน่ะ…
แกสนุกกับมันมาก
แกยืนอยู่ติดขอบเวที
เพราะที่ทรูบาดอร์ไม่มีหลังเวที
พ่อจะได้เห็นแกไง
ทุกครั้งที่พ่อรู้สึกเบื่อหน่าย ไอ้พวกงี่เง่าที่ใส่กางเกงหนัง
และคุยเรื่องที่พวกเขาอยากจะคุย ระหว่างที่พ่อพยายามร้องเพลงอยู่
พ่อจะมองไปและเห็นแกมองกลับมา
มันชัดเจนมากจากสีหน้าของแก…
ว่าแกกำลังฟังดนตรีอยู่จริงๆ ใช่ไหมล่ะ และ…
แกจำได้สักนิดนึงไหม จำพ่อร้องเพลงได้ไหม
ครับ
อือ แกจำได้ ใช่ไหม
พ่อไม่ได้พูดเกินจริงนะ แต่นับตั้งแต่วันที่แกเกิด
ทุกครั้งที่พ่อร้องเพลงให้แกฟัง แกจะเคลิ้มตามไปด้วย
พ่อรู้ตั้งแต่ก่อนที่แกจะคลานเป็นซะอีก แกเกิดมาเพื่อเป็นนักดนตรี
พ่อไม่ได้หมายถึงในวงการดนตรีนะ แต่พ่อหมายถึง…
นักดนตรีตัวจริง ศิลปินจริงๆ เพราะแกมักรู้สึกถึงอะไรอย่างล้ำลึกอยู่เสมอ
พ่อเคยอุ้มแกเดินไปรอบๆ บ้าน แล้วร้องเพลงให้ฟัง
เป็นสิ่งที่ต้องทำเลยตอนที่แกยังเด็ก
ถ้าแกอารมณ์เสียหรือร้องไห้อยู่ พ่อก็แค่ "ส่งลูกมานี่"
หลังจากร้องไปสองสามเพลง แกก็สงบลง
ก่อนนอนด้วย พ่อจะร้องเพลงกล่อมแกทุกคืน ร้องเพลงเดิมๆ อยู่ตั้งหลายปี
แกจำได้ใช่ไหม
แกจำเพลงนั้นได้ไหม
- ลำน้ำแห่งจันทรา - พ่อ
พ่อ ไม่เอา
กว้างใหญ่สุดคณา
สักวันฉันจะข้ามมันไปอย่างใจหวัง
โอ้ มีทั้งความฝัน ทั้งความเจ็บปวด
ไม่ว่าเธอจะไปหนใด ฉันจะไปทางนั้น
นักพเนจรทั้งสอง
ออกท่องไปในโลกกว้าง
โลกนี้มีอะไรอีกมากให้มองดู
เราไล่ตามความฝันเดียวกันที่ปลายสายรุ้ง
รอคอยด้วยใจมุ่ง
เพื่อนที่แสนดีของฉัน
ลำน้ำแห่งจันทรากับตัวฉันเอง
จากนั้นพ่อก็จะบอกว่า "ฝันดีนะ พ่อรักลูก"
แล้วแกจะบอกว่าไง
ผมควรกลับบ้านได้แล้ว พรุ่งนี้ผมมีงานแต่เช้า
อือ พ่อก็ด้วย
พ่อด้วยเหรอ
- ใช่ อะไรล่ะ แปลกใจรึไง - ครับ
หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นได้ในช่วงปีสองปี นี่มันนานเท่าไรแล้ว สองปีได้ไหม
- เกือบสามแล้ว - อือ ก็นะ…
- พ่อทำอะไรเหรอ - หมายถึงอะไร
พ่อบอกว่าพ่อมีงาน พ่อทำงานอะไร
อ้อใช่ เออ คือพ่อ… กลับเป็นไปพนักงานขายเหมือนเดิม
คอยรับโทรศัพท์ เอาเช็คไปขึ้นเงิน
หายนะชัดๆ
- มีคนซื้อของช่วงโรคระบาดด้วยเหรอ - บางคนก็ใช่
แต่งานก็เปลี่ยนไปตั้งแต่ก่อนจะเกิดโรคบ้าๆ นี่ละ
ไม่เหลือศักด์ศรีอะไรเลย
พวกลูกค้าเกลียดเรา ตั้งแต่ยังไม่รับโทรศัพท์ด้วยซ้ำ
มัน… มันไม่ยั่งยืนเลย พ่อจะหาทางออกจากงานนี้
- อาฮะ - อือ
ตอนนี้พ่อเก็บเงินอยู่
ทันทีที่เก็บได้ถึง 20,000 และถ้าเก็บได้ทันเวลา พ่อก็จะทำตามแผนที่วางไว้
อะไรล่ะ
จู่ๆ พ่อก็พยายามเก็บเงินให้ได้ 20,000
แล้วพ่อก็แกล้งหัวใจวายและโทรหาผมเนี่ยนะ
ก็แกถามว่าพ่อทำอะไร พ่อไม่ได้จุดประเด็นนะ แกพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเอง
พ่อกำลังไขว่คว้าหาโอกาส
และพ่อก็เล่าให้แกฟังตามที่เราคุยกัน
- เพราะแกถามไง ก็แค่นั้น - โอเค
ไม่เอาน่า นี่ชัค เฟอร์กูสันเชียวนะ แกก็รู้จักชัค
เราใช้เวลาวันนั้นอยู่บนเรือบ้านของเขา ที่ท่าจอดเรือ
- แกก็จำเรือลำนั้นได้ - ผมว่าผมจำได้ ใช่
ใช่ ชัคทำได้ดีมากในการสร้างพื้นที่เก็บของเล็กๆ ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา
คนเราชอบมีข้าวของบ้าบอที่พวกเขาไม่ต้องการ
พวกเขาไม่อยากโยนทิ้ง เลยต้องหาที่เก็บตรงไหนสักแห่ง
ชัคทำธุรกิจกับคนพวกนั้นหลายคน
ส่วนใหญ่มาจากแคลิฟอร์เนียตอนกลาง
แต่เขากำลังมองหาที่ใหม่ในแลงคาสเตอร์ เขาบอกพ่อเอง
การบริหารจัดการมันไม่ดี เขาเลยจะซื้อไว้ แล้วเพิ่มรายได้
ผลตอบแทนดีมาก อีกอย่าง มันไม่โดนกระทบจากเศรษฐกิจถดถอย
ยิ่งช่วงเวลาแบบนี้พวกเขายิ่งไปได้สวย
ตอนที่คนเราเริ่มเสียบ้านของตัวเอง
พวกเขาต้องการสถานที่ไว้เก็บข้าวของ
เดี๋ยวก็คืนทุนได้ภายในไม่กี่ปี
พ่อต้องถามชัคก่อน แต่พ่อน่าจะใส่ชื่อแกเข้าไปด้วยได้
- ถ้าแกต้องการ - เห็นไหม นั่นไงล่ะ
- เปล่า ฟังนะ พ่อไม่ได้พยายามจะ… - พ่อ ผมไม่มีเงิน 20,000 หรอก
- ผมไม่มีเงินสักแดง - พ่อไม่ได้มาขอเงินแก
ต่อให้ผมมีเงินในบัญชี ซึ่งผมไม่มี
ผมก็ไม่ให้พ่อหรอก เพราะเราทั้งคู่รู้ดีว่าพ่อจะเอาไปทำอะไร
- ไม่จริงซะหน่อย - ผมจะกลับบ้านละ
เฮ้ พ่อบอกว่ามันไม่… แกไม่รู้หรอกว่าชีวิตพ่อเป็นยังไง
เฮ้ย
เฮ้ย อย่าเดินหนีพ่อแบบนี้สิ
ฟังนะ พ่อ… พ่อไม่ได้เป็นแบบเมื่อก่อนแล้ว ไม่เลย
พ่อเป็นเหมือนเมื่อก่อนเป๊ะ
และผมช่วยพ่อไม่ได้หรอก
รู้ไหม แกก็เหมือนพ่อนั่นแหละ
ไม่เลย ผมใช้เวลาทั้งชีวิตพยายามไม่เป็นแบบพ่อ
แกเกลียดตัวเอง เหมือนที่พ่อเป็นนี่ไง
แกหยุดคิดถึงทุกสิ่งที่แกน่าจะทำลงไป
และทำไมแกถึงไม่ทำไม่ได้
ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว
สมองแกก็ได้แต่คิดวนไปวนมา เหมือนพ่อแหละ
แต่มันต่างกันตรงที่พ่อไม่โทษคนอื่นนอกจากตัวเอง
ส่วนแกน่ะเอาแต่โทษพ่อ
ดีจริงๆ เลย ว่าไหมล่ะ
ที่โยนความผิดให้คนอื่นรับไป ไม่ต้องโทษตัวเอง
ใช่ รู้สึกดีละสิ
ไม่ต่างจากยาเสพติดเลย
เฮ้ พ่อมีที่ไปรึเปล่า
ไม่ต้องมาห่วงพ่อหรอก
จอช เฮ้ ตื่นได้แล้ว พ่อจะไม่ปล่อยให้ลูกพลาดงานนี้แน่
เดี๋ยวลูกจะได้เห็น มาเร็ว ไปกันเถอะ
พ่อรู้ พ่อรู้ว่ามันยาก แต่เราทำได้
มันต้องคุ้มค่าแน่นอน พ่อบอกลูกรึยังว่ากำลังจะมีดาวตก
พ่อบอกแล้วว่านี่คือจุดจบของทุกอย่าง
นั่นไง เห็นไหม พ่อไม่อยากให้ลูกกลัว
มันไม่ทำอันตรายเราหรอก มันจะเกิดขึ้นเร็วมาก
มันจะเป็นอะไรที่สว่างที่สุดที่ลูกเคยเห็น แล้วมันก็จะดับลง
แต่ไม่เป็นไรนะ เพราะเราได้เห็นมันแล้ว พ่อรักลูกนะ
พ่อรักลูกทั้งสองคนมาก พ่อรักลูกนะ พ่อรักลูก
พ่อรักลูกนะ
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี