Pan Corman
„W domu mojego Ojca jest wiele pokojów.
Gdyby tak nie było,
czy mówiłbym wam, że idę tam, by przygotować dla was miejsce?
A jeśli odejdę i przygotuję dla was miejsce,
wrócę i zabiorę was ze sobą…
abyście mogli być tam, gdzie ja”.
„Niech nie trwożą się wasze serca”.
- Nikt nie przyszedł. - Nie.
Myślałam, że przyjdzie więcej osób.
Ludzie go kochali, prawda?
Tak. Oczywiście. To przez lot i całą resztę.
Kurwa, mam żarcia dla stu osób.
Na pewno wszystko uda się zjeść.
Tak, dzięki.
Wiem, że odszedł, ale czuję się tak, jakby wciąż tu był.
Czemu miałoby go tu nie być?
Ciągle go szukam.
To zrozumiałe.
Czy jego ostatnia noc była… szczęśliwa?
Oczywiście.
Pod koniec, już po…
- Po bójce. To ma pani na myśli? - Tak.
Kupiliśmy sobie coś do jedzenia,
dużo żartował i…
Wydawał się szczęśliwy.
Ale czy na przyjęciu był szczęśliwy? Zadowolony z życia?
Tak.
Z kim rozmawiał na przyjęciu?
- Kilka ciosów jednak zadał, prawda? - Tak.
- Upadł i uderzył głową w ziemię? - Zgadza się.
- Jak długo tak leżał? - Kochanie.
To nie trwało długo. Od razu wstał.
- I nie zachowywał się inaczej? - Nie.
Nie zmieniły mu się źrenice?
- Nie zauważyłem. - Przestań.
- Chcę tylko zrozumieć, co się stało. - Chyba tego nie zrozumiemy.
VICTOR W PORZĄDKU?
Nie wiem, ile jeszcze pożyje.
Może was odwiedzimy.
Rodzice przy tym byli.
NIE
Siedział z nimi i oglądał telewizję.
Mówił, że chce iść na wykład Tony'ego Robbinsa,
kiedy przeniesie się do Kalifornii.
- Tak? - Tak.
Ciekawe, czy na niego dotarł.
Nie wiem. Nigdy o tym nie wspominał.
Jasne. Pewnie by wspomniał, gdyby to zrobił.
Pewnie tak. Fani Tony'ego Robbinsa sporo gadają o Tonym Robbinsie.
Zawsze chciał iść na wykład Tony'ego Robbinsa… ale już tego nie zrobi.
Tony Robbins to bardzo duży facet.
Wiem.
Był szczęściarzem, że miał w tobie przyjaciela.
- Od jak dawna… - Przepraszam. Ja po prostu…
Jasne.
Bardzo przepraszam.
Przepraszam.
Hej.
To dziwne.
Tak.
Nie chcę tam wracać.
Ja też nie.
Naprawdę będę za nim tęsknić.
Ja też.
Mój jedyny zweryfikowany kumpel.
Unikałeś mnie?
Nie wiedziałem, czy chcesz rozmawiać.
Nie wiedziałeś, czy sam tego chcesz i zwalasz to na mnie.
Okej, przepraszam.
W porządku. To ja przepraszam. Nie chcę być…
- Boże. - W porządku.
Nie. To pojebany dzień.
To fakt.
- Jak naprawdę zmarł? - Uderzył się w głowę.
- Myślisz, że naprawdę tak było? - Jak to?
Nie sądzisz, że się zabił?
Czemu tak mówisz?
Nie wiem. Przepraszam. To takie dziwne.
Takie nieprawdopodobne.
- Urazy głowy się zdarzają. - Nie.
Mówię o tym wszystkim.
Nie przyjaźniliśmy się w liceum,
jednocześnie przeprowadziliśmy się do Los Angeles.
Poznał cię przypadkiem.
Przedstawił nas sobie i zostaliśmy tym, czym byliśmy, jakkolwiek to nazwać.
I to wszystko dzięki niemu? Daxowi Petersonowi?
Z lekcji matematyki?
A teraz jestem na jego pogrzebie?
Co to ma, kurwa, być?
To musi coś znaczyć. To nie może być przypadek.
Myślę, że to przypadek.
Jasne.
- Wyszło słońce. - Dzięki Bogu.
- Na co patrzysz? - Na nic.
Na co?
Zwykle nie upinasz włosów.
Nie. To dobrze?
To tylko spostrzeżenie.
Jak w szkole?
Dobrze.
- I? - I co?
- Po prostu… - Czemu pytasz?
Jestem ciekawa.
Okej.
Prawdę mówiąc, uwielbiam to.
Bywa to frustrujące, ale budzę się każdego dnia
i wiem, co robię i dlaczego to robię.
To przyjemne uczucie.
To świetnie. Cieszę się, że to słyszę.
- Czyżby? - Tak.
- Musiałeś to mówić? - Co?
Robisz ze mnie okropną osobę.
- Nie chciałem… - Josh.
Jasne, że się cieszę. Chcę, żebyś był szczęśliwy.
Przepraszam.
- Wracasz dzisiaj? - Tak, mam lot o 22.00.
- Fajnie, znam to połączenie. - A ty?
Ja jutro.
Skoro tu jestem, odwiedzę rodziców.
À propos, powinnam już iść.
Obiecałam mamie, że zrobię zakupy.
Dobra. Pozdrów ich ode mnie.
Wpadnij, jeśli masz czas.
Chyba pojadę na lotnisko. Sprawdzę, czy nie ma wcześniejszego lotu.
Nie ma.
Tak, wiem.
Ostatni rok był naprawdę intensywny.
Cosmo cztery razy prawie umarł,
ale ona za każdym razem go operuje,
a on żyje dalej.
- To nie okrutne? - Nie, potrzebuje go.
Czy dla kota nie byłoby lepiej, gdyby pozwoliło mu się…
Rozumiem. Ale jest całym jej światem.
Jest dla niej wszystkim.
A co z Frankiem?
Szkoda mi jej.
To bardzo smutna kobieta. Naprawdę.
Tak strasznie kocha tego kota.
Na myśl o tym, że mogłaby się obudzić, a Cosmo…
- O Boże. - Już dobrze.
- Przepraszam. - W porządku.
Co za ulga.
Też powinieneś. Popłacz sobie.
Nie trzeba.
Dobrze by ci to zrobiło.
Nie potrafiłbym, nawet, gdybym chciał.
Przepraszam. Widziałam, co się stało.
Nic pani nie jest? Narzuca się pani?
Tak.
Wezwać kogoś?
Może.
To nie jest śmieszne.
Najwyraźniej jest.
Twoja twarz.
Dlatego zawsze chciałam stąd wyjechać.
Nie mają poczucia humoru.
Ten dowcip nie zostałby lepiej przyjęty w Los Angeles.
Tobie się podobał. Więc…
- Spotykasz się z kimś? - Nie chcę o tym rozmawiać.
Daj spokój. Oboje o tym myśleliśmy.
Wolę o tym myśleć i o tym nie rozmawiać.
Dokąd jedziemy?
Ostatni przystanek. Jej ukochany sklep z owocami.
Jestem głodny. Mogłem coś wcześniej zjeść.
Było tam jedzenia na sto osób.
Wiem. Słyszałem.
- Rozmawiałaś z jego matką? - Tak.
To smutne.
Z tyłu są krakersy. Cheryl musi mieć swoje krakersy.
- Mogę trochę? - Tak.
Czemu jest tyle smutnych matek? Co to oznacza?
To nic nie oznacza.
Co u Ruth?
W porządku.
Jest zblokowana.
Zblokowana?
O cholera.
- Chcesz? - Bałaganisz, co?
Potem je podniosę.
Z nikim się nie spotykam.
- Co? - Z nikim się nie spotykam.
Okej.
Było trochę prawie-randkowania.
Tak.
Też to miałem.
To żałosne. Nikt mnie nie lubi.
Myślałam, że będziesz rozrywany na apkach. Jesteś niezagrażający.
- Dzięki. - Spoko.
- Często mnie z kimś parują. - Widzisz?
Ale większość tych osób w ogóle nie odpisuje.
Z tamtym coś nie tak?
Nie nadaje się. Jak to „osób”?
- Kobiet. - Tylko sprawdzałam.
Nie wiem, czy dobrze jest mieć niezliczone opcje.
- A co z tamtym? - Którym?
- Tym, które właśnie odłożyłaś. - O nie.
ŚWIEŻE OWOCE I WARZYWA
Serio? Zajebiście.
Jestem strasznie nakręcona. Feedback był świetny.
Wezmę parę miesięcy wolnego w Covell i ruszę w trasę.
- Rany! - Kupiłam gównianą furgonetkę.
Ma działające wycieraczki.
Przydałyby nam się.
O tak. Ale wtedy nie spędzilibyśmy tamtego weekendu w Austin
z Gabrielem i Eleną.
- Gabriel i Elena. - Tak, te świry.
Wątpię, czy w ogóle lubili naszą muzykę.
Myślę, że lubili.
Po prostu bardzo lubili też nasze ciała.
Uważasz, że powinniśmy byli to zrobić.
- Owszem. Tak. - Nie mógłbym.
Jesteś homofobem.
To, że nie chcę uprawiać seksu z facetem, to nie homofobia.
- Nie uprawiałbyś z nim seksu. - Chyba to planował.
- Nie, chciał patrzeć. - Na ciebie i na mnie?
I na nią.
Serio?
- Tak mi się wydawało. - Kurwa.
- To nie było dla mnie jasne. - O rany, spieprzyłeś to.
Ale gratuluję albumu. To świetnie.
Dziękuję.
Trochę to trwało, ale…
Chyba znalazłam własny styl, wiesz?
Muszę przyjść, gdy będziesz grała w okolicy.
Koniecznie. Proszę.
A co z tobą? Grasz?
- Nie musimy o tym rozmawiać. - Nie, w porządku. Gram.
- Tak? - Wiesz, ja zawsze gram.
Jasne. Wiem.
Przepraszam, mówiłeś, że już nie grasz.
To było dawno temu. Zaraz po naszym rozstaniu.
Okej.
Tak, trochę…
pracowałem nad czymś.
Tak? Co to takiego?
Hej. W porządku?
Tak, przepraszam.
- To były po prostu stresujące dni. - Tak.
Przepraszam. Byłem…
Miewam ostatnio stany lękowe.
W porządku.
Wybacz. Chyba…
- pójdę to rozchodzić. - Dobra.
Wyładujemy rzeczy i odwiozę cię na lotnisko.
O nie… Nie musisz tego robić.
Chcę.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też dobrze widzieć.
Josh?
O Boże. To ty?
Cześć, Cheryl.
Wysiadaj i mnie przytul!
Nie. Mamo, wyładujemy tylko rzeczy
- i odwożę Josha na lotnisko. - Nie.
Frank! Przyjechał Josh!
Te jabłka są beznadziejne.
Trzeba sprawdzić, zanim wrzucisz do torby.
- Przestań. - Nie słuchaj jej.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
- W końcu się zestarzałeś. - Zamknij się.
Wie, o co mi chodzi. Nie jesteś tak naprawdę stary.
Masz przed sobą całe życie. Nie to, co ja.
- Z ostatniej chwili. - Co znowu?
O tym właśnie mówię.
Świat płonie, a my żyjemy, jakby nigdy nic.
Słyszycie, z czym się zmagam?
Czujesz? Strasznie cuchnie.
Dwadzieścia cztery godziny na dobę.
Co u Cosmo?
Źle. Ale trzyma się, jest dzielny.
Dziękuję, że pytasz.
Boże, tęskniłam za tobą.
Mamo.
Ja też, Cheryl.
- Mamo. - Naprawdę tęskniłam.
Szkoda, że musiało do tego dojść, żebym znów cię zobaczyła.
To straszne. Ciągle myślę o jego matce.
Tak.
- Co ci przygotować? - Musimy jechać.
Josh nie przyjechał tylko po to, żeby nic nie dostać.
Na co masz ochotę?
- Masz polewę do owoców? - No nie.
Znasz mnie. Zawsze.
- Nie chcesz tego. - Zdecydowanie chcę.
Zawsze kochał moją polewę.
Pyszne.
Czasem wyjadam ją łyżką.
- Prawda, Frank? - Owszem.
Pamiętasz, jak poznałeś składniki?
Znowu to robimy?
To zabawne. Co powiedziałeś?
Topiony ser i bita śmietana w sprayu. Jak dwie złe rzeczy dają tak dobry efekt?
Potrzebuję więcej wina.
Nie tęsknię za pracą. Tylko za wspólnotą.
Bywam samotna. A wiadomości są strasznie smutne.
Musimy się trzymać razem, bo mamy tylko siebie.
Jeśli zostaniemy sami, będzie po nas.
Jak w waszej piosence. Była taka słodka.
- Pamiętasz tę, którą lubiłam? - Tę, którą lubiła.
Może jej posłuchamy?
- Nie słuchajmy jej. - No już. Jest świetna.
Powinna przynieść wam sukces.
Mamo. Nie.
- Oto i ona. - Mamo. Proszę.
Który to kawałek, Josh?
Siódmy. Ale Megan ma rację.
Nie powinniśmy tego słuchać.
Uwielbiam ją. Od razu wciąga.
Ucieka kolejny dzień A ty bledniesz
Masz piękny głos, Meggie. Odkąd byłaś dzieckiem.
Mówią, że miłość wymaga czasu Ale czemu marnowałeś mój, kochanie?
Bądź uczciwy
Czemu nie mogliście tego jakoś poukładać?
Mamo, do kurwy nędzy!
Nie wierzę, że to robisz.
Nie rozumiem jej.
Trudno jest się słyszeć.
Zawsze mówi, że nie wspieram jej kariery,
ale wścieka się, kiedy puszczam jej muzykę.
To jej stara muzyka.
To wszystko, co ma.
To znaczy…
Wiecznie mówi o tym nowym albumie.
O, pracuje nad nim, o, skończyła.
O, jednak nie skończyła. O, niedługo posłuchasz.
Ale nigdy nie dała mi posłuchać. Ile czasu już minęło?
Nawet nie wiem.
Martwię się o nią.
Ma 31 lat i…
W przypadku kobiety…
Nie można wiecznie pracować za barem.
Ty postąpiłeś rozsądnie.
Mówiłam jej, że powinna wreszcie za ciebie wyjść.
Że nie możecie wiecznie być zaręczeni.
Tak do siebie pasowaliście.
Cholera. Nic ci nie jest?
Sprzątnę to.
Chryste, co z tobą?
- To nie moja wina. - A czyja to, kurwa, wina.
- Proszę. - Nie musisz tego robić.
Zajmiemy się tym z Frankiem.
Coś ty zjadła na obiad?
Pomóż mi!
- Josh, nie. - Nie ma sprawy.
Zostaw. To obrzydliwe.
Fakt. Zaraz się zrzygam.
Zamknij się!
Tak?
Hej.
Twoja mama zwymiotowała sosem do owoców.
- Co? - Wybacz. To nie jest śmieszne.
No tak.
Nie w toalecie. Zwymiotowała na siebie,
stół, podłogę i wszystko w okolicy.
- O Boże. - Tak.
- O Boże. - Przynajmniej twój tata się obudził.
Tak, to dobrze.
Nie.
Zmarł Dax.
Nie możemy się pogubić.
A jeśli się nie pogubiliśmy?
Nie mogę do tego wrócić.
Dobra.
Dlaczego odeszłaś?
Nie róbmy tego teraz.
Powiedz mi to prosto w twarz.
Już mówiłam. Wiele razy, Josh.
Ty pierwszy mnie zostawiłeś.
Naprawdę. To ty postanowiłeś się poddać,
porzucić wszystko, co budowaliśmy przez sześć lat.
- Nie rozmawiałeś ze mną o tym. - O czym ty mówisz?
W kółko rozmawialiśmy o tym, co wspólnie budujemy.
A potem przestałeś to robić.
Oznajmiłeś, że to koniec zespołu.
- Koniec. - To był koniec.
Jeśli myślisz, że ten zespół miał jakąś przyszłość,
to się łudzisz.
Jasne.
Przepraszam. Wierz mi, też tego nie chciałem.
Ale w pewnym momencie…
Mówiliśmy, że czas dorosnąć.
Że chcemy założyć rodzinę.
Robiłem to, co uważałem za konieczne, żeby tak się stało.
A kiedy to zrobiłem…
już mnie nie chciałaś.
Nie chciałaś być z normalnym facetem, który ma pracę.
Nie rób tego.
Nie rób ze mnie jakiejś podłej, pustej laski.
Odeszłam nie dlatego, że zostałeś nauczycielem.
Myślałam, że robię to, co kocham, z mężczyzną, którego kocham.
Kochałam.
Ale widocznie się łudziłam.
Nie to miałem na myśli.
Próbowałem robić to, co dla nas najlepsze.
Nie. Próbowałeś robić to, co najlepsze dla ciebie.
A kiedy ja starałam się pracować dalej i ciągnąć to sama,
bez pomocy, sprawiałeś, że czułam się taka malutka.
Jak durna dziewczynka, która w przeciwieństwie do mężczyzny,
nie dostrzega tego, co oczywiste.
Nigdy tak nie mówiłem.
- Wiem. - Nie mówiłem tak.
Byłeś taki pewny, że masz rację.
Twój sposób patrzenia na świat
to jedyny, który może istnieć.
Nadal myślisz, że miałeś rację. Spójrz na siebie.
Myślisz o tym w tej chwili.
Wiesz, jak to boli?
Osoba, którą kochasz, powinna w ciebie wierzyć.
A ty nigdy we mnie nie wierzyłeś. Nie wierzyłeś, że mi się uda.
Nie wierzę, że komukolwiek się uda.
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK