A teraz słuchajcie.
Oto jesteśmy razem.
Pan Corman
„Nie mogliśmy wiedzieć, kiedy statek po nas wróci.
Do tego czasu mieliśmy pozostać sami na wyspie.
Ramo musiał stać się mężczyzną szybciej,
niż gdybyśmy nie byli sami. Potrzebna mi była jego pomoc”.
Czytać dalej?
Chyba skończył nam się czas.
Świetnie ci poszło. Dziękuję, Mandy.
Cóż, gratulacje.
Macie za sobą pierwszy tydzień nauki z domu.
Wiem, że to bardzo dziwne.
Chcę wam podziękować za to, że byliście obecni i uważaliście.
Świetnie wam idzie i…
Tęsknię za wami.
Tak. Uważajcie na siebie. Miłego weekendu.
Na tyle miłego, na ile się da.
Widzimy się w poniedziałek.
Do widzenia, panie Corman.
Cześć, Ramon.
Hej.
Siema.
Wybacz. Mógłbyś zdjąć buty?
Wskakuję pod prysznic.
- Tak. - Moje buty…
Chodzi o podeszwy. One…
- Wirus opada na ziemię, więc… - W porządku.
- Właśnie o tym czytałem. - Nie ma sprawy.
Dzięki, że przyniosłeś kolację.
Tak. Nie ma problemu.
SMAK ROZPALONY OGNIEM
- Hej. - Hej.
Wyłożyłeś żarcie na talerz?
Tak.
- Czytałem artykuł o jedzeniu na wynos… - Jasne.
- O Boże. Stary, co kur… - Wybacz, ja…
- Wstawiłeś to do mikrofali? - Tak.
Jest tam sałata i pomidor, stary. Nie nadają się do mikrofali!
Wiem.
Musisz wyjąć warzywa, potem tostujesz pieczywo
- i podgrzewasz mięso na patelni. - Mikrofala…
pozwala zabić wszystko, co na tym jest.
- O rany. Cholera. - Tak.
Wybacz, to po prostu mój koszmar…
Wiem. I… W porządku.
Wstawię to na sekundę do zamrażalnika.
Nadal będziesz chodził do pracy?
To UPS, stary.
Każdego dnia przewozimy 6% PKB.
Gdybyś naprawdę chciał uderzyć w gospodarkę, zamknij UPS.
Rozumiem, po prostu…
Szkoły zamknięte, NBA zamknięta…
Nigdy nie zamknęliby UPS. Mówiłem ci to z tydzień temu.
Powinno być okej.
Skąd wiedziałeś o tym tydzień temu?
Jak mogłeś nie wiedzieć?
Ludzie potrzebują rzeczy. Kto je dostarczy?
- Dzięki. - Spoko.
O rany.
Naprawdę paskudne.
Wybacz.
Podejmują jakieś środki ostrożności czy…
Na przykład?
Wręczają wam maski…
Podobno maski niewiele dają.
Ludzie czują się w nich bezpieczniejsi,
- ale właściwie nie pomagają. - Kto tak mówi?
Rząd, nie? Nie słyszałeś o tym?
- Owszem, słyszałem. - No.
Ale czy ludzie zachowują dystans…
- Stary, nie będę żył w strachu. - Nie twierdzę,
- że powinieneś. - Nie będę żył w strachu.
Po prostu przyjmij, że taka jest rzeczywistość.
Dobra, jaka jest rzeczywistość?
Jaka? Omówmy to. Jaka jest rzeczywistość?
Mówię tylko… Nie jestem pewien, czy to bezpieczne,
że codziennie chodzisz teraz do pracy.
Bezpieczne dla mnie czy dla ciebie?
Dla nas obu.
Jasne. Rozumiem. Dobra.
Więc co sugerujesz?
- Co powinienem zrobić? - Nie wiem.
Przykro mi, nie mogę siedzieć w domu i zgarniać wypłat.
Nie poszło mi tak dobrze, jak tobie.
Stary, ja po prostu…
Wiesz, co będzie, jeśli przestanę pracować?
Dla Gabi…
A wiesz, co będzie, jak złapiesz tego wirusa?
- Wiem. - Nie wiesz.
- Wiem. - Nie wiesz!
Zachoruję, a potem pewnie wyzdrowieję.
- Tego nie wiesz. - Wiem.
- Nie, niczego nie wiesz. - Niczego nie wiem?
- Nie o to mi chodziło. - Czy ty siebie słyszysz?
To coś zupełnie nowego.
Jeśli ktoś tu jest ignorantem, to ty.
Na razie nikt niczego nie wie.
Jasne. Nie masz, kurwa, pojęcia, jak działa świat.
Hej, posiedź w domu, nie pracuj przez parę miesięcy.
Ale zrób coś dla mnie, zdejmuj buty przy drzwiach
i zjaraj jebanego cheeseburgera w mikrofali,
bo to nas utrzyma przy życiu.
Kurwa, nie zjem tego.
- Halo? - Cześć, mamo.
Co się dzieje?
Sporo, nie?
Tak, ale poza tym wszystko w porządku?
To takie oczywiste?
- Josh, nic ci nie jest? - Nie, wszystko w porządku.
Martwię się o Victora.
Czemu? Coś mu jest?
Nie zachorował ani nic. On… Nie wiem.
Nie ma żadnych objawów. Po prostu…
Musi nadal chodzić do pracy… Więc nie może zostać w domu.
- Jasne, bo jest… - Tak, on… Tak.
Więc on… Po prostu się o niego martwię.
Martwisz się o niego czy o siebie?
Jedno i drugie. To może być jedno i drugie, prawda?
Jasne. Oczywiście.
Pomyślałem, że może
powinienem wrócić i pomieszkać jakiś czas w domu.
Jeśli nie masz nic przeciwko.
Jasne, zawsze jesteś mile widziany.
Myślę, że to… chyba… najrozsądniejsze…
Kochanie, nie musisz się tłumaczyć.
Przyjedź, kiedy będziesz chciał.
Dobra. Dzięki.
Nie ma sprawy.
Właściwie to myślałem…
Przepraszam, to może dziwnie zabrzmieć,
ale powinienem posiedzieć w moim pokoju przez 14 dni.
Co masz na myśli?
Stykałem się z Victorem,
on stykał się z ludźmi w pracy,
a ja naprawdę nie chcę cię zarazić.
Zgodnie z zaleceniem, powinienem izolować się przez 14 dni.
Dobrze, jeśli chcesz to robić.
Nie chcę. Ale myślę…
- Tak będzie rozsądniej… - Wiesz, o co mi chodzi.
Dobra.
Poza tym…
Powiedz, jeśli to kłopot, ale…
Po prostu powiedz mi, co mam zrobić.
Dobrze…
Myślę, że powinnaś przynosić mi jedzenie i zostawiać je pod drzwiami.
Halo?
OTWARTE
Josh, to ty?
Tak. Nie wchodź!
Dobrze, nie wejdę.
Cześć!
Cześć.
Cóż… Kładę się spać.
W porządku. Dobranoc.
Wstałeś?
Tak!
Mówiłeś wczoraj poważnie…
Co? Przepraszam, nie słyszę.
Cóż…
Nie wchodź!
Nie wchodzę.
Mówiłeś wczoraj poważnie o zostawianiu jedzenia pod drzwiami?
Tak.
Może tak być?
„Burza trwała dwa dni,
a trzeciego dnia pogrzebaliśmy zmarłych na południowym przylądku”.
„Aleutów poległych na plaży spaliliśmy”.
„Przez wiele dni w wiosce panowała cisza”.
„Ludzie wyprawiali się tylko po jedzenie.
Wracali i jedli w milczeniu”.
- Cześć! - Hej, kochanie.
O rany, dużo tego!
Cóż, mam… Nie tak dużo.
- Co to? - Co?
- Co to? - Niespodzianka.
Dobra.
- Cześć. - Cześć.
Chwileczkę, odbiorę.
- Halo? - Cześć, mamo.
Cześć. Czemu dzwonisz? Jesteś tu jeszcze?
Tak. Chciałem tylko, żebyśmy się słyszeli.
- Dobra. Teraz trochę… - Czy to… Kto to jest?
Mamo, ktoś właśnie przyszedł. Kto to?
- Mogę później oddzwonić? - Nie, to poważna sprawa.
Nie możesz oddzwonić.
- Dobra. Dzięki. - Mamo…
Wspominamy parę rzeczy…
- Halo. - Cześć, mamo.
- Jestem zajęta. Wybacz. Oddzwonię. - Nie…
- Nie mogę rozmawiać. - Nie rób tego! Mamo!
- Musisz się czymś zająć? - Nie. To…
Naprawdę. Rozluźnijmy się, dobrze?
Tu Ruth. Wiesz, co robić.
Cześć, mamo. To ja. Wiesz, że to ja. Jestem w domu. Wiesz o tym.
Ktokolwiek przyszedł, wie, że tu jestem.
Jeśli nie wie, powinien wiedzieć. Bo…
- Jaki masz problem? - To, co robisz, nie jest bezpieczne!
- Jest bezpieczne. - Nie!
Czemu siedziałem tu przez ostatni tydzień?
Kiedy ktoś nowy zjawia się w domu, musi się izolować.
- Dwa tygodnie. To… - Ty się izolujesz,
bo mieszkałeś z Victorem, a on chodził do pracy.
- Larry był… - Więc to Larry?
Tak.
Siedział w domu przez trzy tygodnie.
Dłużej niż ktokolwiek, kogo znam.
Przewidział to.
Jest bardzo inteligentny w takich sprawach.
Mamy szczęście, że zaproponował, że będzie się z nami izolował.
Mamy szczęście?
- Josh… - Skąd wiesz, że siedział w domu?
Bo ci tak powiedział?
Tak.
- I to ci wystarczy? - Tak.
Dobra.
W takim razie nie mogę się doczekać, aż spędzę trochę czasu z nim
i z tobą, za jakieś sześć dni.
Świetnie.
Skończyłeś już z telefonami?
Tak. Potem poga…
TO NIE SĄ PIOSENKI
A świat pozostaje ten sam
Ludzie się nie zmieniają
Zapętlona płyta
Igła mknie po rowku
Nieskończona pętla
Rzeczy, których nie możemy cofnąć
TUŃCZYK W WODZIE
Jeśli wiesz, co robisz
Czemu robisz to raz za razem?
Przecinki.
Przecinka używasz, kiedy chcesz zrobić pauzę.
Obowiązuje tu wiele zasad i ludzie mówią:
„To właściwe miejsce na przecinek.
Tu nie powinno być przecinka”.
Ale ci ludzie nie czytali Miasta ślepców.
Tekst ciągnie się w nieskończoność, bez kropek, z masą przecinków.
I wiecie co? To błędne, ale wspaniałe.
To jedno podejście do przecinków.
Niestety wy musicie wykazać się znajomością pewnych reguł,
dotyczących staroświeckiego sposobu używania przecinków.
Nauczę was tych reguł.
Pamiętajcie, że gdy będziecie pisali w prawdziwym życiu,
te zasady nie będą miały znaczenia.
Nic się nie zmieni
Płyta ciągle gra
Kręci się w kółko, raz za razem
To słuszne i niesłuszne.
Myślę, że to kwestia opinii.
Chciałbym poznać inne opinie. Dużo mówię.
Ktoś jeszcze podzieli się swoją opinią?
Kto uważa, że to słuszne lub niesłuszne?
Albo coś pomiędzy?
- Jeśli wiesz, co robisz - Hej.
- Czemu robisz to - Nie śpisz?
- Raz za razem? - Hej! Obudź się!
Jeśli wiesz, co robisz
Stary, co robisz w moim pokoju? Zamierzasz umrzeć?
Kiedyś tak.
Świetnie. Czyli umrę młodo, ale nie tak młodo?
Nie wiem.
Czego słuchałeś?
- Ciebie. - Serio?
Której piosenki?
Twierdziłeś chyba, że to nie piosenki.
Wiesz, o co mi chodzi.
Kawałka numer 12.
Kiepski jest.
Uważam, że całkiem dobry.
Ciekawi cię, bo długo go nie słyszałeś.
Innym też się podobał. Więc…
- Czekaj. Inni go słyszeli? - Tak.
Wydałeś go? W formie wczesnych nagrań, czegoś w tym stylu?
Nie. Chodziło mi
o ludzi, którym go puszczałem.
Okej.
Komu go puszczałeś?
Mojej dziewczynie.
Dobra.
Była nie tylko moją dziewczyną. Współpracowaliśmy.
Więc to było jak…
- Tak. - Wydaliście coś?
Tak. Tak jakby.
Mogę posłuchać?
- Teraz? - Chyba tak.
Wybacz, ale wolałbym nie.
Dobra.
- Mogę o coś zapytać? - O co?
O czym myślałeś, kiedy to nagrywałeś?
Nie pamiętasz?
Serio?
Nie.
To pojebane. Powinieneś pamiętać.
Przepraszam.
A ja mogę o coś zapytać?
Tak.
Co tu robisz?
Po prostu… Szukałem bezpiecznego miejsca.
Tak!
Nie.
Tak.
Oto i on.
Gratulacje. Przeżyłeś.
Dziękuję.
Jak się czujesz?
Cóż, wciąż mam węch.
To wspaniale. Świetnie, że to zrobiłeś.
Nie każdy miałby tyle determinacji.
- Dzięki. - Siadaj.
Dziękuję.
Czy to…
To taki drobiazg. Nudziło mi się i szukałem zajęcia.
Jasne.
Cóż, to…
To wiele zmienia.
Dziękuję. Zjesz jajecznicę?
Jasne. Dziękuję.
Świetne, prawda?
Tak.
Twoja mama ma wiele talentów.
Zdecydowanie.
Naprawdę dobre.
Cześć, mamo.
Cześć.
Żyjemy w szalonych czasach, co?
Na to wygląda.
Śledzisz wiadomości, Josh?
Tak, pewnie trochę zbyt dokładnie.
Jesteś otwarty na prawdę,
czy kupujesz ten mainstreamowy cyrk, jak niektórzy?
- Przestań. - Nie.
Uwielbiam to, kochanie. Mówiłem ci.
Relaksuje mnie przebywanie z tobą w tym okresie.
Nie myślisz o wielkich sprawach.
Jesteś zadowolona ze swojego malutkiego świata.
A ostatecznie to właśnie droga oświecenia.
Być obecnym.
Josh, Larry i ja codziennie chodzimy na spacery.
Chcesz do nas dołączyć?
Niedługo muszę połączyć się z uczniami. Więc…
Dobrze.
Szkoły są zamknięte, ale nadal uczymy.
O której masz lekcję? Dostosujemy się do twojego grafiku.
Musiałbym sprawdzić.
W jakim wieku są twoi uczniowie?
Mają 10-11 lat.
Jak sobie z tym wszystkim radzą?
Wiesz, oni są głównie…
zadowoleni ze swoich malutkich światów, jak niektórzy.
Josh, do cholery.
W porządku. To naprawdę… W porządku.
W porządku.
- To… - Jasnoszare kwadraty.
W porządku.
- Fantastycznie… - W porządku.
- Jest w porządku. - …instynktownie wiedzieć.
W porządku.
Naprawdę.
W porządku.
Jest w porządku. Naprawdę.
HEJ STARY CO U CIEBIE?
- No weź. - Fajnie, że ci smakuje.
- Trochę. - Dobra.
Za gorzkie.
- Nie smakuje mi. Za gorzkie. - Tak smakuje prawdziwa czekolada.
Zostanę przy dobrych rzeczach, dzięki.
Myślisz, że jest dobra, bo jest pełna cukru.
Myślę, że jest dobra, bo mi smakuje.
Mleczna ma obiektywnie mniej bogaty i zniuansowany smak niż czyste kakao.
- Nie dla mnie. Dzięki. - Chyba nie wiesz,
co znaczy słowo „obiektywnie”.
- Chyba wiem, co lubię… - Wiesz co?
To w tobie kocham. To takie słodkie.
Musisz się tyle nauczyć. Dojdziesz do tego.
- Hej. - Hej.
Gdzie Larry?
Ma rozmowę.
To miło.
- Czemu musisz… - Nie o to mi chodziło.
- Jest naprawdę… - Wybacz. Nie to miałem na myśli.
Miło, że usiądziemy razem do stołu. Tylko ty i ja.
Przez cały ten czas nam się to nie zdarzało.
Przerwałem ci. Jaki jest?
Jest dla ciebie miły i uprzejmy.
Tak.
Ale nie dla ciebie.
- Możemy odpuścić? - Wybacz.
- Pomówmy o czymś innym. - Świetnie.
- Jest pasywno-agresywny. - Jezu.
Deprecjonuje cię, a potem udaje, że tego nie robi.
- Zachowuje się, jakby był pełen miłości… - Jest.
To nie jest miłość.
Tyle wiesz o miłości?
Wiem tyle, co ty. Jesteś jakąś ekspertką?
Wybacz, ale dokładnie to
powinienem powiedzieć ci o tacie dawno temu…
- Jest zupełnie inny od niego. - …a ty byś kompletnie…
- Zupełnie inny. - Nie.
Manipuluje tobą i podważa twoje poczucie własnej wartości.
Chcesz, żeby kochał cię jeszcze bardziej,
bo z jakiegoś powodu to cię pociąga.
Dobra. Posłuchasz przez chwilę?
Tak.
Nie twierdzę, że Larry to ideał.
Nie o to mi chodzi.
Co to twoim zdaniem jest?
Co takiego?
To. Nic nie jest idealne, wiesz?
Nie wiem, czemu tak trudno ci to zrozumieć.
Nie musisz mieć idealnej partnerki czy idealnego życia.
Bierzesz, co dają.
Masz szczęście, że żyjesz.
To więcej niż to, co ma wielu ludzi.
Nie rozmawialiśmy o mnie.
Owszem, rozmawialiśmy.
W takim razie zmieniasz temat.
Rozmawialiśmy o tobie i Larrym. Nie chodzi o mnie.
Chodzi o ciebie.
To właśnie robisz. Szukasz wad.
Wiesz? Szukasz najgorszej możliwej wersji,
żeby wszystko okazało się katastrofą.
- Tak robię? - Tak, tak robisz.
Wszystko jest katastrofą. Prawda?
Czyżby?
Tak. Rozejrzyj się.
Dobra. I co widzę?
Jesteś chory?
Co? Musieli zamknąć Disneyland.
O to chodzi?
Nie zostałeś gwiazdą rocka?
Nie mówiłem…
Tak. Wiesz, kto jeszcze chciał zostać gwiazdą rocka?
Tak.
Dobrze.
Tak to wygląda.
Pytanie, co robimy dalej?
„Wstrzymałem oddech, czekałem”.
SCOTT O'DELL WYSPA BŁĘKITNYCH DELFINÓW
„A potem ruszyłem przez pokład
i choć wiele par rąk usiłowało mnie zatrzymać,
rzuciłem się do morza”.
NIE NARZEKAM ZROBIŁEM TEST. NEGATYWNY
A POZA TYM…
„Fala przetoczyła się nad moją głową, a ja opadałem w dół,
tak długo, że myślałem, że już nigdy nie zobaczę dnia.
Kiedy się wynurzyłem, statek był daleko. Przez mgiełkę widziałem tylko żagle.
Wciąż ściskałem koszyk, w którym znajdował się cały mój dobytek.
Był bardzo ciężki i zrozumiałem, że nie zdołam z nim płynąć.
Pozwoliłem mu opaść na dno i ruszyłem w stronę brzegu”.
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK