Pan Corman
Josh.
Tak?
Co ty tu robisz?
Przyjechałem po matkę.
Wiem. Wejdź.
Nie poznaliśmy się.
Nie. Znam cię ze zdjęć, a mama
dużo o tobie opowiadała.
- Kawy? - Nie, dziękuję.
Cóż, siadaj.
Tylko nie na tym. To jest zepsute.
Dziękuję, wiem, które jest zepsute.
Jedna na serce i jedna na raka prostaty.
Przykro mi.
Jest w porządku. Prawie go nie mam.
Nie wpływa na życie seksualne.
To świetnie.
Miło cię wreszcie poznać.
Co Ruth o mnie opowiadała?
Nic.
Komiczne. Cała ona.
Właściwie to nie do końca.
Jasne, że tak. Znasz ją.
Tak myślałem.
Co tu robisz tak wcześnie?
Nie chciałem utknąć w korkach.
Dobra. Pójdę się ogarnąć.
Spójrz tylko na nią.
Czemu jedziesz tak wolno?
Mówiłem ci, że miałem parę ataków paniki.
Myślałam, że jest lepiej.
Jest. Tak wyglądam, kiedy jest lepiej. Ale…
Pewne rzeczy pogłębiają niepokój.
Choćby jazda autostradą.
To akurat naprawdę niebezpieczne.
Każdego powinno niepokoić.
- Po prostu się przyzwyczailiśmy. - Tak.
Cóż, chyba nie ma znaczenia, że tak wolno jedziesz,
bo przyjechałeś po mnie bardzo wcześnie.
Jak się poznaliście z Larrym?
To nic poważnego, jeśli o to pytasz.
Od jak dawna się spotykacie?
Od jakiegoś roku.
Co?
Nie rób z tego afery.
To jakieś szaleństwo. Zwykle mówimy sobie o takich rzeczach.
Nie mówisz mi o wszystkim.
Bardzo dużo ci mówię.
Rok.
Zaczęłaś się z nim spotykać w październiku zeszłego roku?
- Tak. Właśnie rozstałeś się z Megan… - Tak.
…i byłeś kruchy.
Więc postanowiłam poczekać, aż się wzmocnisz.
Cóż, minął rok. Wzmocniłem się?
Wiesz, że kiepsko sobie radzisz, kiedy inni są szczęśliwi.
Nie wiem.
Wszystkim idzie to średnio, ale u ciebie jest ciężej niż u pozostałych.
Nieźle.
Co czułeś, kiedy twoja siostra wyszła za Aarona?
- Bardzo się cieszyłem. - Uważałeś, że stać ją na więcej.
Cóż…
Nie wiem, czemu tak nienawidzisz Aarona.
Nieprawda. Jest w porządku.
Co jest nie tak z byciem w porządku?
Nic.
To dlatego, że jest religijny. Jesteś antysemitą.
Jestem pół-Żydem.
Jesteś pół-antysemitą.
To poważne oskarżenie.
- Nie bądź taki wrażliwy. - Nie jestem.
Mogę krytykować zorganizowane religie i nie być antysemitą.
Tak, jestem dumny z bycia Żydem.
- Naprawdę? - Tak.
Jak to?
- „Jak to”? - Chętnie się dowiem.
W jaki sposób jesteś dumny z bycia Żydem?
Jestem dumny z…
Boba Dylana, braci Coen, Ruth Bader Ginsburg,
- czulentu i cymesu. - Przestań.
- To absurd. - Dobra, nie o to chodzi.
Mam problem z Beth nie dlatego, że jest religijna.
Ma bzika na punkcie kontroli.
Mówiłem to wiele razy.
Wyszła za religijnego człowieka,
bo myśli, że utrzyma tak kontrolę.
Ale nie da się wszystkiego kontrolować,
więc jest wiecznie nieszczęśliwa.
To na pewno ona jest nieszczęśliwa?
Możemy się zatrzymać? Muszę się wysikać.
- Nie zaczekasz, aż dojedziemy? - Jesteśmy w połowie drogi.
Bo Aaron wymyślił,
- że wyniosą się do Valencii. - Boże.
Gdybyś jechał szybciej, bylibyśmy na miejscu.
Jest mi o niebo lepiej.
To dobrze.
Elizabeth mówiła ci, co kupić Sarze?
Tak.
Mnie też. Powiedziała nawet, gdzie to zrobić.
Myślałam, że fajnie jest samemu wybrać prezent.
No właśnie. Obsesja na punkcie kontroli.
Cóż, w tej kwestii się nie mylisz.
Cieszę się, że kogoś poznałaś.
Dziękuję.
Minęło sporo czasu.
Nie minęło aż tyle czasu.
Minęło. Ale co z tego?
Może masz rację.
W kwestii mężczyzn miałam pecha.
Tego nie mówiłem.
Ale to prawda. Strasznego pecha.
Miałam pecha. Co to niby znaczy?
Nie wiem. To pech czy raczej twoje wybory?
Twój ojciec był inny, kiedy go poznałam.
Jego problemy pojawiły się później.
Albo już je miał, tylko nie chciałaś ich widzieć.
Chyba pamiętasz go jako gorszego niż w rzeczywistości.
Dobra.
Nigdy cię nie bił.
To zależy od definicji bicia.
Nigdy nic ci nie groziło.
- Wiecznie nam coś groziło. - Kiedy?
Zawsze, kiedy prowadził samochód?
Czemu jestem nerwowy za kierownicą?
Mówisz o tamtym razie, kiedy…
Nie. To było wiele razy.
A wtedy, kiedy prawie spalił dom?
- To nie tak. - Przyjechała straż pożarna.
Używali węża i w ogóle.
Tak tylko mówię.
Ty wybrałaś tatę, ja nie.
Więc może to ja mam pecha.
To bardzo bolesne słowa.
Myślisz, że jakie to uczucie,
kiedy syn obwinia cię o swoje nieszczęśliwe życie?
Nie jestem nieszczęśliwy. Nie mówiłem tego.
Może nie chciałeś, ale to zrobiłeś.
- Chcesz, żebym… - Nie trzeba.
Halo?
Hej?
- Mamo? - Cześć.
- Cześć! - Hej.
Proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziękuję.
Kupiliście Sarze to, o co prosiłam.
Tak, kazałaś nam.
Tak. Ludzie czasem nie lubią, kiedy mówi im się, co mają kupić.
- Naprawdę? - Nie.
Dobrze, że mogliśmy kupić, co chciałaś…
- Garbus! - Dobra.
- David! - O co chodzi z garbusem?
Ostatnio się w to bawi.
- To zabawa? - Tak.
Nie znam zasad, ale uważa, że to strasznie śmieszne.
- To jest coś. - Dobra.
- Zdecydowanie. - Dobra.
- Cześć. - Hej.
- Podoba mi się twoja fryzura. - Hej.
Pani Nover?
- Ta sama co zwykle. - Ktoś płacze.
- Może przegrał w garbusa. - O cholera. Kurwa.
Przepraszam, Abby.
Mamo, gdybyś mogła wyłożyć warzywa,
bardzo byś mi pomogła. Dobrze?
Pokażesz mi?
- Co u ciebie? - W porządku. A u ciebie?
Niewiele.
Kupiłem nowy samochód. Pewnie widziałeś go po drodze.
Stoi na podjeździe. Zielone subaru.
Jasne. Przepraszam. Nie zwracam uwagi na samochody.
Tylko, kiedy prowadzę…
Tak. Chcesz go obejrzeć?
- Tak, jasne. - Nie musisz.
- Mogę go obejrzeć. - Nie, spoko.
- Obejrzę, wychodząc. - Świetnie.
- Daj znać, to go otworzę. - Jasne.
Super. Fajnie.
Aaron!
- Muszę lecieć. - Tak.
Uwielbiam humus z hipermarketu.
- Josh. - No co? Naprawdę.
Zauważyłaś, ile czasu tak spędzają? To kiepski pomysł.
Widziałaś jego oczy? Przerażające.
W jego wieku też tyle grałeś.
Spędzałeś przed ekranem długie godziny.
A wyszedłeś na ludzi.
Czyżby?
- Skończyłeś? - Martwię się o niego.
- Nie martwisz. - Czemu tak mówisz?
Zawsze miałeś coś do Davida.
Nie mam nic do Davida.
- To zły człowiek. - Ma siedem lat!
Siedmiolatek może być złym człowiekiem.
To nie znaczy, że się nie zmieni.
Choć nie stawiałbym na niego, jeśli oni…
- Pozwolą mu grać… - Kiepskie pomidory.
Czy w ogrodzie jest sowa?
- Tak! - Jest.
- Musimy coś z nią zrobić. - Tak.
Nie śpię w dzień, chociaż mam dzień w nocy.
Już wiem. Ostatnio rozmawialiśmy o sowach.
W dzień śpią, a nocą polują.
Tak, ale…
Chcę polować, więc chcę polatać
i upolować mysz na obiad.
- Chcesz polatać teraz? - Tak.
Dobra. Gotowa? Lecimy.
Dobra. Leci.
Przelatuje nad prerią. Szuka myszy.
- Mam jedną! Tędy! - Którędy?
- Do środka. - Dobra, lecimy.
Dobra. Dokąd?
- Na górę. - Tutaj?
- Tak. - Dobra.
I wylądowała.
Złapiesz mysz?
Mam ją.
Teraz trzeba zjeść mysz na obiad.
Dobra, czas na obiad.
Dobra była?
Dobra, ale czemu sowa zjada mysz?
Chyba jest głodna.
Czemu?
Tak samo, jak ty jesteś głodna.
Musisz jeść, żeby żyć. Twoje ciało jest zbudowane z jedzenia.
Czemu?
Bo w jedzeniu jest masa substancji odżywczych i białek.
- Czemu? - Czemu?
To dobre pytanie.
Czy to dlatego, że Bóg tak stworzył świat?
Gdzie to usłyszałaś?
To dlatego?
Ktoś opowiedział ci historyjkę o tym, że Bóg stworzył świat w siedem dni?
To nie historyjka.
- Nie? - Nie!
- To zabawne? - Tak.
Mogę o coś spytać? Widziałaś kiedyś Boga?
- Tak. - Naprawdę?
Tak. A ty go widziałeś?
Nie.
Czemu?
Nie widziałem go,
ale to nie znaczy, że ty nie możesz go zobaczyć.
Czemu?
Bo… Bóg jest trochę jak mysz, którą właśnie zjadłaś na obiad.
- Wyobrażony, ale wydaje się prawdziwy. - Josh.
Hej.
Cześć.
Kochanie, koledzy i koleżanki cię szukają.
Pożegnasz się z wujkiem Joshem?
Dobrze. Cześć, wujku.
Cześć, kochanie.
- Idź sobie. - Możemy pogadać?
Nie teraz.
Widziałaś ten blog Starannie Uporządkowane Rzeczy?
Nie.
Czego szukasz?
Serwetek urodzinowych.
Nie potrzebuję pomocy.
„Różności”?
Cholera.
- Przykro mi. - Nie jest ci przykro, Josh.
Gdyby tak było, nie zrobiłbyś tego.
Po prostu rozmawialiśmy.
Mówienie pięciolatce, że Bóg nie istnieje, to nie rozmowa.
Narzucasz swoje poglądy mojej córce.
Pytała, czy go kiedykolwiek widziałem. Miałem skłamać?
To nie jest kłamstwo.
Byłoby, gdybym potwierdził.
Można opowiedzieć coś dziecku i pozwolić mu w to wierzyć,
nawet jeśli to nieprawda.
Więc sama nie wierzysz, że Bóg istnieje,
ale mam mówić Sarze…
Jasne, że wierzę w Boga.
Próbuję uszanować, że ty nie wierzysz.
Nikogo tu nie ma. Powiedz, co naprawdę myślisz.
Właśnie to naprawdę myślę.
- A gdybyś nie wyszła za Aarona… - Ale wyszłam.
Bywasz taki głupi.
- Myślisz, że wiesz wszystko. - Nieprawda.
- Ty tak myślisz. - Ja tak myślę?
Myślisz, że wszystko rozgryzłaś.
Na niebie mieszka staruszek i jeśli przestrzegasz zasad,
wszystko masz pod kontrolą.
Tak, pewnie rzeczywiście
jest łatwiej, kiedy nie masz kontroli, wtedy nic nie jest twoją winą.
Myślisz, że cały świat jest chaosem, bo nasze życie było chaosem.
A twoje nadal jest.
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam
Jeszcze raz, jeszcze raz Niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam… droga Sara
Niech żyje nam
Pa, kochanie.
- Sto lat. - Dziękuję.
Do widzenia, młody człowieku.
- Dzięki. - Dobranoc.
- Pa, kochanie. - Kocham cię.
- Ja ciebie też. Nie martw się.
Dzięki.
Co się z tobą dzieje?
Przykro mi.
Nie jest ci przykro, okej?
Inaczej byś taki nie był.
- Nie próbuję jakiś być. - Nie próbujesz też nie być.
- Sara zapytała… - Czyli teraz to wina Sary?
Obwinisz o wszystko pięcioletnią siostrzenicę?
Wcześniej wszystko, co złe w twoim życiu, było moją winą.
- Nie powiedziałem tego. - Właściwie powiedziałeś.
Wiesz, ile przeczytałam durnych książek o byciu dobrym rodzicem?
Tak. Pamiętam tamtą półkę.
To były dwie półki.
Wiesz, jak się bałam?
Zacząłeś dorastać. Wydawało się, że wszystko jest w porządku.
Zachowywałeś się jak osoba, która miała dobre dzieciństwo.
Uznałam, że może to było dobre dzieciństwo.
Wiem, że mogło być lepsze.
Ale na pewno mogło być gorsze.
Chyba po prostu zaczęłam wierzyć, że…
może mi się udało.
Może to jedyna rzecz w moim życiu, która mi się udała i jest coś warta.
Że byłam dobrą matką.
Pewnie się oszukiwałam, bo widocznie też spieprzyłam sprawę.
Miałem dobre dzieciństwo.
Proszę, nie mów tak, żeby poprawić mi humor,
- bo to tylko pogarsza sprawę. - Jesteś…
Jesteś wspaniałą mamą.
- Zawsze byłaś. - Przestań, proszę. Przestań.
Słuchaj.
Muszę się wysikać.
Dobra.
Na co patrzysz?
Na nic.
Gdy się poznaliśmy Byłem młodszy
Niż może być młoda istota
Byłeś mokry Byłeś głodny
Wciąż potrzebowałeś mnie
Mówiłaś, że mogę latać I poleciałem
Pamiętam, zanim wiedziałeś
- Nauczyłaś mnie mówić - Mówić
Teraz mówię jak ty
Nauczyłaś mnie widzieć
Nie widzieć A zaglądać głębiej jak ty
Wiedziałam już Że odejdziesz pewnego dnia
Bez lekarstwa na miłość Którą czułam
Od chwili, gdy usłyszałam
- I od mojego pierwszego słowa, mamo - Pierwszego słowa, mamo
Ukształtowałaś chłopca, którym się stałem
Ale chłopiec zniknął Zabrały go lata
A mężczyzna, którym się stałeś To piękny mężczyzna
W każdym calu taki sam W każdym calu to mój syn
Och, zaczynamy walkę na słowa
I bitwa się rozpoczęła
A gdy kurz opada Żałuję tego, co się stało
Chcę ci tylko powiedzieć
Zasługujesz na te trzy krótkie słowa Których nie mogę odnaleźć
Nie ma nikogo innego
- Jesteś moją matką - Jesteś moim synem
Należysz do mnie
Czasem mnie rozwścieczasz
Trochę bardziej niż inni ludzie
Działasz mi na nerwy A ja pewnie działam tobie
Zapewne się drażnimy
Czyż nie powinniśmy Mówić sobie, co czujemy
Ale skrywam swe serce I sięgam po podstępy
A gdy uśmiechasz się Widzę swoje odbicie
Zmieszane ze wszystkim, co czuję
Wszystkie moje wady Patrzcie, co powołałam na świat
Czemu nie umiem powiedzieć Tego, co tak chcesz usłyszeć
Nie porzucaj mnie w mroku, kochanie
Och, zaczynamy walkę na słowa
I bitwa się rozpoczęła
A gdy kurz opada Żałuję tego, co się stało
Chcę ci tylko powiedzieć
Zasługujesz na te trzy krótkie słowa
Których nie mogę odnaleźć
Nie ma nikogo innego
- Jesteś moją matką - Jesteś moim synem
Należysz do mnie Chcę ci tylko powiedzieć
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK