NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Panowie. - Nie widzieliśmy się od 12 godzin.
Kto dzisiaj rządzi? Bobby czy Catherine?
Musimy wiedzieć, komu się podlizywać.
Jestem jedyną brzoskwinką z Georgii, o której powinniście myśleć.
Brzoskwinka? Raczej worek awokado.
Uwielbiam je.
Są tłuste, ale to dobry tłuszcz.
Dziękuję.
Jake, musimy dziś polecieć do Daytony.
Jutro rano widzimy się z potencjalnym sponsorem.
Jake w to wchodzi.
Lekarz mówił, że przez wstrząs mózgu nie mogę latać samolotem.
Mam nie obciążać mózgu.
Oddychanie ci go obciąża.
Muszę jechać.
Dobrze, dam sobie radę sama.
Pojedźcie tam razem. Zżyjecie się jak Thelma i Louise.
Mają kraść, a pod koniec zjechać z klifu?
Nie o tym filmie mówię. Ten z pijaną dziewczyną w samolocie.
- Druhny? - Nie to…
Lecą we cztery, robią szalone rzeczy, mama się wkurza.
Jest tam też tygrys.
- Węże w samolocie. - Dzięki.
Musicie częściej chodzić do kina.
Taka wycieczka dobrze wam zrobi, a sponsorzy go uwielbiają.
Zapewne, ale nie możemy jechać,
bo Catherine nie zdąży na spotkanie.
Macie mnóstwo czasu.
Ciągle gadasz, a Catherine uznała, że może lecieć sama.
Kevin ma rację.
Będziemy się dobrze bawić.
Thelma powiedziała to samo Louise.
Kevin, oślepłeś? To była moja mina „Tylko nie to”.
Jest bardzo podoba do miny
„Czemu delfiny oddychają czubkiem głowy?”.
Przecież mają buzie.
Rzecz w tym, że to dobry pomysł.
Pojedźcie razem, poznajcie się.
Nie chce cię już zwolnić, zakop topór.
Znasz ją. Nie chcę spędzić z Catherine całego dnia.
Masz rację, to będzie piekło. Sam bym się w życiu na to nie zgodził.
Nie chcesz jechać? Powiedz tylko słowo.
- Serio? - Nie, musisz jechać.
Blefowałem.
Może posłuchamy podcastu o Elizabeth Holmes i Theranosie.
Przekręt z diagnostyką domową?
Po prostu porozmawiajmy. O czym gadacie w warsztacie?
Zazwyczaj o tobie.
I o innych zainteresowaniach.
- To moje auto. - Ja prowadzę.
Lubię kontrolować sytuację, mogłeś zauważyć.
- Jestem zawodowym kierowcą. - Moim pracownikiem.
Już jest super.
Widzieliście Hornetsów? Szaleństwo.
Ja oglądałem dokument o Stalingradzie.
Rosjanom się upiekło w porównaniu do Hornetsów.
Czaisz?
Mówiłeś im już?
Ty to zrób.
Może zgadną.
Byłem żonaty, znam prawidłową odpowiedź.
Schudłaś lub byłaś u fryzjera.
To nowe ubrania? Tak czy siak, wspaniałe.
Brakuje nam tu kobiet.
Wychodzę za mąż.
- Gratuluję! - Brawo!
Dlatego się spóźniłam. Mama do mnie wydzwaniała.
Ciągle powtarzała: „No nie wierzę”.
Szkoda, że szybko przestała,
jeszcze nie dość zniszczyła moją samoocenę.
Będziemy za tobą tęsknić.
Frank mówił, że będzie latał.
Przeprowadzę się. Rozmawialiśmy o tym wczoraj.
W małżeństwo trzeba wejść na całego.
Nie ma co udawać.
Nie zgadzam się.
Czyli nas zostawisz?
To chyba nie w porządku.
Wpadasz na 15 lat i nagle znikasz?
- Oddałam życie zespołowi. - Nie.
Duży Billy oddał tu życie.
Wyjedź stąd na noszach XL, a pogadamy.
Szybko jadł kanapki.
Poza ostatnim kęsem.
Kiedy jedziesz?
Jak tylko nie będę tu już niezbędna, mamy oglądać mieszkania.
Możesz jechać, damy sobie radę.
Przecież nie zostawię was przed Daytoną.
Mamy się zastanawiać, gdzie są zszywacze?
A może gdzie są klucze? Albo kto zajmie się wypłatami?
Kto zajmie się wypłatami?
Wszystko ogarnę. Znajoma z Penske szuka pracy.
To przyjaciółka, bądźcie mili.
Dla każdego jesteśmy mili, byle była normalnego wzrostu.
Za dużo wydajemy na podesty i foteliki samochodowe.
A wiesz, ile wydajemy na batony?
Już wolę tę nową.
Uważaj na tamten samochód.
Mam nie skręcać gwałtownie w prawo i nie powodować wypadku?
Dasz sobie radę.
Wiem, jest niezręcznie, bo chciałam cię zwolnić.
Zwolniłaś mnie. Dwa razy.
Udało się bez liczenia na palcach.
Mogę ci też pokazać inne palce.
To tylko żarty.
Ta wycieczka może być początkiem nowej znajomości.
- Dobra. - Zwalniam cię!
Kolejny żart.
Miarą dobrego żartu jest to,
że serce gubi rytm i robisz pod siebie.
Przed nami długa jazda.
Nie lubisz podcastów i wiadomości.
Tak że…
- Z Kevinem gramy w gry. - No dobra.
Zazwyczaj gram z kimś, kto jedzie w foteliku, ale czemu nie.
Spróbujmy. W co gramy?
Niebieski garbus!
- Co jest? - Uderzyłeś mnie!
Na tym polega gra.
- Widzisz garbusa? Uderz pasażera. - Głupia gra.
Czerwony garbus!
Szybko jechałeś.
Dziękuję, Stephanie. Polubisz ich.
Kevin jest kochany, Chuck pomocny,
a Amir jest głównym inżynierem.
Do usłyszenia.
Nic miłego na do widzenia?
To żart, już się rozłączyła.
Słyszałem jej głos.
Odpuść, skarbie.
Przyjdzie tu na siódmą.
Wszystko przygotowałam, łącznie z instrukcją.
Tu są wszystkie informacje.
Hotele, w których sypiamy, numery kart lojalnościowych…
Jaja sobie robisz?
Babeczki z Costco? Mówiłaś, że je pieczesz.
To kłamstewko, dzięki któremu lepiej smakują.
- A mój tort urodzinowy? - Zawsze go piekę.
Nie patrz na stronę dziesiątą.
Będzie jakaś impreza pożegnalna?
Musimy zaszaleć!
Nie ma szans!
Tylko ja umiem je organizować.
Albo sama to zrobię, albo będzie beznadziejnie.
Ja robię kozackie melanże. Amir, twój kawalerski?
Nie zaprosiłeś mnie.
Miałem nieaktualny mail, przeprosiłem.
Ale było kozacko.
Epicko!
Nawet nie dostałem zdjęć.
Na tak dobrej imprezie telefon należy zostawić w limuzynie.
Hot dog!
Żadnych imprez.
- A może obiad? - Dobra.
To moje wyjście, więc może zjemy w nowym miejscu?
Co powiecie na sushi?
Pójdźmy wszyscy razem do tej indyjskiej restauracji.
Nie ma szans.
Szalony pomysł: co powiecie na Pit Stop?
Twoja decyzja, ty tu rządzisz.
Beth, wczoraj zerwałaś z Frankiem, a dzisiaj za niego wychodzisz.
Co się zmieniło?
To osobista sprawa. Co się stało?
Sam go słyszałeś.
Przeprosił.
Przyznał, że nawalił.
- I dał ci pierścionek. - Ogromny.
Muszę się przygotować. Mam zamknąć?
Nie przejmuj się, zamkniemy.
Będziecie pić przez kolejną godzinę?
Przez pół godziny, potem porzucamy piłką w Amira trzymającego poroże.
Dzisiaj kolej Chucka.
Możesz mieć rację, sprawdzę kalendarz.
Nie, to dalej twój rok.
Nagle czuje na ramieniu łapę, a niedźwiedź pyta:
„Nie przychodzisz tu polować, co?”.
Ten zapamiętam.
Przepraszam za to. Zmykaj.
Dzięki, Alex.
Nie ma za co, Jake.
- Uważaj na siebie. - Ty też.
Oczywiście, wywinąłeś się.
Dostałaś kiedyś mandat?
Tak, choć słabo pamiętam.
Może raz albo dwa razy.
Nigdy się nie wywinęłaś!
A nie jesteś brzydka. Ty to masz tragiczną osobowość.
Może nie próbowałam, bo to głupie, a ja szanuję prawo.
Nie udało ci się.
Dobra, dość. Tam też jest policjant.
Zamieniamy się.
Jak już cię zatrzyma…
Nie pomagaj mi, dam sobie radę.
Nigdy tego nie robiłaś.
- Ma być ciekawiej? - Będzie, jak użyją paralizatora.
Stawiam dwie dychy na upomnienie.
Łatwa kasa.
Oszukujesz.
Nie, teraz oszukuję.
Zrobiłam coś nie tak?
Dość szybko pani jechała.
- Prawo jazdy i dowód rejestracyjny. - Już.
Proszę bardzo.
To ja powinnam wystawić panu mandat za posiadanie tak szerokich barów.
Muszę je sprawdzić. Proszę nie wysiadać.
Szerokie bary? Trzeba było skomplementować jego pismo.
Patrz i ucz się.
Nie płać mi, nie chcę cię upokarzać.
Nie ma w tym nic upokarzającego.
Podwajamy stawkę?
Podwojone dwadzieścia to czterdzieści.
Obym nie dostała mandatu, mam nowe ubezpieczenie.
Proszę wysiąść.
- Co? - Nakaz sądowy z 2013.
Picie w miejscu publicznym. Nie stawiła się pani w sądzie.
Ferie wiosenne…
Proszę wysiąść i trzymać ręce za plecami.
Może pan sprawdzić, czy ma przy sobie 40 dolarów?
Mam dość bycia jeleniem.
Rok to za długo, zmieniajmy się co miesiąc.
Naucz się łapać piłkę.
Rzucacie dwie naraz, a ja trzymam rogi!
O wszystkim pomyślała.
„11 maja, rocznica ostatniego wyścigu Kevina.
Wtedy sprzątam szafkę z pucharami, żeby miał szansę o nich poopowiadać.
To go rozwesela”.
- Wiedzieliście? - Słyszałem, jak opowiadasz.
Robisz to częściej niż raz w roku.
To urocze.
Momencik.
To Beth, jest już domu.
- Pisze, jak wróci do domu? - Chcę wiedzieć, że dotarła.
To ostatni taki SMS.
Jak to?
W Nowym Jorku nie będzie już tego robić.
O tym nie myślałem.
Przez 15 lat dostawałem te SMS-y codziennie.
Ja będę pisał.
I to ma mu niby pomóc?
Będę tęsknił.
Jak my wszyscy.
Nie w tym rzecz. Z Amirem nie miałbym problemu.
Miło słyszeć.
Wiesz, o co mi chodzi.
Źle mi z tym. Chyba spieprzyłem sprawę.
Że co?
Po prostu…
nie powinna być z Frankiem.
Tłumaczyłem ci to.
Zawsze się rozmijaliśmy.
Raz ja z kimś byłem, raz ona. Nigdy nie było dobrego momentu.
Teraz też go nie ma.
Nigdy nie jest za późno.
Powiedz jej, co czujesz.
Nie wiem, co czuję.
Chcesz, żeby odeszła?
Nie.
- Powinna być z tobą? - Tak.
Powiedz jej to.
Nie chcę być Rosie O’Donnell w tej komedii romantycznej,
ale jest zaręczona.
Z Frankiem, twoim przyjacielem.
Cicho, Amir. My tu mówimy o prawdziwej miłości.
Gdy kogoś kochasz, nic innego się nie liczy.
Co byś zrobił, gdyby chodziło o twoją narzeczoną?
Musiałbym się z nim bić.
Widziałeś Franka? On chodzi na pilates.
Co zrobi? Zawinie mnie w karimatę?
To idź do niej.
Nie. Muszę to zrobić porządnie.
Muszę mieć wizję i plan.
Jutro idziemy razem na obiad.
Ma dość Pit Stopu.
Znam się na rzeczy.
Siądziemy przy naszym stoliku i jak zawsze zamówimy skrzydełka.
W kąciku ust zostanie jej trochę sosu, a ja go wytrę.
Roześmieje się jak zawsze i wtedy wejdę ja.
To romantyczne.
My z żoną robimy coś podobnego.
Siedzimy na kolacji, widzę odrobinę sosu na jej ustach i myślę…
czemu nie ożeniłem się z Rebeccą?
- Załatwione. - Nie musiałeś.
Nawet nie podziękujesz?
- Za co? Przez ciebie wpadłam w kłopoty. - Uratowałem cię przed aresztem.
Wolałabym areszt niż jechać z tobą autem.
Nie tylko areszt.
Wolałabym nawet więzienie z podwyższonym rygorem,
w którym musiałabym się bić, że pokazać swoją dominację.
Dlatego nie chciałem z tobą jechać.
Nie chodziło o pracę. Jesteś samolubna i wredna.
Naprawdę tego chcesz? Moje zwierzaki są od ciebie mądrzejsze.
Wielkie mi halo, psy są mądre.
Mówię o rybkach.
Nikt cię nie lubi.
Myślisz, że tego nie wiem?
- Płaczesz? - Nie.
Na pewno?
Pytaj dalej, to pomaga.
Potrafisz płakać?
Wracając do Charlotte, chciałam parę rzeczy zmienić.
Miałam być fajna, ludzie mieli mnie lubić.
To trwało jakieś dwie sekundy.
Co jest ze mną nie tak? Nie panuję nad tym.
Bądź taka jak teraz.
Taką Catherine wszyscy pokochają.
- Naprawdę? - Tak.
Mimo tego, co mówiłam?
Mimo tego, że udawałam, że widzę garbusa, żeby cię uderzyć?
Mimo tego.
To ona.
Przyszła za wcześnie, co jest?
Miałem zająć stolik, zamówić napoje i być czarujący.
Odwołujemy akcję.
Poczekaj, co z tobą?
Kevin, to Beth. Zjedliście razem miliony obiadów.
Teraz jest inaczej.
Dużo mrugam? Chyba dużo mrugam.
Dobra, dam radę, lecimy. Jak wyglądam?
Lepiej, jeśli chcesz ją zamknąć w piwnicy.
- Wyluzuj się. - Dobra.
Lecimy.
Chodźcie, umieram z głodu.
Kevin, świetnie dziś wyglądasz.
Gdybym był kobietą, raczej bym się nie powstrzymał.
Siądę tam.
Co jest? Nie jedzą z nami?
Chciałem zjeść tylko z tobą.
Chciałem porozmawiać.
Co to za głos?
To mój normalny głos.
Wcale nie.
Trochę tak.
To twój nerwowy głos.
Głos do rozmowy z inspektorem na torze.
„Też jestem w szoku, że znaleźliśmy tu nielegalną część”.
- Głodni? - Możemy zamówić.
- Dla niej skrzydełka. - Poproszę kanapkę.
- Zamów skrzydełka. - Jadłam je wczoraj.
A ja na śniadanie i co z tego?
- Dużo kurczaka. - Kurczak jest spoko.
Kurczak jest zdrowy. To źródło białka.
- Zrób to dla mnie. - Dlaczego?
Zamówisz kurczaka?
- Dobrze, zjem skrzydełka. - Dla nas skrzydełka.
- Skończyły się. - Nie. Te skrzydełka są bardzo ważne.
- Przepraszam. - Sprawdź.
Czemu nie mogę wziąć kanapki?
Przy czym jeszcze się człowiek ubrudzi?
Dziwnie się zachowujesz, dużo mrugasz.
No co?
Beth, chciałem z tobą porozmawiać.
Nie rozmawialiśmy o tym jeszcze.
Chodzi o twój folder.
Zacząłem się nad tym zastanawiać, bo wypisałaś tam ważne dla mnie rzeczy i…
To Frank, muszę lecieć.
- Lecę wcześniej. - Możemy porozmawiać?
- Przepraszam. - Ale zrobiliśmy ci imprezę.
Znalazł mieszkanie, które mamy obejrzeć, ale jest mnóstwo innych chętnych i…
- Pogadamy za kilka tygodni. - No dobrze.
- Pójdź do okulisty. - Jasne.
To niepokojące.
Muszę biec na samolot, przepraszam.
Dziękuję za dzisiaj, uwielbiam was.
- Zadzwonię za tydzień. - Co jest?
Co się stało?
Próbowałem to wymusić.
Może wyszło na lepsze?
To jeden z tych promyków. Nie ma tego złego, co by tam w tunelu…
Wiecie, czemu?
Ruszę temat za trzy tygodnie. A może nawet na weselu?
Nie!
Chwyciłeś moją koszulę?
Tak. A teraz ją puszczam.
To niedopuszczalne! Nie musi być idealnie.
Liczy się to, co masz w sercu.
Chyba że wolisz poczekać.
- Amir ma rację. - Dziękuję.
- Czytałem, że… - Morda.
W życiu mężczyzny są takie chwile, że trzeba stanąć na wysokości zadania.
Nie będzie łatwo, ale to właśnie taka chwila.
Robisz to dla siebie i dla Beth.
Co jest najważniejsze?
Jej szczęście.
Jak sądzisz, gdzie będzie szczęśliwsza?
W Nowym Jorku z Frankiem czy tutaj z tobą?
Wiesz co?
Stanę na wysokości zadania.
Jednak mamy skrzydełka.
Nie mogę na ciebie patrzeć.
Beth!
Przeraziłeś mnie! Już wyciągałam gaz!
Muszę ci coś powiedzieć.
Chciałem ci to dać.
Przepraszam.
Świeżo z prania, bardzo ciasne.
No i jest, proszę.
Co to?
To miał być twój prezent na święta, ale…
Twój własny pojemnik na cukierki, do kolekcji.
Wpadłem na to dawno temu, ale musiałem go zamówić.
To ja?
To miałaś być ty,
ale przez te spodnie wyszedł Rick James po prysznicu.
Masz na sobie swój strój do tańca.
Ten z dzieciństwa.
- Cudowne. - Cieszę się.
Masz nawet puchar, na który zasłużyłaś.
Oczywiście zakładam,
że mówiłaś prawdę o przekrętach w świecie tańca.
Nie kłamałam.
Nigdy nie dostałam nic ładniejszego.
Ja nic dla ciebie nie mam,
bo święta są dopiero za parę miesięcy, świrze.
Martwię się o ciebie.
Chciałem ci powiedzieć, że…
w Nowym Jorku chyba nie będziesz szczęśliwa.
Powinnaś zostać tutaj. Z przyjaciółmi i ze mną.
To urocze, ale nic mi nie będzie.
Całe życie mieszkałam w małej mieścinie.
Zostanę wytworną kobietą z Nowego Jorku. Taką, z których się śmiejemy.
Wiem, że to wariactwo, ale…
może pójdę na casting do musicalu?
Wiesz, że uwielbiam taniec i śpiew.
- Widzieliśmy dziwniejsze rzeczy. - Nie ma w tym nic dziwnego.
Wiem, że nie mogłam się zdecydować,
ale naprawdę się cieszę.
Na pewno się stęsknię, ale przecież będę cały czas dzwoniła.
Poza tym planuję was odwiedzać.
- Obiecuję. - Dobrze.
No wiesz…
będziesz szczęśliwa w Nowym Jorku.
Frank ma się tobą opiekować, bo inaczej skręcę mu kark.
Ćwiczy tylko pilates, prawda?
Muszę lecieć.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Napisy: Jędrzej Kogut