NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Adım Hannah Grose, sene 1987.
Dominic öldü.
Charlotte öldü, Rebecca ve Peter öldü.
Ben öldüm.
Evet.
-Onlara yardım etmek istiyorum. -Ama edemezsin.
Edemem.
-Peki neden? -Kayıp gidiyorum Owen.
Şu an bile hissedebiliyorum.
Gitmek istemiyorum. Burada, seninle kalmak istiyorum.
Ama kalamazsın.
Doğru, kalamam.
İşte, tam burada, tam bu anda...
"Ne ilginç ve çekici bir adam." demiştim.
Öyle uzun zaman geçmişti ki bu hissi unutmuştum...
Ama sana baktığımda sanki bir an için kendimi unuttum.
Seni aklımdan çıkarmaya çalıştım. Hem de çok çalıştım ama...
Hep aklımdaydın.
Bir gün Bly'dan ayrılırsak gidebileceğimiz yerleri düşündüm.
Nereye yerleşeceğimizi.
Sen restoranını açardın.
O güzel, çılgın aklında yarattığın tüm yemekleri bana tattırırdın.
Kalan günlerimi seninle geçirmenin beni ne kadar mutlu edeceğini düşünürdüm.
O korkunç esprilerini dinleyip elini tutmayı ve...
Seni sevdim Owen.
Bunu sana söylemeliydim.
-Çok güzel bir hayatımız olabilirdi. -Owen, çok harika olmaz mıydı?
Burayı tercih ederim.
Bu anıyı.
-Seninle bu günü. -Biliyorum.
Ama sanırım...
Beni uyarman gerek, değil mi?
-Bana yardım etmelisin. -Ediyorum sanıyordum.
Dışarıda.
Bana dışarıda yardım etmen gerek.
Hepimize yardım etmelisin.
Buradayken ben senim.
Kendim değilim.
Kendinle baş başasın.
Beni sevdin.
Ben hep burada olacağım.
Ama ne benim incinmemi istiyorsun ne çocukların.
Gidersem sonra ne olacağını bilmiyorum...
Ölümde bile metin ol Hannah.
Bir anıda saklanacak kadar bencil olmadığını ikimiz de biliyoruz.
Dur!
Flora, içeri gir!
Git saklan!
Bırak onu.
Derhâl!
Dur!
Lütfen.
Bırak onu.
Lütfen.
Uzanırdık ben ve yârim
Salkım söğüdün altında
Flora...
Bayan Jessel!
Yardım edin!
Miles, yardım et!
Sana özgürlüğünü verdim.
Miles!
Sense sulara gömülmesine izin veriyorsun.
İmdat!
Yardım edin!
Bayan Jessel!
Henry amca!
-Bırak onu! -Henry amca!
-Yardım et! -Onu hemen yere indir!
Onu bırak dedim!
Henry amca!
Yardım edin!
Onu öldürüyorsun!
Yardım edin!
Yapma!
Yardım edin!
Henry amca!
Yardım edin!
İmdat!
Henry'nin arabası mı bu?
Hayır, burada olmamalısınız.
Olamaz, burada ne işiniz var?
Çok tuhaf gelecek ama ikimiz de korkunç bir kâbus gördük
ve atlayıp geldik...
Göl... Size gölde ihtiyaçları var.
İmdat!
Yardım edin!
Lütfen, yardım edin.
Merak etme tatlım.
Sen hiçbir şey hissetmeyeceksin. Senin yerine ben hissedeceğim.
Seni son kez bir anıya saklayacağım.
Hadi canım.
Bu kısmı bana bırak.
Beni içeri al.
Sen.
Ben.
Biz.
Anne.
Geçti canım.
Hepsi geçti.
Geçti artık.
Geçti.
-Owen! -Sen git.
-Dani! -Henry, uyan.
Owen, ölümle yaşam arasında kalan Henry'yi hayata döndürmeye çalıştı.
Kısa süre içinde Flora kendini Bly'da rüyadan rüyaya sıçrarken bulmuştu.
Eğer mürebbiye o kritik anda o sözleri sarf etmemiş olsaydı
her şey böyle sona erebilirdi.
Söyledikleri, tam olarak anlamadığı ama iliklerine kadar hissettiği bir şeydi.
Denemeye mecburdu.
Sen.
Ben.
Biz.
Dani!
Biz.
Hissettin mi?
Kuyuya baktığı zaman Owen'a üzgün olduğumu söyle.
Onu sevdiğimi söyle.
Kalanlara da de ki...
Çok üzgünüm Miles.
Özür dilerim.
Biz.
-Hayır! -Geçti.
Geçti artık.
Geçti.
-Geçti. -Bitti artık.
Mürebbiye, Viola'yı bedenine davet etmiş ve Viola bu daveti kabul etmişti.
İşte tam o anda Viola'nın Bly'a yaptığı büyü bozuldu.
-Flora! -Henry amca!
Esir aldığı tüm ruhlar serbest kaldı.
-Henry amca! -Miles!
Özür dilerim çocuklar, çok ama çok özür dilerim.
Hannah... Hannah nerede?
Ertesi gün Owen köyden beş adamla kâhyanın bedenini kuyudan çıkardı.
Tökezleyip talihsiz bir kaza sonucu öldüğünü varsaydılar.
Sonraki günlerde yüzyıllardır ilk kez Bly Malikânesi'ne bir huzur çökmüştü.
Havası bile farklıydı, daha hafifti.
Burada mahsur kalmış her şey birden başka bir yere gidivermişti.
Bunu yapmayı bana baban öğretmişti.
Bir kolay yol bulmuştu. Zaten çoğu şey için bulurdu.
En sevdiğim ise pantolonuma yama yapmayı öğrettiği zamandı.
-Babam dikiş dikmeyi bilir miydi? -Hem de çok iyi bilirdi.
Bana yama yapmayı öğretir misin?
İstersen.
-Başka hikâyelerin var mı Henry amca? -Baban hakkında mı?
Var tabii, hem de çok sayıda.
Anneniz hakkında da.
Bildiğim tüm hikâyeleri anlatacağım.
Kâhyanın bedeni kuyudan çıkarıldıktan sonra
köydekilerin rivayetine göre aşçı ona adli tabibe kadar eşlik etmişti.
Kâhyayı kendi temizlemekte ısrar etmiş,
yumuşak bir havlu ve lavanta kokulu bir sabunla
özenle temizlemişti.
Defnedilene kadar yanında kalmıştı
ve sonuna kadar onu sevmişti.
Bana söylenene göre hâlâ seviyor ve bundan hiç şüphem yok.
Hazır mısın?
Dalmışım.
Dert değil, yardım edeyim.
Neyin var?
Bilmiyorum.
Dani.
Onu hissediyorum.
İçimde.
Çok sessiz, hiç sesi çıkmıyor ama...
Burada, içimde.
Bu...
İçimdeki...
...bu parçası...
...huzurlu değil.
Sessiz...
...ama...
...huzurlu değil.
Öfkeli.
İçimde öyle bir his var ki, sanki...
Sık, kontrolden çıkmış, balta girmemiş bir ormanda yürüyorum.
Önümdeki yol dışında hiçbir şey göremiyorum.
Ama biliyorum ki ormanda bir şey var...
Bu şey...
...saklanıyor.
Kızgın, duygusuz, yapayalnız bir canavar.
Beni izliyor.
Hareketlerimi taklit ediyor.
Göremiyorum ama hissedebiliyorum. Orada olduğunu biliyorum.
Bekliyor.
Pusuda bekliyor.
Bir gün...
Beni alacak.
Yol arkadaşı ister misin?
Ormanda bu canavarı beklerken yol arkadaşı ister misin?
Ziyarete gelecek misiniz?
-Nereye gittiğinize bağlı. -Sanırım Amerika'ya.
O zaman ziyaret edebilirim.
Sanırım biz de oraya gideceğiz.
En azından ilk başta bir süreliğine.
Sonra nereye?
Serüven böyle bir şeydir, sonraki adımını bilmezsin.
Eğlencesi orada.
Bu sizin için.
-Bunu vermek istediğinden emin misin? -Sizde kalmalı.
Bu sizsiniz.
Teşekkürler Flora.
Harikaydı patron.
Kendine iyi bak.
-Tamam. -Dikkatli ol.
Eh...
Size nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyorum.
Çok sevindim.
Birbirinize kavuştunuz.
Biliyorum.
Doğru olan buydu.
Ben...
Çok şanslı bir insanım.
Siz de öylesiniz Bayan Clayton.
Bizden iyilerin cömertliği olmasa biz biçarelerin hâli nice olurdu?
Bir de şansımız.
İyi misin Poppins?
Evet.
Kuzeye doğru gidebiliriz, kırsal bir bölge, her yer yemyeşil.
Birkaç haftaya bir trene atlayıp Noel'de Vermont'a varabiliriz.
Güzel olabilir.
Güleceksin ama...
Çocukken Beyaz Noel'i izlediğimden beri gitmek istemişimdir.
-Vermont şart değil. -Ondan değil.
Kar güzel olurdu ama...
Bence Noel'i planlamasak daha iyi.
-Daha çok vakit var. -Her gün bir adım.
Evet, biliyorum. Kusura bakma, sadece...
-Sadece... -Gerçekçisin.
Sorun değil.
Her gün bir adım atarız.
Yeter ki o günler seninle geçsin.
Zaten başka yolu da yok.
Düşünecek olursan bu herkes için geçerli.
Günler aylara döndü, aylar hızla geçip gitti,
göz açıp kapayıncaya kadar bir yıl geçmişti bile.
Güneş'in etrafında bir turun ardından hâlâ buradaydı.
Hâlâ kendiydi.
-Sana bir sürprizim var. -Öyle mi?
Evet.
-Ay sarmaşığı mı o? -Evet.
Çok nadirler, biliyorsun.
Bir sorunum var.
Daha doğrusu bizim bir sorunumuz var Poppins.
-Olamaz. -İtiraf edeyim...
Henüz senden bıkmadım.
Hem de hiç.
Hatta sana deliler gibi âşığım.
Bir yıl iki yıla döndü.
İkinci yıldan sonra sanki sonsuzluğa yayılmış gibiydi.
Üç, dört, beş yıl geçti.
Huzur vardı.
-25.000 kron mu? -Hayır.
-25.000 dolar mı? -Hayır.
Dolar nereden çıktı?
Mürebbiyenin kalbinin derinliklerinde nihayet huzur vardı.
O huzur yıllarca sürdü,
çoğu insan o kadarını bile bulamaz.
Kaç yıldır bu mutfağı kullanıyorum, aşçılığım hâlâ bok gibi.
-O ne öyle? -Sokakta buldum.
Kurtarmak istedim.
Ver bakalım.
-Yemeği karıştırayım mı? -Evet, bak bakalım kurtarabilecek misin.
Nesi var bunun böyle?
Sorunu buldum. Bu kökler...
-Dani, neden burada... -Şöyle ki...
Sen en iyi dostumsun.
Hayatımın aşkısın.
Ne kadar vaktimiz kaldı, bilmem
ama ne kadar olursa olsun, o vakti seninle geçirmek istiyorum.
Resmen evlenemeyeceğimizi biliyorum ama umurumda değil.
Yüzükleri taksak, biz bilsek yeter.
Bana bu kadarı yeter.
Sana da yeterse.
Bana da yeter, evet.
-Seni seviyorum. -Ben de seni.
Bu harika bir haber, sizin adınıza çok sevindim.
-Sağ ol. -Teşekkürler.
-Owen, burası muhteşem görünüyor. -Teşekkür ederim.
Evet, gayet memnunum.
Düzenli müşterilerimiz arttı, harika bir şey.
Geldiklerinde siparişleri hazır.
İnsanların dönmek istediği bir yer yaratmış olmak güzel bir his.
-Güzel. -Evet.
Restoranın adıyla ilgili şikâyet gelmedi mi?
YAĞŞİ YER
İtiraf edeyim, gözlerini devirenler oluyor.
Ama Hannah'nın esprilerime gıcık olup, sonra dayanamayıp gülüşü hâlâ aklımda.
Hannah'nın kahkahasından daha güzel bir şey yoktu.
Evet.
-Hannah'ya. -Hannah'ya.
Hannah'ya.
Henry'den haber aldınız mı?
-Ara ara konuşuyoruz. -Mersi.
Gerçi çocuklarla konuşmayalı çok oldu.
Ama büyüyorlar, dünyaya adım atıyorlar.
Hangi çocuk yaşlılarla muhabbet etmek ister?
-İyi misin? -Evet, iyiyim.
Ben de elimden geldiğince ziyaret ediyorum.
Hatta birkaç ay önce hep beraber buraya tatile geldiler.
Okyanusun diğer kıyısında bir macera.
Henry, Miles, Flora.
Flora'nın sevgilisi.
Sevgilisi mi var?
-Daha 12 yaşında. -17 yaşında.
-Evet. -Vay be.
Flora feci abayı yakmış. Henry'nin ödü kopuyor.
İçkiyi bırakmamış olsa ölene kadar içerdi.
Hepsi mutlu mu?
Evet.
-Ama Bly'dan konuşma biçimleri çok ilginç. -Olanları konuştunuz mu?
Hayır, ilginç olan da o.
Hiçbir şey hatırlamıyorlar.
-Ne? -Hiçbir şey mi?
Hiçbir şey.
Çocuklar hatırlamıyor, Henry hâlâ her şeyi hatırlıyor.
Hannah'nın bahsini açtığımda Flora kimden bahsettiğimi sordu.
-Uzun süredir böylelermiş. -Yani...
Hannah'yı hatırlamıyorlarsa o zaman...
Her şeyi mi unutmuşlar?
Çocukken Bly'da kaldıklarını hatırlıyorlar.
Hannah'nın resmi tanıdık geldi ama sadece Bly'daki kadın olarak.
Ayrıntılar, belli anlar...
...hayat boyu yakalarını bırakmayacağından endişelendiğimiz korku...
...silinip gitmiş.
Geriye sadece izi kalmış.
Tek bildikleri Bly'ın yazlıkları olduğu ve çocukken orada kaldıkları.
-Sence Henry onlara anlatacak mıdır? -Sen anlatır mıydın?
Görünüşe göre harika durumdalar. Ben bırakalım gitsin derim.
Hayatlarını olması gerektiği gibi yaşasınlar.
Omuzlarında o yük olmaksızın.
Bunu hak ediyorlar.
Hepimiz hak ediyoruz.
Konuşacak mıyız?
Galiba konuşmayacağız.
Tanrım!
Ne oldu böyle? İyi misin?
-Ne oldu? -Onu gördüm.
Orada.
Ne gördün?
Onu.
Onu görüp duruyorum.
Peki...
Tamam.
-Bitti gitti. -Gitti mi?
-Sorun yok.
Geçecek.
-En kötüsünü düşünme. -Jamie.
-Bunun anlamını bilmiyoruz. -Jamie...
Daha önümüzde yıllar olabilir.
Dani, beraber yıllar geçirebiliriz.
Gözümüz üstünde olur, hallederiz.
Tamam mı?
Her şey yoluna girecek.
Bundan sonra bulaşıkları bana bırak.
Tamam mı?
Zaten beceremiyorsun.
Gel buraya.
Geçti.
Her şey yoluna girecek.
Kuyruk çok uzundu ama sonunda hallettim.
Artık birlikteliğimiz resmiyete kavuştu.
Mümkün olunca evleniriz.
Şimdilik bu kadarı yeterli.
Dani.
Dani?
Dani.
Geçti.
Tamam.
Onu görüyor musun?
Sadece seni görüyorum.
-Affedersin, suyun farkına varmadım. -Sorun değil.
Suyu temizlemek kolay.
Çok yoruldum Jamie.
Biliyorum.
Sanki her gün biraz daha silinip gidiyorum.
Ama hâlâ buradayım.
-Ama hâlâ buradasın. -Nasıl olduğunu anlamıyorum.
Buradasın.
Seni görüyorum...
Dokunuşunu hissediyorum...
Her gün hayatımızı yaşamaya devam ediyoruz,
bunun farkındayım.
Ama sanki tam hissedemiyorum.
Artık ondan korkmuyorum bile.
Gözümü dikip bakıyorum...
Kendimi görmek giderek zorlaşıyor.
Belki bunu kabullenmeliyim.
-Hayır. -Belki kabullenip gitmeliyim.
Hayır.
Henüz olmaz.
-Jamie... -Sorun yok.
Sen bir şey hissedemiyorsan...
...ben ikimiz adına da hissederim.
Ama kimsenin bir yere gittiği yok.
Tamam mı?
Hâlâ buradasın.
Peki ya...
Ya bir gün burada, yanında otururken...
...aslında oysam?
Her gün bir adım.
Mürebbiye vaktin geldiğini biliyordu.
Canavar bunca zaman pusuda beklemişti ve vakti gelince çıkıvermişti.
Mürebbiye en değer verdiği insanı tehlikeye atamazdı.
Bir gün bile.
Bahçıvan kendini son bir kez Bly Malikânesi'nde buldu.
Bahçıvan yıllar önce duyduğu o sözleri tekrar etti.
Varıyla yoğuyla bunu istedi.
Sen, ben, biz.
Biz.
Yüreği "Beni de yanına al." diye ağladı, "Beni de diğerleri gibi yanına al."
Ama göldeki kadın değişmişti.
Göldeki kadın aynı zamanda Dani'ydi ve Dani bunu kabul etmezdi.
Dani bunu asla yapmazdı.
Hatta göldeki kadın bir daha kimseyi almayacaktı.
Bir daha kimsenin canını almadı.
Bahçıvan ne zaman vakit bulsa
yansımalara bakıp onun yüzünü görmeye çalıştı.
Göldeki kadınının.
Geceleri dönmesi ihtimaline karşı kapıyı aralık bırakırdı.
Sevgilisinin dönüşünü beklerdi.
Aradan yıllar geçti
ve suyun altında uyuduğu sürede mürebbiyenin anıları yavaşça silindi.
Aynı Viola gibi, çocuklar gibi, o da geçmişini unutmuştu.
Ne bahçıvanı hatırlıyordu ne de birlikte geçirdikleri zamanları.
Ayrıntılar, o belli anlar, hepsi silinip gitmişti.
Zaman geçtikçe
su, çehresinin o narin hatlarını silip götürmüştü.
O güzel, mükemmel suratının.
Ama içi boşalmayacak, ruhsuz olmayacaktı.
Kimseyi kendi kaderine esir etmeyecekti.
Bir güvercin gibi masum ve zararsız,
ebediyen Bly'ı arşınlayacaktı.
Ardında bıraktığı tek iz onu en çok seven kadının anıları olacaktı.
Kusura bakmayın.
Bunun kısa bir hikâye olmadığını başından söylemiştim.
Tanrım.
Peki doğru mu?
-Hangi kısmı? -Yani...
İngiltere'ye gidip Bly Malikânesi'ni ziyaret etsem
acaba...
...göldeki kadını görebilir miyim?
Hayır.
İngiltere'ye gitseniz bu isimde bir yer bulamazsınız.
Ama malikâneyi bulacak olursanız belki onu görebilirsiniz.
Ama uyanık mı yoksa uyuyor mu, bilmek imkânsız.
Tanrım, saate bakın.
Yarın büyük gün, yatsak iyi olur.
Gidelim mi?
Ben biraz daha kalacağım.
-İyi misin? -Harikayım.
Ateşin tadını çıkarıyorum.
-Peki. Seni seviyorum. -Ben de seni.
-İyi geceler. -İyi geceler.
Şapşalın teki ama onu deliler gibi seviyorum.
Zaten öyle olmalı.
-Hikâyenizi beğendim. -Sevindim.
Ama bence girişi yanlış yaptınız.
-Öyle mi? -Evet.
Hayalet hikâyesi demiştiniz.
-Değildi. -Değil miydi?
Aşk hikâyesiydi.
Aynı şey aslında.
Birine anlatacak olursan o kısmını değiştirebilirsin.
-Aklına takılan bir şey mi var? -Hayır.
Pek sayılmaz.
Ama bir yandan
yarın evleneceğim o şapşal, yakışıklı, çılgın adamı düşünüyorum.
Onu seviyorum. Kimseyi böyle sevebileceğimi sanmazdım.
İşin tuhaf yanı, o da beni benim onu sevdiğim kadar seviyor.
Şansımız yaver gitti.
Bazen o huzurlu sessizlikte onun yanında otururken...
Sonsuza dek beraber olacağım ve beni seven bir insanla olmama rağmen
içimi büyük bir korku kaplıyor...
Bir gün...
Benden önce ona bir şey olursa ben ne yaparım?
Onun olmadığı bir hayatı nasıl sürdürürüm?
Affedersiniz, bana ne oldu, bilmiyorum.
-Berbat hâldeyim. -Hayır, değilsin.
Ben sürekli sebepsiz yere ağlarım.
Onu kaybetme fikrini düşünme bile.
Bunun mutluluğunuzu gölgelemesine izin verme.
O huzurlu sessizliğin tadını çıkar.
Çok nadir bir şeye sahipsiniz.
Ama o vakit gelip çattığında,
bundan çok uzun yıllar sonra...
Her gün daha zor olacak, kolaylaşmayacak.
Ama...
Nihayet, belli bir süre sonra
hayatta küçük anlar keşfedeceksin,
sana onu hatırlatacaklar.
Bazıları gülünç ve aptalca olacak,
bazıları hüzün dolu, saatlerce ağlayacaksın.
Ama ondan bir parça olacak.
O anlara sıkı sıkı tutunacaksın.
Sanki yanında, seninleymiş gibi olacak.
Gitmiş olsa bile.
Yarın senin için büyük gün.
Şapşal, yakışıklı, çılgın sevgilinle mutlu gününüz.
Yatsan iyi olur.
Teşekkür ederim.
Size sarılasım geldi.
Sarılalım.
Aslında çok tuhaf.
O ismi duyunca uydurduğunuzu düşündüm.
Hangi isim?
Ama sonra "Nereden bilecek ki?" dedim.
Sanırım sadece tuhaf bir tesadüftü.
Benim de göbek adım Flora.
Öyle mi?
-İyi geceler. -İyi geceler.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ