Bir gün daha geçiyor
-Ve sen kayboluyorsun -Arkamızda artık
Asla öyle biri olmadın Ait olduğu yerde kalacak
Aşk zaman alır derler
Peki neden benimkini harcadın bebeğim?
Dürüst ol şimdi
O kadar uzun süre yoktun ki
-Çok, çok uzun -Çok uzun
Teşekkür ederiz.
-Buradayız. -Evet.
-Yapıyoruz. -Yapıyoruz.
Hey çocuklar. Müziğiniz harika.
-Konuşmak istediğim birkaç… -Sağ olun.
Konserden sonra konuşabilir miyiz?
-Aman tanrım. Tabii ki. -Sağ olun.
Vay canına.
Bis şarkısını değiştirelim.
Gerçekten. Bence yapmalıyız.
Evet. Pek yapamayız.
-Başka bir şey çalmak istemez misin? -Yani, tabii…
-Evet. Baksana hâline. Hayır. -…ne çalmamız gerektiğini biliyorsun.
Hayır.
Şu an herhangi bir şarkıyı çalabilsen ne çalardın?
Ne çalardın?
"High Low."
Heyecanlı olabilir. Heyecanlı olabilir.
Aman tanrım. Dur. Aklıma en iyi fikir geldi.
"Quote Me"yi çalalım.
Şu anda mükemmel olurdu.
Tamam mı?
-Greg'le Lia'ya söyler misin? -Tabii.
Seni seviyorum.
Los Angeles.
Bu şehre bayılıyorum.
Biliyor musunuz? Josh burada doğup büyümüş.
-N'aber 818? -Evet!
Seni duydum!
Peki. Şey, size son şarkıyı çalmadan önce
şunu söylemek istiyorum.
Bu gece hepiniz burada olduğunuz için minnettarız.
Bir çeşit mucize gibi.
Burada bulunan herkesin tam şu anda tam bu mekânda olması.
Sizi buraya getiren tüm minik şeyleri düşünün.
Annenizle babanız sizi yapmaya karar verdiklerinde başlayan.
Ve bir şekilde kendinizi LA'de buldunuz.
Belki benim gibi burada olmayı seçtiniz ya da Josh gibi burada doğdunuz.
Ve sonra yakınlarda bu konseri duydunuz.
Ve gelmeye karar verdiniz. Ve şimdi buradasınız.
Ve bunlar olurken farklı olabilecek milyonlarca adım vardı.
Ya siz farklı bir seçim yaptığınız için
ya da tamamen kontrolünüz dışındaki farklı bir sebepten.
Şu anda başka bir yerde olabilirdiniz.
Başka biri olabilirdiniz.
Hazır mısınız?
Ama değilsiniz.
Siz sizsiniz.
Ve buradasınız, bizimle, şu anda.
-Ve bunun için sizi seviyoruz. -Biz de sizi seviyoruz!
Bu şarkının adı "Quote Me."
Bir, iki, üç, dört.
"Judith."
-Alo? -Selam. Judith'le mi görüşüyorum?
-Evet. -Selam Judith. Ben Josh.
-Bugün nasılsın? -İyiyim.
Judith, bir soru sorabilir miyim? Para biriktirmeyi hiç düşünüyor musun?
Şey, bunun yorumları çok iyi.
İnsanlara internette iyi yorumları parayla yazdırabilirsin, biliyor musun?
Doğru ama ben bunları okuyorum. Çok güvenilir geliyor.
-Bildiğini nasıl düşünürsün, bilmiyorum. -Çünkü okuyorum.
Biliyorum. Okuduğun belli.
-Peki, sen nasıl karar vermek istersin? -Peki, benim kararım mı oldu?
Ne yapmamı istediğini anlamıyorum.
Yetişkin olup karar vermeni istiyorum.
Peki. Buna ne dersin?
-Siktiğimin aynısı bu. -Evet.
Aman tanrım. Josh, çok sinir bozucusun.
Sen git Sophie'yi bul. Zürafa olan.
Başka çaremiz yoktu.
Yiyecek hiçbir şeyimiz yoktu.
Hayatınızın tehlike altında olduğunu mu hissettiniz?
Günlerce yemek yemedik. Ölecektik.
-Ölüyorduk. -Biliyorum ve bunları yaşadığınız için
çok üzgünüm.
Ama size Birleşik Devletler'de sığınma hakkı verebilmem için
zulme uğrama korkusu yaşadığınızı kanıtlamam lazım.
Kanıtlayamazsam size Kolombiya'da çalışma izni aldırabilirim.
Tamam mı?
Şimdi, hayatınızın tehlike altında olduğunu mu hissettiniz?
-Evet. -Evet. Güzel.
Çok teşekkür ederim.
-Pardon, adın neydi? -Astrid.
Astrid. Bu inanılmaz derecede yetenekli ekip şirketimize ne kadar kazandırdı,
bilmek ister misin Astrid?
Epey yüksek bir rakam.
-Kaç olduğunu duymak ister misin? -Hop, hop, dur.
Yapma. Yüksek sesle söylemek eğlenceli. Son rakam neydi? 76, ne?
Yetmiş altı, dört, beş.
76.450.000 dolar. Yapmayın ama! Amma çok ev eder.
Astrid, bu başarılı ve çalışkan insanlar adına mutlu olmuyor musun?
Hepiniz adına çok mutluyum. Tebrikler.
Çok tatlıydı. Teşekkür ederim Astrid.
-Şerefe millet. -Şerefe!
Evet.
Peter, olayın en sevdiğin kısmı hangisiydi? Anlat.
Geçen ağustosta olanları düşünmeden duramıyorum.
Neden bahsettiğimi biliyorsun, eminim.
-Kesinlikle. -Tanrım.
Bütün iş bozulmak üzereydi.
Wilson son dakikada gelip bir taraflarımızı kurtarmasaydı
bozulabilirdi de.
-Bazen insanın şansı yaver gidiyor. -Hem de nasıl.
-Ama yani amma da inişli çıkışlı oldu. -Üzgünüm dostum ama bir dakika.
-Kendini böyle küçümseyemezsin. -Pardon?
Bu büyük zaferi şansa bağladın.
Şansımız yaver gitmeseydi olmazdı, dedin. Bu adil değil.
Dediğim sadece…
Onu demek istememiş olabilirsin ama kelimeler önemlidir, net olalım.
Dördümüz şansımız yaver gittiği için şampanya içmiyoruz, öyle değil mi?
Son iki senedir sadece bu iş üzerinde kıçımızı yırtıyoruz.
Peter, ne kadar çok çalıştığını biliyorum. Yani…
Bu iş asla bozulmayacaktı çünkü bozulmasına izin vermezdik.
Ağustosta zor zamanlar mı yaşadık? Evet, yaşadık.
Wilson çözüm sundu mu? Evet, sundu.
Ama sunmasalardı da başka bir yol bulurduk
çünkü başarmaya kararlıydık.
Teşekkür ederim Astrid.
Şanstan kim bahseder, söyleyeyim mi? Kumarbazlar ve kaybedenler.
Üzgünüm, kulağa biraz sert geliyor, biliyorum ama doğru.
Birini "İşim bozuldu. Çok şanssızım" diye konuşurken duyarsanız
kaybeden demektir.
Ve dördümüz, biz açıkça kaybeden değiliz.
Ve banka hesabımızda bunu kanıtlayacak 76 milyon yeni arkadaşımız var.
Kendinizle gurur duymalısınız!
Bugün evlerinize "Ah, şansımız yaver gitti" diyerek değil,
kazanmanın getirdiği o güzel duyguyu hissederek gitmenizi isterim.
Ve sonsuz bir güvenle, şüpheye yer bırakmadan
şunu bilmenizi isterim,
bugün kazandık çünkü hak ettik.
Buna içerim.
-Selam Astrid. -Nasılsınız?
Hayatımın en iyi günü.
Çok da içtiniz.
Evet, yani işte, bünyenin toleransıyla alakalı.
Benimki epey yüksek.
Ama buradaki herkese birer içki ısmarlamak istemiştim.
Hayır çünkü bak, bu benim için özel bir an.
Yani bugün hayatım değişti çünkü artık zenginim.
Yani bugünden itibaren.
Deli gibi zenginim. Zengin doğmadım ama şimdi zenginim.
Bu gece buradaki bütün bu insanlara karşı yakın hissediyorum
çünkü bu gerçekleştiğinde yanımda olanlar onlardı.
Yani sadece hepsine içki ısmarlamak istiyorum.
Bu çok cömert bir davranış ama çok fazla insan var.
Hepsini göremediğinizin farkındayım.
Ah, evet, hayır. Hayır, olay o. Hesabın yüksek gelmesini istiyorum.
Saçma sapan bir hesap görmek, ödemek ve umursamamak istiyorum.
Şu an yaşamak istediğim deneyim bu.
Bana… bana yardımcı olabilir misin?
Onlara ne ısmarlamak istersiniz?
Don Julio.
Peki, herkesi sayacağım. Herkese birer tane istediğinizden emin misiniz?
Bu işletmedeki herkes için.
Komiksiniz.
Hey, dursana. Bir şey daha soracaktım.
-Evet? -Yarın ne yapıyorsun?
Çünkü bir yerlerde bir plaja uçacağım
ve bence benimle gelmelisin.
-Herkesin Don Julio'sunu getireyim. -Ah, hayır. Bu konuda ciddiyim.
Erkek arkadaşım var.
Peki bir senede ne kadar kazanıyor?
-Bayım… -Hayır. Ne kadar kazanıyor?
Sanırım bu gece biraz fazla kaçırdınız. Eve dikkatli gidin.
Bana o kahrolası sırtını çevirme!
-Hey! Ne kadar kazanıyor, dedim! -Bayım.
Ne kadar kazanıyor?
-Ne kadar kazanıyor? -Bayım!
Bırak beni! Bırak beni dedim!
Ne kadar kazanıyor, seni kahrolası kaltak!
Josh, yavaşla.
Geç kalmak istemiyorum.
Geç kalmadık.
Hep bir yerlere gitmek için acele ediyorsun
ve varınca da hep kalkmak istiyorsun.
Peki ama bu sadece ben değilim ki. Herkes.
Daha çok sen gibi.
-Bugün biraz kısıtlı bir zamanımız var… -Biliyorum. Biliyorum, biliyorum.
Hazır olmasını söyledin mi?
Evin önüne çıkacak ama sanırım sıkıntılı bir sabah geçiriyor…
Eminim öyledir.
Yapma. O…
Zor bir dönemden geçiyor işte.
-Belki. -Bel…
"Belki" derken ne demek istiyorsun?
Bilmem. Yani ben… Öyle olduğunu biliyorum.
Sadece… Sanki her şey için bahanesi buymuş gibi.
Onun hayatı çok kötü ve senin hayatın çok iyi.
Evet. Ama yani benim hayatım çok iyi.
Sen varsın.
Arkadaki oğlan var.
Ah ve şu bacakları.
Baksana şunlara. Çok tombullar.
Sağlıklı, tombul bir bebek.
Ve güvende.
O yüzden yavaşlamanı istiyorum.
Peki. Yavaşlıyorum.
Haberin olsun, söyledin diye değil, geldik diye.
-Evin önünde olacağını sanıyordum. -Evet.
-Biliyorum. Üzgünüm. -Selam.
Selam. Temiz kıyafetim yok.
Yani şey oldu, karşı tarafta 44 numarada oturan kadın
eşyalarını kurutucuda bırakıp duruyor.
İki saat önce kullanmam gerektiğini söyledim.
"Eşyalarımı çıkar. Kurutucunun üzerine koy" falan dedi.
Ben de "Kaltak, çamaşırlarını katlamayacağım" dedim.
-İşte bu hâldeyim. -Evet. Saçmaymış.
-Evet. -Üzerindekilerle gelmek ister misin?
-Üzerimdekilerle gelemem. -Bence gelebilirsin.
Neden söylediklerime sürekli karşı çıkıyorsun?
Karşı çıktığım için üzgünüm. Zamanlama çok hassas sadece.
Peki dostum. Dostum, benimle o sabit ses tonuyla konuşma.
Sen çok mantıklısın da
-ben saçma davranıyorum sanki. -Beth…
-Artık birinin babasının, tamam… -Hey!
Ya benimle gelirsin ya da tek başıma hallederim. Hangisini istersin?
Bu iyiydi.
Evet. Gidelim.
Karın üzerinde de işe yarıyor mu?
Mideme bir ağrı giriyor. Bunu yapmak istemiyorum.
Şey, yapıyoruz.
Peki.
Aman tanrım. Çok depresif.
-Hayır, değil. -Evet, öyle. Çok depresif.
Josh, depresif.
Selam anne.
-Ne oldu? N… Neden hepiniz buradasınız? -Ziyaretine geleceğimizi söylemiştim.
Biliyorum. Ama herkes neden burada?
Jacob iyi mi?
Evet, Jacob iyi. Gördün mü?
İçeri gelebilir miyiz?
-Neden? -Anne, izin ver de girelim.
Seninle konuşmak istiyoruz…
çünkü seninle ilgili endişeliyiz.
Ve bir süredir de böyle.
Ve babamdan ayrılman gerektiğini düşünüyoruz.
-Ne yapıyorsunuz? Müdahale mi? -Yapma… Biliyorsun…
Bir bebeğin önünde mi yapıyorsunuz?
-Anne, onun umurunda mı? -Benim umurumda!
Torunumun bunu duymasını istemiyorum.
Peki. Peki.
Böldüğüm için özür dilerim ama sütüm geldi.
-Tamam. Harika. -Tanrım, manyaklık bu!
N… İzin verir misin? Manyaklık değil. Güzel bir şey.
Sızdırıyor.
Çok tatlısın bebeğim ama bir kâğıt havlu getirebilir misin?
-Evet. -Kalmadı.
Cidden mi?
Evet. Ne…
Al, peçetem var.
Öyle rahat mısın?
-Çok iyiyiz. Teşekkür ederim. -Güzel.
Peki, sanırım babanızdan ayrılmam lazım
çünkü evde kâğıt havlu kalmamış.
Denebilir.
Artık yeter. Duyacağımı duydum. Söyleyeceğinizi söylediniz.
Hayır, daha söyleyeceğimiz çok şey var.
Babanızdan ayrılmıyorum, tamam mı?
Yani Jacob doyunca gitmeniz gerekiyor.
Çünkü her an eve gelebilir.
Hayır, gelemez. Zamanı ayarladık.
Şu an Hal ve Dot'la birlikte Barone'da.
Jeopardy! izliyor.
Ve Final Jeopardy'ye kadar daha çok vaktimiz var.
Tamam, doğru.
Artie'yi şimdi terk edersem ölür.
Anne, bunu bilemezsin.
Evet, bilirim.
Tamam ama konu pek de onunla alakalı değil. Seninle alakalı.
Onun yüzünden arkadaşın kalmadı.
Onun yüzünden paran kalmadı.
Tek sahip olduğun şey o.
-Evet ve onun da ben. Bana ihtiyacı var. -Peki senin ihtiyaçların ne olacak?
İkiniz ne cüretle gelip bunu yapıyorsunuz?
İkiniz için en iyisi olacağı için bu boktan hayatı yaşadım.
Bak… Baksana hâline. Neler başardığına bak.
Muhteşem bir profesörsün. Kadrolu olmak üzeresin.
Muhteşem bir kadınla evlisin. Sağlıklı bir çocuğun var.
Parçalanmış bir ailede olsaydın bunlar olur muydu sence?
Peki ben anne?
Bu bokların hiçbiri bende yok.
Ama sen farklı bir hikâyesin.
Peki, harika.
Yani büyürken ben de pek istikrarlı hissetmemiştim.
Babamla yaşamak korkutucuydu.
Bekâr anne olsaydım daha kötü olabilirdi.
Yani ikinizin de hayatı tamamen farklı olabilirdi.
Şey olabilirdi…
Şey… Korkunç olabilirdi!
Çişimi yapmam lazım.
Hayır, sen…
Bir durumdan hoşlanmadığında hep çişi geliyor.
Biliyorum.
Anne, çıkacak mısın?
Tuvalete giriyorum.
Evet ama uzun süre geçti artık.
Çok çişim varmış demek ki.
Kendini resmen tuvalete kilitledi.
Tabii ki kapıyı kilitledim. Tuvalete giriyorum.
Ama kendimi tuvalete kilitlemedim.
Saat kaç?
-Geç oldu. -Siktir.
İkiniz kapının dışında beklerseniz kesinlikle bitmeyecek.
Ne kadardır içeride?
Yirmi bir dakika.
-Final Jeopardy'ye ne kadar kaldı? -Çoktan bitti.
Bizi bitene kadar bekletti.
Geldim.
Şunu bilmenizi istiyorum, yapmaya çalıştığınız şey için minnettarım.
-Çünkü seni seviyoruz anne. -Biliyorum.
Ona ne diyeceksin?
Hayır, siz ne diyeceksiniz?
Sevgilim, beni dinle. Güvendeyim, tamam mı?
Yiyeceğimiz var. Jeneratörümüz var. Ne kadar gerekirse kalabilirim.
Evet.
Evet, emin değilim ama haberim oldukça sana haber veririm.
Evet, güven bana. Güvendeyim.
Evet, biliyorum.
Bu şehirdeki çoğu insan o kadar şanslı değil.
Ben de seni seviyorum.
Parla, parla küçük yıldız
Nasıl…
Bebeğimden uzak dur!
Taco Tuesday.
Selam! Gelmişsin.
-Selam. -Seni gördüğüme çok sevindim.
-Ben de. -Dans etmek ister misin?
Hiç sormayacaksın sandım.
Hey. Selam.
Ben…
Kafasını çarptığını biliyordum yani ama ben…
İyiydi. İyi görünüyordu işte.
Bizi… bizi eve götürdü, sorun çıkmadı.
Bilmeliydim işte.
Bilme… Üzgünüm. Bilmeliydim. O benim arkadaşım.
Bu senin suçun değil. Kendini suçlayamazsın.
Tamam mı? Sadece… Boktan şans işte.
Bilmeliydim. Çok özür dilerim. Üzgünüm.
Şerefine içmemize kızar mıydı sizce?
Hayır.
Hayır aslında, kızacağını sanmıyorum.
-İçki içtiğim için beni hiç yargılamadı. -Cidden mi? Tuhafmış.
Tanıdığım en yargılayıcı insandır.
Senin dışında anne. Üzgünüm.
İnan bana, hepsini biliyorum. Her şeyden nefret ederdi.
Gruptan… Gruptan ayrılıp öğretmenliğe başladığında
ben de müzik olaylarına devam etmiştim…
Bu yüzden hep beni yargıladığını düşündüm işte.
Ama geriye dönüp baktığımda
belki de kendi yöntemiyle bana göz kulak oluyordu.
Onu çok yapardı.
Benim için endişelenirdi.
Belki de yanlış kararı almamı istemiyordu.
Bir gün yanlış bir hayat yaşıyormuşum hissiyle uyanıp
o noktaya nasıl geldiğime şaşırmamı istemezdi işte.
Çoğu zaman seçme hakkımız bile olmuyor. Var sanıyoruz sadece.
Evet. Sanırım bu yüzden hâlâ şarkı söylüyorum.
Şey, buna içerim.
Hem de nasıl.
Bence güzel bir sesin var.
-Gerçekten mi? -Kesinlikle.
Sağ ol Ruthie.
Tatlım. Bana teşekkür etmene gerek yok. Bu doğru.
Şu blip, blop, blobumsu seslerden çok daha iyi.
-Joshua şarkılarına yapardı ya? -Ne?
Vuruşlu… Vuruşlu şeyler.
-Bipli… Neydi onlar? -Bilmiyorum.
Peki.
Geçti.
2 MART 2020 PAZARTESİ
Pekâlâ, saat 08.10. Herkes kahvaltısını bitirdi mi?
Hâlâ yiyorsun. Keyfine bak. Başlasak olur mu peki?
-Olmaz. Böyle iyi. -Güzel.
Herkes iyi mi? Hissediyor musunuz? Ben bugün hissediyorum.
Güzel bir gün olacak. Çok şeyi halledeceğiz. Hazır mısınız?
Bir gün daha geçiyor Ve sen kayboluyorsun
-Arkamızda -Arkamızda artık
Asla öyle biri olmadın Ait olduğu yerde kalacak
Aşk zaman alır derler
Peki neden benimkini harcadın bebeğim?
Dürüst ol şimdi
O kadar uzun süre yoktun ki
-Çok, çok uzun -Çok uzun
-Ve sen kayboluyorsun -Arkamızda artık
Asla öyle biri olmadın Ait olduğu yerde kalacak
Aşk zaman alır derler
Peki neden benimkini harcadın bebeğim?
-Dürüst ol, dürüst ol -Dürüst ol şimdi
O kadar uzun süre yoktun ki
-Çok, çok uzun -Çok uzun
Alt yazı çevirmeni: Cihan Filiz