Ο κύριος Κόρμαν
Ναι. Οπότε, είναι μόνο καλά νέα.
Οι βαθμοί της είναι εξαιρετικοί και είναι πολύ καλή στην τάξη.
Κάνει ωραίες ερωτήσεις κι έχει τις απόψεις της.
Σίγουρα όταν μεγαλώσει,
θα κάνει ό,τι θέλει στη ζωή της.
Βέβαια.
Ορίστε;
Όχι. Ευχαριστώ. Είστε πολύ ευγενικός.
Το εννοώ.
Όχι, το ξέρω.
-Εντάξει. Έχετε ερωτήσεις… -Απλώς, ήμουν σαν εκείνη.
-Ωραία. -Ναι.
Θεέ μου. Όλο άριστα έπαιρνα στα 11.
-Μπράβο. -Θεέ μου.
Στην πέμπτη; Ήμουν αστέρι στα Μαθηματικά.
-Έπαιρνα άριστα στα τεστ. -Θαυμάσια.
Ξέρετε, δεν είχε καμία σημασία, αλλά ένιωθα πολύ ωραία.
Κι όλοι μου έλεγαν τα ίδια.
"Είναι πολύ έξυπνη. Μπορεί να κάνει ό,τι αποφασίσει".
Και πού κατέληξα;
Πρέπει να απαντήσετε;
-Όχι. -Όχι, δεν πειράζει.
Κι εγώ πρέπει να κλείσω. Κάντε δουλειά σας εσείς.
-Σας ευχαριστώ. Όλα καλά. -Δεν πειράζει…
Όλα καλά. Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
Εντάξει. Εγώ σας ευχαριστώ.
-Γεια. -Γεια σας.
Θα μιλήσεις με τον πατέρα σου;
-Σε πήρε; -Με παίρνει, ρε φίλε.
-Ας μην του έδινες το τηλέφωνό σου. -Πριν δέκα χρόνια;
-Τι θες να κάνω; -Μην το σηκώνεις.
-Δεν θα σταματήσει. -Κλείσε το κινητό σου.
Έχω μια κόρη. Δεν μπορώ να το κλείσω.
-Δεν… Θα σταματήσει κάποια στιγμή. -Σήκωσέ το.
-Δεν μπορώ. Μην το κάνεις αυτό. -Θα το σηκώσω εγώ.
Έλα, Άρτι. Γεια. Τι γίνεται;
Εμπρός; Βίκτορ;
Γεια σου, μπαμπά.
Τζος, για όνομα! Δόξα τω Θεώ.
Μην παίρνεις τον Βίκτορ μες στη νύχτα.
Παθαίνω έμφραγμα. Μ' ακούς;
Σε παρακαλώ. Φοβάμαι.
Μια χαρά ακούγεσαι.
-Πρέπει να πάω στο νοσοκομείο. -Πήγαινε.
-Δεν έχω αμάξι. -Την τελευταία φορά που σε είδα, είχες.
Ναι. Πόσος καιρός έχει περάσει;
Κοίτα, αν παθαίνεις έμφραγμα, κάλεσε ασθενοφόρο.
Δεν θα έρθουν έγκαιρα. Έλεος πια, νομίζεις ότι λέω μαλακίες; Δεν λέω.
Δεν νιώθω το αριστερό μου χέρι από τις 7:30.
Τότε σου τηλεφώνησα πρώτη φορά. Δεν το σήκωσες.
Και χειροτερεύει. Εντάξει;
Πονάει το στήθος μου. Δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Ζαλίζομαι. Αχ, Χριστέ μου. Ζαλίζομαι και τώρα.
Γυρίζουν όλα. Ζαλίζομαι.
Θεέ μου. Ζαλίζομαι. Πάρα πολύ.
Χριστέ μου.
-Κάτσε πίσω. -Τι;
Έχουμε πανδημία. Δεν φοράς καν μάσκα.
-Κάτσε πίσω. -Καλά.
-Ωραίο σπίτι. -Οδήγα, να χαρείς.
Έβγαλες πιστωτική στο όνομά μου.
-Τι; -Λέω, έβγαλες πιστωτική στο όνομά μου.
-Δεν έχω ιδέα τι λες. -Με κυνήγησαν οι εισπρακτικές.
Όλα αυτά είναι απάτες.
Υπήρχε μια χρέωση στο Chez Jay στη Σάντα Μόνικα.
-Πολλοί πάνε εκεί. -Εγώ όχι. Εσύ πας εκεί.
Και λοιπόν; Ξέρουν πού τρώει ο πατέρας σου.
Δεν είναι δύσκολο να το μάθεις.
Μπορώ να σου πω πού τρώει ο πατέρας αυτουνού.
Δώσε μου μέχρι αύριο και θα μάθω.
Δεν τους έδωσες τα στοιχεία σου, έτσι;
ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΙΣΤ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΟ
Εντάξει, καληνύχτα.
Τι; Θα με αφήσεις εδώ λες και είσαι ταξιτζής;
Ναι, ήθελες κάποιον να σε φέρει.
-Ναι. -Άντε, πήγαινε.
Δεν θα έρθεις μαζί;
Όχι. Δεν θα έρθω μαζί σου σε νοσοκομείο.
Έχεις πάρει χαμπάρι τι γίνεται;
Καλά. Αν δεν έρθεις εσύ, δεν πάω.
-Θα πας. -Γιατί; Δεν θα μου κάνουν και τίποτα.
-Θα σου κάνουν αν παθαίνεις έμφραγμα. -Όχι απαραίτητα.
Μάλιστα. Οπότε, δεν πάθαινες έμφραγμα.
Όχι. Νόμιζα ότι παθαίνω. Δεν το νομίζω πια.
Τι; Κακό είναι; Θα προτιμούσες να πεθαίνω τώρα;
Είχα κάποια ανησυχητικά συμπτώματα. Υποχωρούν, δόξα τω Θεώ.
Πάμε να μεθύσουμε.
-Βγες έξω. -Έλα τώρα.
-Πού πας; -Σπίτι.
-Τι θα κάνεις εκεί; -Θα κοιμηθώ. Είναι 2:00 το πρωί.
Αν γυρίσεις τώρα, δεν θα μπορέσεις να κοιμηθείς.
Έλα. Ένα ποτάκι.
-Τα μπαρ είναι κλειστά. -Ξέρω ένα μέρος να πάμε. Είναι…
Ξέρεις ότι δεν πίνω πια, έτσι; Είμαι νηφάλιος από τα 13 μου.
Το θυμάσαι αυτό;
Καλά, εντάξει. Ας πάμε για καφέ.
-Είναι όλα κλειστά, μπαμπά. -Τότε, πάμε σε κάνα McDonald's.
Δεν μπαίνω σε McDonald's!
Θα πάρεις τον έναν; Για σένα τον πήρα.
Όχι, ευχαριστώ.
Εντάξει. Θα πιω από τον έναν,
μην τυχόν κι αλλάξεις γνώμη.
-Δεν θ' αλλάξω γνώμη. -Καλά.
Γαμώτο. Μπορεί να ήπια κι από τους δύο.
-Δεν με νοιάζει. -Καλά.
Λοιπόν… Πώς είσαι;
Μια χαρά. Εσύ πώς είσαι;
Πώς θες να απαντήσω;
Με ρωτάς με ειλικρινές ενδιαφέρον ή απλώς θες να με καλμάρεις;
-Με τι ασχολείσαι; -Γιατί ρωτάς;
Ρωτάω γιατί εγώ έχω ειλικρινές ενδιαφέρον να μάθω πώς είσαι.
Εσύ μπορεί να μη νοιάζεσαι για μένα, αλλά εγώ είμαι γέρος και βαρετός.
Εσύ είσαι νέος. Θα έπρεπε να κάνεις διάφορα.
Λυπάμαι που σε απογοητεύω.
-Έλα τώρα. Ποτέ… -Τι θες;
Τίποτα. Θέλω απλώς να μάθω για σένα.
Να μάθω για τη ζωή σου. Τι σκέφτεσαι.
Γιος μου είσαι. Θέλω να μάθω τα πάντα.
Έλα τώρα. Πες οτιδήποτε. Τι έκανες σήμερα;
Έφτιαξες ψωμί, όπως όλοι;
Ακούω ότι όλοι φτιάχνουν ψωμί τώρα.
Όλοι θέλουν μαγιά και δεν βρίσκουν.
Εσύ την πήρες όλη;
Όχι. Δουλεύω.
-Κάνεις συναυλίες; Στο Skype ή… -Όχι. Δουλεύω.
Όχι, ξέρω ότι είναι σκληρή δουλειά όταν ζεις απ' αυτήν.
Είμαι δάσκαλος.
Μάλιστα. Εντάξει. Τι δάσκαλος; Ιδιαίτερα;
Διδάσκω στην πέμπτη δημοτικού στο Φαν Νάις Γουέστ.
Κάτσε, διδάσκεις σε σχολείο;
Ναι. Τώρα κάνουμε Zoom, αλλά ναι.
-Δεν χρειάζεσαι πτυχίο; -Πήρα πτυχίο.
Χριστέ μου.
Και… Δηλαδή, πώς πάει;
Μ' αρέσει πολύ.
Τέλειο είναι αυτό. Είμαι περήφανος για σένα.
Δηλαδή, μου έφτιαξες τη μέρα. Μου έφτιαξες όλη τη χρονιά.
Βρήκες κάτι που αγαπάς να κάνεις και το κάνεις.
Ό,τι καλύτερο. Και διδάσκεις. Βοηθάς παιδιά.
Νιώθω καλύτερος άνθρωπος όντας δίπλα σου.
Θέλω να πάρω όποιον ξέρω και να του πω ότι ο γιος μου είναι δάσκαλος.
Εντάξει.
Το βρίσκω υπέροχο αυτό που κάνεις.
-Αλήθεια. -Ευχαριστώ.
Εσύ με τι ασχολείσαι;
Εγώ; Ξέρεις.
Εγώ διαβάζω πολύ, βασικά.
Ξέρεις, κλείνω τηλεόραση κι ανοίγω βιβλίο.
-Έχεις διαβάσει το Έγκλημα και Τιμωρία; -Όχι.
Είναι απίστευτο. Πολύ ρωσικό.
Είναι για έναν τύπο που σκοτώνει μια γριά, αλλά όχι για λεφτά και τέτοια.
Δεν έχει πρακτικό λόγο να τη σκοτώσει.
Αλλά παρ' όλα αυτά, καταλαβαίνεις γιατί το έκανε.
Χάνει τα λογικά του, αλλά ταυτίζεσαι,
-επειδή δεν έχει πού να μιλήσει… -Τι κάνουμε;
Τι… Μιλάω. Μιλάμε ξανά.
-Μα δεν λέμε τίποτα. -Εντάξει. Τι θες να πούμε.
Ξέρεις κάτι; Καλύτερα να…
-Πάω προς τα πίσω. -Η Μπεθ τι κάνει;
-Τα παιδιά; -Μια χαρά είναι.
-Δεν τους βλέπω πολύ συχνά. -Πιο συχνά από μένα.
Τον μικρό δεν τον έχω γνωρίσει καν. Τη Σάρα… Έτσι δεν τη λένε;
-Ναι. -Περιττό να σ' το πω.
Με πονάει πολύ να έχω μια εγγονή και να μην επιτρέπεται να τη δω.
Μήπως ξέρεις γιατί γίνεται αυτό; Ειλικρινά, έχω μπερδευτεί.
Η αδερφή σου πάντα υπερέβαλλε,
αλλά τώρα το έχει χοντρύνει.
Άργησα μερικές φορές στην παιδική χαρά και ξαφνικά…
Δεν είναι επειδή άργησες. Ήσουν μαστουρωμένος. Και σου έπεσε ο Ντέιβιντ.
-Συγγνώμη. Δεν ήμουν μαστουρωμένος τότε. -Ήμουν μπροστά.
-Με έχεις δει μαστουρωμένο. -Ήσουν εντελώς μαστουρωμένος.
-Δεν ακούς. -Τι να ακούσω;
Προσπαθούσα να σώσω ένα άλλο παιδί που έπεφτε.
Δεν ξέρω αν το θυμάσαι, γιατί προφανώς έχεις επιλέξει
η ιστορία σου να λέει πόσο τελειωμένος είμαι.
Αλλά σκαρφάλωνε ένα άλλο παιδί σ' εκείνο το πράμα
και οι γονείς του ήταν εξαφανισμένοι. Θα μιλούσαν σε κάνα τηλέφωνο.
Μόνο εγώ ήμουν κοντά. Και το παιδί έπεφτε.
Κατάφερα να το πιάσω με το ένα χέρι.
Αλλιώς το παιδί θα είχε σπάσει τον σβέρκο του.
Και, ναι, πήρα το ένα μου χέρι από τον Ντέιβιντ.
Και, ναι, μου γλίστρησε κι έπεσε κάτω με την πλάτη.
Δεν χτύπησε. Απλώς τρόμαξε.
Αλλά το ηθικό δίδαγμα είναι ότι αποτελώ απειλή.
Δεν το αποφάσισα εγώ.
Σ' ευχαριστώ για την υποστήριξη.
Βασικά, ποιος χέστηκε για τον Ντέιβιντ; Κωλόπαιδο ήταν πάντα.
Η Σάρα πώς είναι;
Εντελώς διαφορετική από τον Ντέιβιντ. Είναι υπέροχη.
Δόξα τω Θεώ.
Μίλα μου γι' αυτήν.
-Πόσο είναι τώρα; -Πέντε.
Θεέ μου.
Είναι…
Της αρέσουν οι απαλοί ήχοι.
Καθόμαστε μαζί στην αυλή, αν μας αφήσουν ποτέ μόνους,
και αφουγκραζόμαστε τον άνεμο, τις κουκουβάγιες…
Και λέμε τι ακούμε.
Προσπαθούμε να μιλάμε απαλά, να δούμε ποιος μπορεί να ψιθυρίσει περισσότερο.
-Αυτό κάνουμε. -Βέβαια. Αυτό…
-Αυτό κάναμε κι εμείς. -Τι κάναμε εμείς;
Ποιος μπορούσε να ψιθυρίσει περισσότερο. Ένα από τα παιχνίδια μας.
-Όχι. -Κι όμως.
-Αστειεύεσαι; Δεν θυμάσαι; -Όχι.
Ήσουν πολύ μικρός. Στην ηλικία της.
Μάλλον ούτε εκείνη θα το θυμάται
-όταν μεγαλώσει. -Θα το θυμάται.
Είναι άδικο, ξέρεις. Είναι παράλογο.
Εσύ κι εγώ, όταν ήσουν μικρός,
μιλούσαμε ψιθυριστά.
-Όποιος ψιθύριζε περισσότερο, νικούσε. -Συγγνώμη. Δεν το θυμάμαι.
Δεν ξέρω τι να πω.
Με πληγώνεις.
Μάλλον δεν θα θυμάσαι πολλά που κάναμε μαζί.
Θυμάσαι τη βραδιά που έπαιζα στο Troubadour;
Την αναφέρεις συχνά.
Όχι επειδή την αναφέρω εγώ. Ήσουν εκεί.
-Ναι. Έχω δει τη φωτογραφία. -Όχι από τη φωτογραφία. Εσύ το θυμάσαι;
Μπορεί. Δεν ξέρω. Ήμουν μικρός.
Ήθελες πολύ να έρθεις. Το θυμάσαι αυτό;
Ετοιμαζόμουν να φύγω κι ήθελες πολύ να έρθεις μαζί.
Κι είπα στη Ρουθ "Θέλω ο γιος μου να με δει να παίζω στο Troubadour".
Είπε ότι ήσουν πολύ μικρός. Ήσουν ήδη στο κρεβάτι. Και είπα…
"Καλά, δεν θα τσακωθούμε.
Είναι η σπουδαιότερη νύχτα της καριέρας μου.
Δεν θα κάτσω να τσακωθώ".
Έφυγα και μπήκα στο αυτοκίνητο.
Έκανα το τετράγωνο για να ακούσει ότι έφυγα.
Βγήκα από το αυτοκίνητο, γύρισα σπίτι,
σκαρφάλωσα στο δωμάτιό σου και σε πήρα.
Γι' αυτό φοράς πιτζάμα στη φωτογραφία. Σε πήρα κρυφά.
Έτσι; Και πήγαμε μαζί,
πέρα από το Κολντγουότερ Κάνιον, εσύ κι εγώ, μέχρι το Χόλιγουντ.
Δεν το θυμάσαι;
-Μπορεί. -Έλα, προσπάθησε.
Δεν ξέρω σίγουρα. Μπορεί να το θυμάμαι, ναι.
Ήταν η ωραιότερη στιγμή της ζωής μου. Δεν υπερβάλλω. Ήταν.
Πήγαινα στο Troubadour μ' εσένα συνοδηγό.
Αυτήν τη στιγμή τη φυλάω στην καρδιά μου μέχρι σήμερα,
γιατί η συναυλία… Δεν είναι ότι ήταν απογοητευτική.
Απλώς δεν ήταν τίποτα σπουδαίο.
Το μαγαζί δεν γέμισε. Ήταν Τρίτη βράδυ.
Και το κοινό ήταν κάτι μαλακισμένοι τρέντουλες,
που περνιούνταν για άγριοι ροκάδες,
δεν εκτιμούσαν τα ωραία τραγούδια.
Αν δεν είχες ηχεία Marshall Stacks και πεταλιέρα παραμορφωτή,
αν δεν σε έλεγαν Slash ή Puff
και δεν ήσουν κακέκτυπο των Zeppelin δεν ασχολιόταν κανείς.
Αυτή είναι η ιστορία της άτυχης καριέρας μου.
Αλλά εσύ…
Εσύ πέρναγες τέλεια.
Ήσουν στην άκρη της σκηνής,
γιατί στο Troubadour δεν έχει παρασκήνια.
Για να σε βλέπω.
Κι όποτε βαριόμουν αυτούς τους μαλάκες με τα δερμάτινα παντελόνια,
που συζητούσαν ενώ προσπαθούσα να τραγουδήσω,
γυρνούσα να σε κοιτάξω, και με κοιτούσες κι εσύ.
Από την έκφρασή σου φαινόταν καθαρά…
ότι άκουγες πραγματικά τη μουσική. Και…
Θυμάσαι έστω αυτό; Με θυμάσαι να τραγουδάω;
Ναι.
Το θυμάσαι, έτσι;
Δηλαδή, όχι να το παινευτώ, αλλά από τη μέρα που γεννήθηκες,
όποτε σου τραγουδούσα, έπιανες αμέσως τον τόνο.
Πριν ακόμα μπουσουλήσεις, ήξερα ότι θα γίνεις μουσικός.
Όχι απαραίτητα στον χώρο της μουσικής, αλλά…
Εννοώ αληθινός μουσικός, καλλιτέχνης. Το ένιωθες πολύ βαθιά.
Σε κρατούσα, τριγυρνούσαμε στο σπίτι και σου τραγουδούσα.
Αυτό κάναμε όταν ήσουν μωρό.
Όποτε ήσουν ταραγμένος, όποτε έκλαιγες, έλεγα "Δώσε μου το παιδί".
Μετά από λίγα τραγούδια, ηρεμούσες.
Και στο κρεβάτι σου, σου τραγουδούσα κάθε βράδυ, το ίδιο τραγούδι, για χρόνια.
Το θυμάσαι αυτό, έτσι;
Θυμάσαι το τραγούδι;
-Μονοπάτι του φεγγαριού -Μπαμπά.
Μπαμπά, σταματάς;
Χιλιόμετρα μακρύ
Μια μέρα θα σε βαδίσω Όλο στυλ
Δημιουργέ των ονείρων Που ραγίζεις καρδιές
Όπου κι αν πας Θα σ' ακολουθώ
Δύο περιπλανώμενοι
Εξερευνούν τον κόσμο
Υπάρχουν τόσα να δουν
Κυνηγάμε την ίδια άκρη Του ουράνιου τόξου
Περιμένοντας όπου να 'ναι
Τον επιστήθιο φίλο μου
Το φεγγαρόφωτο κι εγώ
Και μετά έλεγα "Καληνύχτα. Σ' αγαπώ".
Κι εσύ τι έλεγες;
Πάω σπίτι. Δουλεύω το πρωί.
Ναι. Κι εγώ.
Κι εσύ;
-Ναι. Τι; Εκπλήσσεσαι; -Ναι.
Πολλά γίνονται σε ένα-δυο χρόνια. Πόσος καιρός πάει; Δύο χρόνια;
-Σχεδόν τρία. -Ναι, οπότε…
-Τι κάνεις; -Τι εννοείς;
Είπες ότι δουλεύεις. Τι κάνεις;
Ναι. Είμαι στις πωλήσεις. Κλασικά.
Λιώνω στα τηλέφωνα, εξαργυρώνω επιταγές.
Καταστροφή.
-Ψωνίζει ο κόσμος στην πανδημία; -Θεωρητικά, κάποιοι ναι.
Μα και πριν από αυτήν την τρέλα, η δουλειά είχε αλλάξει.
Δεν είναι πια αξιοπρεπής δουλειά.
Ο πελάτης σε μισεί πριν καν σηκώσει το τηλέφωνο.
Δηλαδή, δεν βγαίνει. Θα φύγω από εκεί.
-Μάλιστα. -Ναι.
Απλώς μαζεύω λεφτά.
Μόλις μαζέψω 20 χιλιάρικα, αν προλάβω, έχω ένα σχέδιο.
Τι;
Απλώς τυχαίνει να μαζεύεις 20.000 δολάρια,
και τότε παθαίνεις έμφραγμα δήθεν και μου τηλεφωνείς;
Με ρώτησες τι κάνω. Δεν το ανέφερα εγώ. Εσύ το ανέφερες.
Κυνηγάω μια ευκαιρία
και σου μίλησα γι' αυτήν μέσα στη συζήτησή μας.
-Επειδή ρώτησες. Αυτό είναι όλο. -Καλά.
Έλα τώρα. Ο Τσακ Φέργκιουσον είναι. Τον ξέρεις.
Είχαμε πάει μια μέρα στο σκάφος που μένει, στη μαρίνα.
-Το θυμάσαι το σκάφος; -Νομίζω πως ναι.
Ναι. Ο Τσακ, λοιπόν, τα πήγε πολύ καλά τα τελευταία 20 χρόνια με τις αποθήκες.
Ο κόσμος έχει πράγματα που δεν χρειάζεται.
Δεν θέλουν να τα πετάξουν. Πρέπει να τα βάλουν κάπου.
Ο Τσακ έχει καμιά 25ριά αποθήκες. Στην κεντρική Καλιφόρνια.
Αλλά κοιτάει μια καινούργια στο Λάνκαστερ. Μου το είπε.
Η διοίκηση δεν είναι καλή. Την αγοράζει, αυξάνει τα έσοδα,
βγάζει τρελό κέρδος. Δεν επηρεάζεται κι από την κρίση.
Τα πάνε πολύ καλά, μάλιστα, επειδή, όταν κάποιος χάνει το σπίτι του,
θέλει να βάλει κάπου τα πράγματά του.
Βγάζεις τα λεφτά σου σε λίγα χρόνια.
Πρέπει να ρωτήσω τον Τσακ, αλλά θα μπορούσα να σε βάλω
-αν θες. -Να το, λοιπόν.
-Όχι, δεν προσπαθώ να ωραιοποιήσω… -Δεν έχω 20.000 δολάρια.
-Δεν έχω καθόλου λεφτά. -Δεν ζήτησα λεφτά.
Και να είχα στην τράπεζα, που δεν έχω,
δεν θα σου τα έδινα, γιατί ξέρουμε τι θα τα έκανες.
-Δεν ισχύει αυτό. -Πάω σπίτι.
Είπα ότι δεν… Δεν έχεις ιδέα πώς είναι η ζωή μου!
Μη φεύγεις.
Κοίτα, δεν είμαι όπως ήμουν. Δεν είμαι.
Είσαι ακριβώς όπως ήσουν.
Δεν μπορώ να σε βοηθήσω.
Είσαι ίδιος μ' εμένα.
Όχι. Όλη μου τη ζωή προσπαθώ να αποφύγω ακριβώς αυτό.
Μισείς τον εαυτό σου, όπως κι εμένα!
Σκέφτεσαι διαρκώς όλα όσα θα έπρεπε να έχεις κάνει
και γιατί δεν τα 'κανες.
Είναι πια πολύ αργά.
Και το μυαλό σου κάνει κύκλους, όπως και το δικό μου.
Η διαφορά είναι ότι εγώ δεν κατηγορώ κανέναν.
Εσύ κατηγορείς εμένα.
Ωραίο δεν είναι αυτό;
Να φταίει κάποιος άλλος και όχι εσύ;
Ναι. Ωραίο είναι.
Σαν ναρκωτικό.
Έχεις κάπου να πας;
Μην ανησυχείς για μένα.
Τζος, ξύπνα! Ξύπνα. Δεν θα το χάσεις αυτό.
Μπορείς να το δεις. Έλα. Πάμε.
Είναι δύσκολο, το ξέρω, αλλά μπορούμε.
Θα αξίζει τον κόπο. Δεν σας είπα ότι έρχεται μετεωρίτης;
Σας είπα ότι είναι το τέλος των πάντων.
Ορίστε. Βλέπετε; Δεν θέλω να φοβηθείτε.
Δεν θα πονέσετε. Θα γίνουν όλα πολύ γρήγορα.
Θα είναι ό,τι πιο φωτεινό έχετε δει και μετά θα τελειώσουν όλα.
Αλλά δεν πειράζει, γιατί θα το δούμε. Και σας αγαπώ.
Σας αγαπώ πολύ και τους δύο. Σας αγαπώ.
Σ' αγαπώ.
Υποτιτλισμός: Άννυ Ζερβού