NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie będę cię okłamywał. Kiepsko nam idzie.
Potrzebujemy punktów.
Musisz być po mojej stronie.
Gdy się zacznie, zjedź na wewnętrzną.
Wyjedź na przód i upewnij się…
Masz słuchawki?
Słyszałeś nową Cardi B? Kozacka jest.
Nie wiedziałem, że masz słuchawki. Wykończysz mnie.
- Musisz się skupić. - Jestem skupiony.
No dobra.
Muszę wiedzieć, co z hamulcami.
Jeśli tył będzie uciekał, musisz mi o tym powiedzieć.
Czy ty się przeglądasz w moich okularach?
Idźże…
Rozmawialiśmy o tym!
Lagano słucha muzyki przed wyścigiem.
I wygrywa!
On zdąży się wykąpać, zanim ty dojedziesz!
W lepszym aucie też bym wygrywał!
Auto jest idealne!
Wybiję ci z głowy te pasemka.
To naturalne refleksy!
Wyścig zaczyna się za minutę. Co jest?
Znów założył słuchawki.
Rozmawialiśmy o tym!
Panie i panowie.
Za nami parę kiepskich wyścigów, ale dzisiaj wszystko się odmieni.
Zielona flaga i ruszamy.
Na pierwszym zakręcie 20 wjeżdża w 74.
Obaj kończą wyścig.
Precla?
Dobra, chodźmy.
Gadałeś z szefem? Jest zły?
Ależ skąd, miałeś wypadek na pierwszym okrążeniu.
Miał jeszcze 499, żeby się z tym pogodzić.
- Czyli rozumie. - Tak.
I jak?
Nieźle, ale którędy ma pobiec, by rzucić mi się w ramiona
po zobaczeniu mojego prezentu?
Mój mu się spodoba.
Pięć kilo kiełbasy z wiewiórki.
Może się wydawać, że to niewiele,
ale poszło na nią dużo wiewiórek.
Też mam coś dobrego.
Wejściówki na największy hit w mieście.
Dwa bilety na Hamiltona.
O dwa za dużo.
Czemu zawsze robimy z tego zawody?
Skupmy się na tym, żeby był szczęśliwy.
On będzie.
Ty nie będziesz.
Spójrz.
Leci.
Możesz położyć swój zwycięski prezent
tuż obok tej rzeźby Fredrica Remingtona.
To ulubiony artysta Bobby’ego.
Że co? Skąd to się tu wzięło?
To twój prezent?
- Kosztował więcej niż 500 dolarów. - Dużo więcej. Oszukiwałam.
Spodziewałam się poczucia winy, a jest wspaniale.
Już nigdy nie postąpię słusznie.
Poczekaj… O tak.
Nowa tapeta.
A najlepsze jest to, że Bobby zaraz tu będzie,
więc jest za późno, żebyś coś z tym zrobił.
Zapewne.
Chyba że…
chciałbym mieć trąbkę.
Dawajcie, chłopcy!
- Cudna fura! Mogę się przejechać? - Nie!
Co to ma być?
Pierwszy samochód, w którym Bobby wygrał wyścig.
Znalazłem go w starej szopie w Memphis.
Musiałem się o niego siłować.
Potem zapłaciłem.
- Dałeś za niego mniej niż 500 dolarów? - Beth…
Chcesz oszukiwać? Nie ograniczaj się.
Wyglądasz jak wkurzony pudel.
Poczekaj, zła strona.
- Dobra. - Nie tak.
Jak obrócić aparat? Zrobiłem sobie zdjęcie.
Już mam!
A nie, zgasiłem światła w domu. Poczekaj chwilę…
Kevin!
Catherine, no proszę, Bobby nie mówił, że przyjeżdżasz.
Słuchajcie, to Catherine, córka Bobby’ego.
To nasz kierowca.
- Cześć. - Nie!
- To Beth. - Już się znamy.
Zarządzasz biurem i bardzo coś lubisz.
Wybacz, ale pamiętam tylko, że to było coś dziwnego.
Po prostu zbieram opakowania po cukierkach Pez.
Właśnie.
To popularne hobby, mamy dużą grupę na Facebooku.
Cześć, Chuck. Dalej polujesz?
Dorwę wszystko, co ma cztery nogi.
A mojego byłego i jego żonę modelkę z Insta?
Myślałem o jeleniu albo króliku, ale co tam tylko chcesz.
To Amir, nasz główny inżynier.
- Kupił Bobby’emu bilety na musical. - Jego mogę zapomnieć.
Dostali 11 nagród Tony!
Jest i moja dziewczynka!
Najlepszego, Bobby!
- Sto lat! - Dziękuję.
- Nie wiedzieli, że przyjadę. - Bo nic nie mówiłem.
- Tato! - Wszystko gra?
Jasne.
Mogę was prosić o uwagę?
Dziękuję za przyjęcie.
Gdy ścigasz się bez kasku jako nastolatek,
nie spodziewasz się, że dożyjesz 70.
Mam 70 lat.
Mów wprost.
Podjąłem decyzję, ale nie chcę, żebyście spanikowali.
Mówię w imieniu wszystkich: już spanikowaliśmy.
Było wspaniale.
Ale chcę coś zrobić, zanim przekroczę linię mety w niebie.
Chcę pojechać na Hawaje i załapać się na ten taniec ze świnią…
Jak to się nazywa?
- Bobby, zamykamy interes? - Ależ skąd.
Luau! O to mi chodziło!
Tego nigdy bym nie zrobił.
Catherine wraca do domu, żeby przejąć stery.
Poznajcie nową szefową.
Cześć.
Słuchajcie, czas na oklaski dla Catherine.
Witamy w zespole.
Kupiłem ci samochód. Naprawdę.
Pewnie chcesz pogadać.
Nie obraź się, ale Jack Daniel’s do nas dołączy.
- Jest dopiero 11. - Tak czy nie?
Muszę przynajmniej udawać.
Czemu nie mówiłeś, że odchodzisz?
Błagałbyś, żebym zmienił zdanie.
Nie będę błagał, chyba że się uda.
A jeśli tak, to obyś był tego pewny,
bo jak już padnę na kolana, wstawanie robi się skomplikowane.
Nie jestem już sobą.
Kiedyś walczyliśmy o wygrane, teraz walczymy o środek stawki.
Tak już wyglądają wyścigi.
Wzloty i upadki.
W 2014 nie ukończyliśmy wyścigu.
W 2015 zaczęliśmy od zwycięstwa na Daytonie.
Chodzi o coś więcej.
Kiedyś tym żyłem, zawsze byłem pierwszy na torze.
Zapach benzyny, spalone opony.
Te malutkie hot dogi.
W cieście?
Nieważne.
Połowę wyścigów oglądam w TV.
To ty stworzyłeś ten sport.
Parówki w cieście!
No i proszę, ciągle jesteś sobą.
Połowa wyścigów to komputery.
Nie wiem, czy nadążam za zmianami.
Nadążasz.
Kiedyś mówiłeś na kobiety „laseczki”.
Dostałeś maila od prawnika tej kobiety i zacząłeś nadążać.
Martwisz się o Catherine?
Studiowała na Stanfordzie, ma mądre pomysły.
Pomysły to ostatnie, czego tu potrzebujemy.
Tylko mieszają, a to jest jak ryż.
Przez 5000 lat było idealnie, aż ktoś powiedział:
„Zróbmy go z kalafiora”.
Zaufaj mi.
Z twoim instynktem i jej intelektem dacie popalić Gibbsowi i Hendrickowi.
Chyba dobrze nam szło bez intelektu.
Tu nie chodzi o twoje wyniki.
Jesteś duszą tej drużyny. Nikt tak nie przygotuje auta.
- To prawda. - Morale nigdy nie było lepsze.
Kochają mnie, ciężko się z tobą kłócić.
I znalazłeś Jake’a.
Świetny kierowca, choć durny jak opos z chowu wsobnego.
O oposach nic nie wiem…
ale jest głupi jak szop, który kiblował.
Pasujesz do Catherine jak szynka do ananasa.
Wybacz, ale ciągle myślę o luau.
- W porządku? - Jasne.
No dobra.
Będę tęsknić.
- Wracajmy na imprezę. - Jasne.
Kupiłem ci piękną rzeźbę. To Remington.
- Dzień dobry. - Cześć.
- W ogóle wczoraj nie spałam. - Ja też nie.
Trzeba było trzymać tort w lodówce.
Mówię o przejęciu Catherine.
Nie martw się.
Bobby powiedział, że to ja będę rządził.
No nie wiem, czytałam wczoraj o niej. Nie założyła swojej ostatniej firmy.
Ona ją przejęła i zwolniła ludzi, którzy ją założyli.
Jesz ten wczorajszy tort?
Nie w nim leżał problem.
A jeśli, to się uodpornię.
- Nie martwisz się o nią? - To córka Bobby’ego, znam ją od dziecka.
Powiem to z maksymalną pokorą:
jestem jej idolem.
Na serio?
Kto to?
Jeden z dostawców…
Co kupujemy u Karen z trzema serduszkami?
Defibrylatory i takie tam.
Masz dziewczynę na trzy serduszka i nie mówisz?
Sama wpisała numer, to jej serduszka.
- I przemilczałeś to? - Za bardzo się przywiązujesz. Jak z Lisą.
- Uwielbiałam ją. - Właśnie.
Zerwałem z nią i najpierw ryczała ona, a potem ty.
Za każdym razem muszę rzucać dwie kobiety.
To Lisa zerwała z tobą i to ty płakałeś przy mnie.
Pamiętam tylko nadmiar emocji.
Będzie super. Podwójne randki ze mną i Frankiem!
Nie wsiądę już z tobą na podwójny tandem, nie pedałujesz.
Nie mogłam dosięgnąć pedałów.
Tylko dostawałam po goleniach, więc wybacz, że się leniłam.
Idę z Karen na kolację, może dołączycie?
- Ależ się cieszę! - Ciesz się mniej.
Raport już czeka. Dobrze, że przyszłam wcześniej.
Jak mam w zwyczaju. Cześć, Catherine.
Cześć, Beth.
Cudowny wąsik.
Zapomniałam, że byłeś kierowcą i jednym z braci Mario.
Wieki temu, prawie zapomniałem.
To chyba…
4 września 1994 roku.
Darlington Raceway.
Młody kierowca zszokował świat niespodziewaną wygraną.
Że ty?
Do tego piłem.
Wiem, że tata cię zaskoczył.
- Chcę uprzedzić niezręczną atmosferę. - Czemu ma być niezręcznie?
Jestem dużo młodsza, a będę twoim szefem.
„Dużo” brzmi trochę agresywnie, prawda?
- Kiedy skończyłaś liceum? - 2010.
Oprowadzę cię.
To tu zajmujemy się pracą biurową.
Księgowość, marketing, nudy.
To tu umiera dobra zabawa, ale Beth się tym zajmuje.
Najgorsza część tej roboty.
Carl, jesteś tu kluczowy.
Masz może chwilę…
Nie teraz, Carl.
- Wybacz. - No i już.
Poznasz chłopaków.
Nie chodzi o kompresję amortyzatorów.
Wiedziałem.
To po co miałem to zrobić?
Miałem dość słuchania o małżeńskiej kłótni na temat narzut.
Nie chodziło o narzutę tylko o poszewki!
Panowie.
Oprowadzam Catherine po warsztacie.
To dwóch najważniejszych gości po mnie.
Dziękuję, Kevin.
Musiałem to powiedzieć, bo stoisz obok Chucka.
Jak możemy przyspieszyć auto?
Oszukując.
Zwiększymy budżet na oszustwa o 100%.
- Wiecie, że żartuję? - Jasne, ja też.
- Mrugnąłeś. Nie możemy oszukiwać. - Ależ skąd.
Brzmisz, jakbyś mrugał.
Chcę, żeby to było jasne.
Jasne jak słońce.
Świetnie.
- Będzie oszukiwał, prawda? - W NASCAR oszustwa to „innowacje”.
- Aż nas złapią. - I co wtedy?
Kara finansowa, nie oszukujmy.
Musimy co nieco pozmieniać.
Nie będzie łatwo,
ale lubię wyzwania.
Nie ma co mówić o wyzwaniach, wszystko idzie śpiewająco.
Jasne, oczywiście.
Ale czy na pewno?
Nie wygraliśmy od czterech lat.
Tylko dwie pierwsze dziesiątki.
My mówimy to tak:
„W tym sezonie dwa razy byliśmy w pierwszej dziesiątce!”.
Do sukcesu tutaj potrzebuję tego, co dało mi sukces w Dolinie Krzemowej.
Musimy wydawać, mieć najlepszych ludzi, robić hałas i przyciągać uwagę.
Zgadzam się co do pieniędzy, ale najlepszych ludzi już mamy.
Tak, oczywiście.
Ale czy na pewno?
Pit stopy dłuższe o pół sekundy od średniej,
a odsetek awarii wzrósł przez trzy lata o 18%.
Chcesz się przerzucać liczbami? Mam tu jedną, to 25.
Tyle lat zajmowałem się tym, zanim tu przyszłaś.
Kevin, to nic osobistego.
Chcę, żeby to było jasne: nie mam ochoty nikogo zwalniać,
ale zrobię wszystko, żeby wygrać.
Pełna zgoda, będzie super, na pewno się ze sobą dogadamy.
Dolina Krzemowa raczej za tobą nie płakała.
Rany!
924.
Nie przebiłeś 900, od kiedy Jeff Gordon ukradł ci skuter.
Ostatni raz powtarzam: to był motocykl terenowy.
I miałaś rację, Catherine nas chyba zwolni.
Panikujesz? Bo ja już panikowałam.
Żadnego panikowania razem, mamy umowę!
Tak było w zespole Sinclair.
Wykupił ich bogacz, zaczął wszystko modernizować,
zwolnił ludzi od samochodów i zamienił warsztat w Dunkin’ Donuts.
- Próbowałeś coffee coolatte? - Wspaniała.
- Niesamowita. - Co nie?
Ulepsza zespół.
Zacznie od aut, skończy na tym, że zastąpi mnie dzieciak z MIT.
To nie musimy być my.
Może podrzucimy jej kogoś, kogo nie lubimy?
- Carl. - Kto?
Ten księgowy.
To Bill.
Carl to jego martwy brat.
Mówiłeś tak do niego?
Chciałbym cofnąć tę kartkę urodzinową.
Frank zaraz tu będzie.
- Chodź do stołu, później się pomartwimy. - Dobra.
- Gdzie jest Karen z trzema sercami? - W drodze.
Mówiłem ci już, że jestem w tym programie mentorskim?
- Serio? - Nigdy nie wspominałem?
To dla mnie bardzo ważne.
Powiedziałeś o tym Karen i boisz się, że cię wsypię.
Mówiła o przyjacielu, który się w to angażuje,
wspomniałem, że też bym chciał, ale zrozumiała, że już to robię.
Spytała, od jak dawna,
i zanim się zorientowałem,
twierdziłem, że jestem mentorem Hectora.
Który ma astmę.
I zbiera pluszowe sowy.
To mi się wymknęło spod kontroli.
To Jake.
Co tam?
Uspokój się.
Nie.
Gdzie to widziałeś?
Co to „instastory”?
Miewasz posty za słabe na twojego walla?
Dawaj.
Cześć, Jake.
Dobrze, już jedziemy.
Jest źle?
- Musimy tam pojechać. - Mamy czas na coolatte?
Kierowca chce odejść, a ty myślisz o deserze?
No dobra.
To koniec.
Pokaż.
Catherine była na lunchu z Jessie de la Cruz.
Kobieta kierowca? Super.
Byłoby super, gdybyśmy nie mieli ciebie.
Otagowała mnie, bo chciała, żebym to zobaczył.
Urocze, też bym tak zrobił…
ale nie sobie!
Skąd macie coolatte?
Nieważne. Nie możesz odejść.
Jak mnie zwolni, reszta pomyśli, że coś jest ze mną nie tak.
Będę skończony.
Muszę się bronić.
Tak jak twoja szopka, że to ty zerwałeś z Lisą.
Sytuacja była dynamiczna.
Widzisz? Będę wyglądał żałośnie.
Naprawimy to i obiecuję, że…
Najpierw wyjaśnij, co masz na ręce.
- To na szczęście. - Co?
Każdy koralik to inne zaklęcie.
To potężna bransoletka.
Zrobiona przez tybetańskie michy.
- Przez mnichów? - Przecież mówię.
Mnich i micha. To samo.
Nazywam się Jacob, ale ludzie mówią na mnie Jake.
Na mnichów mówi się michy.
Cieszę się, że to sobie wyjaśniliśmy.
Przepraszam cię za głupotę Beth.
Dzwoniłem do Catherine, wszystko sobie wyjaśnimy…
Już jestem i mogę się wydawać wkurzona,
bo tu jestem.
Jadłaś lunch z Jessie de la Cruz?
- Nie. - Wrzuciła to zdjęcie.
Tak.
Wygląda na to,
że chcesz zastąpić Jake’a.
Wyjaśnijmy to sobie i wróćmy do wyśmiewania jego bransoletki.
To nie miało tak wyglądać, ale oddaję twoje miejsce Jessie.
To najmłodszy mistrz w historii K&N Pro, a do tego kobieta.
Ma 19 lat. Ja mam starszą bieliznę.
Trzyma się, bo piorę ją ręcznie.
Jessie świetnie jeździ.
Przyciągnie uwagę do zespołu.
Miałaś poczekać z dużymi zmianami,
a na parkingu nie wyschła jeszcze farba.
- Ty rozjechałeś moje miejsce? - Skupmy się.
Jest mi przykro, ale zapłacimy ci za resztę sezonu.
Ja już odszedłem, powiedz jej. Nie chcę skevinić.
Nikt tak nie mówi.
I nie możesz odejść.
Jessie na pewno jest dobra, ale on jest świetny.
Chcesz wygrywać? Jake to załatwi.
Miał kiepski rok.
- Nie ukończył trzech wyścigów. - To nie jego wina, jesteśmy zespołem.
Nie możesz go winić, bo prowadzi.
- Vegas. - Nieuwaga obserwatora.
- Martinsville. - Odłamki z toru rozwaliły opony.
Dobra, Richmond.
To była jego wina, ale zobaczył chmurę, która wyglądała jak Abraham Lincoln.
To było…
No właśnie.
Co do joty, nawet pieprzyk.
Czy ma nad czym pracować? Jasne. Ale umie to, czego nie da się nauczyć.
A reszty się nie nauczę.
No dobra.
Nie pomagasz.
Chcesz kogoś zwolnić dla efektu? Zwolnij mnie.
Nie rób tego.
- Nie teraz. - Niech się ścigają.
Albo załatwmy to jak kierowcy hot rodów w latach 50.
Najszybszy wygrywa.
NASCAR na to nie pozwoli.
Nie muszą o tym wiedzieć, chyba że twoja dziewczyna…
Chroniłam uczucia Jake’a.
Nic mu się nie stanie, do dzieła.
- Gotowy? - Jasne.
Ale jak przegram, to odszedłem pierwszy.
Jak wóz?
Zawsze pytasz o samochód.
Czemu nigdy nie pytasz o Chucka?
Masz rację. Przepraszam.
- Jak się masz, Chuck? - Stara bieda.
Dziękuję, że przyjechałaś. Jessie, oto zespół.
- Jak się masz? - Cześć.
- Miło mi. - Nie.
Nie może mi być przykro, gdy będę robiła to, co mam zrobić.
Chcesz mi namieszać w głowie?
Już namieszałam.
Cholera, ma rację.
Okrążenie rozgrzewkowe, a potem najszybszy wygrywa.
Orzeł czy reszka? Zwycięzca zaczyna.
Ja jadę pierwsza.
Lubię ją.
Jak niegrzeczna córka, której nigdy nie miałem.
Dobrze myślę, że na mnie leci?
Jak rekin na małą foczkę.
Też to widziałeś?
Zaczyna okrążenie.
Jaki miała czas?
Bardzo dobry.
- Mów, dam sobie radę. - 1:57.
Tak!
- Mam udawać? - Jake będzie szybszy.
Jedzie.
Rany.
29,3 sekundy.
259 kilometrów na godzinę.
29,3.
- Wiedziałam, że położyłam. - Ja podniosę.
Będzie świetnym kierowcą, ale nie w tym zespole, bo ogarniam.
Wyglądało banalnie.
Dobra, jedzie.
Jak mu idzie?
Cześć, Jessie. Amir, główny inżynier. Nie mogę się doczekać tej współpracy.
Jake…
- Ile? - Będzie blisko.
No dawaj.
Tak jest.
I koniec.
Równe 28. Byłeś szybszy o ponad sekundę.
Tak jest! Mówiłem, że jest najlepszy.
Moja bransoletka!
Durne michy, o nie.
Żyję.
No dobrze…
Wy musicie naprawić auto, a ja wyprać bieliznę.
Ładny wyścig.
- Dzisiaj ja stawiam. - Kevin.
Karen!
Zostawiłem cię w restauracji.
Przepraszam, miałem zadzwonić.
Próbowałaś nadziewanych jalapeno? Podają je z serem.
To niesamowite, ser jest w środku.
Zostawię was samych. Mam dość tragedii na dziś.
Przepraszam. Mam nowego szefa.
Wybacz mi, a opowiem ci tę historię.
- Wybaczam ci. - Dziękuję. Doceniam to.
Ale z tobą zrywam.
Jesteś super, ale umawiałam się z takimi jak ty.
Z przystojniakami, na których nie potrafiłaś się złościć?
- Przystojniakami, którzy żyją pracą. - Nie zawsze. To był szalony dzień.
- Naprawiłeś wszystko? - Tak.
Brawo. Trzymaj się.
Jeszcze jedno.
To sowa.
Hector ją pokocha.
- Cześć. - Siema.
Co oglądasz?
Stary wyścig.
- Znowu twój wyścig w Darlington? - Nie.
Tu wyprzedzam Gordona.
Zakładam, że z Karen to już koniec.
Nie mówiłam, że nie będę podsłuchiwać.
Będziesz płakał?
Nie, ale będę tęsknił za Hectorem.
Może naprawdę zostaniesz mentorem?
Jaka jest szansa, że kolejna na to poleci?
Karen miała rację.
Praca zawsze będzie najważniejsza.
Polega na mnie 40 osób.
Jak jedna ma z tym konkurować?
Znajdziesz jeszcze kogoś, komu tak samo zależy na tym zespole.
Jasne.
To zawęża pulę z miliarda do nikogo.
No nie wiem.
Idę już.
- Dasz sobie radę? - Jasne, dokończę tylko.
Chcesz się dosiąść?
Jak się kończy?
Dobrzy wygrywają.
Jasne.
Ile jeszcze zostało?
- Dwie i pół godziny. - Dobranoc.
Napisy: Jędrzej Kogut