Γεια.
Ορίστε.
Αν μπορείτε.
-Ευχαριστώ. -Ναι.
Οπότε λέω "Εντάξει. Κοίτα να δεις. Δεν μπορείς να μου φέρεσαι έτσι".
Ναι, όχι. Ακριβώς. Λέω "Είμαστε μεγάλοι άνθρωποι,
αλλά ο ένας μας φέρεται σαν μικρό παιδί".
Δεν φταίω εγώ που μισεί τη ζωή της.
Να αναλαμβάνει τις ευθύνες της και να μην ξεσπάει σ' εμένα. Ναι.
Ζήτησα σαλάτα χωρίς κρεμμύδι. Δεν έπρεπε να έχει κρεμμύδι.
Έπρεπε να γίνει αμέσως αυτό.
-Το ξέρω. -Ορίστε.
Και πραγματικά δεν ήθελα αυτήν τη συζήτηση, ειδικά σήμερα.
Έχετε ένα…
Γαμώ το…
Θεέ μου, Βίκτορ.
Συγγνώμη. Δεν ήθελα να σας τρομάξω.
Δεν έχω χέρι. Άφησέ το κάτω.
Περάστε. Θα το φροντίσω. Όλα καλά.
Θα πας να δεις τους Ντότζερς;
Βασικά, είχα εισιτήρια,
-αλλά τα έδωσα. -Τι; Αλήθεια;
Ναι, η κόρη μου δεν τρελάθηκε την τελευταία φορά.
Παλιά τρελαινόταν, αλλά όχι πια. Θα κάνουμε κάτι άλλο.
-Δεν πειράζει. Ναι. -Πόσο είναι;
-Δεκατριών. -Δύσκολη η εφηβεία.
-Θα περάσει; -Πού να ξέρω;
Η κόρη μου ζει με τον πατέρα της. Ο αδερφός της ζει μ' εμένα.
Και δεν τον χωνεύω καθόλου.
-Μάλιστα. -Ήμουν…
-Γεια. Τα λέμε. -Ναι. Εντάξει.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Βίκτορ, μήπως το παρασοβάρεψα;
Ήσασταν μια χαρά. Όχι. Όσο σοβαρό χρειαζόταν.
-Ναι. Γεια. -Γεια.
Ο ΑΡΤΟΥΡΟ ΚΑΣΤΡΟ ΣΤΟ
Λ.Α.
Αν θες να έρθεις μαζί μου
Θα κάνουμε σούζες με την κούρσα
Γιατί να ζω έτσι; Θα φταίνε τα λεφτά!
Αν θες να φτιαχτούμε παρέα Κάνε έναν μπάφο στο πίσω κάθισμα
Ο κύριος Μοράλες
Γιατί να νιώθω έτσι; Θα φταίνε τα λεφτά!
Φίλε.
-Τι γίνεται; Μπολονέζ κάνεις; -Όχι, κύριε.
-Είναι η σάλτσα μου για λαζάνια. -Χριστέ μου. Αλήθεια;
-Γίνεται να μη λες το όνομά Του; -Σόρι.
-Έρχεται η Γκάμπι αύριο. -Δεν ήρθε ακόμα.
Όχι, μα μπορεί να σου ξεφύγει.
-Ναι, κάτσε. Για την Γκάμπι μαγειρεύεις; -Ναι.
Αλλά έρχεται αύριο.
Ναι. Αλλά δεν θέλει πια να μαγειρεύουμε μαζί,
και θα χάσω χρόνο από εκείνη.
-Σκέφτηκα να μαγειρέψω από πριν. -Και τι θα κάνεις;
Θα το βάλεις στο ψυγείο;
Τι;
Μπορείς να φας αύριο, μετά από εκείνη.
Λέω απλώς ότι αν πάρω τη μερίδα μου…
Τι σόι διαπραγμάτευση είναι αυτή;
-Τι έπαθες; -Είναι φρέσκο…
-Τσακίσου από την κουζίνα μου. -Καλά.
Γαμώτο.
-Hola. -Γεια.
Γκάμπι, ήρθε ο μπαμπάς!
Θυμίζει πολύ ζούγκλα το ρούχο σου.
Δεν θυμίζει ζούγκλα.
Όχι, είσαι όμορφη, αυτό ήθελα να…
Τι γίνεται, Γκάμπα Γκάμπα;
Θα μ' αφήσεις έτσι; Ναι;
Τι συμβαίνει;
Κάτι κορίτσια κοιμήθηκαν στην Αντριάνα χθες.
Και δεν την κάλεσαν.
-Γιατί; -Δεν ξέρω.
Έτσι είναι όλη μέρα.
Όχι. Βάλε κάτι άλλο.
-Γιατί; -Γκάμπι, άκου τι λέει η μαμά.
Μια χαρά είμαι.
-Καλή τύχη. -Ναι.
Τι θέλεις;
Δεν πεινάω, είπα.
Το ξέρω, αλλά είναι μεσημέρι. Κάτι δεν πρέπει να φας;
Καλά, επειδή είναι μεσημέρι, δεν σημαίνει ότι πεινάω κιόλας.
Προσπαθώ να ακούω το σώμα μου.
Μάλιστα. Το σώ… Καλά.
Να σου πάρω κάτι τώρα
και να το φας όταν πεινάσεις αργότερα;
-Θες πικάντικο κοτόπουλο; -Έχουν τίποτα βίγκαν;
Τι; Έγινες βίγκαν;
Δεν έγινα βίγκαν. Κάνω βίγκαν διατροφή.
Μα δεν είσαι βίγκαν. Την περασμένη φορά έφαγες χοτ ντογκ.
Ναι, κι ήταν χάλια. Πονούσε το στομάχι μου τρεις μέρες.
Πονούσε επειδή δεν πας τουαλέτα.
-Σταμάτα. -Πάντα το είχες αυτό.
Μη μιλάς άλλο. Δεν πεινάω.
-Φεύγουμε; -Είμαστε με το αυτοκίνητο.
Εντάξει; Έχω αμάξι μπροστά και πίσω μου, το πεζοδρόμιο κι ένα τεράστιο μενού.
-Πού θες να πάω; -Και θα μείνουμε εδώ;
Θα πάρω ένα σάντουιτς με πικάντικο κοτόπουλο
κι εσύ κάνε ό,τι θες.
Πώς σου φαίνεται; Συμφωνείς;
Τέλεια; Τέλεια.
Εγώ τουλάχιστον κάνω κακά.
Γεια.
-Είσαι καλά; -Ναι.
Τι κάνεις;
Χαζεύω από το παράθυρο.
-Ήρθε η Γκάμπι. -Εντάξει.
-Θες να… Καλά. -Είμαι καλά. Γεια σου, Γκάμπι.
Γεια.
Λοιπόν. Άσε τα πράγματά σου. Θα πάμε πεζοπορία.
Δεν μπορώ. Έχω διάβασμα.
Πάντα έτσι λες και μετά μιλάς με τους φίλους σου.
Διαβάζουμε μαζί.
Πρέπει να πάρεις λίγο αέρα. Όπως όλοι οι άνθρωποι.
Αέρα έχει κι εδώ. Έχω αέρα.
-Ωραία δεν είναι; -Ξέρω 'γώ;
-Πιο μετά είναι πιο ωραία. -Πότε;
Σε λίγο.
Γιατί δεν πήγαμε στους Ντότζερς;
Σοβαρολογείς;
-Πριν δυο βδομάδες είπες ότι ήταν χάλια. -Δεν είπα αυτό.
Είπες επί λέξει "Δεν θέλω να ξανάρθω εδώ".
Τέλος πάντων. Όποτε θες, επιστρέφουμε.
Έλα τώρα. Βίγκαν δεν είσαι;
Θα 'πρεπε να σου αρέσει η άσκηση.
-Όχι; -Πολύ στερεοτυπικό αυτό.
Όλα καλά;
Δεν μπορεί να περιμένει αυτό;
-Όχι. -Έλα τώρα. Είμαστε στη φύση. Έλα.
-Ό,τι κι αν είναι μπορεί να περιμένει… -Δεν μπορεί.
Δικοί μου φίλοι είναι.
Συγγνώμη, αλλά δεν ξέρεις τι λες.
Καλά. Έχω κι εγώ φίλους, ξέρεις.
-Δεν είναι καθόλου το ίδιο. -Ναι, αλλά θυμάμαι πώς ήταν.
Θα ήταν αλλιώς τότε.
Θα ήταν, αλλά θα ήταν και το ίδιο.
Ξέρω πώς είναι τα κορίτσια.
-Αλήθεια; -Ναι.
Ωραία. Πώς είναι;
Πολύ κακιασμένα. Ειδικά μεταξύ τους.
Τέλος πάντων.
Αν νιώσεις ποτέ παραγκωνισμένη,
είμαι δίπλα σου, ναι;
Πάντα θα είμαι δίπλα σου.
Εντάξει; Πάντα. Δεν πάω πουθενά.
Σου είπε η μαμά για την Αντριάνα; Γιατί σ' το είπε; Τι χαζή που είναι.
Μη λες έτσι τη μάνα σου. Ακούς;
Καλά. Αρκετά. Φέρε το κινητό.
-Όχι. Πρέπει να απαντήσω. -Σ' το ζήτησα ευγενικά.
-Δεν πρέπει. Φέρ' το. -Όχι.
-Θα σ' το δώσω μετά. -Άσ' το.
Δώσε μου το κινητό.
Εγώ το πληρώνω, δώσε μου το τηλέφωνο.
Άφησέ με!
Άκουσέ με. Δεν έχουν σημασία αυτά. Καμία.
Νομίζεις ότι έχουν, επειδή ασχολείσαι μόνο μ' αυτό.
Παράτα το για μία μέρα και θα νιώσεις καλύτερα.
Πίστεψέ με.
Είσαι γέρος.
Εγώ είχα απλώς ένα όραμα. Και προσπάθησα να το υλοποιήσω.
Και να μοιράσω αγάπη με αυτό.
Σας αγαπώ, παιδιά. Αλήθεια.
Εντάξει.
Αντίο.
Ωραία. Κατάλαβες τι γίνεται;
Μα ήταν εντελώς ψεύτικη σε κάποια σημεία.
-Χάνεις την ουσία. -Όχι, προς τη μέση.
Δεν το κατάλαβες; Στο ρούφηγμα της μύτης.
-Μπαμπά, άκουσέ με. -Τι;
Μόλις κυκλοφόρησε αυτό,
-έχασε 75.000 συνδρομητές. -Μάλιστα.
Λες και μπορούσε να είναι στην Κίνα
και να ξέρει αν τα κραγιόν είχαν υδράργυρο.
Οπότε, τυπικά, δεν φταίει.
Αλλά όλοι το κάνουν να φαίνεται σαν να φταίει.
Δεν ξέρουν καν πόσο σκληρά δουλεύει.
-Εσύ ξέρεις; -Ναι.
Σηκώνεται στις 6:30 π.μ., θέλει δύο ώρες για βάψιμο και χτένισμα.
Μετά, γυρνάει και μοντάρει το υλικό ολομόναχη.
Δεν είναι δίκαιο, επειδή πήγε στραβά κάτι μικρό,
να της την πέσουν όλοι.
Δεν είναι κάτι μικρό. Πούλησε επιβλαβή προϊόντα.
Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Σου αξίζει να σε κατακρίνουν, νομίζω.
-Έλεος. Σοβαρολογείς; -Ναι.
Ξέρεις πόσους στήριξε όταν περνούσαν δύσκολα;
Και τώρα δεν τη στηρίζει κανείς.
-Δεν χρειάζεται να κάνεις έτσι. -Πώς;
Μην το παίρνεις τόσο κατάκαρδα. Λέω εγώ τώρα.
-Πάντα αυτό κάνεις. -Ποιο;
-Με κάνεις να νιώθω χαζή για κάτι που λέω. -Έλα τώρα.
-Δεν το ήθελα. -Ξέχνα το.
Καλά.
Δεν πάμε για ύπνο;
-Να κοιμηθούμε. Ναι. -Καλά.
Έλα.
Θα δω τηλεόραση. Δεν νυστάζω.
Έλα τώρα. Είναι ώρα για ύπνο. Πάμε.
-Ώρα για ύπνο; -Είναι αργά, τέλος πάντων. Πάμε.
-Είναι Σάββατο. -Ήμουν ήδη ανεκτικός.
Η μαμά σου δεν θα σε άφηνε.
-Μην την ανακατεύεις. -Καλά. Θα σηκωθείς, σε παρακαλώ;
-Όχι. -Δεν θα το παίξω αυτό τώρα.
Σήκω, να χαρείς. Είμαι κουρασμένος. Έλα.
Δεν θα μείνεις στον καναπέ. Δεν είναι σωστό. Έλα. Ευχαριστώ.
Έλεος. Γιατί να είναι τόσο δύσκολο;
Ναι…
Δεν πειράζει. Τι πειράζει;
Κοίτα. Θα το γυρίσουμε.
Βλέπεις; Δηλαδή…
-Έχει λεκέ από πίτσα… -Δεν με νοιάζει.
Κοίτα, ξέρω ότι δεν θες να μιλάς μαζί μου για τέτοια.
-Μπαμπά. -Αλλά συμβαίνουν αυτά.
Μη μιλάς άλλο.
Τα 'χα με μια στο λύκειο, το πάθαινε διαρκώς.
Σκάσε! Απλώς, σκάσε, εντάξει;
Εγώ δεν ήθελα καν να έρθω. Η μαμά με ανάγκασε.
Καλά.
Τι θα έκανες αλλιώς στη μαμά σου;
Θα ήμουν στο κρεβάτι μου και θα είχα τη θερμοφόρα της μαμάς.
Δεν έχω θερμοφόρα, αλλά μπορούμε να φτιάξουμε.
-Έλεος. -Όχι. Το 'χω.
Εσύ κάτσε εκεί.
Μισό λεπτό.
ΣΤΑΔΙΟ ΝΤΟΤΖΕΡ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ
Ζέστανα μια πετσέτα. Είναι σαν θερμοφόρα.
Δεν τη θέλω.
Το ίδιο είναι. Αλήθεια.
-Δεν είναι το ίδιο. -Δεν τη δοκίμασες καν.
Μπορείς να φύγεις, σε παρακαλώ;
Μπορώ να κάνω κάτι άλλο;
Καλά.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΚΑΜΠΙ
-Είσαι καλά; -Πονάει η κοιλιά μου.
-Έχουν θερμοφόρα; -Όχι βέβαια.
Να σου πω κάτι; Υπάρχει ένα κόλπο που πιάνει σ' εμένα.
Θα σου δείξω, αν θες.
Αλήθεια;
Το δωμάτιό σου είναι;
Του μπαμπά μου. Κοιμάμαι εδώ όποτε έρχομαι.
Αυτός κοιμάται στον καναπέ.
Μην κοιτάς τις βλακείες στον τοίχο.
Θα δεις. Θα σε ανακουφίσει.
Θεέ μου. Το νιώθω ήδη.
Ωραία.
Γεια.
Δεν ήθελα να διακόψω. Όλα καλά.
-Μπαμπά, η Καρολάιν. -Γεια. Είμαι ο Βίκτορ.
Γεια. Είμαι φίλη…
Αχ, Θεέ μου.
Του Τζος;
Ναι.
Κι εγώ ξεχνάω πώς τον λένε. Δεν πειράζει.
Με πέτυχε στο μπάνιο.
Αλλά ήθελε να μου δείξει αυτό που έμαθε στον χορό.
Με βοηθάει όντως με την κοιλιά μου.
Αυτός ήθελε να μου δώσει μια ζεστή πετσέτα αντί για θερμοφόρα.
Το έχω δοκιμάσει και κάνει δουλειά.
Βασικά, ωραίο φαίνεται αυτό.
-Σας πειράζει αν το κάνω κι εγώ; -Έλα.
Κάνει καλό στη μέση.
Για να δούμε.
-Πήγαινε κοντά. -Ωραία.
Αμάν. Ωραίο είναι, όντως.
Πόσο καιρό ξέρεις τον Τζος;
Αρχίσαμε να μιλάμε πριν καμιά βδομάδα.
-Να μιλάτε; -Με μηνύματα.
Θα συνεχίσετε τα μηνύματα;
Πραγματικά, μάλλον όχι.
Χάλια το σεξ;
Κάνεις λίγο γρήγορα; Δεν θέλω να αργήσουμε.
Γκάμπι;
-Σχεδόν έτοιμη. -Ευχαριστώ.
Σε δέκα.
Πού βρήκες τα παπούτσια;
Τι;
Έλα, τα Air Jordan λέω. Πού τα βρήκες;
Έψαξες τα πράγματά μου;
Είχες ολοκαίνουργια παπούτσια
και δεν τα έβαλες ποτέ.
Τι συμβαίνει; Τι παίζει;
Τίποτα. Δικά μου είναι.
Ξέρω ότι η μάνα σου δεν σου πήρε 120 δολάρια παπούτσια.
Αποκλείεται. Οπότε πού τα βρήκες;
Τα δανείστηκα, εντάξει;
Καλά. Και γιατί μπαίνεις σε άμυνα, αν απλώς τα δανείστηκες;
-Έτσι. -Γιατί;
Δεν με εμπιστεύεσαι.
Όχι, δεν ισχύει αυτό. Σε εμπιστεύομαι.
Αλλά σε εμπιστεύομαι επειδή μου λες την αλήθεια.
Τα δανείστηκα από την Αντριάνα. Θα της τα έδινα πίσω, εντάξει;
Μετά τη φωτογραφία, θα της τα έδινα.
Ήθελα μια ωραία φωτογραφία για τον Βίνσεντ.
Εντάξει.
Να πάρει. Είμαστε τόσο μακριά που δεν μπορείς να έρθεις
να μου πεις ότι θες παπούτσια;
-Δεν έχει σχέση μ' εσένα. -Όχι. Μ' εσένα έχει. Έκλεψες τη φίλη σου.
Θα της τα έδινα μετά τη φωτογραφία.
Ναι, αλλά αυτό είναι το χειρότερο. Σωστά;
Ότι ήθελες με τα παπούτσια να γοητεύσεις κάποιον;
Είναι γελοίο αυτό.
-Δεν ξέρεις τίποτα. -Όλα τα ξέρω.
-Όπως ξέρω και ότι είσαι… -Ναι, ξέρω.
Μου τα 'χουν πει.
Είμαι φανταστική, είμαι πολύ καλή και αυτό θα αρέσει στα αγόρια.
-Ναι. -Ναι. Όχι. Δεν θα έλεγα αυτό.
Όλο το Σαββατοκύριακο είσαι εκνευριστική.
Και τώρα ανακαλύπτω ότι είσαι και κλέφτρα;
Ναι. Τουλάχιστον εγώ δεν θα γίνω οδηγός,
να μην μπορώ να μείνω ούτε σε δικό μου σπίτι.
Είμαι περήφανος για τη δουλειά μου.
Κατάλαβες;
Και είμαι και πολύ καλός.
Μένω με τον Τζος
για να μπορώ να σου προσφέρω ό,τι χρειάζεσαι.
Νομίζεις ότι η ζωή μου είναι θλιβερή;
Όχι, μωρό μου. Δεν είναι.
Κι αν νομίζεις ότι η καλή ζωή έρχεται μόνο με Air Jordan…
η ζωή θα σε απογοητεύσει οικτρά.
Ευτυχείτε, αδελφοί
Αγαπάμε αλλήλους Επειδή ανελήφθη Εκείνος
Ανελήφθη
Αλληλούια
Ανελήφθη
-Τα πήρες όλα; -Ναι.
-Είσαι σίγουρη; -Ναι.
Εντάξει.
-Βρε, βρε, βρε. -Hola.
Πώς περάσατε;
Ούτε "γεια"; Τίποτα.
Έκλεψα τα Air Jordan της Αντριάνα.
-Το Σαββατοκύριακο; -Πιο πριν.
Γι' αυτό, λοιπόν.
Όσο ήμουν στην εκκλησία, κατέστρωσα σχέδιο.
Θα σας κάνω θελήματα και θα κρατάω την Τζέσικα
μέχρι να μαζέψω λεφτά να της πάρω τα παπούτσια.
Ναι, είναι μια αρχή, αλλά είσαι κι έναν μήνα τιμωρία.
Τιμωρία; Δεν παίζουν πια τιμωρίες.
Εσύ όλο λες για παιδιά που μπαίνουν τιμωρία.
Μαλακίες.
Συνέχισε έτσι, και θα γίνουν δύο μήνες. Κατάλαβες;
Μάλιστα, τώρα κάνατε κόμμα.
Έπρεπε να το είχατε κάνει πριν χωρίσετε.
-Δύο μήνες! -Γκάμπι.
-Από πού προέκυψε όλο αυτό; -Ίσως από εσάς.
Λες και είστε τέλειοι. Εσύ τα 'χεις με παντρεμένο.
Κι εσένα μένουν άγνωστες στο σπίτι σου.
Πραγματικά. Δεν έχετε ιδέα τι κάνετε.
-Δεν ήταν δικιά μου. -Ο Ρίτσαρντ…
-Είναι σχεδόν χωρισμένοι… -Ήταν του Τζος.
-Όχι ότι σου ανήκει μια γυναίκα… -Δεν ξέρω…
Μη δικαιολογείσαι σ' εμένα.
Γιατί μας βάζει σ' αυτήν τη θέση;
-Η κόρη σου. -Δική σου είναι.
-Σίγουρα; -Ναι. Δική σου είναι.
Τα 'χουμε κάνει σκατά;
-Όχι εντελώς. Όχι. -Είσαι σίγουρος;
Λίγο ίσως.
-Τα πάμε καλύτερα από πολλούς. -Καλύτερα από τους γονείς μας.
Από τους δικούς σου σίγουρα.
Τι; Είπες κάτι;
-Κάτι άκουσα. -Όχι. Η προφορά φταίει.
-Άκου, πρέπει… Ναι. -Μη σε κρατάω. Πήγαινε.
Καλή τύχη. Τα λέμε σε δυο βδομάδες.
Εντάξει.
Υποτιτλισμός: Άννυ Ζερβού