‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪สุภาพบุรุษ
‪ไม่ได้เจอนายมาตั้ง 12 ชั่วโมง
‪วันนี้ใครคุม บ็อบบี้หรือแคทเธอรีน
‪เราติดป้ายไว้ข้างนอกก็ได้ ‪จะได้รู้ว่าต้องเลียก้นใคร
‪ก้นเดียวที่พวกนายต้องห่วงคือก้นนี้
‪ก้นเหรอ เหมือนถุงอะโวคาโดมากกว่า
‪ฉันรักอะโวคาโด
‪ใช่
‪อะไร มีไขมันในนั้น แต่ไขมันดีนะ
‪ขอบคุณ
‪เจค คืนนี้เราต้องบินไปเดย์โทนา
‪ฉันมีประชุมกับคนที่อาจมาเป็นสปอนเซอร์ ‪และพวกเขาอยากเจอคุณจริงๆ
‪เจคเอาด้วยอยู่แล้ว
‪ไม่ล่ะ หมอบอกว่าผมนั่งเครื่องไม่ได้อีกเดือน
‪เพราะสมองกระทบกระเทือน
‪สมองผมกดดันเกินไป
‪แค่หายใจก็กดดันสมองนายมากเกินไปแล้ว
‪ผมต้องขับรถไป
‪โอเค งั้นฉันจัดการเองก็ได้
‪ก็ขับไปด้วยกันสิ
‪ได้เวลาผูกมิตรกัน ‪เหมือนในเรื่อง "มีมั่งไหมผู้ชายดีๆ สักคน"
‪พวกเขาไปก่ออาชญากรรม ‪แล้วขับรถดิ่งหน้าผาเหรอ
‪เรื่องที่ผู้หญิงเมาบนเครื่องบิน ‪เพื่อนเธอกำลังจะแต่งงาน
‪- "แก๊งเพื่อนเจ้าสาว แสบรั่วตัวแม่" เหรอ ‪- ไม่…
‪มีกันสี่คน ทำเรื่องบ้าๆ แล้วแม่ก็โมโห
‪แล้วก็มีเสือ
‪- "เลื้อยฉก เที่ยวบินระทึก" ‪- ขอบคุณ
‪ให้ตายสิ หัดเข้าโรงหนังกันบ้างนะ
‪ช่างมันเถอะ ขับรถเที่ยวจะดีกับพวกคุณแน่
‪สปอนเซอร์รักเขา
‪ผมก็แน่ใจแบบนั้น แต่เราทำไม่ได้
‪เพราะแคทเธอรีนจะพลาดการประชุม
‪มีเวลาตั้งเยอะแยะ
‪คุณจะพูดอีกทำไม ‪แคทเธอรีนบอกแล้วว่าเธอจะไปคนเดียว
‪ไม่ๆ เควินพูดถูก เราควรทำแบบนี้
‪ใช่ นี่จะต้องสนุกแน่
‪"นี่จะต้องสนุกแน่" ‪นั่นคือสิ่งที่เธลม่าพูดกับลูอิสเลย
‪เควิน คุณไม่เห็นเหรอ ‪ผมทำหน้าบอกว่า "ไม่" แล้วไง
‪โอเค ก็มันดูเหมือน
‪หน้า "ทำไมโลมา ‪ถึงหายใจออกจากหัว" ของนายนี่
‪พวกมันมีปากนะ
‪ฟังนะ นายควรไป
‪ไปกับเธอ ไปทำความรู้จักกัน
‪เธอไม่ได้จะไล่นายออกแล้ว ‪ไปปรับความเข้าใจกันซะ
‪คุณก็รู้ว่าเธอเป็นยังไง ‪ผมไม่อยากอยู่กับเธอทั้งวันนะ
‪นายก็พูดไม่ผิด แบบนั้นนรกชัดๆ ‪เป็นฉันก็คงไม่ไป
‪ถ้านายคิดว่ารับไม่ไหวจริงๆ ก็แค่พูดมา
‪- จริงเหรอ ‪- ไม่ นายต้องไป
‪ฉันพูดเล่น ไม่คิดว่านายจะเอาจริง
‪ระหว่างทางเราฟังพอดแคสต์ ‪เรื่องเอลิซาเบธ โฮล์มส์กับเธราโนสได้
‪เครื่องวินิจฉัยโรคปลอมน่ะ
‪เราคุยกันได้นะ ปกติพวกคุณคุยอะไรกันในโรงรถ
‪ส่วนใหญ่ก็เรื่องคุณ
‪และเรื่องอื่นๆ ที่เราชอบ
‪- นี่รถผม ‪- ใช่ ปกติฉันจะขับ
‪ฉันชอบควบคุมน่ะ คุณอาจจะเคยเห็นนะ
‪ผมเป็นนักแข่งมืออาชีพ
‪ใช่ คนที่ทำงานให้ฉัน
‪ความสนุกเริ่มขึ้นแล้ว
‪ได้ดูเกมฮอร์เน็ตไหม โคตรบ้าเลย
‪ไม่ ฉันดูสารคดีเรื่อง ‪ยุทธการสตาลินกราดในสงครามโลกครั้งที่สอง
‪พวกรัสเซียรอดไปง่ายๆ เลย ‪เมื่อเทียบกับฮอร์เน็ต
‪เห็นไหมผมทำอะไร
‪ไง ได้บอกข่าวฉันกับทุกคนหรือยัง
‪ยัง คุณบอกเลยสิ
‪พวกเขาอาจจะเดาออกก็ได้
‪จากการที่แต่งงานมาแล้ว ‪ฉันรู้คำตอบที่ถูกต้องเพียงอย่างเดียว
‪เธอลดน้ำหนัก หรือเธอตัดผมเหรอ
‪หรือซื้อชุดใหม่ หรือทั้งหมด ‪ไม่ว่าจะเป็นอะไร ฉันชอบมาก
‪ที่นี่ต้องมีผู้หญิงจริงๆ
‪ฉันกำลังจะแต่งงาน
‪- ยินดีด้วย ‪- ก็ดีแล้ว เบธ
‪ฉันถึงได้มาสายไง แม่ฉันโทรมาเจ็ดสายได้มั้ง
‪เธอเอาแต่พูดว่า "แม่ไม่อยากจะเชื่อเลย"
‪และฉันก็แบบ "ใช่ พูดต่อเลย แม่
‪แม่ยังไม่ได้ทำลาย ‪ความภูมิใจในตัวเองของหนูจนหมด"
‪แปลว่าคุณจะไปนิวยอร์กสิ เราจะคิดถึงคุณนะ
‪ไม่ๆ แฟรงก์จะไปๆ มาๆ ‪เพื่อให้เธอได้ทำงานต่อ
‪ที่จริงฉันจะย้ายไป เราคุยกันเมื่อคืนน่ะ
‪ถ้าฉันเอาด้วยก็ต้องไปให้สุด ‪จะแต่งงานแบบครึ่งๆ กลางๆ ไม่ได้
‪ไม่เห็นด้วยเลย
‪แค่นี้เหรอ คุณจะทิ้งเราเหรอ
‪ไม่รู้สิ ดูไม่เป็นมืออาชีพเลย
‪คุณเข้ามาที่นี่ตั้ง 15 ปี ‪แล้วจะแอบออกไปแบบนี้เหรอ
‪- ฉันอุทิศชีวิตให้กับที่นี่ ‪- ไม่
‪บิ๊กบิลลี่ต่างหากที่อุทิศชีวิตให้กับที่นี่
‪คุณไปจากจุดขนถ่ายสินค้า ‪สภาพนอนบนเตียงมีผ้าคลุมหน้าเมื่อไหร่
‪เราค่อยมาคุยกัน
‪เขากินแซนด์วิชได้เร็วนะ
‪แค่ไม่ใช่คำสุดท้ายนั่น
‪คุณจะไปเมื่อไหร่ล่ะ
‪ทันทีที่พวกคุณอยู่ได้โดยไม่มีฉัน ‪ฉันต้องไปดูคอนโดกับแฟรงก์
‪คุณไปได้เลยถ้าต้องการนะ ‪เราจัดการได้ ไม่เป็นไร
‪แฟรงก์อยากให้ฉันไป ‪แต่ฉันจะไม่ทิ้งพวกคุณไปก่อนเดย์โทนา
‪คิดว่าเราจะเป็นยังไงเหรอ ‪"ที่เย็บกระดาษอยู่ไหน"
‪"คุณเก็บประแจไว้ไหน ‪ใครจะทำบัญชีเงินเดือน"
‪ซวยละ ใครเป็นคนจ่ายเงินเดือนล่ะ
‪ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย ‪ฉันรู้จักผู้หญิงคนนี้ที่เพนก์ เธอหางานอยู่
‪แต่เธอเป็นเพื่อนฉันนะ ทำตัวดีๆ ล่ะ
‪เราดีกับทุกคนนะ ‪แค่ดูให้แน่ใจว่าเธอสูงปกติเถอะ
‪เราเสียเงินไปเยอะเลยกับ ‪บันไดเสริมและเบาะนั่งเสริม
‪คุณอยากดูไหมว่า ‪เดือนก่อนเราใช้เงินกับเค้กไปเท่าไร
‪ผมชอบคนใหม่มากกว่าแล้วล่ะ
‪มีรถจอดอยู่บนไหล่ทางนะ
‪เพราะงั้นอย่าขับรถไปทางขวา ‪ไม่งั้นจะตายคาที่เหรอ
‪คุณขับได้สินะ
‪ฉันรู้ว่ามันน่าอึดอัดเพราะฉันพยายามไล่คุณออก
‪คุณไล่ผมออกแล้ว สองครั้ง
‪เยี่ยมเลย คุณนับได้โดยไม่ต้องใช้นิ้วด้วย
‪ใช่ ผมยังมีนิ้วอื่นจะชูให้คุณด้วย
‪ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ
‪มาทำให้การเดินทางครั้งนี้ ‪เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ใหม่ของเราเถอะ
‪- โอเค ‪- ฉันไล่คุณออก
‪แค่ล้อเล่นอีกมุกน่ะ
‪มุกเด็ดนะ
‪คุณจะรู้ว่ามุกนั้นเด็ด ‪เวลาที่ใจเต้นแรงแปลกๆ และฉี่เล็ด
‪เรามีเวลาอีกหลายชั่วโมงเลย
‪พอดแคสต์ไม่ใช่แนวคุณ ‪รายการแข่งช่วงนี้ก็คงไม่ใช่
‪งั้น…
‪เราเล่นเกมขับรถได้นะ ผมกับเควินเล่นกัน
‪ได้นะ
‪ฉันชินกับการเล่นกับคนในคาร์ซีท แต่ก็ได้
‪มาลองเล่นดู คุณอยากเล่นอะไร
‪นั่นรถเต่า
‪- อะไรวะ ‪- ก็คุณชกฉัน
‪นั่นแหละเกม คุณเห็นรถเต่า คุณชกอีกคน
‪ใช่ มันเป็นเกมงี่เง่า
‪นั่นรถเต่า
‪คุณขับเร็วไปหน่อยไง
‪ขอบใจ สเตฟานี่ เธอต้องชอบพวกเขาแน่
‪เควินเหมือนตุ๊กตาหมี ชัคคอยสร้างสีสัน
‪และอาเมียร์เป็นหัวหน้าวิศวกร
‪โอเค ไว้คุยกันนะ บาย
‪คุณพูดอะไรดีๆ ถึงผมไม่ได้เลยเหรอ
‪หยอกๆ น่า เธอวางสายไปแล้ว
‪ผมได้ยินเสียงเธอนะ
‪ช่างมันเถอะ ที่รัก
‪โอเค เธอจะมาที่นี่ตอนเจ็ดโมง
‪ฉันเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว ‪และฉันทำคู่มือนี้ให้เธอด้วย
‪มีทุกอย่างที่เธอต้องรู้
‪โรงแรมที่เราเป็นลูกค้าอยู่ ‪หมายเลขสะสมไมล์ และ…
‪นี่ล้อเล่นใช่ไหม
‪มัฟฟินมาจากคอสต์โก้เหรอ ‪ไหนคุณบอกว่าอบเอง
‪ใช่ ก็แค่โกหกนิดหน่อย ‪เพื่อทำให้มันอร่อยขึ้น
‪- คุณอบเค้กวันเกิดผมไหม ‪- แน่นอนอยู่แล้ว
‪แค่อย่าอ่านหน้าสิบแล้วกัน
‪พูดถึงเค้กแล้ว เราจะจัดงานเลี้ยงอำลากันไหม
‪แน่นอน จัดเต็มไปเลย
‪ไม่ ไม่เอาปาร์ตี้
‪ฉันเป็นคนเดียวที่รู้ว่าจะจัดยังไง
‪ถ้าฉันไม่จัดการทุกอย่างเอง ‪มันคงออกมาไม่ได้เรื่อง
‪จะบ้าเหรอ ผมจัดได้เจ๋งจะตาย ‪อาเมียร์ ปาร์ตี้สละโสดของนายสนุกแค่ไหน
‪คุณไม่ได้เชิญผม
‪ฉันมีอีเมลเก่าและฉันขอโทษแล้วไง
‪แต่มันเจ๋งใช่ไหมล่ะ
‪โคตรเจ๋งเลย
‪ผมไม่เคยได้เห็นรูปด้วยซ้ำ
‪ไม่มีหรอก ปาร์ตี้ที่ดีขนาดนั้น ‪เราทิ้งโทรศัพท์ไว้ในลีมูซีน
‪ถูกต้อง
‪ไม่ ไม่เอาปาร์ตี้
‪รู้ไหม งั้นกินมื้อเที่ยงกัน
‪ตกลง แต่ในเมื่อจัดให้ฉัน ‪เราไปที่ใหม่ๆ กันได้ไหม
‪งั้นร้านซูชิ…
‪โอเค รู้ไหมว่าที่ไหนดี ‪เราทุกคนไปร้านอาหารอินเดียได้
‪ไม่เอาเด็ดขาด
‪ฉันนึกออกแล้ว เราจะไปที่พิตสต็อปอีกรอบ
‪นี่ มื้อเที่ยงของคุณใช่ไหม ‪คุณตัดสินใจสิ นี่งานคุณนะ
‪นี่ เบธ เมื่อวานคุณเลิกกับแฟรงก์
‪มาวันนี้คุณก็แต่งงานกับเขา ‪และย้ายออกไป เกิดอะไรขึ้น
‪นั่นเรื่องส่วนตัวนะ ใช่ เกิดอะไรขึ้น
‪คุณก็อยู่นี่ คุณได้ยินแล้ว
‪เขาขอโทษ
‪เขายอมรับว่าเขาผิดเอง
‪- และเขาให้แหวนกับคุณ ‪- มันใหญ่มาก
‪ฉันต้องไปแล้ว ต้องเตรียมตัวสำหรับการเดินทาง
‪ให้ฉันล็อกไหม
‪นี่วันสุดท้ายของคุณ เราจะล็อกให้
‪แปลว่าจะนั่งดื่มต่ออีกชั่วโมงสินะ
‪เราจะดื่มกันสักครึ่งชั่วโมง ‪แล้วจะโยนบอลใส่อาเมียร์
‪ในขณะที่เขาถือเขากวาง
‪ไม่ ผมว่าถึงตาชัคถือเขากวางนะ
‪เดี๋ยวนะ นายอาจพูดถูก ขอฉันดูปฏิทินก่อน
‪ไม่ ยังเป็นปีของนาย
‪เขารู้สึกได้ถึงอุ้งเท้าหมีสองข้างบนไหล่
‪หมีบอกว่า "นายไม่ได้มาล่าสัตว์ใช่ไหม เดฟ"
‪ผมจะจำเอาไว้เลย
‪ขอโทษที่บอกให้จอดนะ คุณไปได้แล้ว
‪ขอบคุณ อเล็กซ์
‪ด้วยความยินดี เจค
‪- รักษาตัวด้วยนะ ‪- นี่ คุณด้วยล่ะ
‪คุณรอดจากใบสั่งมาได้
‪คุณเคยได้ใบสั่งด้วยเหรอ
‪ใช่ แบบว่าฉันจำไม่ได้แล้ว
‪อาจจะครั้งสองครั้ง
‪คุณไม่เคยรอดจากใบสั่งเหรอ
‪คุณก็ไม่ได้ขี้เหร่นะ คุณไม่มีเสน่ห์แค่ไหนกันเนี่ย
‪หรือบางทีฉันอาจไม่เคยพยายามหนี ‪เพราะมันงี่เง่าและฉันเคารพกฎหมายไง
‪หรือไม่คุณก็ทำไม่ได้
‪พอกันที มีตำรวจอีกคนตรงนั้น
‪ย้ายก้นโง่ๆ ไป
‪ตอนที่เขาบอกให้จอด…
‪ไม่ อย่ามาช่วยฉัน ฉันทำเองได้
‪คุณไม่เคยทำได้ไง
‪- อยากพนันสนุกๆ ไหมล่ะ ‪- คงน่าสนุกถ้าคุณถูกช็อตไฟฟ้า
‪ยี่สิบเหรียญฉันแค่โดนเตือน
‪หาเงินง่ายแบบนี้มีอีกไหม
‪นั่นโกงชัดๆ
‪ไม่ใช่ แบบนี้สิโกง
‪ฉันทำอะไรผิดเหรอคะ คุณตำรวจ
‪คุณขับเร็วมากเลย
‪ใบขับขี่กับทะเบียนรถด้วยครับ
‪ค่ะ
‪นี่ค่ะ ไม่มีปัญหา
‪ว้าว บางทีฉันน่าจะเขียนใบสั่งให้คุณ ‪โทษฐานที่ไหล่กว้างมาดแมนนะ
‪ผมจะตรวจดูก่อน รออยู่ในรถนะครับ
‪ไหล่กว้างมาดแมนเหรอ ‪ทำไมไม่บอกล่ะว่าเขาลายมือสวย
‪ดูและเรียนรู้ซะนะ ฉันจะทำให้ดีขึ้นอีก
‪คุณไม่ต้องจ่ายผมหรอก ‪ผมไม่อยากให้คุณทำตัวเองขายหน้า
‪ไม่ ไม่มีอะไรน่าขายหน้าสักนิด
‪เพิ่มเดิมพันสองเท่าเลยดีกว่า
‪ยี่สิบคูณสองเท่ากับสี่สิบ เผื่อคุณคิดเลขไม่ได้
‪คือฉัน…
‪หวังว่าฉันจะไม่โดนใบสั่งนะคะ ‪ฉันเพิ่งได้บัตรประกันใบใหม่มา
‪ช่วยลงจากรถด้วยครับ คุณสเปนเซอร์
‪- อะไรนะ ‪- คุณมีหมายจับจากปี 2013
‪เมาในที่สาธารณะ
‪คุณไม่ไปแสดงตัวที่ศาล ผมต้องพาคุณไปที่สน.
‪อ๋อ ปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ
‪ลงจากรถ แล้วเอามือไพล่หลังด้วยครับ
‪คุณตำรวจ ตอนค้นตัวเธอ ‪ช่วยดูว่าเธอมีเงิน 40 เหรียญไหมด้วยนะครับ
‪โอเค ผมเบื่อที่จะเป็นกวางแล้ว
‪หนึ่งปีมันนานเกินไป ‪ผมคิดว่าเราต้องสลับคนละเดือนนะ
‪นายต้องหัดรับลูกบอลก่อน
‪คุณขว้างมาตอนที่ผมถือเขากวางนี่
‪ให้ตาย เธอคิดไว้ทุกอย่างเลย ฟังนะ
‪"11 พฤษภาคม ‪วันครบรอบการแข่งเรซสุดท้ายของเควิน"
‪"นั่นคือวันที่ฉันชอบทำความสะอาด ‪ที่เก็บถ้วยรางวัล"
‪"มันทำให้เขามีโอกาสได้เล่าเรื่อง ‪และทำให้เขามีความสุข"
‪รู้ไหมว่าเธอทำแบบนี้
‪ฉันได้ยินเรื่องพวกนั้นนะ ‪น่าจะบ่อยกว่าปีละครั้งเยอะเลย
‪น่ารักมากเลย
‪โอเค เดี๋ยวนะ
‪เบธน่ะ โอเค เธอกลับถึงแล้ว
‪- เธอส่งมาบอกทุกครั้งที่ถึงบ้านเหรอ ‪- ใช่ ฉันจะได้รู้ว่าเธอปลอดภัย
‪นั่นเป็นข้อความสุดท้ายที่คุณจะได้แล้ว
‪หมายความว่าไง
‪เธอคงไม่ส่งหาคุณจากนิวยอร์ก ‪เพื่อให้คุณรู้ว่าเธอถึงบ้านแล้วหรอก
‪ไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลยแฮะ
‪ฉันได้มาทุกคืนตลอด 15 ปีที่ผ่านมา
‪ไว้ผมจะส่งหาคุณนะ
‪อะไรทำให้นายคิดว่าแบบนั้นจะช่วยได้
‪ฉันคงจะคิดถึงเธอ
‪ใช่ เราทุกคนแหละ
‪ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น ‪ถ้าอาเมียร์ไปนิวยอร์ก ผมคงไม่เป็นไร
‪ดีใจที่มีคนคิดถึงนะ
‪นายก็รู้ว่าฉันพูดถึงอะไร
‪ฉันรู้สึกไม่ดี รู้สึกว่าฉันอาจทำพลาดแล้ว
‪เดี๋ยวๆ นายพูดอะไรน่ะ
‪ผมแค่…
‪ผมว่าเธอไม่ควรคบกับแฟรงก์
‪นั่นแหละที่ฉันพยายามพูดมาตลอด
‪เราคลาดกันมาตลอด
‪ผมคบกับใครสักคน เธอก็คบกับใครสักคน
‪- จังหวะไม่เคยตรงกัน ‪- ตอนนี้จังหวะก็ไม่ดีเลย
‪มันไม่เคยสายเกินไป
‪ไปบอกเธอซะว่านายรู้สึกยังไง
‪ฟังนะ ผมไม่รู้ว่าผมรู้สึกยังไง
‪นายอยากให้เธอไปไหม
‪ไม่
‪- คิดว่าเธอควรคบกับนายไหม ‪- คิด
‪ใช่ ก็บอกเธอไปแบบนั้น
‪โอเค ไม่ได้จะเป็นโรซี่ โอดอนเนลล์ ‪ในหนังตลกโรแมนติกนะ
‪แต่เธอหมั้นหมายแล้ว
‪กับแฟรงก์ เพื่อนของพวกคุณนะ
‪หุบปากเลย อาเมียร์ เรากำลังพูดถึงรักแท้
‪ไม่ต้องสนอะไรทั้งนั้นเมื่อเรามีความรัก
‪คุณจะทำยังไง ถ้ามีคนขอคบคู่หมั้นคุณล่ะ
‪ก็คงต้องมีเรื่องกันหน่อย
‪แต่นายเห็นแฟรงก์ไหม ‪อย่างมากเขาก็เล่นพิลาทิส
‪เขาจะทำอะไรได้ ม้วนฉันในเสื่อโยคะเหรอ
‪งั้นก็ไปหาเธอสิ
‪ไม่ ไม่ได้ ผมทำไม่ได้จนกว่ามันจะถูก
‪ผมต้องนึกภาพมัน ต้องวางแผนสักอย่าง
‪มื้อเที่ยงพรุ่งนี้ตอนที่เจอเธอ ‪ทำตอนนั้นแล้วกัน
‪เธอเบื่อร้านพิตสต็อปแล้ว
‪ฉันรู้ว่าต้องทำไงน่า ฟังนะ
‪เราจะนั่งที่โต๊ะประจำ จะสั่งปีกไก่ เราสั่งตลอด
‪เธอจะมีซอสเลอะมุมปากทุกครั้ง
‪และฉันก็คอยเช็ดให้ตลอด
‪แล้วเธอก็หัวเราะ ฉันจะเริ่มตอนนั้นแหละ
‪โรแมนติกจริงๆ
‪ใช่ ผมกับเมียก็มีเรื่องแนวๆ นี้
‪เราจะไปกินมื้อค่ำ ‪เธอจะมีอะไรติดหน้า และผมก็คิด
‪ทำไมฉันไม่แต่งกับรีเบคก้าจากมหาวิทยาลัยนะ
‪(กรมตำรวจชาแธมเคาน์ตี้)
‪- เรียบร้อย ‪- ฉันไม่ได้ขอให้ช่วย
‪ล้อเล่นหรือไง แค่พูดขอบคุณไม่ได้เหรอ
‪ขอบคุณอะไรล่ะ ‪เหตุผลเดียวที่ฉันซวยก็เพราะคุณ
‪ผมเพิ่งช่วยให้คุณพ้นคุกนะ
‪ถ้าต้องเลือกระหว่างนั่งรถกับคุณกับเข้าคุก ‪ฉันขอเลือกเข้าคุก
‪ไม่ใช่คุกธรรมดานะ
‪คุกแบบพิเศษที่จะได้แผ่นกระดาษมารองนอน
‪และต้องอัดผู้หญิงตัวใหญ่ที่สุด ‪เพื่อจะได้เป็นใหญ่เลย
‪นี่แหละผมถึงไม่อยากมากับคุณ
‪ไม่ใช่เพราะคุณไล่ผมออก ‪แต่เพราะคุณเห็นแก่ตัวและใจร้าย
‪คุณอยากทำที่นี่จริงๆ เหรอ ‪โอเค ฉันมีสัตว์เลี้ยงที่ฉลาดกว่าคุณอีก
‪เจ๋งเลย หมาฉลาดออก
‪ปลา
‪ไม่มีใครชอบคุณ ไม่มีสักคน
‪คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ
‪- คุณร้องไห้เหรอ ‪- เปล่า
‪แน่ใจนะ
‪ถามต่อไปสิ ช่วยได้จริงๆ
‪ไม่ยักรู้ว่าคุณร้องไห้เป็น
‪ตอนย้ายกลับมาที่ชาร์ลอตต์ ‪ฉันคิดว่ามีโอกาสที่จะเปลี่ยนอะไรๆ
‪คราวนี้ฉันจะสนุก ทุกคนจะชอบฉัน
‪ใช่ มันอยู่ได้สักสองวินาทีมั้ง
‪ให้ตาย ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย ‪ฉันห้ามตัวเองไม่ได้
‪เป็นแบบนี้แหละ
‪นี่แหละคือคนที่ทุกคนจะรัก
‪- คุณพูดจริงเหรอ ‪- ใช่
‪ทั้งที่ฉันพูดแย่ๆ ไปน่ะนะ
‪ทั้งที่ฉันแกล้งเห็นรถเต่าเพื่อชกคุณเหรอ
‪ใช่ ผมพูดจริงๆ
‪ผมรู้ ให้ตายสิ เธอมาแล้ว
‪แล้วเธอมาทำอะไร เธอมาเร็วนะ
‪ผมว่าจะมาก่อน มาจองโต๊ะ ‪สั่งเครื่องดื่ม ทำตัวมีเสน่ห์
‪นี่ไม่สำเร็จแล้ว ยกเลิกเถอะ
‪เดี๋ยว หยุดเลยๆ เป็นอะไรของนาย
‪เควิน เถอะนะ นั่นเบธ ‪พวกนายกินมื้อเที่ยงกันเป็นล้านครั้งแล้ว
‪แต่ไม่ใช่แบบนี้ นี่มันต่างกัน
‪ผมกะพริบตาบ่อยไหม รู้สึกอย่างนั้นเลย
‪ฉันทำได้ โอเค ดีขึ้นแล้ว เอาล่ะ เป็นไง
‪ใช่ ดีขึ้น
‪ถ้าแผนของนายคือขังเธอ ‪ไว้ในบ่อน้ำในห้องใต้ดินของนาย
‪- ใจเย็นๆ นายทำได้ ‪- ใช่ โอเค
‪เอาล่ะ ไง
‪ไง มาเร็วเข้า หิวจะตายแล้ว
‪เควิน วันนี้คุณดูหล่อมากเลย
‪ถ้าผมเป็นผู้หญิง ไม่รู้ว่าจะอดใจไหวไหม
‪ผมจะไปนั่งตรงนั้นนะ
‪เดี๋ยวนะ พวกเขาไม่กินกับเราเหรอ
‪ไม่ ผมว่าจะกินกับคุณสองคน
‪ผมมีเรื่องอยากคุยด้วยน่ะ
‪เสียงคุณเป็นอะไรไป
‪ไม่รู้สิ นี่ก็เสียงปกตินะ
‪ไม่ ไม่ใช่เลย
‪ใช่นะ
‪มันคือเสียงตอนที่คุณประหม่า
‪เหมือนตอนที่คุณคุยกับกรรมการที่สนาม
‪ผมก็ตกใจพอๆ กับคุณ ‪ที่เจอชิ้นส่วนผิดกฎหมายบนรถ
‪- ใครหิวแล้วบ้างคะ ‪- พร้อมสั่งแล้วครับ
‪- ขอปีกไก่ทอดให้เธอ ‪- ขอคลับแซนด์วิชค่ะ
‪- คุณช่วยสั่งปีกไก่ทอดได้ไหม ‪- ฉันเพิ่งกินไปเมื่อคืน
‪ก็กินได้ ผมเพิ่งกินมาเมื่อเช้า โอเคนะ
‪- ไก่เยอะมากเลยนะ ‪- ไก่ก็ดี
‪มันดีกับคุณ ไม่เป็นไรหรอก
‪- สั่งเพื่อผมนะ ‪- ทำไมมันถึงสำคัญนัก
‪คุณช่วยสั่งไก่ได้ไหม
‪- ตกลง ฉันขอปีกไก่ทอดค่ะ ‪- ขอปีกไก่ทอดครับ
‪- หมดค่ะ ‪- ไม่หมดหรอก
‪พวกมันสำคัญมาก ไปเอาปีกไก่ทอดมา
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ได้ไหมครับ
‪เควิน ฉันขอแค่คลับแซนด์วิชได้ไหม
‪ผมต้องดูอย่างอื่น มีอะไรจะพังอีกไหม
‪คุณทำตัวแปลกจริงๆ นะ และกะพริบตาบ่อยด้วย
‪โอเค
‪อะไร…
‪เบธ ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ
‪เรื่องที่เราไม่ได้คุยกัน และมัน…
‪มันเกี่ยวกับคู่มือที่คุณทำ
‪และมันทำให้ผมคิดได้ สิ่งที่คุณเขียนในนั้น
‪มันออกจะสำคัญกับผม…
‪ตายล่ะ แฟรงก์น่ะ ฉันต้องไปแล้ว ‪เขาจองเที่ยวบินให้ฉันเร็วขึ้น
‪คุณไปไม่ได้นะ ขอคุยด้วยก่อนได้ไหม
‪- ขอโทษ… ‪- มีปาร์ตี้นะ เราก็มากันแล้ว
‪เขาเจอคอนโดนี้ เขาอยากให้ฉันไปดูจริงๆ
‪- มีคนเสนอซื้อเยอะเลย ‪- ผมรู้ๆ
‪- ฉันจะรีบกลับมา แล้วเราค่อยคุยกัน ‪- โอเค ใช่
‪ก็ได้
‪- สัญญานะว่าคุณจะไปให้หมอเช็กตา ‪- ได้
‪มันกวนใจฉันมาก
‪นี่พวก ฉันขอโทษนะ ฉันต้องไปขึ้นเครื่องแล้ว
‪ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ พวกคุณเยี่ยมที่สุดเลย
‪- ไว้สัปดาห์หน้ามาเยี่ยมนะ ‪- เดี๋ยวๆ
‪- อะไรน่ะ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪ผมพยายามแล้ว แต่มันพูดไม่ออก
‪ที่จริงแบบนี้อาจจะดีกว่านะ
‪แบบว่าเรื่องร้ายกลายเป็นดีน่ะ
‪เพราะอย่างนี้นะ
‪ผมทำได้ในสามสัปดาห์ ‪เอางี้ ผมจะทำในงานแต่งเลย
‪ไม่ ไม่นะ ไม่
‪นายคว้าเสื้อฉันเหรอ
‪ใช่ และผมจะปล่อยแล้ว
‪แต่นี่มันยอมรับไม่ได้ ‪ใครจะสนว่ามันไม่สมบูรณ์แบบ
‪สิ่งสำคัญคือสิ่งที่อยู่ในใจคุณ
‪เว้นแต่ว่าคุณอยากจะรอ
‪อาเมียร์พูดถูก
‪ขอบคุณ
‪- ผมอ่านบทความนี้… ‪- หุบปาก อาเมียร์
‪เควิน มีช่วงเวลาในชีวิตผู้ชาย ‪ที่เขาต้องพูดสิ่งที่คิดออกมา
‪มันไม่เคยง่ายเลย แต่นี่เป็นหนึ่งในช่วงเวลานั้น
‪ไม่ใช่แค่เพื่อนาย แต่เพื่อตัวนายและเบธ
‪แล้วอะไรที่สำคัญที่สุดล่ะ
‪ความสุขของเธอ
‪ใช่ แล้วอยู่ที่ไหนเธอจะมีความสุขกว่า
‪ที่นิวยอร์กกับแฟรงก์ หรือที่นี่กับนาย
‪รู้อะไรไหม
‪ผมพร้อมที่จะพูดสิ่งที่คิดแล้ว
‪ฉันเข้าใจผิดค่ะ เรามีปีกไก่ทอด
‪ตอนนี้ผมมองหน้าคุณไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪เบธ
‪ตกใจหมด ฉันจะหยิบสเปรย์พริกไทยแล้วนะ
‪ฟังนะ ผมมีเรื่องอยากจะบอก
‪ผมอยากให้สิ่งนี้กับคุณ
‪ให้ตายสิ โทษที
‪ผมเพิ่งซักกางเกง ตอนนี้มันแน่นสุดๆ เลย
‪ได้แล้ว เอ้านี่
‪เนื่องในโอกาสอะไรล่ะ
‪มันควรจะเป็นของขวัญคริสต์มาส แต่…
‪มันคือแท่งเพซสั่งทำสำหรับคอลเลกชั่นของคุณ
‪ผมคิดได้เมื่อสองสามเดือนก่อน ‪แล้วก็ไปสั่งทำ
‪นี่ฉันเหรอ
‪มันควรจะเป็นคุณนะ
‪แต่กางเกงผมคงเปลี่ยนมันเป็น ‪ริก เจมส์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ
‪มันคือคุณแต่งตัวเป็นนักเต้นอาชีพตัวน้อย
‪ตอนคุณเด็กๆ น่ะ
‪- ฉันชอบมากเลย ‪- ใช่
‪คุณกำลังถือถ้วยรางวัลที่คุณควรจะได้
‪ถ้าที่คุณพูดว่าการเมืองมีผลต่อ ‪การแข่งขันเต้นระดับประถมเป็นเรื่องจริงนะ
‪ก็จริงน่ะสิ
‪นี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่มีใครเคยให้ฉันเลย
‪ขอโทษที่ฉันไม่มีอะไรให้นะ
‪แต่คริสต์มาสอีกตั้งสี่เดือน ตาบ้า
‪ฟังนะ ผมเป็นห่วงคุณ
‪และผมอยากบอกคุณว่า…
‪ผมไม่คิดว่าคุณจะมีความสุขที่นิวยอร์ก
‪ผมคิดว่าคุณควรอยู่ที่นี่กับเพื่อนๆ คุณ และผม
‪คุณน่ารักมากที่เป็นห่วง แต่ฉันไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันอยู่ในเมืองเล็กๆ มาทั้งชีวิต
‪แต่ตอนนี้ฉันกำลังจะเป็นคนนิวยอร์กหรูๆ ‪ที่เราชอบล้อกัน
‪แล้วคุณรู้ไหม ฉันรู้ว่านี่ฟังดูบ้า แต่…
‪ฉันอาจจะไปออดิชั่นละครเพลงสักเรื่อง
‪คุณก็รู้ว่าฉันรักการร้องการเต้นขนาดไหน
‪- เรื่องบ้ากว่านี้ก็เคยมาแล้ว ‪- ไม่
‪ผมไม่คิดว่ามันบ้าเลย
‪ฉันรู้ว่าฉันลังเลไปมากับแฟรงก์
‪แต่ฉันตื่นเต้นจริงๆ
‪และฉันคงจะคิดถึงคุณมาก ‪แต่ฉันจะโทรหาคุณตลอด
‪และฉันจะมาเยี่ยมด้วย
‪- ฉันสัญญา ‪- โอเค
‪ใช่ คุณน่ะ…
‪คุณจะมีความสุขในนิวยอร์ก คุณทำได้
‪แฟรงก์ต้องดูแลคุณให้ดี ‪ไม่งั้นผมจะหักคอเขาแน่
‪เขาแค่เล่นพิลาทิสใช่ไหม
‪ฉันต้องไปแล้วล่ะ
‪รักคุณนะ
‪ผมรักคุณ
‪คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี