ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Είμαι η Χάνα Γκρόουζ. Έχουμε 1987.
Ο Ντόμινικ έχει πεθάνει.
Η Σάρλοτ έχει πεθάνει. Η Ρεμπέκα και ο Πίτερ το ίδιο.
Κι εγώ έχω πεθάνει.
Ναι.
Θέλω να τους βοηθήσω.
Δεν μπορείς, όμως.
Όχι.
-Γιατί; -Παρασύρομαι, Όουεν.
Το νιώθω, ακόμη και τώρα.
Δεν θέλω να παρασυρθώ.
Θέλω να μείνω εδώ, μαζί σου.
Δεν μπορείς, όμως.
Όχι, δεν μπορώ.
Εδώ… αυτήν τη συγκεκριμένη στιγμή…
"Ενδιαφέρων και γοητευτικός άνθρωπος", σκέφτηκα.
Είχε περάσει καιρός, είχα ξεχάσει αυτό το συναίσθημα,
αλλά σε κοίταξα και…
σχεδόν ξέχασα ποια ήμουν.
Πόσο προσπάθησα να μη σε σκέφτομαι.
Προσπάθησα πολύ, αλλά…
σε σκεφτόμουν συχνά.
Σκεφτόμουν τα μέρη που θα βλέπαμε, αν φεύγαμε απ' το Μπλάι.
Πού θα μέναμε.
Εσύ θα άνοιγες το εστιατόριο.
Θα με έβαζες να δοκιμάζω τις υπέροχες συνταγές που δημιουργείς
σε αυτό όμορφο, παλαβό μυαλό σου.
Πιστεύω ότι θα ήθελα πάρα πολύ…
να περάσω μαζί σου την υπόλοιπη ζωή μου.
Με τα φριχτά λογοπαίγνιά σου,
να σου κρατώ το χέρι και…
Σ' αγάπησα, Όουεν.
Έπρεπε να σου το 'χα πει.
Τι ωραία ζωή που θα κάναμε.
Όουεν, δεν θα ήταν υπέροχο;
Προτιμώ εδώ.
Αυτήν εδώ.
Αυτήν τη μέρα μαζί σου.
Το ξέρω, αγάπη.
Αλλά μάλλον…
πρέπει να με προειδοποιήσεις, έτσι;
Πρέπει να με βοηθήσεις.
Αυτό κάνω.
Εκεί έξω.
Πρέπει να με βοηθήσεις εκεί έξω.
Πρέπει να μας βοηθήσεις όλους μας εκεί έξω.
Εδώ μέσα είμαι εσύ.
Δεν είμαι εγώ.
Εσύ είσαι.
Με αγάπησες,
άρα θα είμαι πάντα εδώ.
Δεν θες, όμως, να πάθω κάτι.
Ούτε τα παιδιά.
Αν φύγω, δεν ξέρω πού θα πάω μετά και θα…
Δείξε θάρρος στον θάνατο, Χάνα.
Ξέρουμε κι οι δύο ότι δεν είσαι εγωίστρια, για να κρυφτείς σε μια ανάμνηση.
Σταμάτα!
Φλόρα! Μπες μέσα!
Πήγαινε κρύψου!
Άφησέ την.
Τώρα!
Σταμάτα!
Σε παρακαλώ.
Άφησέ την!
Σε παρακαλώ.
Ξαπλώναμε η αγάπη μου κι εγώ
Κάτω από την κλαίουσα ιτιά
Φλόρα…
Φλόρα.
Δεσποινίς Τζέσελ!
Βοήθεια!
Μάιλς! Βοήθησέ με!
Σου έδωσα την ελευθερία σου.
Μάιλς!
Κι εσύ την αφήνεις να πνιγεί.
Βοήθεια!
Δεσποινίς Τζέσελ!
Θείε Χένρι!
Άφησέ την!
Θείε Χένρι!
-Βοήθεια! -Άσ 'την κάτω τώρα!
Είπα, άσ' την κάτω!
Θείε Χένρι!
Βοήθεια!
Τον σκοτώνεις!
Βοήθεια! Σταμάτα!
Βοήθεια!
Θείε Χένρι!
Βοήθεια!
Το αμάξι του Χένρι είναι;
Όχι… γιατί είσαι εδώ;
Τι κάνεις εσύ εδώ;
Θα ακουστεί τρελό, αλλά είδαμε κι οι δύο ένα άσχημο όνειρο.
Μπήκαμε στο αμάξι και…
Στη λίμνη…
Σας… Σας χρειάζονται στη λίμνη.
Βοήθεια!
Βοήθησέ με!
Σε παρακαλώ, βοήθησέ με.
Όλα θα πάνε καλά, γλυκιά μου.
Δεν θα το καταλάβεις.
Εντάξει; Θα το καταλάβω εγώ.
Θα απορροφηθείς για τελευταία φορά.
Έλα, αγάπη μου.
Άσε με να το αναλάβω εγώ.
Άσε με να μπω.
Εσύ.
Εγώ.
Εμείς.
Μαμά.
Εδώ είμαι, αγάπη μου.
Δεν έγινε τίποτα.
Τίποτα.
Όουεν!
Συνέχισε!
-Ντάνι! -Χένρι…
Ο Όουεν προσπάθησε να συνεφέρει τον Χένρι, που κρεμόταν μεταξύ ζωής και θανάτου.
Σε λίγο η Φλόρα θα κατέληγε να ονειροταξιδεύει αδιάκοπα στο Μπλάι.
Και όλα θα είχαν εξελιχθεί έτσι, αλλά η γκουβερνάντα, την κρίσιμη στιγμή,
είπε εκείνα τα λόγια.
Τα οποία δεν κατανοούσε εντελώς, αλλά τα ένιωθε ως το κόκαλο.
Έπρεπε να προσπαθήσει.
Εσύ!
Εγώ!
Εμείς!
Ντάνι!
Εμείς.
Το ένιωσες αυτό;
Όταν δει το πηγάδι,
πες στον Όουεν ότι λυπάμαι.
Πες του ότι τον αγαπώ.
Και τα υπόλοιπα…
είναι…
Σου ζητώ συγγνώμη, Μάιλς.
Συγγνώμη.
Εμείς.
-Όχι! -Πέρασε.
Πάει, πέρασε.
Πέρασε.
Εντάξει.
-Εντάξει. -Πέρασε.
Η γκουβερνάντα κάλεσε τη Βάιολα μέσα της
κι εκείνη δέχτηκε την πρόσκληση.
Κι έσπασε το ξόρκι που έδενε όλο το Μπλάι.
Φλόρα!
Θείε Χένρι!
Κι απελευθερώθηκαν όλα τα παγιδευμένα πνεύματα.
Θείε Χένρι!
Μάιλς!
Συγγνώμη, παιδιά.
Σας ζητώ συγγνώμη.
Η Χάνα… Πού…
Πού είναι η Χάνα;
Την επομένη ο Όουεν βοήθησε πέντε άντρες απ' την πόλη
να ανασύρουν τη σορό της οικονόμου από το πηγάδι.
Υπέθεσαν ότι ο θάνατος ήταν ατύχημα.
Μια ατυχής πτώση.
Τις μέρες που ακολούθησαν, μια γαλήνη σκέπασε το Μπλάι,
πρώτη φορά μετά από αιώνες.
Ακόμη κι η ατμόσφαιρα άλλαξε, αλάφρυνε.
Οτιδήποτε ήταν παγιδευμένο στο κτήμα είχε τώρα φύγει.
Για κάπου αλλού.
Ο πατέρας σου…
μου το έμαθε αυτό.
Είχε ένα κόλπο.
Είχε κόλπα για διάφορα.
Το αγαπημένο μου ήταν…
όταν μου έμαθε να ράβω μπαλώματα στα γόνατα των παντελονιών.
Ο μπαμπάς ήξερε να ράβει;
Και πολύ καλά μάλιστα.
Θα μου μάθεις να ράβω μπαλώματα;
Φυσικά.
Έχεις άλλες ιστορίες, θείε Χένρι;
Για τον πατέρα σας;
Ναι.
Πάρα πολλές. Και για τη μητέρα σας.
Θα σας πω όλες τις ιστορίες που ξέρω.
Αφού ανασύρθηκε η σορός της οικονόμου,
κάποιοι είπαν ότι ο μάγειρας τη συνόδεψε ως τον ιατροδικαστή.
Κι ότι επέμεινε να την καθαρίσει ο ίδιος.
Και το έκανε με μια απαλή πετσέτα, ένα σαπούνι με άρωμα λεβάντα
και με απέραντη φροντίδα.
Έμεινε στο πλάι της μέχρι την κηδεία.
Και την αγαπούσε ως το τέλος.
Μου είπαν, και το πιστεύω,
ότι την αγαπάει ακόμη.
Τελείωσες εδώ;
Αφαιρέθηκα.
Δεν πειράζει. Θα σε βοηθήσω.
Τι συμβαίνει;
Δεν ξέρω.
Ντάνι…
Τη νιώθω.
Μέσα μου.
Είναι πολύ ήσυχα, αλλά…
είναι μέσα μου.
Και…
αυτό το κομμάτι της…
που είναι μέσα μου δεν είναι…
γαλήνιο.
Είναι ήσυχο, αλλά…
δεν είναι…
γαλήνιο, είναι…
οργισμένο.
Και έχω την αίσθηση ότι διασχίζω μια…
πυκνή…
άγρια…
ζούγκλα.
Και δεν βλέπω τίποτα, μόνο το μονοπάτι μπροστά μου.
Ξέρω, όμως…
ότι υπάρχει…
κάτι…
κρυμμένο.
Αυτό το θυμωμένο, αδειανό, μοναχικό κτήνος.
Με παρακολουθεί.
Αντιγράφει τις κινήσεις μου.
Είναι εκτός οπτικού πεδίου…
αλλά το νιώθω, ξέρω ότι είναι εκεί.
Και περιμένει.
Περιμένει.
Κάποια στιγμή…
θα με πάρει.
Θες παρέα;
Όσο περιμένεις το κτήνος στη ζούγκλα,
θες παρέα;
Θα μας επισκέπτεστε;
Αναλόγως πού θα πάτε.
Στην Αμερική, μάλλον.
Μάλιστα…
Αυτό γίνεται.
Νομίζω ότι κι εμείς εκεί θα πάμε.
Στην αρχή, για λίγο καιρό σίγουρα.
Και μετά;
Αυτό είναι το ωραίο με τις περιπέτειες. Ποτέ δεν ξέρεις.
Έτσι έχει πλάκα.
Για εσάς.
-Σίγουρα θες να μου τη δώσεις; -Πρέπει να την κρατήσετε.
Είστε εσείς.
Σ' ευχαριστώ, Φλόρα.
Λοιπόν… Μπράβο, αφεντικό.
Γεια χαρά.
Να προσέχετε.
Λοιπόν…
Μάλλον…
δεν ξέρω πώς να σ' το ξεπληρώσω.
Χαίρομαι πολύ.
Έχετε ο ένας τον άλλον τώρα.
Το ξέρω.
Είναι υπέροχο.
Ναι…
Είμαι πάρα πολύ τυχερός, έτσι;
Κι εσείς το ίδιο, δεσποινίς Κλέιτον.
Τι θα γινόμασταν εμείς οι άθλιοι,
χωρίς τη γενναιοδωρία των υπέρτερων;
Και χωρίς τύχη.
Είσαι καλά, Πόπινς;
Ναι.
Αν συνεχίσουμε βόρεια, μπαίνουμε στην εξοχή.
Έχει πολύ πράσινο.
Μετά μπορούμε να πάρουμε τρένο. Τα Χριστούγεννα θα 'μαστε στο Βερμόντ.
Μ' αρέσει το χιόνι.
Θα γελάσεις, αλλά…
πάντα ήθελα να πάω από τότε που μικρή είδα τα Λευκά Χριστούγεννα.
-Μπορούμε να πάμε αλλού. -Δεν είναι αυτό.
Μ' αρέσει το χιόνι.
Μόνο που…
Μην κάνουμε σχέδια για Χριστούγεννα. Είναι μακριά ακόμα.
Ας ζούμε τη στιγμή.
Το ξέρω, συγγνώμη. Μόνο…
-Είμαι… -Ρεαλίστρια;
Δεν πειράζει.
Μπορώ να ζω τη στιγμή.
Αρκεί να είμαι μαζί σου, Πόπινς.
Έχουμε μόνο τις στιγμές που ζούμε.
Όλοι αυτό έχουν, αν το καλοσκεφτείς.
Οι μέρες έγιναν μήνες,
οι μήνες πέρασαν, και πριν να το καταλάβει η γκουβερνάντα,
είχε περάσει ένας χρόνος.
Μία περιστροφή γύρω απ' τον Ήλιο κι ήταν ακόμη εδώ.
Ήταν ακόμη ο εαυτός της.
Έχω κάτι για σένα.
Αλήθεια;
Ναι.
Φεγγαρολούλουδο είναι;
Ναι.
Είναι σπάνιο φυτό.
Έχω ένα πρόβλημα.
Μάλλον, έχουμε πρόβλημα, Πόπινς.
Όχι…
Βλέπεις…
δεν σε έχω βαρεθεί.
Καθόλου.
Είμαι πολύ ερωτευμένη μαζί σου, τελικά.
Ο ένας χρόνος έγινε δύο.
Και μετά ξετυλίχτηκε σε άπειρο χρόνο,
έτσι φαινόταν.
Τρία…
τέσσερα, πέντε χρόνια είχαν περάσει.
Και υπήρχε γαλήνη.
-Είναι 25.000 κορόνες; -Όχι.
-Δολάρια; -Όχι.
Τι δουλειά έχουν τα δολάρια;
Επιτέλους,
στα βάθη της καρδιάς της γκουβερνάντας επικρατούσε γαλήνη.
Η γαλήνη αυτή κράτησε χρόνια,
κάτι που δεν το απολαμβάνουμε όλοι.
Πόσα χρόνια παλεύω στην κουζίνα; Κι ακόμη μαγειρεύω χάλια!
Τι 'ναι αυτό;
Το βρήκα στον δρόμο.
Έπρεπε να το σώσω.
Φέρ' το μου.
Να συνεχίσω το ανακάτεμα;
Ναι, μπας και το σώσεις.
Τι συμβαίνει εδώ;
Αυτό είναι το πρόβλημα, οι ρίζες σου…
-Ντάνι, τι θέλει αυτό… -Άκου να δεις.
Είσαι η καλύτερή μου φίλη.
Κι ο έρωτας της ζωής μου.
Δεν ξέρω πόσος χρόνος μάς απομένει.
Όσος κι αν είναι, όμως,
θέλω να τον περάσω μαζί σου.
Δεν μπορούμε να παντρευτούμε κανονικά,
αλλά δεν με νοιάζει κιόλας.
Θα φοράμε βέρες και θα το ξέρουμε εμείς. Εντάξει; Και…
εμένα αυτό μου αρκεί.
Αν σου αρκεί κι εσένα.
Ναι, μάλλον μου αρκεί.
-Σ' αγαπώ. -Κι εγώ σ' αγαπώ.
Τι υπέροχα νέα! Χαίρομαι πολύ!
-Να 'σαι καλά. -Ευχαριστούμε.
Είναι πανέμορφο το εστιατόριο, Όουεν.
Ευχαριστώ.
Ναι…
Είμαι ικανοποιημένος.
Έχουμε πλέον και σταθερούς πελάτες, καλό αυτό.
Βρίσκουν έτοιμη την παραγγελία τους.
Είναι σημαντικό να ξέρεις
ότι ο κόσμος θέλει να ξαναρθεί.
-Ωραία. -Ναι.
Και κανείς δεν έχει παραπονεθεί για το όνομα;
ΕΝΑ ΓΛΥΚΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ
Εντάξει.
Ενίοτε υπάρχουν αντιδράσεις.
Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ
πόσο πολύ την ενοχλούσε μέχρι που τελικά έσκαγε στα γέλια.
Και τίποτα δεν ξεπερνούσε το γέλιο αυτής της γυναίκας.
Ναι…
Για τη Χάνα.
Τη Χάνα.
Έχετε νέα απ' τον Χένρι;
-Μιλάμε πού και πού. -Μερσί.
Με τα παιδιά έχουμε να μιλήσουμε καιρό.
Μεγαλώνουν, όμως,
και γνωρίζουν τον κόσμο.
Ποια παιδιά θέλουν να μιλάνε σε μεγάλους;
-Είσαι καλά; -Ναι, καλά είμαι.
Προσπαθώ να πηγαίνω όποτε μπορώ.
Βασικά, ήρθαν όλοι τους πριν από λίγους μήνες, για διακοπές.
Περιπέτειες στο εξωτερικό.
Ο Χένρι, ο Μάιλς, η Φλόρα.
Το αγόρι της Φλόρα.
Η Φλόρα έχει αγόρι;
Δώδεκα είναι.
Δεκαεφτά.
-Αν είναι δυνατόν. -Την έχει πατήσει.
Ο Χένρι έχει τρομοκρατηθεί.
Αν δεν είχε κόψει το ποτό, θα έπινε μέχρι θανάτου.
Είναι ευτυχισμένοι;
Ναι.
Έχει ενδιαφέρον το πώς αναφέρονται στο Μπλάι.
Συζητήσατε για τότε;
Όχι, αυτό είναι το ενδιαφέρον.
Δεν θυμούνται τίποτα.
Τι;
Τίποτα;
Τίποτα.
Τα παιδιά μόνο, ο Χένρι…
τα θυμάται όλα.
Αλλά όταν ανέφερα τη Χάνα, η Φλόρα με ρώτησε ποια ήταν.
-Είναι καιρό έτσι. -Άρα…
Αν δεν θυμούνται τη Χάνα, δεν θα θυμούνται…
Και τα ξέχασαν όλα;
Ξέρουν ότι έμεναν στο Μπλάι όταν ήταν παιδιά.
Αναγνώρισαν τη Χάνα στη φωτογραφία, αλλά ως τη γυναίκα που έμενε μαζί τους.
Οι λεπτομέρειες, οι συγκεκριμένες στιγμές…
Αν και τρέμαμε για το πώς θα επηρέαζε τη ζωή τους…
όλα ξεθώριασαν.
Απέμεινε ένα ακαθόριστο σχήμα.
Το Μπλάι ήταν το εξοχικό τους.
Έμεναν εκεί παιδιά.
Πιστεύεις ότι ο Χένρι…
θα τους πει;
Εσύ θα το έλεγες;
Από ό,τι φαίνεται, προκόβουν.
Κατά τη γνώμη μου…
καλύτερα έτσι.
Να ζήσουν τη ζωή τους όπως πρέπει. Χωρίς καμιά σκιά επάνω τους.
Τους αξίζει.
Όλοι το αξίζουμε.
Θα το συζητήσουμε;
Μάλλον όχι.
Χριστέ μου!
Τι συμβαίνει;
Είσαι καλά;
Τι έγινε;
Την είδα.
Εκεί είναι.
Τι είδες;
Εκείνη.
Τη βλέπω συνέχεια.
Εντάξει.
Λοιπόν…
Εντάξει.
-Έφυγε. -Έφυγε;
-Ναι; -Πέρασε.
Όλα θα πάνε καλά. Μη σκέφτεσαι τα χειρότερα.
-Τζέιμι… -Δεν ξέρουμε τι σημαίνει.
Τζέιμι.
Μπορούμε να ζήσουμε πολλά χρόνια μαζί.
Ντάνι… Μπορούμε να ζήσουμε πολλά χρόνια.
Θα το παρακολουθούμε κι όλα θα πάνε καλά.
Εντάξει;
Όλα θα πάνε καλά.
Εγώ θα πλένω τα πιάτα στο εξής.
Εντάξει;
Χάλια τα πλένεις.
Μωρό μου, έλα εδώ.
Πέρασε.
Όλα θα πάνε καλά.
Είχε τεράστια ουρά, αλλά πήρα το χαρτί.
Η συμβίωσή μας είναι πλέον αναγνωρισμένη.
Θα ξαναπαντρευτούμε όταν μπορούμε.
Προς το παρόν, αυτό μας καλύπτει.
Γιατί πέφτεις εσύ;
Ντάνι;
Ντάνι.
Είσαι καλά.
Εντάξει.
Τη βλέπεις;
Εσένα βλέπω μόνο.
Συγγνώμη.
-Τρέχει το νερό, δεν το κατάλαβα. -Δεν πειράζει.
Το νερό μαζεύεται εύκολα.
Έχω κουραστεί, Τζέιμι.
Το ξέρω.
Κάθε μέρα νιώθω ότι ξεθωριάζω,
αλλά είμαι ακόμη εδώ.
-Δεν καταλαβαίνω γιατί. -Εδώ είσαι.
Εδώ είσαι.
Σε βλέπω ακριβώς μπροστά μου,
νιώθω το άγγιγμά σου,
και κάθε μέρα…
ζούμε τη ζωή μας,
και το συνειδητοποιώ,
αλλά δεν το νιώθω εντελώς.
Και δεν τη φοβάμαι πια.
Την κοιτάζω και…
δυσκολεύομαι να δω τον εαυτό μου.
Ίσως πρέπει να το αποδεχτώ.
-Όχι. -Ίσως πρέπει να το αποδεχτώ…
-Όχι. -Και να φύγω.
Όχι.
Όχι ακόμα.
-Τζέιμι… -Δεν πειράζει.
Αν εσύ δεν νιώθεις τίποτα…
θα νιώθω εγώ και για τις δυο μας.
Αλλά δεν φεύγει κανείς.
Εντάξει;
Είσαι ακόμα εδώ.
Κι αν…
παρόλο που βρίσκομαι εδώ, δίπλα σου,
στην πραγματικότητα είμαι εκείνη;
Μέρα τη μέρα.
Η γκουβερνάντα ήξερε ότι ήταν ώρα.
Το κτήνος ελλόχευε πραγματικά και το κτήνος ξεπήδησε όταν ήταν ώρα.
Κι εκείνη δεν θα έθετε σε κίνδυνο ό,τι πιο σημαντικό,
τον πιο σημαντικό άνθρωπο.
Ούτε μέρα παραπάνω.
Κι έτσι, η κηπουρός βρέθηκε ξανά στην έπαυλη Μπλάι,
για μια τελευταία φορά.
Η κηπουρός είπε τα λόγια που είχε ακούσει λίγα χρόνια πριν.
Επέμεινε, με όλο της το είναι.
Εσύ, εγώ, εμείς.
Εμείς.
"Πάρε με μαζί σου" φώναζε η καρδιά της.
"Πάρε με, όπως πήρες τους άλλους."
Η κυρά της λίμνης, όμως, ήταν άλλη.
Η κυρά της λίμνης ήταν και η Ντάνι. Και η Ντάνι δεν θα την έπαιρνε.
Ποτέ της.
Και μάλιστα, κανείς δεν θα χανόταν ποτέ ξανά.
Και δεν έχει χαθεί κανείς μέχρι σήμερα.
Όλη την υπόλοιπη ζωή της, η κηπουρός ατένιζε καθρεφτίσματα,
ελπίζοντας να δει το πρόσωπό της, τη δικιά της κυρά της λίμνης.
Άφηνε ανοιχτή την πόρτα τα βράδια, μια χαραμάδα,
σε περίπτωση που γύριζε.
Περίμενε…
την αγάπη της.
Τα χρόνια περνούσαν…
και καθώς κοιμόταν στον πυθμένα, οι αναμνήσεις της Ντάνι ξεθώριαζαν.
Όπως η Βάιολα,
όπως και τα παιδιά, έτσι κι εκείνη ξέχασε το παρελθόν της.
Δεν ήξερε το παραμικρό για την κηπουρό, ούτε για την κοινή ζωή τους.
Οι λεπτομέρειες…
οι συγκεκριμένες στιγμές, όλα ξεθώριασαν.
Θα περάσει κι άλλος χρόνος…
και το νερό θα σβήσει τα λεπτά χαρακτηριστικά…
στο όμορφο, τέλειο πρόσωπό της.
Αλλά δεν θα είναι ούτε κενή ούτε αδειανή.
Ούτε θα παρασύρει άλλους στη μοίρα της.
Μοναχά θα περιπλανιέται στο κτήμα του Μπλάι,
ακίνδυνη σαν περιστέρι
τον υπόλοιπο καιρό.
Αφήνοντας το μόνο ίχνος του αληθινού της εαυτού
στη μνήμη της γυναίκας που την αγάπησε.
Συγγνώμη.
Σας είπα,
η ιστορία δεν ήταν σύντομη.
Θεέ μου!
Είναι αλήθεια;
Ποιο απ' όλα;
Εννοώ…
Αν ταξιδέψω στην Αγγλία και επισκεφτώ την έπαυλη Μπλάι,
μπορεί…
να δω την κυρά της λίμνης;
Όχι.
Όχι, εικάζω ότι αν ταξιδέψεις στην Αγγλία,
δεν θα βρεις μέρος με αυτό το όνομα.
Αν, όμως, βρεις την έπαυλη,
ίσως και να τη δεις.
Αν και δεν ξέρουμε πότε κοιμάται και πότε όχι.
Πώς πέρασε η ώρα!
Μεγάλη μέρα αύριο.
Πάμε να ξεκουραστούμε.
Πάμε;
Λέω να καθίσω λίγο ακόμη.
Είσαι καλά;
Τέλεια.
Απολαμβάνω το τζάκι.
-Εντάξει. Σ' αγαπώ. -Σ' αγαπώ πολύ.
-Καληνύχτα. -Καληνύχτα.
Είναι χαζούλης.
Αλλά τον αγαπώ όσο τίποτα.
Έτσι πρέπει να 'ναι.
Μ' άρεσε η ιστορία σου.
Χαίρομαι.
Αλλά δεν έκανες σωστή εισαγωγή.
Αλήθεια;
Ναι. Είπες ότι ήταν ιστορία φαντασμάτων.
-Δεν είναι. -Όχι;
Είναι ιστορία αγάπης.
Το ίδιο είναι.
Αν κάποτε την αφηγηθείς εσύ, άλλαξε την εισαγωγή.
Σ' απασχολεί κάτι;
Όχι.
Δεν θα το έλεγα.
Σκέφτομαι συνέχεια…
αυτό τον χαζό, κούκλο, τρελό άντρα που θα παντρευτώ αύριο.
Τον αγαπώ.
Περισσότερο από ό,τι περίμενα να αγαπήσω ποτέ.
Και το απίστευτο είναι ότι με αγαπάει ακριβώς το ίδιο.
Είμαστε τυχεροί.
Κάποιες φορές όταν κάθομαι δίπλα του,
σε αυτήν την εύκολη σιωπή,
που την έχεις μόνο με τον άνθρωπό σου,
που σε αγαπάει όσο τον αγαπάς,
αρχίζω και φοβάμαι πραγματικά…
ότι…
θα φύγει πρώτος και τότε τι θα απογίνω;
Πώς να ζήσω μια ζωή χωρίς εκείνον;
Συγγνώμη.
Δεν ξέρω τι μ' έπιασε.
Τα 'χω χάσει.
Όχι, δεν τα 'χεις χάσει.
Εγώ κλαίω συνέχεια, χωρίς λόγο.
Μη σκέφτεσαι αν θα χάσετε ο ένας τον άλλον.
Μην επιτρέπεις να πέφτει σκιά στην ευτυχία σας.
Απόλαυσε τις σιωπές μαζί του.
Σπανίζει αυτό που έχετε.
Αλλά… όταν έρθει η ώρα…
σε πάρα πολλά χρόνια από τώρα,
θα είναι δύσκολο κάθε μέρα και δεν θα αλλάξει αυτό.
Όμως…
μετά από λίγο καιρό,
θα ανακαλύψεις μικρές στιγμές, μικρά κομμάτια στη ζωή σου,
που θα σου τον θυμίζουν.
Και θα 'ναι χαζές στιγμές
ή θα 'ναι θλιμμένες και θα κλαις ώρες.
Αλλά θα είναι δικό του κομμάτι.
Και θα τις φυλάξεις.
Θα 'ναι σαν να βρίσκεται εδώ,
μαζί σου,
παρόλο που έχει χαθεί.
Λοιπόν… αύριο σε περιμένει μια σημαντική μέρα.
Μια ευτυχισμένη μέρα,
με τον χαζό, κούκλο, τρελό άνθρωπό σου.
Κοιμήσου.
Σ' ευχαριστώ.
Θέλω να σ' αγκαλιάσω.
Εντάξει.
Ξέρεις…
είναι περίεργο.
Νόμισα ότι το όνομα το έβγαλες απ' το μυαλό σου.
Ποιο όνομα;
Αλλά σκέφτηκα ότι δεν το ξέρεις.
Περίεργη σύμπτωση μάλλον.
Το μεσαίο όνομά μου είναι Φλόρα.
Αλήθεια;
Καληνύχτα.
Υποτιτλισμός: Μάρθα Λυρώνη