ฟังให้ดี
เรามาอยู่พร้อมหน้ากันวันนี้
"ไม่มีทางบอกได้เลย ว่าเรือจะกลับมารับเราเมื่อไร
กว่าจะถึงวันนั้น เราต้องอยู่โดดเดี่ยวบนเกาะนี้
ฉะนั้นราโมจึงต้องทำตัวเป็นผู้ใหญ่
เร็วขึ้นเมื่อเราต้องอยู่โดดเดี่ยว เพราะเราต้องให้เขาช่วยหลายๆ อย่าง"
ให้หนูอ่านต่อไหมคะ
ครูคิดว่าเรามีเวลากันแค่นี้
แต่เธออ่านได้เยี่ยมมาก ขอบใจนะ แมนดี้
เอาละ ยินดีด้วย
พวกเธอทุกคน ผ่านการเรียนสัปดาห์แรกจากที่บ้านไปได้แล้ว
ครูรู้ว่ามันแปลกมาก
แค่อยากขอบคุณที่มาและตั้งใจเรียน
พวกเธอทำได้ดีมาก และ…
ครูคิดถึงพวกเธอนะ
อือ ดูแลตัวเองนะ ขอให้มีความสุขช่วงสุดสัปดาห์
สุขสุดๆ เท่าที่จะทำได้เลย
แล้วเจอกันอีกทีวันจันทร์
บายครับ ครูคอร์แมน
บาย ราโมน
เฮ้
โย่
โทษที นาย… นายช่วยถอดรองเท้าหน่อยได้ไหม
ฉันกำลังจะไปอาบน้ำ
- เออ - รองเท้าฉัน…
พื้นรองเท้ามัน…
- เพราะไวรัสมันไปติดตามพื้นได้ - เออ ได้ ไม่เป็นไร
- ฉันเพิ่งอ่านมา - ไม่มีปัญหา
ขอบคุณที่ซื้อมื้อเย็นมา
เออๆ ไม่เป็นไร
(อร่อยไฟลุก)
- โย่ - เฮ้
เอาเบอร์เกอร์ใส่จานเลยเหรอเนี่ย
ใช่ ฉัน…
- อ่านข่าวเรื่องอาหารที่ซื้อกลับบ้านและ… - เออ
- โวะ ให้ตายสิพวก อะไรวะ… - โทษที ฉัน…
- นี่นาย… นายเอาไปใส่ไมโครเวฟมาเหรอ - ใช่
ในนั้นมีผักกาดกับมะเขือเทศนะว้อย นายจะเวฟผักกาดกับมะเขือเทศไม่ได้
ไม่ ฉัน… ฉันรู้ๆ
นายต้องเอาผักออกก่อน แล้วเอาขนมปังไปปิ้ง
- และเอาเนื้อใส่กระทะ - เราต้องเวฟ… เวฟทุกอย่าง…
จะได้ฆ่าอะไรก็ตามที่อาจจะติดมากับอาหาร
- ว้าว บ้าฉิบ - เออ
โทษที แต่นี่มันฝันร้ายชัดๆ
เออ รู้แล้ว ไม่… เออ ไม่เป็นไรหรอก
จะ… จะเอาไอ้นี่ไปใส่ช่องฟรีซสักแป๊บละกัน
แล้วนายจะออกไปทำงานแบบนี้ต่อไปเหรอ
นี่มันยูพีเอสนะพวก
เราขับเคลื่อนจีดีพีของทั้งประเทศ ได้ถึงหกเปอร์เซ็นต์ในแต่ละวัน
ถ้าอยากให้เศรษฐกิจพัง ก็สั่งปิดยูพีเอสเลย
เออ คงงั้น ฉันแค่…
โรงเรียนก็ปิด เอ็นบีเอก็ปิด…
เออ แต่พวกเขาไม่มีทางปิดยูพีเอส ฉันบอกนายตั้งแต่สัปดาห์ก่อนละ
น่าจะได้แล้วมั้ง
เมื่อสัปดาห์ก่อนนายรู้ได้ไง
นายนั่นแหละไม่รู้ได้ไง
คนเขารอพัสดุกัน ใครจะเป็นคนเอาไปส่งล่ะ
- ขอบใจ - เออ
ว้าว
โคตรแย่เลยว่ะ
โทษที
แล้วพวกเขามีมาตรการอะไรหรือว่า…
เช่นอะไร
มีหน้ากากให้นายหรือไม่ก็…
พวกเขาบอกว่าหน้ากากมันไม่ช่วยอะไร
มันแค่ทำให้คนรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น ถ้าได้สวมอะไรสักอย่าง
- แต่มันไม่ช่วยหรอก - ใครบอก
รัฐบาลไง ใช่ไหมล่ะ นายไม่ได้ข่าวรึไง
- เออ ได้ข่าวแล้ว - เออ
แล้วคนยืนห่างกันไหม หรือว่า…
- ฉันจะไม่ใช้ชีวิตอยู่ในความกลัว เคนะ - ฉันไม่ได้พูด
- ว่านายควรใช้ชีวิตอยู่ในความกลัว - ฉันไม่เอาหรอก
ก็แค่ยอมรับความจริง
ความจริงเหรอ โอเค แล้วความจริงคืออะไร
อะไรล่ะ มาคุยให้เคลียร์เลย ความจริงคืออะไร
ฉันแค่บอกว่าฉัน… ฉันไม่มั่นใจว่ามันปลอดภัย
ที่นายออกไปทำงานทุกวันแบบนี้
ปลอดภัยสำหรับฉันหรือสำหรับนายกันแน่
ทั้งคู่แหละ
เออ เข้าใจละ โอเค
แล้วนายจะแนะนำฉันว่าไง
- นายว่าฉันควรทำยังไง - ไม่รู้
โทษนะ ฉันอยู่บ้านเฉยๆ แล้วรับเงินเดือนไม่ได้
งานฉันมันทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่เหมือนงานนายนะพวก
นี่ ฉันแค่…
รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันไม่ไปทำงาน รู้ไหมล่ะ
เพื่อกาบี…
แล้วนายรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรถ้านายติดไอ้ไวรัสนี่
- เออ รู้สิ - ไม่เลย
- รู้สิ - ไม่รู้
รู้ ฉันจะป่วยแล้วฉันก็คงจะดีขึ้น
- นายไม่รู้ซะหน่อย - รู้สิ
- ไม่ นาย… นายไม่รู้อะไรเลย - ฉันไม่รู้อะไรเลยงั้นเหรอ
- ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉัน… - ฟังที่ตัวเองพูดเข้าสิ
ฉันแค่บอกว่านี่มันเรื่องใหม่มาก
ถ้าตรงนี้มีคนอิกนอแรนต์ คนนั้นคือนาย ไม่ใช่ฉัน
ตอนนี้ไม่มีใครรู้อะไรทั้งนั้น ฉันจะพูดแบบนี้
เออ นายแม่งไม่รู้เลยว่าโลกมันเป็นยังไง นายไม่รู้เลย
เฮ้ๆ แค่พักอยู่บ้าน ไม่ต้องไปทำงานสักสองสามเดือน
แต่ช่วยอะไรหน่อย ช่วยถอดรองเท้าไว้หน้าประตู
แล้วเอาชีสเบอร์เกอร์ไปเวฟแม่งนานๆ
เพราะมันจะทำให้เรารอดตาย งี้ใช่ไหม
ไม่กงไม่กินแม่งละ
- ฮัลโหล - ไงครับแม่
มีอะไรผิดปกติเหรอ
เยอะเลยน่ะสิ
ก็นะ แต่นอกจากนั้นแล้ว ลูกโอเคไหมเนี่ย
อะไร มันชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ
- จอช ลูกเป็นอะไรไหม - ไม่ๆ ผมสบายดี ผมโอเค
ผมแค่เป็นห่วงวิกเตอร์
ทำไมล่ะ เขาเป็นอะไร
ครับ เขาไม่ได้ป่วยหรืออะไรหรอก เขา… ไม่ก็… ไม่รู้สิ
เขาไม่ได้มีอาการอะไร ผมหมายถึงว่าเขา…
เขาต้องออกไปทำงานตลอด… เขาอยู่บ้านไม่ได้
- ใช่ เพราะเขาเป็น… เป็น… - ใช่ เขาเป็น… ครับ
นั่นแหละ เขา… ผมแค่เป็นห่วงเขา
ลูกเป็นห่วงเขาหรือลูกเป็นห่วงตัวเองกันแน่
ทั้งคู่แหละ ห่วงทั้งคู่ก็ได้ไม่ใช่เหรอ
อ้อ แน่นอน ได้สิ ได้อยู่แล้ว
ยังไงก็เถอะ ผมคิดอยู่ว่า…
ผมน่าจะกลับไปอยู่ที่บ้านสักพัก
ถ้าแม่ไม่ว่าอะไร
ไม่ว่าเลย ลูกเป็นที่ต้อนรับเสมอ
ผมแค่คิดว่ามัน… มันน่าจะ… เป็นวิธีที่ดี…
ลูกจ๋า ลูกไม่ต้องอธิบายอะไรก็ได้
อยากมาเมื่อไรก็มาเลย
โอเค ขอบคุณครับ
ได้อยู่แล้ว
อันที่จริงผม… ผมคิดว่า…
โทษครับ มันอาจฟังดูแปลกๆ แต่ผมคิดว่า
ผมน่าจะอยู่แต่ในห้องตัวเองไป 14 วันเลย
หมายความว่าไง
คือผมอยู่ใกล้ชิดกับวิกเตอร์
และวิกเตอร์ก็อยู่ใกล้ชิดกับคนที่ทำงาน
และผมไม่อยากทำให้แม่ป่วย
เพราะงี้ผมควรแยกตัวออกมา 14 วัน ตามคำแนะนำ
โอเค ถ้าลูกอยากทำแบบนั้นละก็
ผมไม่ได้อยากทำ ผม… แต่ผมคิดว่า…
- มันคงเป็นวิธีที่ดี… - ลูกก็รู้ว่าแม่หมายความว่าไง
โอเค
อีกอย่างนึง…
บอกผมนะถ้ามันทำให้แม่หนักใจเกินไป แต่ผม…
จอช บอกมาเลยว่าอยากให้แม่ทำอะไร
โอเค…
ผมคิดว่าแม่น่าจะคอยส่งอาหารให้ผม และวางไว้ที่หน้าประตู
ฮัลโหล
(เปิด)
จอช นั่นลูกเหรอ
ครับ อย่าเข้ามานะ
โอเค ไม่ไปหรอก
ไงจ๊ะ
ไงครับ
งั้นแม่… แม่จะไปนอนแล้วนะ
โอเค ฝันดีครับ
ตื่นรึยังลูก
ครับ
เมื่อคืนลูกพูดจริงไหมที่ว่า…
อะไรนะครับ โทษที ผมไม่ได้ยิน
ก็…
อย่าเข้ามานะ
ไม่ได้จะเข้าไป
เมื่อคืนลูกพูดจริงใช่ไหม เรื่องที่ให้เอาอาหารวางไว้หน้าประตู
ครับ
แบบนั้นโอเคไหม
"พายุกระหน่ำอยู่สองวัน
และในวันที่สาม เราได้ฝังผู้เสียชีวิตไว้ที่แหลมทางใต้"
"ชนเผ่าอะลิวต์ที่ล้มตายบนชายหาด เรานำไปเผา"
"หมู่บ้านเงียบสงัดไปหลายวันนับจากนั้น"
"คนออกไปข้างนอกเพื่อหาอาหารเท่านั้น
แล้วนำกลับมากินในความเงียบ"
- ไงคะ หวัดดี - หวัดดีที่รัก ว่าไง
คุณเอามาเยอะเลย
ครับ ผมเอามา… ไม่เท่าไรหรอก
- นั่นอะไร - อะไรเหรอ
- นั่นน่ะอะไร - เซอร์ไพรส์น่ะ
โอเค
- อ้าว หวัดดี - หวัดดี
อ๊ะ แป๊บนึงนะ ขอไปรับโทรศัพท์ก่อน
- ฮัลโหล - หวัดดีครับแม่
อ้าว หวัดดี โทรมาทำไมเหรอ ลูกยังอยู่ที่นี่ไหม
ครับ ผมแค่อยากให้เราได้ยินเสียงกัน
- อ้อ โอเค คือตอนนี้แม่… - นั่นใช่… นั่นใครเหรอ
แม่ มีคนเพิ่งเข้าประตูบ้านมา ใครกัน
- ไว้แม่โทรกลับทีหลังได้ไหม - ไม่ได้ ผมจริงจัง
แม่จะโทรกลับมาเฉยๆ ได้ไง
- โอเค ขอบใจจ้ะ - แม่ แม่…
เรามาทบทวนอะไร… อะไรสักหน่อย…
- ฮัลโหล - นี่แม่
- แม่ยุ่งอยู่ ขอโทษนะ เดี๋ยวแม่โทรกลับ - ไม่ อย่า… อย่า…
- ตอนนี้ไม่สะดวกคุย บายนะ - อย่าทำแบบนี้สิ แม่ๆ
- คุณมีเรื่องอะไรต้องไปจัดการไหม - ไม่ๆ มันไม่…
ไม่นะ ฉันพูดจริง เราทำตัวสบายๆ กันเถอะ
หวัดดีค่ะ ฉันรูธ รู้นะว่าต้องทำยังไง
ไงครับแม่ ผมเอง แม่ก็รู้ว่าเป็นผม ผมอยู่ในบ้านนี้ แม่ก็รู้ว่าผมอยู่นี่
ใครก็ตามที่เพิ่งเข้าประตูมา พวกเขารู้ว่าผมอยู่นี่
และถ้าพวกเขาไม่รู้ พวกเขาก็ควรรู้ไว้ เพราะ…
- มีปัญหาอะไรนักหนา - ที่แม่ทำอยู่มันไม่ปลอดภัย
- ปลอดภัยสิ - ไม่จริง
แม่คิดว่าทำไมผมต้องนั่งจ่อมอยู่แบบนี้มาทั้งสัปดาห์
ถ้ามีคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน พวกเขาก็ต้องแยกตัว
- แยกไปสองสัปดาห์ มัน… - ลูกก็แยกตัวอยู่นี่ไง
เพราะลูกอยู่กับวิกเตอร์ และเขาก็ไปทำงาน
- แลร์รีอยู่ที่… - สรุปคือแลร์รีงั้นเหรอ
ใช่
และเขาอยู่แต่ที่บ้านมาสามสัปดาห์แล้ว
นานกว่าใครที่แม่รู้จักซะอีก
เขารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้
เขาฉลาดเรื่องพวกนี้มาก
และเราโชคดีที่เขาเสนอตัวมาอยู่ที่นี่กับเรา
เราโชคดีงั้นเหรอ
- จอช… - แม่รู้ได้ไงว่าเขาอยู่แต่ที่บ้าน
เพียงเพราะเขาบอกแม่งั้นเหรอ
ใช่
- แค่นั้นก็ดีพอสำหรับแม่แล้วเหรอ - ใช่
โอเค
งั้นผมตั้งตารอที่จะได้ใช้เวลากับเขาเลย
กับแม่ด้วย ในอีกประมาณหกวันนะ
เยี่ยม
จะหยุดโทรมาได้รึยัง
ครับ ไว้ค่อยคุย…
(พวกนี้ไม่ใช่เพลง 2003)
และโลกยังคงเป็นแบบเดิม
ผู้คนไม่เคยเปลี่ยนไป
เสียงเพลงเล่นซ้ำไม่หยุด
ชีวิตเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง
วงจรที่ไม่รู้จบ
สิ่งที่เราแก้ไขไม่ได้
(ปลาทูน่าในน้ำเปล่า)
ถ้าเธอรู้ว่าทำอะไรอยู่
ทำไมถึงยังทำแบบนั้นต่อไป
เครื่องหมายจุลภาค
พูดง่ายๆ คือ เครื่องหมายจุลภาคใช้ตอนที่เราอยากเว้นวรรค
แต่มีกฎอีกมากมาย และหลายคนจะพูดว่า
"อ๊ะ ตรงนี้เหมาะที่จะใส่เครื่องหมายจุลภาค
ตรงนั้นไม่เหมาะจะใส่เครื่องหมายจุลภาค"
แต่คนพวกนั้นไม่เคยอ่านนิยายเรื่องบอด
ประโยคมันยืดยาวไปเรื่อยๆ โดยไม่มีมหัพภาคเลย มีแต่จุลภาคเต็มไปหมด
แล้วรู้อะไรไหม แบบนั้นมันผิด แต่มันเยี่ยมมาก
นั่นคือหนึ่งในวิธีใช้จุลภาค
แย่หน่อยนะที่พวกเธอต้องสอบ ว่ารู้กฎแบบเฉพาะเจาะจง
เกี่ยวกับวิธีใช้จุลภาคแบบล้าสมัยหน่อย
เพราะงั้นครูจะสอนเรื่องกฎพวกนั้น
แต่รู้ไว้ว่าเวลาที่เราเขียนหนังสือจริงๆ
กฎพวกนั้นไม่ค่อยมีความหมายเท่าไรหรอก
ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป
เสียงเพลงเล่นซ้ำไม่หยุด
วนไปวนมาแบบนั้น
มันทั้งถูกและผิด
และครูคิดว่า มันเป็นเรื่องของความคิดเห็นมากกว่า
ครูสงสัยจังว่าคนอื่นมีความคิดเห็นยังไงบ้าง เพราะครูพูดมาเยอะแล้ว
มีใครอยากแสดงความเห็นไหม
มีใครคิดว่ามันถูกหรือผิดบ้าง
หรือคิดว่ามันอยู่กึ่งกลาง
- ถ้าเธอรู้ว่าทำอะไรอยู่ - เฮ้
- ทำไมถึงยังทำ - ตื่นอยู่รึเปล่า
- แบบนั้นต่อไป - เฮ้ ตื่นสิ
ถ้าเธอรู้ว่าทำอะไรอยู่
นี่พวก มาทำอะไรในห้องฉัน นายจะตายแล้วรึไง
ถึงจุดนึงก็คงงั้น
เยี่ยม สรุปฉันจะตายเร็ว แต่ไม่เร็วขนาดนั้นเหรอ
ไม่รู้
ฟังอะไรอยู่
- นายไง - จริงเหรอ
เพลงอะไร
ไหนนายบอกว่ามันไม่ใช่เพลงไงล่ะ
นายก็รู้ว่าฉันหมายความว่าไง
เพลงที่ 12
เพลงนั้นห่วยแตก
ฉันว่ามันดีออก
ไม่จริงอะ มันแปลกๆ สำหรับนาย เพราะนายไม่ได้ฟังมันมานานแล้ว
คนอื่นก็ชอบเพลงนั้นเหมือนกัน
- เดี๋ยวนะ มีคนอื่นฟังด้วยเหรอ - ใช่
นายปล่อยเพลงนั้นเหรอ แบบว่า… เหมือนเพลงที่อัดเล่นๆ ในบ้านน่ะเหรอ
เปล่า ฉันหมายถึงว่า
แบบว่า… คนอื่นที่ฉันเปิดให้ฟังน่ะ
อ้อ โอเค
นายเปิดให้ใครฟัง
แฟนฉัน
โอเค
แต่เธอไม่ใช่แค่แฟนฉัน เราทำเพลงร่วมกันด้วย
มันเลยแบบว่า…
อาฮะ
- อือ - พวกนายได้ปล่อยเพลงอะไรไหม
อือ ประมาณนั้น
ฉันขอฟังได้ไหม
- อะไร ตอนนี้เลยเหรอ - งั้นมั้ง ใช่
อือ ไม่เอาดีกว่า ถ้านายไม่ว่าอะไร
โอเค
- ขอถามอะไรอย่างสิ - อะไรเหรอ
ตอนที่นายอัดเพลงนั้น นายคิดอะไรอยู่
นายจำไม่ได้เหรอ
พูดจริงอะ
เออ จำไม่ได้
ไม่ไหวนะแบบนี้ นายควรจำได้สิ
ว่าไงนะ
ขอถามอะไรหน่อย
ว่า
นายมัวทำอะไรอยู่ที่นี่
ก็แค่… อยู่ในที่ที่ปลอดภัย
แจ๋ว
ไม่เอา
อือ
อ้าว เขามาแล้ว
ยินดีด้วย ผ่านไปได้แล้ว
อ้อ ขอบคุณครับ
รู้สึกเป็นไงบ้าง
ผมยังได้กลิ่นอยู่
อ๊ะ ดีเลย รู้ไหม ฉันว่าสิ่งที่นายทำมันเยี่ยมมาก
ไม่ใช่ทุกคนจะมีความตั้งใจจริงแบบนั้น
- ขอบคุณครับ - นั่งก่อนสิ
ขอบคุณครับ
นั่นใช่…
อ้อ ผลงานเล็กๆ น้อยๆ ของฉันน่ะ มือมันอยู่ไม่สุข
ครับ
มัน…
มันทำให้ดูแปลกตาไปเลย
ขอบใจ เอาไข่หน่อยไหม
ครับ ขอบคุณ
อร่อยใช่ไหมล่ะ
ครับ
แม่ของนายเก่งหลายเรื่องเลย
แน่นอนครับ
อร่อยเหาะ
ไงครับแม่
ไง
เราอยู่ในช่วงเวลาที่แปลกจริงๆ นะ ว่าไหม
งั้นมั้งครับ
นายได้ตามข่าวบ้างไหม จอช
ครับ อาจจะมากไปด้วยซ้ำ
นายดูข่าวที่เป็นข่าวจริงๆ
หรือนายเชื่อตามข้อมูลกระแสหลัก เหมือนบางคนที่ฉันรู้จักล่ะ
- หยุดเลย - ไม่ๆ
ผมชอบจะตาย ที่รัก ผมเคยบอกคุณแล้ว
มันผ่อนคลายที่ได้อยู่กับคุณในช่วงเวลาแบบนี้
เพราะคุณไม่สนใจข่าวสำคัญอะไร
คุณแค่อยู่ในโลกน้อยๆ ของคุณเอง
และท้ายที่สุดแล้ว นั่นคือหนทางแห่งการรู้แจ้ง
การอยู่กับปัจจุบันน่ะ
จอช แลร์รีกับแม่ออกไปเดินทุกวัน
ลูกอยากไปกับเราไหม
ผมมีสอนนักเรียนเร็วๆ นี้ เพราะงั้น…
โอเค
โรงเรียนปิด แต่เรายังมีการเรียนการสอนอยู่
กี่โมงล่ะ ฉันมั่นใจว่าเราไปตอนนายไม่มีสอนก็ได้
ผมต้องตรวจดูอีกที
เด็กๆ ที่นายสอนอายุเท่าไรนะ
ประมาณสิบถึง 11 ขวบ
พวกแกรับมือกับสถานการณ์นี้ยังไง
คือว่าพวกแก… ส่วนใหญ่พวกแกก็แค่…
อยู่ในโลกน้อยๆ ของพวกแกเอง เหมือนบางคนที่ผมรู้จัก
จอช ให้ตายสิ
ไม่เป็นไร มัน… มันไม่เป็นไรจริงๆ
ไม่เป็นไร
- มัน… - สี่เหลี่ยมสีเทาอ่อน
ไม่เป็นไร
- เยี่ยมมากเลย… - ไม่เป็นไร
- มันไม่… ไม่เป็นไร - ที่รู้เรื่องต่างๆ โดยสัญชาตญาณ
ไม่เป็นไร
มันไม่… ไม่เป็นไร
(วิกเตอร์)
ไม่เป็นไร มันไม่…
ไม่เป็นไร มันไม่… ไม่เป็นไร
(เฮ้พวก เป็นไงบ้าง)
- เถอะน่า - ดีใจนะที่คุณชอบ
- เอาไปหน่อยนึงสิ - โอเค ก็ได้
แหวะ ขมไป
- ฉันไม่ชอบ มันขมไปสำหรับฉัน - ช็อกโกแลตแท้ๆ รสชาติแบบนี้แหละ
ฉันขอกินแบบอร่อยๆ ต่อไปดีกว่า ขอบคุณ
คุณแค่คิดว่ามันอร่อย เพราะมันเต็มไปด้วยน้ำตาล
ไม่ ฉันคิดว่ามันอร่อยเพราะฉันชอบ
ตามหลักแล้ว ช็อกโกแลตนมมีรสชาติที่ไม่เข้มข้นเท่าโกโก้แท้ๆ
- ไม่ใช่สำหรับฉัน ฉันกินได้ - ผมว่าคุณไม่รู้
ว่าคำว่า "ตามหลักแล้ว" หมายความว่าไง
- ฉันว่าฉันรู้ว่าตัวเองชอบอะไร… - คุณรู้อะไรไหม
เพราะงี้ไงผมถึงรักคุณ น่ารักที่สุดเลย
ยังมีอีกหลายเรื่องต้องเรียนรู้ เดี๋ยวคุณก็ทำได้ คุณทำได้แน่
- เฮ้ - ไง
แลร์รีล่ะ
ถูกเรียกตัวไปทำงาน
อ้อ ดีเลย
- ทำไมลูกต้อง… - ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น
- เขาไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจาก… - โทษครับ ผมแค่หมายความว่า
มันดีจะตายที่แม่กับผมได้นั่งด้วยกัน แค่แม่กับผมน่ะ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราแทบไม่ได้ทำแบบนั้นเลย
ผมพูดขัดแม่ไปเมื่อกี๊ เขาไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากอะไรเหรอ
เขาไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากทำตัวใจดีและสุภาพกับลูก
ครับ
กับผม แต่ไม่ใช่กับแม่
- หยุดพูดเรื่องนี้ได้ไหม - โอเค โทษครับ
- คุยเรื่องอื่นกันเถอะ - เยี่ยม
- เขาเป็นพวกอ่อนนอกแข็งใน - โอ๊ย จะบ้าตาย
เขาดูถูกแม่ แล้วก็แสร้งว่าเขาไม่ได้ทำแบบนั้น
- ทำตัวเหมือนรักมาก แต่จริงๆ แล้ว… - เขารักมาก
แบบนั้นไม่เรียกว่าความรักหรอก
อ้อ ลูกรู้จักความรักดีมากงั้นสินะ
ผมก็รู้พอๆ กับแม่นั่นแหละ อะไร แม่เป็นผู้เชี่ยวชาญงั้นเหรอ
ขอโทษนะ แต่นี่คือคำพูดแบบเดียวกันเป๊ะ
ที่ผมน่าจะบอกแม่เกี่ยวกับพ่อเมื่อนานมาแล้ว…
- เขาไม่เหมือนพ่อของลูกสักนิด - แล้วแม่จะได้…
- เขาเหมือนพ่อมาก - ไม่ซะหน่อย
เขาบงการชีวิตแม่ และเขาทำให้แม่รู้สึกแย่กับตัวเอง
แล้วแม่ก็อยากให้เขารักแม่มากกว่าเดิม
เพราะนั่นคือสิ่งที่แม่ชอบ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม
โอเค ฟังแม่สักเดี๋ยวได้ไหม
ครับ
แม่จะไม่พูดหรอกว่าแลร์รีเป็นคนสมบูรณ์แบบ
นั่น… นั่นไม่ใช่สิ่งที่แม่จะทำ
ลูก… ลูกคิดว่ามันคืออะไร
ผมคิดว่าอะไรคืออะไรงั้นเหรอ
ก็เรื่องนี้ไง ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบหรอก รู้ไหม
แม่ไม่รู้ว่าทำไมลูกถึงเข้าใจมันยากนัก
ลูกไม่ได้เกิดมาเพื่อมีคู่ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ หรือมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ
ลูกได้ยังไงก็เอาอย่างนั้น
แล้วลูกก็โชคดีที่ยังมีชีวิตอยู่
ลูกมีชีวิตที่ดีกว่าใครอีกหลายคน
นี่เราไม่ได้มาคุยเรื่องของผม
คุยสิ
งั้นแม่ก็เปลี่ยนประเด็นอยู่
เรากำลังคุยเรื่องแม่กับแลร์รี ไม่ใช่เรื่องผมเลย
นี่แหละเรื่องของลูก
นี่คือนิสัยของลูก ลูก… ลูกชอบมองหาแต่ข้อเสีย
รู้ไหม ลูกเอาแต่มองหามุมที่แย่ที่สุด
เพื่อให้ทุกอย่างกลายเป็นหายนะ
- ผมทำแบบนั้นเหรอ - ใช่ ลูกทำแบบนั้น
ทุกอย่างมันเป็นหายนะอยู่แล้วนี่นา ถูกไหม
งั้นเหรอ
ใช่ มองไปรอบๆ สิ
โอเค ให้มองอะไรล่ะ
ลูกป่วยรึเปล่า
ว่าไง อ้อ พวกเขาต้องปิดดิสนีย์แลนด์
แค่เนี้ยเหรอ
ลูกไม่ได้เป็นร็อกสตาร์ใช่ไหม
ผมไม่ได้พูดว่า…
อือ รู้ใช่ไหมว่าใครอีกที่อยากเป็นร็อกสตาร์
ครับ
โอเค
นี่คือชีวิตของเราตอนนี้
คำถามก็คือเราจะทำยังไงกับมัน
"ฉันกลั้นหายใจ แล้วรอ"
(สก็อตต์ โอเดลล์ เกาะโลมาสีน้ำเงิน)
"แล้วฉันก็เดินข้ามดาดฟ้าเรือ
และแม้ว่าจะมีหลายมือที่พยายามรั้งฉันไว้
ตัวฉันก็ลอยลงไปในทะเลจนได้"
(ไม่มีสิทธิ์บ่นว่ะ โย่ ฉันตรวจแล้ว ไม่ติดเชื้อ ไม่รู้ช่วยได้ไหม)
(อีกอย่าง…)
"คลื่นซัดผ่านศีรษะฉันไป ตัวฉันจมลงเรื่อยๆ
จนฉันคิดว่าคงไม่มีวันได้เห็นแสงอาทิตย์อีกแล้ว
ตอนที่ฉันโผล่ขึ้นมา เรือก็อยู่ห่างไปแล้ว มองเห็นเพียงใบเรือผ่านละอองน้ำ
ฉันยังคงฉวยตะกร้า ที่เต็มไปด้วยข้าวของของฉันไว้แน่น
แต่มันหนักมาก และฉันรู้ดีว่าฉันไม่สามารถว่ายน้ำ ทั้งที่กอดตะกร้าไว้ในอ้อมแขนได้
ฉันจึงปล่อยให้มันจมลงไป แล้วเริ่มว่ายน้ำเข้าหาฝั่ง"
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี