Witam.
Proszę.
Będę wdzięczny.
- Dzięki. - Proszę.
Więc mówię: „Okej. Słuchaj. Nie możesz mnie tak traktować”.
Tak. Nie. Dokładnie. I mówię: „Jesteśmy dorosłe,
ale jedna z nas zachowuje się jak dziecko”.
Nie moja wina, że nie znosi swojego życia.
Musi się ogarnąć i przestać się na mnie wyżywać.
Zamówiłam sałatkę bez cebuli. Powinna być bez cebuli.
To się musi wydarzyć w tej chwili.
- Wiem. - Proszę.
Naprawdę nie potrzebowałam tej interakcji akurat dziś.
Miłego…
Jebany.
O Boże, Victor.
Przepraszam. Nie chciałem pani przestraszyć.
Mam zajęte ręce. Możesz to postawić.
Jasne. Zajmę się tym. Pewnie.
Idziesz na mecz Dodgersów w weekend?
Miałem bilety,
- ale je oddałem. - Co? Naprawdę?
Tak. Ostatnio moją córkę średnio to kręciło.
Lubiła to, ale jej przeszło… Porobimy coś innego.
- W porządku. - Ile ma lat?
- Trzynaście. - Nastolatki są trudne.
- Będzie lepiej? - Nie mam pojęcia.
Moja córka mieszka z ojcem, ze mną mieszka jej brat
i to jego naprawdę nie znoszę.
- Okej. - Myślałam…
- Na razie. Do zobaczenia. - Dobra.
Miłego weekendu.
Victor, za dużo szczerości?
Nie, w porządku. Idealna dawka szczerości.
- Tak. Na razie. - Pa.
Chcesz przejechać się ze mną
Na trzech kołach W Chevrolecie o złotych felgach
Czemu tak żyję? Hej, to pewnie przez kasę!
Jeśli chcesz się ze mną zjarać Wypalić blanta na tylnym siedzeniu Benza
Pan Morales
Czemu tak się czuję? Hej, to pewnie przez kasę!
- Stary. - Siema.
- Co tu się dzieje? Sos boloński? - Nie.
- Mój specjalny sos do lasagne. - Jezu. Serio?
- Możesz nie wymawiać Jego imienia? - Wybacz.
- Jutro przyjdzie Gabi. - Teraz jej nie ma.
Ale może ci się wymsknąć.
- Czekaj. To dla Gabi? - Tak.
Przychodzi dopiero jutro.
Tak. Ale już nie lubi ze mną gotować,
więc tracimy tak czas.
- Uznałem, że zrobię to dzień wcześniej. - I co?
Ugotujesz to wszystko i wstawisz do lodówki?
Co?
Możesz zjeść trochę jutro.
Gdyby przesunąć moją porcję…
Co to za negocjacje?
- Co z tobą? - Byłaby świeża…
- Wypierdalaj z mojej kuchni. - Dobra.
O cholera.
Kurwa.
- Hola. - Hej.
Gabi, jest tata!
O rany, niezła panterka.
To nie panterka.
Chodziło mi o to, że dobrze wyglądasz…
Gaba Gaba, co tam?
Zostawisz mnie z niczym? Halo?
O co chodzi?
Wczoraj grupa dziewczyn spała u Adriany.
Jej nie zaproszono.
- Czemu nie? - Nie wiem.
Było tak cały dzień.
O nie. Musisz włożyć coś innego.
- Czemu? - Gabi, posłuchaj matki.
- Jest w porządku. - Oj.
- Powodzenia. - Tak.
Na co masz ochotę?
Mówiłam, nie jestem głodna.
Wiem, ale jest pora lunchu. Musisz coś zjeść.
To, że jest pora lunchu, nie znaczy, że muszę być głodna.
Wsłuchuję się w swoje ciało.
Okej. W swoje cia… Dobra.
Może kupię ci coś teraz,
a ty zjesz później, kiedy zgłodniejesz?
- Pikantny kurczak? - Mają coś wegańskiego?
Jesteś teraz weganką?
Nie jestem, ale jem wegańskie jedzenie.
Nie jesteś weganką. Ostatnio jadłaś hot doga.
Był ohydny. Brzuch bolał mnie przez trzy dni.
Bolał, bo się nieregularnie wypróżniasz.
- Przestań. - Zawsze tak miałaś.
Przestań. Nie jestem głodna.
- Możemy jechać? - To drive-through.
Przede mną stoi auto, za mną też, tu krawężnik,
tam wielkie menu.
- Dokąd mam jechać? - I musimy tu siedzieć?
Kupię sobie kanapkę z pikantnym kurczakiem,
a potem możesz robić, co zechcesz.
Co ty na to? Może być?
W porządku? Tak.
Przynajmniej się wypróżniam.
Hej.
- W porządku? - Tak.
Co robisz?
Wyglądam przez okno.
- Jest Gabi. - Dobra.
- Czy mam… Dobra. - W porządku. Hej, Gabi.
Hej.
Odłóż rzeczy. Zabieram cię na wycieczkę.
Nie mogę. Mam dużo lekcji.
Zawsze to mówisz, po czym gadasz przez telefon.
I robię lekcje.
Potrzebujesz powietrza. Ludzie go potrzebują.
Tu mam powietrze.
- Ładnie, co? - W miarę.
- Będzie jeszcze ładniej. - Kiedy?
Niedługo.
Czemu nie poszliśmy na mecz Dodgersów?
Poważnie?
- Ostatnio mówiłaś, że to beznadzieja. - Nie mówiłam.
Powiedziałaś: „Więcej nie przyjdę”.
Nieważne. Mogę zawrócić w każdej chwili.
Dawaj. Nie jesteś weganką?
Powinnaś się cieszyć z ruchu.
- Nie? - To stereotyp.
Wszystko w porządku?
Hej, możesz to zrobić później?
- Nie mogę. - Weź, jesteśmy na łonie natury.
Hej, cokolwiek to jest,
- na pewno może poczekać… - Nie może.
To moi znajomi, nie twoi.
Przykro mi, ale nie wiesz, o czym mówisz.
Też mam znajomych.
- To nie to samo. - Ale pamiętam, jak to było.
Na pewno było inaczej.
Tak, ale założę się, że i podobnie.
Wiem, jakie bywają dziewczyny.
- Serio? - Tak.
Dobra. Jakie?
Naprawdę wredne. Zwłaszcza wobec siebie.
Nieważne.
Mija, gdybyś czuła się wykluczona, wiesz,
że możesz na mnie liczyć, prawda?
Zawsze będę przy tobie.
Wiesz? Nigdzie się nie wybieram.
Mama mówiła ci o Adrianie? Czemu? Jest taka głupia.
Hej. Nie mów tak o mamie. Rozumiesz?
Dobra. Wystarczy. Dawaj telefon.
- Nie. Tato, muszę to zrobić. - Grzecznie prosiłem.
- Nie musisz. Daj telefon. - Nie.
- Potem ci oddam. - Puszczaj.
Dawaj telefon.
Mija, płacę za niego, więc go oddaj.
Zabieraj, kurwa, łapska!
Posłuchaj. To nie ma znaczenia.
Myślisz, że ma, bo nie rozstajesz się z telefonem.
Odpuść na jeden dzień, a poczujesz się dużo lepiej.
Zaufaj mi.
Jesteś taki stary.
Miałam po prostu wizję. I próbowałam ją zrealizować.
Próbowałam szerzyć przy tym miłość.
Kocham was. Naprawdę.
Dobra.
Żegnajcie.
Rozumiesz, o co mi chodzi?
W pewnej chwili totalnie udawała.
- Nie o to chodzi. - Tak jakoś w połowie.
Czułaś? Za mocno pociągała nosem.
- Tato, słuchaj. - Co?
Po opublikowaniu tego
- straciła 75 tysięcy subskrybentów. - Jasne.
A nie mogła być w tej fabryce w Chinach
i upewnić się, że w szminkach nie ma rtęci.
To właściwie nie jej wina.
Ale wszyscy ją atakują
i nie wiedzą, jak ciężko pracuje.
- A ty wiesz? - Tak.
Wstaje o 6.30, dwie godziny robi fryzurę i makijaż.
Potem sama wszystko nagrywa i montuje.
To nie fair. Wystarczy jeden drobiazg i cała społeczność
obraca się przeciwko niej.
To nie drobiazg. Sprzedawała zatrute kosmetyki, nie?
To bardzo niebezpieczne. Powinni jej to wytykać.
- Boże. Mówisz poważnie? - Tak.
Wspierała tyle osób w trudnych chwilach,
a jej nikt nie chce wesprzeć?
- Nie musisz tak reagować. - Jak?
Emocjonalnie. To tylko moje zdanie.
- Zawsze to robisz. - Co?
- Sprawiasz, że mi głupio, bo coś lubię. - Daj spokój.
- Nie o to mi chodziło. - Nieważne.
Dobra.
Może się już położymy?
- Chodźmy spać. - Dobra.
Chodź.
Pooglądam telewizję. Nie jestem zmęczona.
Daj spokój. Minęła twoja pora spania.
- Moja pora spania? - Późno już. Chodź.
- Jest sobota. - Odpuść, byłem na luzie.
Mama nie pozwoliłaby ci tyle siedzieć.
- Nie chodzi o nią. - Możesz po prostu wstać?
- Nie. - Nie będę się w to bawił.
Proszę, wstań. Jestem zmęczony.
Nie pozwolę ci spać na kanapie. Tak nie można. Dziękuję.
Boże. Dlaczego to takie trudne?
Tak… Hej.
To nic takiego. Kogo to obchodzi?
Po prostu obrócimy ją na drugą stronę.
Widzisz? Patrz,
- plama po pizzy. - Mam to gdzieś.
Wiem, nie lubisz gadać ze mną o fizjologii.
- Tato. - Takie wypadki to norma.
Przestań mówić.
Moja dziewczyna z liceum ciągle je miała.
Zamknij się, dobra?
Nawet nie chciałam tu być w ten weekend. Mama mnie zmusiła.
Dobra,
co byś robiła inaczej u mamy?
Spałabym we własnym łóżku i używałabym termoforu mamy.
Nie mamy termoforu, ale możemy zrobić własny.
- O Boże. - Nie. Zobaczysz.
Zaczekaj tu.
Sekunda.
STADION DODGERSÓW
Podgrzałem ręcznik. To jak termofor.
Nie chcę go.
Zadziała tak samo, obiecuję.
- Nie zadziała tak samo. - Nawet nie spróbowałaś.
Możesz sobie pójść?
Mogę coś jeszcze dla ciebie zrobić?
Dobra.
DLA GABI
- W porządku? - Mam skurcze.
- Ci kolesie mają termofor? - Jasne, że nie.
Wiesz co? Mam coś, co mi pomaga.
Mogę ci pokazać.
Naprawdę?
To twój pokój?
To pokój mojego taty, śpię tu, kiedy go odwiedzam.
On śpi wtedy na kanapie.
Nie patrz na te głupoty na ścianach.
Zobaczysz. To zmniejszy napięcie.
Boże. Już to czuję.
To dobrze.
Cześć.
Nie chciałem przeszkadzać.
- Tato, to Caroline. - Cześć. Jestem Victor.
Cześć. Jestem znajomą…
O Boże.
Josha?
Tak.
Też ciągle zapominam jego imię. W porządku.
Weszła do łazienki, kiedy tam byłam.
Pokazała mi, czego nauczyła się na lekcjach tańca.
To naprawdę pomaga na skurcze.
Chciał, żebym użyła ciepłego ręcznika, bo nie ma termoforu.
Też tak robiłam i to działa.
To całkiem przyjemnie wygląda.
- Mogę do was… dołączyć? - Jasne. Chodź.
To zdrowe na kręgosłup lędźwiowy.
Zobaczmy.
- Wsuń się. - Dobra.
O Boże. Rzeczywiście.
Od jak dawna znasz Josha?
Zaczęliśmy gadać w zeszłym tygodniu.
- Gadać? - Pisać SMS-y.
Nadal będziecie pisać?
Prawdę mówiąc, raczej nie.
Nieudany seks?
Hej.
Pospieszysz się? Nie chcę się spóźnić.
Gabi?
- Już prawie. - Dobra, dzięki.
Z dziesięć minut.
Skąd masz nowe buty?
Co?
Daj spokój. Air Jordany. Skąd je masz?
Grzebałeś mi w rzeczach?
Miałaś cały weekend nową parę butów
i ani razu ich nie włożyłaś.
O co chodzi?
O nic. Są moje.
Wiem, że mama nie kupiłaby ci butów za 120 $.
Niemożliwe. Więc skąd je masz?
Pożyczyłam je, okej?
Skąd ten defensywny ton, skoro je pożyczyłaś?
- Po prostu. - Co jest?
Nie ufasz mi.
Nie. To nieprawda. Ufam ci.
Ale ufam, że zawsze będziesz mówiła prawdę.
Pożyczyłam je od Adriany. Zamierzałam je oddać.
Po zrobieniu fotki zamierzałam je oddać.
Chciałam tylko zrobić ładną fotkę dla Vincenta.
Dobra.
Cholera. Naprawdę nie możesz mi powiedzieć,
że potrzebujesz nowych butów?
- Bierzesz to do siebie? - Nie. Chodzi o ciebie.
Ukradłaś je koleżance.
Zamierzałam je oddać.
Tak, ale to jest właśnie najgorsze.
Chciałaś mieć buty, żeby zwrócić uwagę chłopaka?
To absurd.
- Nic nie rozumiesz. - Wszystko rozumiem.
- Tak samo, jak rozumiem, że… - Tak. Wiem.
Już to słyszałam.
Jestem wspaniała i urocza, dlatego spodobam się chłopakowi.
- Tak. - Tak, nie.
Nie to chciałem powiedzieć.
Cały weekend zachowujesz się nieznośnie,
a teraz okazujesz się jeszcze małą złodziejką?
Przynajmniej wiem, że nie będę kurierką,
której nie stać na własne mieszkanie.
Jestem dumny ze swojej pracy.
Rozumiesz?
Jestem w niej cholernie dobry.
A mieszkam z Joshem po to,
żeby zapewnić ci wszystko, czego ci trzeba.
Uważasz, że moje życie jest smutne.
Nie, mija. To nie tak.
Jeśli myślisz, że do dobrego życia
niezbędne są Air Jordany…
życie mocno cię rozczaruje.
Radujmy się, bracia
Kochamy dziś siebie Ponieważ On zmartwychwstał
Zmartwychwstał
Alleluja
Zmartwychwstał
- Wszystko masz? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Dobra.
Hej. Hola.
Jak ci minął weekend?
Żadnego „cześć”? Nic?
Ukradłam Adrianie Air Jordany.
- W ten weekend? - Wcześniej.
Czyli to dlatego.
W kościele opracowałam plan.
Mogę wykonywać dla was drobne prace i zajmować się Jessicą,
aż zbiorę pieniądze i odkupię jej Jordany.
Dobry początek, ale masz też szlaban na miesiąc.
Szlaban? Nikt już nie daje szlabanów.
Ciągle mówisz o dzieciakach ze szlabanem.
- Pieprzyć to. - Hej!
Mów tak dalej, a będą dwa miesiące. Jasne?
Czyli teraz współpracujecie.
Szkoda, że nie robiliście tego jako małżeństwo.
- Dwa miesiące! - Gabi.
- Skąd to całe gówno? - Może od was.
Jesteście niby tacy świetni? Umawiasz się z żonatym.
A u ciebie nocuje jakaś dziwna kobieta.
Serio. Nie macie pojęcia, co robicie.
- To nie moja dziwna kobieta. - Richard…
- Są prawie rozwiedzeni… - To dziewczyna Josha.
- Nie, żeby do niego należała… - Nie wiem, czemu…
Nie musisz mi się tłumaczyć.
Czemu nas do tego zmusza?
- Twoja córka. - Jest twoja.
- Na pewno? - Tak. Jest twoja.
Wszystko spieprzyliśmy?
- Nie wszystko. Nie. - Na pewno?
Może trochę.
- Jesteśmy lepsi niż większość ludzi. - Niż nasi rodzice.
- Niż twoi rodzice. - Hej.
Co? Mówiłaś coś?
- Coś słyszałam. - Nie. To tylko mój akcent.
- Słuchaj, muszę… Tak. - Nie zatrzymuję cię. Leć.
Powodzenia. Widzimy się za parę tygodni.
Dobra.
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK