Pan Corman
Ucieka kolejny dzień
- A ty bledniesz - To już za nami
Nie byłeś kimś, kto zostaje Tam, gdzie jego miejsce
Mówią, że miłość wymaga czasu
Ale czemu marnowałeś mój, kochanie?
Bądź uczciwy
Nie ma cię już tak długo
- Tak długo - Tak długo
Dziękujemy.
- Jesteśmy tu. - Tak.
- Robimy to. - Robimy.
Hej. Brzmicie wspaniale.
- Chcę omówić parę rzeczy… - Dziękuję.
Możemy to zrobić po koncercie?
- Boże. Oczywiście. - Dzięki.
O rany.
Zmieńmy piosenkę na bis.
Powinniśmy to zrobić.
Nie bardzo możemy.
- Nie chcesz zagrać czegoś innego? - Jasne…
- Chcesz. Spójrz na siebie. - …wiesz, co musimy zagrać.
Nie.
Gdybyś mógł zagrać wszystko, co byś zagrał?
Co byś zagrał?
„High Low”.
To może być ekstra.
Boże. Czekaj. Mam świetny pomysł.
Zagrajmy „Quote Me”.
Byłoby teraz idealne.
Tak?
- Powiesz Gregowi i Lii? - Jasne.
Kocham cię.
Los Angeles.
Zajebiście kocham to miasto.
Josh się tu urodził i wychował.
- Co tam, ziomki? - Tak!
Słyszałem cię.
Zanim zaśpiewamy ostatni kawałek,
chcę tylko powiedzieć,
jacy jesteśmy wdzięczni, że tu jesteście.
To prawdziwy cud,
że jesteśmy tu teraz, na tej sali.
Pomyślcie o drobnych rzeczach, które was tu sprowadziły,
które zaczęły się wieki temu, kiedy rodzice postanowili was stworzyć.
Wylądowaliście w Los Angeles.
Może wybraliście to miasto, jak ja, albo urodziliście się tu, jak Josh.
Niedawno dowiedzieliście się o tym koncercie.
Postanowiliście przyjść. I oto jesteście.
Jest milion rzeczy,
które mogły po drodze pójść inaczej.
Gdybyście podjęli inną decyzję
albo gdyby stało się coś niezależnego od was.
Moglibyście być teraz gdzieś indziej.
Moglibyście być kimś innym.
Gotowi?
Ale nie jesteście.
Jesteście sobą.
I jesteście tu teraz z nami.
Kochamy was za to.
Też was kochamy!
Ta piosenka nosi tytuł „Quote Me”.
Raz, dwa, trzy, cztery.
„Judith”.
- Halo? - Rozmawiam z Judith?
- Tak. - Cześć, Judith. Tu Josh.
- Jak się dziś miewasz? - W porządku.
Mogę zadać ci pytanie? Myślisz czasem o oszczędnościach?
Ten ma świetne recenzje.
Można zapłacić ludziom za świetne recenzje w sieci.
To prawda, ale czytam je. Wydają się wiarygodne.
- Nie wiem, skąd ta pewność. - Bo je czytam.
Wiem. Widzę, że je czytasz.
To jak chcesz zdecydować?
To teraz jest moje zadanie?
Nie wiem, czego oczekujesz.
Oczekuję, że postąpisz jak dorosły i podejmiesz decyzję.
Dobrze. Co powiesz na ten?
- To jest, kurwa, ten sam. - Tak.
Boże, Josh, jesteś taki irytujący.
Idź poszukać Sophie. To żyrafa.
Nie miałyśmy wyboru.
Nie miałyśmy jedzenia.
Wasze życie było w niebezpieczeństwie?
Nie jadłyśmy od wielu dni. Czekała nas śmierć.
- Umierałyśmy. - Wiem. Bardzo mi przykro,
że przez to przeszłyście.
Ale żeby udzielić azylu w Stanach Zjednoczonych,
muszę wykazać, że obawiała się pani prześladowań.
W przeciwnym razie pomogę pani dostać pozwolenie na pracę tu w Kolumbii.
Dobrze?
Czy obawiała się pani, że pani życie jest w niebezpieczeństwie?
- Tak. - Tak. Dobrze.
Dziękuję.
- Jak masz na imię? - Astrid.
Chcesz wiedzieć, ile pieniędzy ten utalentowany zespół zarobił właśnie
dla swojej firmy?
To wysoka suma.
- Chcesz ją poznać? - Wyluzuj.
Fajnie mówić to na głos.
Co to w końcu za suma? Siedemdziesiąt sześć i ile?
Siedemdziesiąt sześć i pół.
Tak, 76 450 000 $. Całkiem sporo domów.
Astrid, nie cieszysz się
z sukcesu tych pracowitych, zdolnych ludzi?
Bardzo się cieszę. Gratulacje.
To było słodkie. Dziękuję, Astrid.
- Zdrowie. - Zdrowie!
Tak.
Peter, twoja ulubiona część tego doświadczenia? Dawaj.
Myślę o tym, co wydarzyło się w sierpniu.
Na pewno wiecie, o co mi chodzi.
- Absolutnie. - O Boże.
Cała transakcja by się wysypała,
gdyby Wilson nie wkroczył w ostatniej chwili
i nie uratował naszych sami wiecie czego.
- Mieliśmy szczęście. - Racja.
- Co za huśtawka. - Chwileczkę. Wybacz, stary.
- Nie możesz tak się nie doceniać. - Słucham?
Przypisałeś ten triumf szczęściu.
Mówisz, że by się nie udało, gdyby nie szczęście. To nie fair.
Mówiłem…
Może nie o to ci chodziło, ale słowa znaczą, więc ustalmy coś.
Nie pijemy teraz szampana, bo mieliśmy szczęście, prawda?
Harowaliśmy nad tą transakcją od dwóch lat.
Wiem, jak ciężko pracowałeś.
Ta transakcja by się nie wysypała, nie pozwolilibyśmy na to.
Czy w sierpniu było ciężko? Owszem.
Czy ludzie z Wilsona znaleźli rozwiązanie? Tak.
Ale gdyby tak się nie stało, wymyślilibyśmy coś innego,
bo gramy, żeby wygrywać.
Dziękuję, Astrid.
Wiesz, kto mówi o szczęściu? Hazardziści i przegrywy.
Wybacz. Wiem, że to brzmi ostro, ale to prawda.
Ktoś, kto mówi: „Transakcja się wysypała. Miałem pecha”,
jest przegrywem.
Nasza czwórka to nie przegrywy.
Mamy na koncie 76 milionów przyjaciół, którzy tego dowodzą.
Powinniście być z siebie dumni!
Nie wracajcie do domu z myślą: „Poszczęściło nam się”.
Wróćcie do domu z tym wspaniałym uczuciem,
które towarzyszy jedynie wygranym.
I chcę, żebyście byli pewni,
żebyście nie mieli żadnych wątpliwości,
że wygraliśmy dziś, bo na to zasłużyliśmy.
Wypiję za to.
- Cześć, Astrid. - W porządku?
Najlepszy dzień mojego życia.
Sporo pan wypił.
Cóż, to kwestia tolerancji na alkohol.
Moja jest dość wysoka.
Chciałbym postawić kolejkę wszystkim w barze.
To dla mnie wyjątkowa chwila.
Moje życie się dziś zmieniło. Jestem teraz bogaty.
Od dziś.
Jestem, kurwa, bogaty. Nie urodziłem się taki.
Wszyscy ci ludzie są mi bliscy,
bo byli przy mnie, kiedy to się wydarzyło.
Więc po prostu… Chcę kupić im drinka.
To bardzo hojne, ale jest tu masa ludzi.
Nie widzi pan wszystkich.
O tak. O to chodzi. Chcę, żeby rachunek był wysoki.
Chcę zobaczyć absurdalnie wysoki rachunek, zapłacić i się tym nie martwić.
Tego doświadczenia teraz szukam.
Czy… Czy możesz mi pomóc?
Co chce im pan postawić?
Tequilę Don Julio.
Pójdę policzyć, ilu mamy gości. Na pewno stawia pan każdemu?
Każdej duszyczce w tym przybytku.
Jest pan zabawny.
Hej, czekaj. Chciałem jeszcze o coś zapytać.
- Tak? - Co jutro robisz?
Lecę na jakąś plażę i uważam,
że powinnaś mi towarzyszyć.
- Zajmijmy się tequilą dla gości. - Nie, mówię poważnie.
Mam chłopaka.
A ile on rocznie zarabia?
- Proszę pana… - Ile zarabia?
Chyba za dużo pan wypił. Proszę uważać w drodze do domu.
Kurwa, nie odwracaj się do mnie plecami!
- Pytałem, ile zarabia. - Proszę pana.
Ile on zarabia?
- Ile zarabia? - Proszę pana!
Spierdalaj! Spierdalaj, mówię!
Ile on zarabia, pieprzona dziwko?
Los Angeles
Josh, zwolnij.
Nie chcę się spóźnić.
Nie spóźnimy się.
Zawsze się wszędzie spieszysz,
a gdy tylko gdzieś dotrzesz, chcesz wyjść.
Nie tylko ja. Każdy tak ma.
Ty trochę bardziej.
- Mamy małe okienko… - Wiem.
Prosiłeś, żeby była gotowa?
Spotka się z nami przed domem, ale chyba miała ciężki ranek…
Z pewnością.
Daj spokój. Ona…
Nie miała łatwego życia.
- Może. - Mo…
Jak to „może”?
Nie wiem. To znaczy wiem, że miała.
Po prostu… Zawsze ma taką wymówkę.
Jej jest tak ciężko, a tobie tak dobrze.
Tak. Ale to prawda.
Mam ciebie.
Mam tego chłopca.
A on ma te nogi.
Spójrz na nie. Takie tłuściutkie.
Tłuściutkie niemowlę.
I jest bezpieczny.
Dlatego chcę, żebyś zwolnił.
Okej. Zwalniam.
Zaznaczam, że to nie dlatego, że mi kazałaś. Jesteśmy na miejscu.
- Miała wyjść przed dom. - Tak.
- Wiem. Przepraszam. - Hej.
Hej. Nie mam czystych ubrań.
Kobieta, która mieszka naprzeciwko, w mieszkaniu 44,
zostawia ciuchy w suszarce.
Dwie godziny temu mówiłam jej, że muszę jej użyć.
A ta mówi: „Wyjmij moje rzeczy i połóż na suszarce”.
Ja na to: „Kurwa, nie będę robić za ciebie prania”.
- Tak to wygląda. - Tak. To absurd.
- Tak. - Może pojedziesz w tym?
- Nie mogę w tym jechać. - Myślę, że możesz.
Zawsze musisz się sprzeciwiać?
Przepraszam. Zależy nam na czasie.
Stary, nie mów do mnie tym spokojnym tonem.
Że niby jesteś taki racjonalny,
- a ja odjechałam? - Beth…
- Rozumiem, że jesteś czyimś tatą… - Hej!
Jedziesz ze mną albo robię to sam. Co wolisz?
To było dobre.
Tak. Chodźmy.
To działa na twoją żonę?
Boli mnie brzuch. Nie chcę tego robić.
Cóż, robimy to.
Dobra.
O Boże. Jest taka przygnębiająca.
- Nie jest. - Jest. Bardzo przygnębiająca.
Jest przygnębiająca.
Cześć, mamo.
- Co to ma być? Co tu wszyscy robicie? - Mówiłem, że wpadniemy.
Wiem. Ale co robi tu cała reszta?
Z Jacobem w porządku?
Tak, wszystko dobrze. Widzisz?
Możemy wejść?
- Po co? - Mamo, po prostu nas wpuść.
Chcemy z tobą porozmawiać…
bo się o ciebie martwimy.
Już od jakiegoś czasu.
Uważamy, że powinnaś odejść od taty.
- Co to ma być? Jakaś interwencja? - Nie… Wiesz…
Przeprowadzacie interwencję na oczach dziecka?
- Co go to obchodzi? - Mnie obchodzi!
Nie chcę, żeby mój wnuk tego słuchał.
Dobra.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale leci mi mleko.
- Świetnie. - Jezu, to szaleństwo!
Możesz przestać? To nie szaleństwo. To piękne.
Ona przecieka.
To słodkie, ale czy podasz mi papierowy ręcznik?
- Tak. - Skończyły się.
Serio?
Tak. Co…
Proszę, mam serwetkę.
Wygodnie ci tu?
- Tak. Dziękuję. - To dobrze.
Teraz muszę pewnie zostawić waszego ojca,
bo nie mamy papierowych ręczników.
Coś w tym stylu.
Skończyłam. Wystarczy. Powiedzieliście, co chcieliście.
Mamy dużo więcej do powiedzenia.
Nie zostawię waszego ojca, jasne?
Kiedy Jacob skończy, powinniście iść,
bo lada chwila wróci do domu.
Nie. Wszystko obliczyliśmy.
Jest teraz w Barone's z Halem i Dot.
Ogląda Jeopardy!
Mamy sporo czasu do rundy finałowej.
Okej, to prawda.
Gdybym teraz zostawiła Artiego, umarłby.
Mamo, nie wiesz tego.
Owszem, wiem.
Tu nie chodzi o niego. Chodzi o ciebie.
Przez niego nie masz już żadnych przyjaciół.
Przez niego nie masz już pieniędzy.
Masz tylko jego.
- A on ma tylko mnie. Potrzebuje mnie. - A twoje potrzeby?
Jak śmiecie tu przychodzić i to robić?
Trwałam w tym gównianym życiu dla was, uważałam, że to dla was najlepsze.
Spójrz na siebie.
Jesteś profesorem. Zatrudnią cię na uniwersytecie.
Ożeniłeś się ze wspaniałą kobietą. Masz zdrowe dziecko.
Myślisz, że tak by było, gdybyś pochodził z rozbitej rodziny?
A ja?
Nie mam tego wszystkiego.
Ty to co innego.
Okej, super.
Ja też nie czułem zbyt dużej stabilności, kiedy dorastaliśmy.
Życie z tatą było przerażające.
Byłoby gorzej, gdybym była samotną matką.
Wasze życie mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej.
Mogło…
Mogło być beznadziejne!
Muszę się wysikać.
Nie, czy możesz…
Zawsze idzie sikać, gdy nie pasuje jej sytuacja.
Wiem.
Mamo, wyjdziesz?
Jestem w toalecie.
Tak, ale minęło już dużo czasu.
Miałam więcej do zrobienia.
Zamknęła się w toalecie.
Jasne, że zamknęłam. Jestem w toalecie.
Ale nie zamknęłam się przed wami.
Która jest?
- Robi się późno. - Kurwa.
Nigdy nie skończę, jeśli będziecie stać pod drzwiami.
Ile już tam siedzi?
Dwadzieścia jeden minut.
- Ile potrwa Jeopardy? - Już się skończyło.
Kurwa, wyczekała nas.
Jestem tu.
Musicie wiedzieć, że doceniam to, co próbujecie zrobić.
- To dlatego, że cię kochamy. - Wiem.
Co mu powiesz?
Co wy mu powiecie?
Kochanie, posłuchaj. Jestem bezpieczny.
Mamy tu jedzenie. Generator prądu. Zostanę tyle, ile będzie trzeba.
Tak.
Nie jestem pewien, ale dam ci znać, kiedy się czegoś dowiem.
Tak, zaufaj mi. Jestem bezpieczny.
Wiem.
Większość ludzi w mieście nie ma tyle szczęścia.
Też cię kocham.
Mrugaj, mrugaj gwiazdko moja
Jak…
Zostaw moje dziecko!
Wtorki z taco.
Hej! Dotarłeś.
- Hej. - Tak się cieszę, że cię widzę.
- Ja też. - Zatańczymy?
Myślałem, że nie zapytasz.
Cześć.
Ja…
Wiedziałem, że uderzył się w głowę, ale…
Wydawało się, że nic mu nie jest.
Bez problemu odwiózł nas do domu.
Powinienem wiedzieć.
Bardzo przepraszam. Powinienem wiedzieć. To mój przyjaciel.
To nie twoja wina. Nie obwiniaj się.
To po prostu cholerny pech.
Powinienem wiedzieć. Przepraszam.
Myślicie, że byłby zły, że pijemy jego zdrowie?
Nie.
Nie wydaje mi się.
- Nigdy nie oceniał mnie za drinka. - Serio?
Zabawne. Nie znam bardziej oceniającej osoby.
Oprócz ciebie, mamo. Wybacz.
Wierzcie mi, wiem o tym. Niczego nie lubił.
Kiedy porzucił zespół i zaczął uczyć,
a ja dalej ciągnęłam muzykę…
Zawsze miałam poczucie, że mnie za to ocenia.
Ale patrząc wstecz,
myślę, że na swój sposób się o mnie martwił.
Często to robił.
Martwił się o mnie.
Może nie chciał, żebym podjęła złą decyzję,
a potem obudziła się z poczuciem, że wybrałam złe życie
i że nie wiem, jak do tego doszło?
Zwykle nie mamy nawet wyboru. Tylko tak nam się wydaje.
Tak. Chyba dlatego nadal śpiewam.
Cóż, wypijmy za to.
Tak jest.
Uważam, że masz piękny głos.
- Naprawdę? - Absolutnie.
Dzięki, Ruthie.
Kochanie. Nie dziękuj mi. To prawda.
Na pewno ładniejszy niż te dziwne dźwięki i piknięcia,
- które Joshua umieszczał w piosenkach. - Co?
Te takie piknięcia.
- Pikanie… Jak to się nazywało? - Nie wiem.
Okej.
Wszystko dobrze.
PONIEDZIAŁEK 2 MARCA 2020
Dziesięć po ósmej. Wszyscy zjedli śniadanie?
Wciąż jesz. Nie spiesz się. Możemy zaczynać?
- W porządku. - Super.
Reszta też w porządku? Dobra forma? Ja mam dziś dobrą formę.
To będzie dobry dzień. Dużo zrobimy. Gotowi?
Ucieka kolejny dzień A ty bledniesz
- To już za nami - Za nami
Nie byłeś kimś, kto zostaje Tam, gdzie jego miejsce
Mówią, że miłość wymaga czasu
Ale czemu marnowałeś mój, kochanie?
Bądź uczciwy
Nie ma cię już tak długo
- Tak długo - Tak długo
- A ty bledniesz - To już za nami
Nie byłeś kimś, kto zostaje Tam, gdzie jego miejsce
Mówią, że miłość wymaga czasu
Ale czemu marnowałeś mój, kochanie?
- Bądź uczciwy - Bądź uczciwy
Nie ma cię już tak długo
- Tak długo - Tak długo
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK