Pan Corman
Właściwie przynoszę same dobre wieści.
Ma doskonałe oceny i świetnie pracuje na lekcjach.
Zadaje rozsądne pytania i ma swoje zdanie.
Jestem przekonany, że kiedy dorośnie,
będzie mogła robić w życiu, co tylko zechce.
Jasne.
Słucham?
Nieważne. Dziękuję. To bardzo miłe.
Mówię poważnie.
Wiem o tym.
- Dobrze. Cóż… Czy ma pani pytania… - Po prostu…
Byłam taka jak ona.
- Świetnie. - Tak.
Boże. Jako jedenastolatka dostawałam same szóstki.
- Pięknie. - Boże.
A w piątej klasie? Rany, rządziłam na matmie.
- Byłam bezbłędna w testach. - To wspaniale.
Wie pan, to nie miało znaczenia, ale wtedy było mi miło.
Wszyscy powtarzali to samo.
„Jest taka mądra. Jeśli tylko się postara, wszystko osiągnie”.
Do czego mnie to doprowadziło?
Chce pan odebrać?
- Nie. - Nie ma sprawy. Śmiało.
I tak muszę kończyć. Proszę odebrać.
- I dziękuję. To nic. - Naprawdę. Możemy…
W porządku. Dziękuję za poświęcony mi czas.
Dobrze. Dziękuję.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Siema. Możesz pogadać z tatą?
- Dzwonił do ciebie? - Niejeden raz, stary.
- Mówiłem, żebyś nie podawał numeru. - Kurwa, dziesięć lat temu?
- Co mam zrobić? - Nie odbieraj.
- Stary, nie przestaje dzwonić. - Wyłącz telefon.
Mam córkę. Nie mogę wyłączyć telefonu.
- Możesz… Niedługo przestanie. - Proszę, odbierz.
- Nie mogę. Nie rób tego. - Odbiorę. Zrobię to.
Hej, Artie. Jak leci?
Halo? Victor?
Cześć, tato.
Josh, Jezu. Dzięki Bogu.
Nie możesz dzwonić do Victora w środku nocy.
Mam atak serca. Słyszysz?
Proszę. Boję się.
Brzmisz normalnie.
- Muszę jechać do szpitala. - To jedź.
- Nie mam samochodu. - Ostatnim razem miałeś.
Tak. To było dawno temu.
Słuchaj, jeśli naprawdę masz atak serca, zadzwoń po pogotowie.
Nie dotrą tu na czas.
Chryste, myślisz, że ściemniam? Nie ściemniam.
Nie czuję lewego ramienia od 19.30.
Wtedy zadzwoniłem po raz pierwszy, ale nie odebrałeś.
Pogarsza się, rozumiesz?
Czuję ból w klatce piersiowej. Nie mogę oddychać.
Kręci mi się w głowie. Jezu, nawet teraz.
Wszystko wiruje.
O Boże. Kręci mi się w głowie.
Jezu.
- Usiądź z tyłu. - Co?
Jest pandemia. Nawet nie nosisz maseczki.
- Usiądź z tyłu. - Dobra.
- Miłe miejsce. - Możesz już jechać?
Założyłeś kartę kredytową na moje nazwisko.
Co?
Powiedziałem, że założyłeś kartę kredytową na moje nazwisko.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Zgłosił się do mnie windykator.
Takie rzeczy to oszustwa.
Ktoś zapłacił w Chez Jay w Santa Monica.
- Wielu ludzi tam chodzi. - Ja nie, ty tak.
I co? Widocznie wiedzą, gdzie jada twój ojciec.
Nietrudno to ustalić.
Mogę ci powiedzieć, gdzie jada ojciec tego faceta.
Daj mi czas do jutra, a zdobędę tę informację.
Nie podałeś im chyba numeru ubezpieczenia?
SZPITAL EAST HOLLYWOOD KARETKA POGOTOWIA
Okej, dobranoc.
Co? Podrzucisz mnie tylko, jak jakiś taksówkarz?
Tak, potrzebowałeś podwózki.
- Tak. - Więc idź.
Nie wejdziesz ze mną?
Nie. Nie wejdę z tobą teraz do szpitala.
Słyszałeś w ogóle, co się dzieje?
Jeśli ty nie idziesz, ja też nie idę.
- Ty zdecydowanie idziesz. - Po co? Nic to nie da.
- Da, jeśli masz atak serca. - Niekoniecznie.
Okej. Czyli tak naprawdę nie miałeś ataku serca.
Nie. Chyba miałem. Po prostu myślę, że już nie mam.
To źle? Wolałbyś, żebym teraz umierał?
Miałem niepokojące objawy. Dzięki Bogu ustępują.
Chodźmy na drinka.
- Wysiadaj. - No chodź.
- Dokąd jedziesz? - Do domu.
- Co tam będziesz robił? - Spał. Jest 2.00 w nocy.
Jeśli teraz wrócisz, nie będziesz mógł zasnąć.
No chodź. Kieliszek przed snem.
- Bary są zamknięte. - Znam jedno miejsce. Dosłownie…
Wiesz, że nie piję, prawda? Odkąd skończyłem 13 lat.
Nie pamiętasz o tym?
Dobra. To chodźmy na kawę.
- Wszystko pozamykane. - Jedźmy do pieprzonego McDonald'sa.
Nie wejdę do McDonald'sa!
Weźmiesz jedną? Kupiłem ją dla ciebie.
Nie, dzięki.
Dobra. Będę pił tylko z jednej.
Może zmienisz zdanie.
- Nie zmienię zdania. - Dobra.
O cholera. Mogłem się już napić z obu.
- Nie obchodzi mnie to. - Dobra.
Więc… co u ciebie?
W porządku. A u ciebie?
Jak ci odpowiedzieć?
Jesteś naprawdę ciekaw, czy po prostu chcesz mnie udobruchać?
- Co ostatnio porabiasz? - Czemu chcesz wiedzieć?
Chcę wiedzieć, bo naprawdę jestem ciekaw, co u ciebie.
Ty możesz nie być ciekaw, co u mnie, ale jestem stary i nudny.
Ty jesteś młody. U ciebie powinno się dużo dziać.
Cóż, przykro mi, muszę cię rozczarować.
- Daj spokój. Nigdy… - Czego chcesz?
Niczego nie chcę. Chcę wiedzieć, co u ciebie.
Chcę posłuchać o twoim życiu. O tym, co ci leży na sercu.
Jesteś moim synem. Chcę wszystko wiedzieć.
Dawaj. Zadowolę się byle czym. Co dziś porabiałeś?
Pieczesz chleb jak wszyscy?
Ciągle słyszę, że ludzie pieką chleb.
Wszyscy chcą drożdży, a nikt nie może ich dostać.
Udało ci się z drożdżami?
Nie. Po prostu pracuję.
- Dajesz koncerty? Przez Skype'a czy… - Nie koncerty. To praca.
Wiem, że ciężko się tak utrzymać.
Jestem nauczycielem.
Jasne. Jakim? Prywatne lekcje?
Uczę piątą klasę. Van Nuys West Elementary.
Czekaj, uczysz… w szkole?
Tak. Chwilowo przez Zooma, ale ogólnie tak.
- Nie trzeba na to papierów? - Mam dyplom nauczyciela.
Jezu.
I jak ci idzie?
Uwielbiam to.
To świetnie. Jestem z ciebie kurewsko dumny.
Zrobiłeś mi dzień. Zrobiłeś mi pieprzony rok.
Znalazłeś coś, co kochasz robić i to robisz.
Czego chcieć więcej. I uczysz. Pomagasz dzieciakom.
W twojej obecności czuję się jak porządny człowiek.
Chciałbym do wszystkich zadzwonić i powiedzieć, że mam syna nauczyciela.
Dobra.
Uważam, że robisz coś świetnego.
- Naprawdę. - Cóż, dzięki.
A ty co porabiasz?
Ja? No wiesz.
Ja… sporo ostatnio czytam.
Zamiast włączać telewizor, otwieram książkę.
- Czytałeś kiedyś Zbrodnię i karę? - Nie.
Niesamowita książka. Bardzo rosyjska.
O facecie, który zabija staruszkę,
ale nie dla pieniędzy.
Nie ma konkretnego powodu, by ją zabić.
A mimo to rozumiesz, dlaczego to zrobił.
Traci rozum, ale ty go rozumiesz,
- bo nie ma z kim pogadać… - Co my tu robimy?
Cóż, ja… rozmawiam. Znów mamy okazję porozmawiać.
- Ale o niczym nie rozmawiamy. - Dobra. O czym chcesz rozmawiać?
Wiesz co? Po prostu…
- Wracam. - Jak Beth?
- Jak dzieciaki? - W porządku.
- Rzadko ich widuję. - Częściej niż ja.
Nawet nie poznałem młodszej. Sara… tak ma na imię, prawda?
- Tak. - Cóż, nie muszę ci chyba mówić…
Bardzo mnie boli,
że mam wnuczkę i nie wolno mi jej widywać.
Wiesz, o co chodzi? Prawdę mówiąc, nie rozumiem tego.
Twoja siostra zawsze przesadzała,
ale to jakiś inny poziom.
Parę razy spóźniłem się na plac zabaw i nagle…
Nie chodzi o to, że się spóźniłeś. Byłeś zjarany. I upuściłeś Davida.
- Akurat wtedy nie byłem zjarany. - Byłem tam.
- Widywałeś mnie zjaranego. - Na 100% byłeś zjarany.
- Nie słuchasz mnie. - Czego nie słucham?
Ratowałem to drugie dziecko, które mogło spaść.
Pewnie nie pamiętasz, bo zrobiłeś z tego
historyjkę o tym, jakim jestem zjebem.
Dzieciak wspinał się po tym czymś, jakkolwiek to nazywają,
a jego rodziców nie było w pobliżu. Pewnie mieli nosy w telefonach.
Byłem jedynym dorosłym w okolicy. Dzieciak zaczął zlatywać.
Zdołałem złapać go jedną ręką.
Gdybym tego nie zrobił, pewnie skręciłby kark.
Owszem, musiałem tą ręką puścić Davida.
I owszem, zsunął się na ziemię, na plecy.
Nic się nie stało, tylko się wystraszył.
Ale wniosek jest taki, że mu zagrażam.
To nie jest moja decyzja.
Cóż, doceniam twoje wsparcie.
Zresztą kogo obchodzi David? Zawsze był gnojkiem.
A jaka jest Sara?
Zupełnie inna od Davida. Wspaniała.
Dzięki Bogu.
Opowiedz o niej.
- Ile ma lat? - Pięć.
O Boże.
Ona…
Bardzo lubi ciche dźwięki.
Na przykład siedzimy sobie w ogródku,
o ile akurat zostajemy sami,
i po prostu słuchamy wiatru, sów i takich rzeczy.
I opowiadamy sobie, co słyszymy.
Staramy się mówić bardzo cicho. Sprawdzamy, kto potrafi ciszej szeptać.
- Coś w tym rodzaju. - Jasne.
- Też to robiliśmy. - Co robiliśmy?
Kto potrafi ciszej szeptać. To była jedna z naszych zabaw.
- Nie. - Tak.
- Żartujesz? Nie pamiętasz? - Nie.
Byłeś bardzo mały. W jej wieku.
Też pewnie nie będzie tego pamiętała,
- kiedy wyrośnie. - Myślę, że będzie.
To niesprawiedliwe. To szaleństwo.
Kiedy byłeś małym chłopcem,
bez przerwy tak szeptaliśmy.
- Ten, kto szeptał ciszej, wygrywał. - Przykro mi. Nie pamiętam.
Nie wiem, co powiedzieć.
Łamiesz mi serce.
Pewnie nie pamiętasz wielu rzeczy, które razem robiliśmy.
Pamiętasz tamten wieczór, kiedy grałem w Troubadour?
Często o nim opowiadasz.
Nie chodzi o moje opowieści. Byłeś tam.
- Wiem. Widziałem zdjęcie. - Nie pytam o zdjęcie. Pamiętasz to?
Może. Trudno powiedzieć. Byłem mały.
Bardzo chciałeś pójść. Pamiętasz?
Właśnie wychodziłem, a ty strasznie chciałeś iść ze mną.
Powiedziałem Ruth: „Chcę, żeby mój syn zobaczył, jak gram w Troubadour”.
Stwierdziła, że jesteś za mały i idziesz spać. A ja…
„Dobra, nie będę się o to kłócił.
To najważniejsza noc mojego życia zawodowego.
Nie będę się teraz o to kłócił”.
Więc wyszedłem i wsiadłem do samochodu.
Ruszyłem przed siebie i skręciłem, żeby słyszała, że odjechałem.
Wysiadłem z samochodu i zakradłem się do domu.
Wszedłem przez okno do twojego pokoju i cię zabrałem.
Dlatego byłeś na tym zdjęciu w pidżamie. Przemyciłem cię tam.
Pojechaliśmy razem samochodem,
tylko ty i ja, przez Coldwater Canyon, do Hollywood.
Nie pamiętasz tego?
- Coś mi świta. - No dalej, spróbuj.
Trudno powiedzieć. Ale tak, możliwe, że pamiętam.
To była najpiękniejsza chwila mojego życia. Nie przesadzam. Naprawdę.
Jazda do Troubadour, z tobą na przednim siedzeniu.
Do dziś wspominam tamtą chwilę.
Bo sam występ, no wiesz… Nie to, że był rozczarowaniem.
Po prostu nie było o czym gadać.
Wtorek wieczorem, sala nie była pełna.
Tłum modnych pajaców,
którzy uważali, że są zbyt rock and rollowi,
żeby docenić porządnie napisane kawałki.
Jeśli nie miałeś Marshall Stacksów, pedału wah-wah
i durnej nazwy takiej jak Slash czy Puff,
tak jak wszyscy ci naśladowcy Zeppelinów, nikt się tobą nie interesował.
I oto cała historia mojej żałosnej kariery.
Ale ty…
Ty bawiłeś się świetnie.
Byłeś z boku sceny,
bo w Troubadour nie mają kulis.
Więc cię widziałem.
Ilekroć zaczynali mnie męczyć ci palanci w skórzanych spodniach,
którzy gadali, kiedy próbowałem śpiewać,
zerkałem na ciebie i widziałem, że patrzysz prosto na mnie.
Z twojej miny jasno wynikało, że…
że naprawdę słuchasz muzyki. I…
Pamiętasz przynajmniej tyle? Pamiętasz, jak śpiewałem?
Tak.
Pamiętasz, prawda?
Nie, żebym chciał się sobą podniecać, ale odkąd się urodziłeś,
ilekroć ci śpiewałem, natychmiast zaczynałeś słuchać.
Zanim zacząłeś raczkować, wiedziałem, że będziesz muzykiem.
Nie chodzi mi o branżę muzyczną, tylko…
Wiesz, prawdziwym muzykiem, artystą. Zawsze odczuwałeś to tak głęboko.
Brałem cię na ręce, chodziłem z tobą po domu i ci śpiewałem.
Stale to robiłem, kiedy byłeś mały.
Kiedy się smuciłeś albo płakałeś, mówiłem: „Podaj mi małego”.
Po paru piosenkach się uspokajałeś.
Co wieczór śpiewałem ci przed snem. Tę samą piosenkę całymi latami.
Pamiętasz tę piosenkę, prawda?
Pamiętasz ją?
- Księżycowa rzeko - Tato.
Możesz tego nie robić?
Szeroka na ponad milę
Kiedyś przejdę na drugi brzeg W wielkim stylu
Och, twórczyni marzeń, łamaczko serc
Dokądkolwiek pójdziesz Pójdę za tobą
Dwójka włóczęgów
Którzy ruszają poznawać świat
Jest tyle świata do poznania
Szukamy tego samego końca tęczy
Czekamy za zakrętem
Droga przyjaciółko
Księżycowa rzeka i ja
A potem mówiłem: „Dobranoc. Kocham cię”.
A co ty mówiłeś?
Muszę wracać do domu. Rano pracuję.
Tak. Ja też.
Ty też?
- Tak. Co, jesteś zaskoczony? - Tak.
Wiele może się zmienić w rok czy dwa. Ile to już czasu, dwa lata?
- Prawie trzy. - Tak, więc…
- Co robisz? - W jakim sensie?
Mówiłeś, że pracujesz. Co robisz?
Och, tak. Ja…
Wydzwaniam po ludziach, realizuję czeki.
Katastrofa.
- Ludzie kupują coś w pandemii? - Podobno niektórzy tak.
Ale jeszcze przed tym szaleństwem ta praca się zmieniła.
Nie ma w niej już godności.
Klient nienawidzi cię, jeszcze zanim odbierze.
To nie do zniesienia. Wyniosę się stamtąd.
Tak.
Odkładam tylko kasę.
Jeśli zdążę zebrać 20 tysięcy, mam już plan.
Co?
Przypadkiem zbierasz 20 000 $,
a potem masz pseudo-atak serca i do mnie dzwonisz?
To ty pytałeś, co robię. Ja o tym nie wspominałem.
Zamierzam wykorzystać okazję
i wspomniałem o tym w trakcie rozmowy,
- bo zapytałeś. To wszystko. - Okej.
Daj spokój. To Chuck Ferguson. Znasz Chucka.
Spędziliśmy kiedyś dzień na jego łodzi w marinie.
- Pamiętasz tamtą łódź. - Chyba tak.
Tak. Przez ostatnich 20 lat Chuck odnosił sukcesy w branży mini magazynów.
Ludzie mają tony zbędnego chłamu.
Nie chcą go wyrzucać. Muszą go gdzieś trzymać.
Chuck chce pozyskać kilkadziesiąt magazynów.
Głównie w środkowej Kalifornii,
ale znalazł też nowy w Lancaster. Powiedział mi o nim.
Źle nim zarządzają, więc chce go wykupić, zwiększyć przychody.
Ta branża daje spore zyski. I jest odporna na recesję.
Świetnie sobie teraz radzą, bo wiesz,
kiedy ludzie tracą domy,
muszą gdzieś trzymać swój szajs.
Inwestycja zwróci się za parę lat.
Musiałbym spytać Chucka, ale mógłbym wprowadzić cię do interesu,
- gdybyś chciał. - No i już.
- Nie próbuję nakręcać… - Tato, nie mam 20 000 $.
- Nie mam kasy. - Nie przyszedłem po pieniądze.
Nawet gdybym miał ją w banku, a nie mam,
nie dałbym ci jej. Obaj wiemy, co byś z nią zrobił.
- To nieprawda. - Wracam do domu.
Powiedziałem, że to nieprawda. Nie wiesz, jak wygląda moje życie!
Hej!
Hej, nie odchodź.
Słuchaj, nie jestem taki jak kiedyś.
Jesteś dokładnie taki jak kiedyś.
I nie mogę ci pomóc.
Jesteś taki jak ja.
Nie. Przez całe życie próbowałem nie być taki jak ty!
Nienawidzisz siebie tak jak ja!
Nie możesz przestać myśleć o wszystkim, co powinieneś był zrobić
i czego nie zrobiłeś.
A teraz jest już za późno.
W kółko o tym myślisz, tak jak ja.
Różnica polega na tym, że ja nie obwiniam nikogo poza sobą.
A ty obwiniasz mnie.
To miłe, prawda?
Kiedy to czyjaś wina, a nie twoja.
Tak. To miłe uczucie.
Trochę jak narkotyk.
Hej. Masz gdzie się podziać?
O mnie się nie martw.
Josh! Obudź się. Nie możesz tego przegapić.
Możesz to zobaczyć. Chodź.
Wiem, to trudne, ale damy radę.
Zobaczysz, to będzie tego warte. Mówiłem, że spadnie meteoryt?
Mówiłem ci, to koniec wszystkiego.
Jest. Widzisz? Nie bój się.
To nie będzie bolało. Wszystko potoczy się szybko.
Najjaśniejsza rzecz, jaką widziałeś. A potem będzie po wszystkim.
Ale to nic, bo go zobaczyliśmy. Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham. Kocham cię.
Kocham cię.
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK