Pan Corman
PIĄTEK 23 SIERPNIA 2019
Kończy nam się czas, ostatnie pytanie.
Trzy czynniki, dzięki którym powiodła się
ekspedycja Lewisa i Clarka.
Trzy rzeczy. Kto ma pomysł?
- Mandy. Zawsze przygotowana. - Sacagawea.
Sacagawea. Kobieta, przewodniczka z plemienia Szoszonów. Bardzo dobrze.
Kto jeszcze?
Czemu podkreśla pan, że to kobieta?
Nie może być po prostu przewodniczką?
Uważam, że to ważne, że była kobietą.
W czasach Lewisa i Clarka, na początku XIX wieku,
kobiety takie jak Sacagawea
rzadko odgrywały tak istotną rolę jako przywódczynie.
Dziś też jest to rzadkie.
Słuszna uwaga. To wciąż jest zbyt rzadkie.
Mówię tylko, że 200 lat temu było zdecydowanie gorzej.
I chyba warto to podkreślić.
Racja.
Super. Kto wymyślił coś jeszcze?
Wylosuję imię.
Paul.
- Lewis i Clark. - Tak?
Czynniki, które zagwarantowały powodzenie ich misji.
Nie wiem. Pewnie mieli szczęście.
Dobra odpowiedź.
- Myślisz, że po prostu mieli szczęście? - Pewnie tak.
Uważasz, że powodzenie często wynika ze szczęścia?
Zdecydowanie.
Ciekawe. Dobra, kto zgadza się z Paulem?
Ktokolwiek? Ktoś się nie zgadza?
Ramon, co myślisz?
Jeśli ci się wiedzie, to dlatego, że na to pracowałeś.
Możesz mówić: „Och, miałem pecha”.
Ale jeśli ktoś mówi, że ma pecha, to zwykle coś zrobił.
Skłamał. Ukradł coś.
Zanurza genitalia w czymś, w czym nie powinien…
- Dobra. - Poważnie.
Wiem, to dobry argument.
Jestem ciekaw, co o tym sądzi reszta.
Kto uważa się za szczęściarza?
Odpowiedzcie na pytanie. Dam wam chwilę na zastanowienie.
Podnieście rękę, jeśli uważacie się za szczęściarzy.
Tylko Ramon? Podnieście rękę, jeśli uważacie się za pechowców.
Jasne. Dobrze, opuśćcie ręce.
- A pan, panie Corman? - Słucham?
Nie podniósł pan ręki.
Ja? Nie… Uważam się za szczęściarza.
Zdecydowanie.
Wiecie co? Lekcja się skończyła, możecie się pakować.
No i gratuluję, za wami pierwszy tydzień piątej klasy.
To nie lada wyczyn.
Życzę wam udanego weekendu.
Do poniedziałku.
WYGRYWAJ 1000 $ TYGODNIOWO PRZEZ 25 LAT!
Wiesz, jak wygląda moje życie.
Takie rzeczy zwykle mnie nie spotykają.
Wysłał mi znienacka wiadomość.
Idziemy wieczorem na imprezę. W Knott's Berry Farm.
Wiem. Jestem taką szczęściarą.
To wszystko?
Bycie najlepszym to nie kwestia szczęścia.
To dokonywanie odpowiednich wyborów, w tej chwili i za każdym razem.
Chcesz spaghetti?
- Mamy sos? - Mamy sól. I oliwę.
Nie, dzięki.
Nie zjesz tylko dlatego, że nie mamy sosu?
Jedyny w swoim rodzaju Cadillac Escalade.
Masz rację.
- To jest przepyszne. - Co chcesz robić wieczorem?
Co?
Mój błąd. Coś się stało?
- W jakim sensie? - Megan się z kimś spotyka?
Nie mam pojęcia. Czemu pytasz?
Dziwne to: „Co chcesz robić wieczorem?”.
- To nie jest dziwne. - Jest.
Pytanie kogoś, co chce robić w piątek wieczorem, nie jest dziwne.
W twoim przypadku jest. Wszystko w porządku?
Nic mi nie jest. Ja…
- Była… - Co?
W sklepie była kobieta.
Rozmawiała przez telefon i mówiła o Knott's Berry Farm.
- Sam nie wiem. Byłem… - Czyli… co?
- Chcesz iść do Knott's? - Nie chcę.
- Chodzi o to… - Więc co?
Wydawała się podekscytowana swoim życiem. To było słodkie.
- Ty jesteś słodki. - Świetnie.
- Wierzę ci. - Wielkie dzięki.
Muszę coś porobić wieczorem? Dobra?
Może puścisz jakąś muzykę?
- Nie. - Dobra.
To może Mario Kart?
- Stary. Nie. Chodzi mi o to… - To co chcesz robić?
- To ja cię pytam. - Dobra.
- To trudne. - Wiem.
- To nie powinno być takie trudne. - Wiem.
Dobra, musimy… Poradzimy sobie.
Może chodźmy na miasto i znajdźmy dziewczyny?
- „Znajdźmy dziewczyny”? - Tak.
- Tak jak znajdujesz klucze? - Nie zaczynaj…
- Zwierzę, na które zapolujesz? - Kto mówił o zwierzęciu?
- I polowaniu? - Żeby je zjeść?
Mówiłeś o dziewczynie ze sklepu.
- Coś o… - O kobiecie.
- Mówiłem o kobiecie, nie dziewczynie. - Boże.
Za kogo mnie masz? Szanuję kobiety…
Nie chodzi o dziewczyny.
- Możemy zająć się… Kobietami. - Kobietami.
Możemy dziś porobić cokolwiek.
- Jasne. - Prawda?
Pamiętasz, jak było dawniej? Tyle mówiliśmy,
co będziemy robić, gdy będziemy mogli robić wszystko.
Co byśmy zrobili, gdybyśmy znów mieli po 15 lat?
- Poszlibyśmy do baru poznać dziewczyny. - Fakt.
- Kurwa. - Widzisz? No dawaj.
Nie chcesz iść do baru?
Wiesz co? Powinniśmy iść. Chodźmy.
- Nie musimy iść. - Chodzi mi tylko o to,
że nawet gdybyśmy pogadali z dziewczynami w barze,
nie miałyby nic ciekawego do powiedzenia.
- Czemu nie? - To dziewczyny w barze.
Co za seksizm.
- Nie o to chodziło. - Jesteś okropny.
Nie dlatego, że to dziewczyny. To ludzie.
Większość ludzi nie ma nic ciekawego do powiedzenia,
zwłaszcza w barach.
- Nie poznałeś Megan w barze? - To co innego.
Znajomy nas sobie przedstawił.
- To co innego. - Dobra.
Ale byłeś w barze, stary.
Po co mam rozmawiać z kimś,
kto nie ma nic ciekawego do powiedzenia?
O co mi właściwie chodzi? Chcę uprawiać seks?
Nie tylko o to ci chodzi. Ale co byłoby w tym złego?
Seks jest świetny. Skoro ona chce, czemu nie?
Nawet, gdyby chciała, nie umiałbym się cieszyć,
bo myślałbym o wszystkim,
co mówiła w barze
i co nie było interesujące,
ale udawałem, że mnie to ciekawi, i uśmiechałem się jak kłamliwy skurwiel.
Nienawidziłbym się za to.
Dobra. Czyli nie idziemy do baru.
- Może jednak powinniśmy. - Co?
- Mówiłeś, że spróbujemy czegoś nowego. - Nie mówiłem.
- Nie mówiłem tego. - Nie możemy tu siedzieć.
Nie może być tak, że albo bar, albo siedzenie tu i granie w gry wideo.
To nie mogą być jedyne opcje.
Słyszysz się?
- Nie mówisz poważnie. - Chyba jednak mówię.
- Ile zarabiasz rocznie? - Nie mam pojęcia.
- Co? - Bzdura.
- Skąd mam wiedzieć? - Nie płacisz podatków?
- Nie robisz tego? - Robię.
Po prostu nie pamiętam tego
przez resztę roku.
- To nie tata cię rozlicza? - Właśnie.
Dobra.
Nie wiesz, ile zarabiasz,
ale nie jesteś poniżej progu ubóstwa.
- Chyba jestem. - Czekajcie.
Możemy pójść tutaj. Rendition Room.
- Dobra. - Trzynaście minut stąd.
Mogę prowadzić, ale musimy jechać na dwa auta.
- Mogę prowadzić. - Paliłeś.
- Ale nic nie piłem. - Stać cię na paliwo?
Zmieścimy się w moim aucie.
Naprawdę nie wiesz, ile zarabiasz rocznie?
- Chwila. - Nie.
Victor, nie każdy wspina się całe życie
- po szczeblach kariery w korporacji. - Nie jedź po UPS,
- zazdrościsz. - Nie jeżdżę.
Mówię, że to korporacja i że wspinasz się…
- To świetna firma. - …na co dzień.
- Nie będę za to przepraszał. - Nie każę ci przepraszać.
To dobra firma. Uczciwa.
- Stary. Czy możemy… - Powtarzam to kurierom.
Dobrze traktujcie UPS, a odpłaci tym samym.
Dobrze traktuję UPS. Świetnie.
ODBIERZESZ MNIE?
Myślisz, że zaszedłem w korporacji tak daleko w jeden dzień?
- Powiedziałeś „korporacja”. - Wchodzę,
a oni: „Siema, będziesz kierownikiem?”. Kurwa, nie.
- Dokąd idziesz? - Wychodzę… do świata.
- W porządku? - Tak.
- Pijana jak bela. - Co?
- Nic. Drzwi są zamknięte. - Nie.
Jezu. Czemu nie mogę…
Dzięki.
Jak wieczór?
Absurdalnie. Moi znajomi są dysfunkcyjni.
- Co u ciebie? - W porządku.
- Co to było? - Co?
- Ewidentnie coś cię dręczy. - Nic mnie nie dręczy.
Dobra.
Chciałem o coś spytać. Wiesz, kim jest Sacagawea?
Jasne.
Powiedziałem, że to kobieta i przewodniczka Lewisa i Clarka. To źle?
- W jakim sensie? - Zamiast tylko nazwać ją przewodniczką.
Kochanie. Nie rób sobie tego.
Niczego sobie nie robię.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Doceniam twoją obiektywną opinię.
Wykonujesz dobrą pracę.
Uczysz młodzież, która tego potrzebuje.
Mają szczęście.
W moich czasach szkoła była stratą czasu.
Większość moich uczniów powiedziałaby to samo.
Dobra. Chcesz być do niczego? To bądź.
Przynajmniej masz pracę.
To więcej niż Lisa może powiedzieć o swoim synu.
Wszyscy są z ciebie dumni. Kiedy się z nimi spotykam,
pytają, co robisz, a ja im mówię.
Są tacy dumni.
Nie to, co kiedy byłeś w branży muzycznej.
- Wtedy się martwili. - Nie byłem w branży muzycznej.
Dokładnie. Trzeba do tego zarabiać.
Nie zrozum mnie źle, wiesz, że kocham muzykę.
I to jest ważne. Że ją kochasz.
Grasz. Uwielbiasz to.
- To się liczy. - Tak, ale nie gram.
Nie chodzi mi o koncerty. Mówię o grze dla siebie.
Tego też nie robię.
Nie gram już z rok.
Nie mówiłeś mi o tym.
Tak.
Pieprzyć to. O jedną rzecz mniej, co?
Ostatecznie liczy się tylko rodzina, więc…
- Tylko to się liczy? To przygnębiające. - Nie.
Twierdzisz, że jedyną rzeczą, która się liczy
w całym moim życiu jesteście ty i Beth? To tyle?
Oczywiście, że nie o to mi chodziło.
Może pewnego dnia
założysz własną rodzinę i zrozumiesz, co mam na myśli.
Może nie założę rodziny.
- Mówiłam, że może. - Nawet jeśli,
to mogę i tak nie zrozumieć.
Zrozumiesz.
Czy nie powinna liczyć się tylko ta chwila, w której żyjemy?
Nie.
Okej.
Dobra.
Jesteś wspaniały.
Nie.
Dziękuję.
No dobra.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
SIEMA, STARY. KOPĘ LAT.
JAKIEŚ PLANY NA DZIŚ?
Hej, tu jesteś.
- Hej. - Siema.
- Długo tu jesteś? - Niezbyt długo.
Wybacz, stary.
- Nie zauważyłem cię. Gdzie byłeś? - Tutaj.
- Moja wina. - Nie ma sprawy.
Co u ciebie?
W porządku, stary.
Ekstra. Grywasz gdzieś ostatnio czy…
Nie, rzuciłem to.
- Rzuciłeś? - Tak.
Gram tylko dla siebie.
- Daj spokój. Nie poddawaj się. - Tak.
A co u ciebie?
Cholera, stary. U mnie? Nie odpuszczam.
Krok po kroku posuwam się naprzód.
Ostatnio gram świetną muzykę,
ale dzisiejsza branża muzyczna
wymaga działania na wielu polach.
Trzeba podejmować ryzyko, dawać z siebie wszystko,
bo zapotrzebowanie na content jest niesamowite.
Zacząłem prowadzić różne imprezy.
Trochę gram, ze scenariuszem i bez scenariusza,
staję za kamerą, ale…
Parę miesięcy temu zostałem zweryfikowany, więc robię coś dobrze.
To świetnie.
Tak, stary. Wszystko się układa.
- Tak. - Miło mi to słyszeć.
Tak.
Spoko. Stary!
Nie, dzięki.
„Nie, dzięki”? Proponowałam, żebyś wyszedł na papierosa.
To o to chodziło?
- Pewny siebie. - Podziałało?
- Totalnie, ale… - Serio?
- Do tego nie pijesz. - Skąd wiesz?
Trzymałeś szklankę wody, kiedy cię poznałam.
To mogła być wódka. Była w niej limonka.
Widzę, że nie pijesz. Bez obaw. Podoba mi się to.
Dzięki.
Chyba że…
Nie jesteś jakimś mormonem?
Jestem muzułmaninem.
Serio? To świetnie.
Wybacz. To był… żartowałem.
To nie jest takie śmieszne.
Chodziło mi o to, wiesz, muzułmanie nie piją.
Skąd wiesz, skoro nie jesteś muzułmaninem?
To chyba część ich religii.
Cóż, dzięki za wyjaśnienie.
Może powinienem zapalić.
Powinieneś się napić.
Nie, naprawdę nie piję. Ale jeden papieros nie zaszkodzi.
Dobra.
Jak sobie życzysz.
To aluzja do Narzeczonej dla księcia?
Tak. Okej. Boże. Znów cię lubię.
Fajnie.
Skąd jesteś?
Stąd.
Ale gdzie się urodziłeś?
Urodziłem się i wychowałem tutaj.
Że co? Jesteś z Los Angeles?
- Nikt nie pochodzi z Los Angeles. - Słyszałem.
Twoja rodzina jest z branży?
- Masz na myśli plastik? - Co?
Tak. Nie, to…
Mama jest w branży nieruchomości, a jej tata był hydraulikiem
i oboje są z Los Angeles.
Chwila. Twoja mama i jej tata urodzili się w Los Angeles?
To jakieś szaleństwo.
Jestem w szoku.
A ty skąd jesteś?
Z Waltham w stanie Massachusetts.
Nie słyszałeś o tym miejscu. To przedmieścia Bostonu.
Znam dziś więcej osób z Waltham, które żyją w Los Angeles,
niż osób z Waltham, które zostały w Waltham.
Wszyscy się stamtąd wynieśli. Szaleństwo.
Los Angeles to świetne miasto.
- Nie jest świetne. - Jest.
Może musisz poznać więcej osób, które nie są z Waltham.
Może.
Zapoznasz mnie z prawdziwymi lokalsami?
Znam paru.
Czym się zajmujesz?
Uczę piątą klasę.
Zamknij się, kocham cię.
Opowiadaj. Chcę wszystko usłyszeć.
No nie wiem, piąta klasa jest…
To dziesięcio- i jedenastolatki. Właściwie dorośli.
Nie do końca, ale tak bardzo się nie różnią.
Może chodzi o to, że większość dorosłych
nie różni się od dziesięcio- i jedenastolatków.
To niesamowite.
Wiesz, to…
Te dzieciaki to przyszłość, prawda?
Są jej częścią.
Tak.
Uważam, że robisz coś fantastycznego.
Dzięki.
Słuchaj, chcesz może…
Tak.
- Tak? - Tak.
- Dobra. Tak? Okej. - Tak.
Świetnie.
Cześć, kochanie.
Chodź, mały. Tęskniłam za tobą.
To Liam.
Powiedz: „Cześć, Liam”.
- Przywitaj się. - Cześć, Liam.
Pójdziesz tutaj i położysz się w posłaniu.
Widzimy się niedługo.
Miłe miejsce.
Dziękuję.
Muzyka?
Ja to zrobię.
Pragnę cię.
- Okej, idę po kondom. - Dobra.
Zdejmij spodnie.
Cześć, kochanie. Dobry chłopiec.
Założyłeś go?
Założyłeś?
Jeszcze nie.
- Co się dzieje? - Nic.
- Czy ty… - W porządku.
O Boże.
- Nigdy mnie to nie spotkało. - Przepraszam.
Co z tobą?
- Nie wiem. - Czy ty…
To u ciebie normalne?
- Niespecjalnie. - Niespecjalnie? Czyli tak?
- Powinienem już iść. - Nie.
Chcę wiedzieć, jak często ci się to zdarza.
- Nie robię takich rzeczy zbyt często. - Jakich?
- Nie uprawiam seksu z kobietami, które… - Nie uprawiamy seksu.
Nie próbuję uprawiać seksu z kobietami, które dopiero poznałem.
- To czemu przyszedłeś? - Nie wiem.
Ja…
Chciałem spróbować czegoś nowego.
To nie jest odpowiedź.
Słuchaj, przepraszam. Bardzo cię przepraszam. Mogę iść.
Wolę, żebyś był ze mną szczery.
Szczerze mówiąc…
nie wiem.
Nie wiem, czemu mój fiut odmówił posłuszeństwa,
kiedy chciałaś uprawiać seks. Jesteś atrakcyjna.
Jeśli mam być szczery, pewnie pomyślę o tym innym razem
i pofantazjuję o tym, jak by było,
gdyby poszło tak, jak powinno, ale…
W prawdziwym życiu nie idzie tak, jak powinno.
Przynajmniej w moim. Więc…
Słuchaj, to nic wielkiego.
Prawda? Zdarza się wielu facetom.
Nie musimy uprawiać seksu pierwszego wieczoru.
To właściwie… To naprawdę słodkie.
Co?
Posiedzimy razem?
- Myślę, że powinienem już iść… - Nie musisz się wstydzić.
- Wiem. Dziękuję, ale nie… - Chodź. Usiądź.
Pójdę już.
To moja wina. Popełniłem błąd.
Czyli jeśli się nie pieprzymy,
nie warto spędzać ze mną czasu?
- Nie powiedziałem tego. - To co powiedziałeś?
Muszę iść.
Myślę, że lubisz być frajerem.
A swoją drogą masz nieświeży oddech.
Bo wziąłem od ciebie papierosa.
Myślisz, że jaki masz oddech? Nic, kurwa, dziwnego, że mi nie stanął.
Ilekroć się całowaliśmy, myślałem, że zwymiotuję.
Wiem, czemu byłeś dziś impotentem.
- Bo zarabiam więcej niż ty. - Jasne.
Przyjechaliśmy twoim rzęchem z obitym błotnikiem,
- na którego naprawę cię nie stać. - Obiłem go dziś.
Wróciliśmy do mnie, bo mieszkasz w ruderze.
- Wróciliśmy do jebanego Liama. - Ledwo się utrzymujesz.
Nie utrzymałbyś mnie i rodziny.
- To teraz zakładamy rodzinę? - A swoją drogą
ta nauczycielska gadka o miłości do dzieci?
To ściema.
Nauczycielami zostają tylko ludzie, którzy chcieli robić coś innego
i się poddali.
Mogę o coś zapytać?
O co?
Kiedy byłaś młodsza…
nie jako dziewczynka, tylko jako młoda kobieta,
zawsze wiedziałaś, że umrzesz samotnie?
Hola, Josh.
Cześć, Beatriz. Buenos días!
Buenos días! Co słychać?
W porządku.
- Jak ci minął weekend? - Nie mogę narzekać.
Jesteśmy spłukani, ale poza tym
wnuki się usamodzielniają i mogę dłużej pospać.
- Fajnie. - A ty jak?
Tak.
- Tak dobrze? - Nie. W porządku.
Wszystko w porządku.
- Naprawdę. - Tak.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Dzień dobry. Witam w poniedziałek. Jak weekend?
- Cześć. - Cześć, w porządku?
Tak. Gaszę pożary.
- Jeśli jesteś zajęta, to nic. - Jestem, ale nie szkodzi.
Powiedz. Co się stało?
Nic. Wszystko w porządku.
Ja…
Wszystko dobrze. Po prostu… Wiesz.
Co wiem?
Po prostu… Nie zawsze tak się czuję.
Cóż… czyja to wina?
- Dzięki, mamo. - Tak tylko mówię.
Wiesz co? Nieważne.
Nie. W porządku.
Jak ci minęła reszta weekendu?
Świetnie. Poznałem kobietę.
Bardzo jej się spodobałem, ale nie mogłem utrzymać erekcji…
- Rozłączam się. - Dobra.
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK