‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎- วิ่ง ‎- แล้วไมลส์ล่ะคะ
‎ไม่เป็นไรนะ เราต้องออกไปจากที่นี่
‎- เราจะไปไหนกัน ‎- ไม่รู้จ้ะ ไปก่อนเถอะ
‎- ฟลอร่า ‎- ไม่ หนูไม่ชอบเกมนี้
‎- หนูไม่ไป ‎- ฟลอร่า
‎และคุณก็บังคับหนูไม่ได้
‎- มาเถอะ เราต้องไปแล้ว ‎- ไมลส์ อยู่ไหน
‎เมื่อเข้าสู่ช่วงกลางศตวรรษที่ 17
‎มีสุภาพบุรุษม่ายผู้หนึ่ง ‎อาศัยอยู่ในมณฑลแฮมป์เชอร์
‎ชื่อของเขาไม่สำคัญเท่าไรนัก
‎ฉันจะขอถือวิสาสะเรียกเขาว่านายวิลโลบี้
‎ชื่อที่ฟังดูน่าเคารพยำเกรง ‎เช่นเดียวกับตัวเขา
‎เขากลายเป็นม่ายหลังครองเรือนได้หกปี
‎และได้ทุ่มเทชีวิตกับการเลี้ยงดู ‎เลือดเนื้อเชื้อไขของเขา
‎บุตรสาวสองคนที่เกิดห่างกันห้าปี
‎บุตรสาวคนโต ไวโอล่า
‎บุตรสาวคนเล็ก เพอดิต้า
‎และด้วยความระลึกถึง ‎เด็กหญิงตัวน้อยบุตรคนกลาง
‎ผู้มีชีวิตได้เพียงไม่กี่สัปดาห์
‎เมื่อบิดาสิ้นใจ สองพี่น้อง ‎จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องแต่งงาน
‎เพราะหญิงทั้งสอง ที่ต่างมิใช่บุรุษเพศ
‎จะเสียสิทธิ์ดูแลกิจการการเงิน ‎ของนายวิลโลบี้
‎และคฤหาสน์ในบลาย
‎บ้านที่ทั้งสองอยู่มาทั้งชีวิต
‎สตรีในสมัยนั้นไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง
‎ไม่มีปัจจุบัน ไม่มีอนาคต ‎หากมิได้ยึดโยงกับบุรุษ
‎ทั้งสองจึงกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง
‎แต่ตอนนี้ไม่เหลืออะไรนอกจากกันและกัน
‎ในยามนี้สองศรีพี่น้อง
‎ต่างก็เป็นสาวสะพรั่งเต็มตัว
‎เพอดิต้ามีความน่ารักอ่อนหวาน
‎ไวโอล่ามีปัญญาเฉียบแหลม
‎และแน่นอนว่าไวโอล่า ‎จะสวมชุดที่งดงามที่สุด
‎ไม่ว่าเมื่อไหร่
‎ในบรรดาชายหนุ่ม มิตรสหาย ‎และเพื่อนบ้านของทั้งสอง
‎มีบุรุษที่เยี่ยมยอดอยู่มากมาย
‎มีหนุ่มบ้านนอกผู้ทุ่มเทหลายคน ‎และมีชายสองหรือสามคน
‎ที่เลื่องชื่อในเสน่ห์อันมัดใจหญิงทั่วทิศ
‎ไม่ก็ในวีรกรรมผู้พิชิต
‎แต่ไวโอล่ารู้เนื้อแท้ของพวกเขาดี
‎คนโลภ พวกฉกฉวยโอกาส และแร้งกา
‎แร้งกาที่จ้องจิกกินซากศพ ‎ของบิดาพวกหล่อน
‎เพื่อปล้นทรัพย์ของเขาผ่านทางบุตรสาว
‎ไม่ บลายจะต้องเป็นของคนในครอบครัว
‎และสองพี่น้องจะต้องอยู่ในอำนาจ
‎ไม่อย่างนั้นทุกอย่าง ‎ก็จะสูญสลายตามบิดาไป
‎จึงเป็นเหตุให้ไวโอล่า ‎ส่งคำเชิญไปยังญาติห่างๆ คนหนึ่ง
‎ชายชื่ออาเธอร์ ลอยด์
‎ในความเป็นจริงเขาไม่ใช่บุรุษต้นแบบ
‎แต่เขาก็ซื่อสัตย์ เด็ดเดี่ยว
‎และฉลาดหลักแหลม
‎ร่ำรวยทั้งเงินทอง
‎พลานามัย และความหวังอันไร้ซึ่งภาระ
‎และความรักใคร่สิเน่หาที่ยังมิได้ทุ่มกับผู้ใด
‎ไวโอล่าตั้งใจไม่อยู่ที่บ้านเมื่อเขามาถึง
‎เพอดิต้าจึงรับหน้าที่เป็นเพื่อนคุย ‎ให้แก่ลูกพี่ลูกน้องที่เดินทางมาไกล
‎ขณะที่ไวโอล่าประวิงเวลา
‎และในระหว่างนั้นก็พบว่า ‎เขาช่างเป็นสุภาพบุรุษ
‎เขามีรูปโฉมงดงาม
‎มีการศึกษาและชอบท่องเที่ยว
‎เขารู้ภาษาฝรั่งเศส เขาเล่นฟลูตได้
‎และเขาขับขานบทกลอน ‎ด้วยสำเนียงเปี่ยมรสนิยม
‎และเมื่อเพอดิต้าเริ่มหวั่นไหว
‎เพราะรู้สึกสนใจชายหนุ่ม…
‎ไวโอล่าอธิบายว่าที่ตนมาช้า
‎เป็นเพราะเกิดข้อถกเถียง ‎เรื่องค่าเช่าที่ค้างอยู่
‎บางคนที่เล็งเห็นโอกาส ‎ยามที่บิดาของเธอเสีย
‎ไม่ได้คิดว่าหล่อนจะรู้วิธีลงบัญชี
‎เรื่องที่เล่าเป็นเรื่องจริง ‎แต่ก็เป็นการจัดฉากเช่นกัน
‎ที่จริง การปรากฏตัวของไวโอล่า ‎ล้วนเป็นการแสดง
‎เหงื่อที่ผุดพราย
‎เส้นผมอันยุ่งเหยิง
‎ธุรกิจก็ดี บัญชีก็ดี
‎รองเท้าขี่ม้าในโถงก็ดี
‎แม้กระทั่งภาพเหมือนที่แขวนบนผนัง
‎ที่จ้างวาดโดยไวโอล่า ซึ่งเป็นส่วนหนึ่ง ‎ของข้อความอันแท้จริงถึงอาเธอร์
‎คู่สมรสของเขาอาจเป็นหล่อน ‎หรืออาจเป็นน้องสาว
‎แต่จะต้องไม่มีการเข้าใจผิด ‎ในตัวผู้มีอำนาจตัวจริงแห่งคฤหาสน์บลาย
‎หรือการจัดการสิ่งต่างๆ ภายใน
‎งานแต่งงานจัดขึ้นอย่างเล็กๆ
‎สมกับที่เป็นการแต่งงานเพื่อธุรกิจ
‎เป็นผลลัพธ์ที่รื่นรมย์สำหรับไวโอล่า
‎ผู้ตั้งใจจะรักษาสถานะผู้ปกครองบลายไว้
‎และเป็นผลลัพธ์ที่รื่นรมย์สำหรับเพอดิต้า
‎ผู้พึงใจกับการไม่ต้องมีลูกมาโดยตลอด
‎เพื่อที่จะมีกันและกันจากวันนี้เป็นต้นไป
‎ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ‎ไม่ว่าจะมั่งมีหรือยากจน
‎ไม่ว่าจะเจ็บไข้หรือแข็งแรง
‎เพื่อที่จะรักและเชิดชู
‎ตราบสิ้นลมหายใจ
‎ว่าด้วยศาสนพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ ‎ของพระผู้เป็นเจ้า
‎และด้วยเหตุนั้น ข้าขอสาบาน ‎ว่าจะแต่งงานกับเจ้า
‎ข้า ไวโอล่า ขอรับท่าน อาเธอร์ ‎เป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของข้า
‎เพื่อที่จะมีกันและกันจากวันนี้เป็นต้นไป
‎ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ‎ไม่ว่าจะมั่งมีหรือยากจน
‎ไม่ว่าจะเจ็บไข้หรือแข็งแรง
‎เพื่อที่จะรักและเชิดชู…
‎ตราบสิ้นลมหายใจ
‎และเชื่อฟัง
‎เพื่อที่จะรัก จะเชิดชู และจะเชื่อฟัง
‎บาทหลวงเชื่อว่าหล่อนเว้นคำไว้ ‎โดยไม่รู้เดียงสา
‎แต่หาได้เป็นเช่นนั้น
‎เพอดิต้าที่รู้จักพี่สาวดีกว่าใคร ‎ไม่ได้ประหลาดใจแต่อย่างใด
‎และเพอดิต้าคิดว่าพระเจ้า ‎ก็มิได้ประหลาดใจเช่นกัน
‎เมื่อการแต่งงานตามแผนของพี่สาว ‎ได้รับการอวยพร
‎เพราะพระองค์สร้างหล่อนมาเช่นนั้น
‎การโอนทรัพย์สินสำเร็จ ‎ธุรกิจเสร็จสิ้นด้วยดี
‎คฤหาสน์ปลอดภัย
‎เปลือกตาของไวโอล่าก็คล้อยปิด
‎หล่อนมักจะหลับใหล
‎และลืมตาตื่น
‎หล่อนมักคิดว่าคงเป็นเพราะห้องห้องนี้
‎มันเป็นห้องของมารดาหล่อน ‎เตียงของบุพการี
‎และยามนี้มันเป็นของหล่อน
‎ด้วยหัวใจที่ถูกครอบงำ ‎ด้วยความกระสับกระส่ายแปลกใหม่
‎หล่อนจะออกไปเดิน
‎หล่อนจะหลับใหล
‎หล่อนจะลืมตาตื่น
‎หล่อนจะก้าวเดิน
‎บางทีมันอาจไม่ได้เป็นเพราะห้องห้องนี้
‎ใช่ บางทีอาจเป็นเพราะอย่างอื่น
‎ไวโอล่าพบว่าภายใต้จุดประสงค์ที่แท้จริง
‎การแต่งงานของหล่อน ‎อาจมีความรักเจืออยู่บ้าง
‎แม่ไม่มีคำหวานจะป้อนให้ลูก
‎โลกภายนอกมีแต่คนแข็งแกร่ง
‎แต่ลูกจะแกร่งกว่า
‎บลายเป็นของลูก
‎และพวกเขาจะพยายามแย่งมันไป ‎เหมือนที่ทำกับแม่
‎แต่แม่จะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น
‎เราจะเคลื่อนภูเขาด้วยกันแทน ลูกรัก
‎มีแต่ลูก
‎กับแม่
‎มีแต่เรา
‎ยามนั้นเป็นวันคืนอันสดใส
‎หลังอิซาเบลลืมตาดูโลก
‎ทว่าไม่มีสิ่งใดจีรัง ‎และเมื่อเวลาเปลี่ยน ทุกสิ่งก็เปลี่ยน
‎ความเปลี่ยนแปลงมักไม่ประกาศตน
‎มันมิได้ป่าวร้องแจ้งการมาเยือน
‎ไม่เลย ความเปลี่ยนแปลงมาอย่างกะทันหัน
‎กว่าผู้นั้นจะรู้ตัวว่ามันมาถึง
‎มันก็ได้ลงหลักปักฐานเสียแล้ว
‎สำหรับไวโอล่านั้น…
‎ความสงสัยของหล่อนเริ่มจากจุดเล็กๆ
‎มิได้สลักสำคัญ ‎เช่นเดียวกับความระคายในปอดหล่อน
‎ไวโอล่าโปรดปรานเสื้อผ้าอาภรณ์ ‎และมีรสนิยมเลอเลิศที่สุดในโลก
‎รสนิยมที่สามีหล่อนยอมตามใจ
‎ที่มีมากมายเหลือคณานับ ‎คือผ้าไหมและผ้าแพรมันวาว
‎คือผ้ามัสลิน ผ้ากำมะหยี่ และผ้าลูกไม้ ‎จากทั่วทุกมุมโลก
‎และทุกมูลค่า
‎บ้างก็หายากและมีราคาแพง ‎ราวกับทอด้วยด้ายจากอัญมณี
‎ล้วนผ่านเงื้อมมือมากเล่ห์ของหล่อน
‎โดยไม่มีคำโอ้อวดใดๆ ‎เล็ดรอดจากริมฝีปาก
‎มีเพียงความเจ็บป่วยที่พรั่งพรู ‎จากริมฝีปากของหล่อน
‎ซึ่งในที่สุดก็มิอาจเพิกเฉยได้อีก
‎ไม่ใช่กาฬโรคหรอก
‎ขอบคุณพระเจ้า
‎แต่ก็ไม่ใช่ข่าวดี
‎เธอเป็นวัณโรค
‎- หมายความ… ‎- ตั้งแต่เมื่อไหร่
‎- หมายความว่ายังไง ‎- ตั้งแต่เมื่อไหร่ หมอ
‎หลายเดือน มากสุดก็หลายเดือน
‎และผมขอแนะนำให้แยกหล่อน ‎ออกจากคนอื่นๆ
‎ลูกสาวของเรา
‎ลูกจะนอนกับแม่ไม่ได้แล้ว
‎ต้องแยกกันนอน
‎คุณจะต้องรักษาเธอ
‎ให้หายดี
‎- ผมไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม ‎- ต้องได้
‎ต้องได้ จะด้วยวิธีใดก็ช่างแต่ต้องทำให้ได้
‎ไม่เอา
‎ไม่ ฉันอยากนอนบนเตียงของเรา
‎ไม่ได้ ที่รัก
‎ฉันอยากนอนบนเตียงของเรา
‎อาเธอร์
‎- ขอร้องล่ะ ‎- อิซาเบล
‎นึกถึงอิซาเบลเข้าไว้
‎และทุกอย่างก็อ่อนล้าโรยแรง
‎บาทหลวงกลับมาที่บลายอีกหน
‎แต่เพื่อประกอบพิธีอันแสนเศร้าสลด
‎ยิ่งกว่าบทเพลงหวานชื่นของพิธีวิวาห์ ‎ที่เขาเคยขับขาน
‎"เรามุ่งไปเตรียมสถานที่หนึ่งให้ท่าน"
‎"และเราจักมาเยือนอีกหน
‎และเราจักนำพาท่านมาสู่ตัวเรา
‎เพื่อว่าที่ใดที่มีเรา
‎ที่นั้นจักมีท่านเช่นกัน"
‎น้องสาว…
‎เธอต้องสวดมนต์ตามสิ
‎ว่าตามพ่อนะ
‎"เรามุ่งไปเตรียมสถานที่หนึ่งให้ท่าน"
‎"และเราจักมาเยือนท่านอีกหน ‎และจักนำพาท่านมาสู่ตัวเรา
‎เพื่อว่าที่ใดที่มีเรา ที่นั้นจักมีท่านเช่นกัน"
‎โธ่ น้องสาว เราลองอีกรอบนะ
‎"เรามุ่งไปเตรียมสถานที่หนึ่งให้ท่าน"
‎ไม่
‎ว่ายังไงนะ
‎ไม่
‎ฉันไม่ไป
‎บอกพระเจ้าของท่านเถอะ…
‎ว่าฉันไม่ไป
‎ไวโอล่า คุณต้องสวดมนต์ตามนะ
‎มันไม่เกี่ยวกับร่างกายของคุณอีกแล้วที่รัก
‎ที่ต้องรักษาคือดวงวิญญาณของคุณ
‎- สิ่งที่ผมห่วงคือดวงวิญญาณคุณ ‎- ไม่
‎เพอดิต้า อย่า
‎บอกพวกเขาไปสิพี่
‎บอกบาทหลวงกับพระเจ้าที่เขาเทิดทูนนัก
‎บอกไปซะว่า "ไม่"
‎พระเจ้าประสงค์ให้วิญญาณของเธอบริสุทธิ์ ‎ขณะที่ทรงต้อนรับเธอกลับบ้าน
‎พระเจ้าน่าจะรู้ดีแก่ใจสิ
‎ท่านสร้างเธอมาแบบนี้นี่
‎ถ้าหล่อนบอกว่าไม่ไป หล่อนก็จะไม่ไป
‎เวลามิได้แยแสหล่อน
‎จากวันเคลื่อนไปเป็นอาทิตย์ ‎จนเป็นเดือน และเป็นปี
‎โลกอันเฉยชาหมุนวนโคจร
‎รอบและรอบดวงอาทิตย์
‎และต่อมา…
‎อิซาเบล
‎โลกหมุนรอบดวงอาทิตย์ห้ารอบ ‎แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
‎อิซาเบล
‎ขออีกสักประเดี๋ยวนะคะ
‎เธอยังอ่านเล่มนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎หนูพอจะอ่านรู้เรื่องค่ะ
‎นอนได้แล้ว
‎น้าพูดมาสามรอบแล้วนะ
‎ไม่จ้ะ
‎เต้นเร็วๆ สักรอบก็ได้
‎ไม่จ้ะ
‎รอบเดียวพอนะ
‎- แต่ถึงเวลานอนของเธอแล้วนะ ‎- แค่รอบเดียว
‎ดีค่ะ
‎เป็นยังไง
‎ลูกเต้นรำเก่งขึ้นพอตัวแล้วนี่
‎ใช่ พ่อว่าลูกใกล้พร้อมแล้ว
‎เราต้องมีดนตรีนะคะ
‎ไม่จำเป็นหรอกลูก
‎อันที่จริงแค่นับเลข ‎ก็พอสำหรับการฝึกเต้นรำแล้ว
‎หนึ่ง สอง สาม
‎ก้าว สอง สาม
‎หมุน สอง สาม
‎คุณน้าคะ เราต้องมีดนตรีว่าไหมคะ
‎เราต้องไปนอนจ้ะ
‎โถ คุณน้าช่างน่าเบื่อจริงๆ
‎อย่างนั้นหรอกเหรอ
‎คุณน้าเต้นเป็นกับเขาหรือเปล่า
‎ฉันก็ต้องเต้นรำเป็นอยู่แล้ว สาวน้อย
‎หนูไม่เคยเห็นคุณน้าเต้นรำเลย
‎เสียรู้หลานเข้าแล้ว เพอดี้
‎ฉันรู้ดีเลยค่ะ
‎- โอ้ ไม่ละ ‎- แค่รอบเดียว
‎แสดงการเต้นของจริงให้สาวน้อยดูหน่อย
‎หนึ่ง สอง สาม
‎ก้าว สอง สาม
‎หมุน สอง สาม
‎หนึ่ง สอง สาม
‎ไวโอล่ามีชีวิตอยู่ได้นานกว่าที่หมอ ‎และบาทหลวงคาดการณ์ไว้
‎บางคนถึงกับลือว่าหล่อนอยู่ได้ ‎เพราะความรั้นอย่างเดียวแท้ๆ
‎คุณแม่ตื่นแล้ว
‎อิซาเบล ‎ลูกก็รู้ว่าห้ามเข้าใกล้แม่มากเกินไป
‎ไว พี่ลุกออกมาจากเตียงทำไม ‎เดี๋ยวจะไม่สบายนะ
‎ฉันไม่อยากพลาดงานเต้นรำ
‎มาเถอะ กลับไปที่ห้องของพี่กัน ‎ฉันจะเตรียมสมุนไพรสำหรับชงชาให้
‎ฉันไม่อยากได้น้ำชา ฉันอยากคุยกับลูก
‎พาฉันไปที่เตียง
‎ได้สิ
‎- ฉันขอโทษนะ ‎- ไม่ต้องขอโทษหรอก
‎- ฉันเต้นรำกับเขาเองได้ ‎- ฉันรู้
‎ฉันเต้นรำกับสามีของฉันได้
‎ไม่จำเป็นต้องให้เธอมาทำแทน
‎ทั้งเรื่องนั้นหรือเรื่องอื่นๆ
‎ฉันไม่มีวันทำหรอก
‎ฝันดีนะคะพี่
‎บางคนในหมู่บ้านก็มักพูดว่า ‎ความตายมาเยือนไวโอล่าแล้ว
‎คือในยามราตรี
‎ในบรรดาปีแรกๆ นั้น
‎รถม้าสีดำเทียมอาชานัยน์ตาสีแดง
‎ถูกผลักไสเมื่อมาถึงคฤหาสน์บลาย
‎รถม้าสีดำและสารถีของมัน ‎ถูกปฏิเสธอยู่หลายหน
‎จนกระทั่งมันไม่ยอมเยี่ยมกราย ‎มาที่บลายอีก
‎ก่อนเคยนอนข้างคู่เคียง
‎ร่วมเรียงที่ใต้ต้นหลิวกัน
‎ยามนี้นอนเศร้าเดียวดาย
‎คร่าครวญหวนไห้ทุกวัน
‎เพลงต้นหลิวแว่วดังร่าไป
‎หวีดและไหวรื้นร่าน้ำตา
‎เพลงต้นหลิวเสียงดังร่าไป
‎รอให้คนรักนั้นได้กลับมา
‎ฉันอยากนอนกับลูก
‎ไม่ได้ ไวโอล่า
‎แต่วันนี้ฉันอาการดีขึ้นแล้ว
‎พี่ก็พูดแบบนั้นทุกวัน ‎แต่สภาพพี่ก็แย่ลงเรื่อยๆ
‎นายหญิงแห่งคฤหาสน์บลาย
‎ฉันไม่คิดใฝ่สูงหรอก
‎- โกหก ‎- ไวโอล่า ฉันพูดจริง
‎คนโกหก
‎ถ้าเขามองฉันเป็นครั้งคราว ‎นั่นก็เป็นเพราะเขาเหงา
‎และเขาเป็นมนุษย์คนหนึ่ง
‎เป็นเพราะตลอดห้าปีที่ผ่านมา ‎หน้าที่เดียวของสามีที่เขาได้ทำ
‎คือการไว้ทุกข์
‎- ฉันไม่ยอมหรอก ‎- แน่ล่ะ
‎ฉันรู้ ฉันสังเกตได้
‎พี่น่าจะคิดถึงลูกนะ ไว
‎คิดถึงอิซาเบลสิ
‎ถ้าพี่ตายไปเธอจะเหลืออะไร ‎เธอจะจดจำพี่ในสภาพไหน
‎แบบนี้เหรอ ตัวพี่ในสภาพนี้งั้นเหรอ
‎เพราะฉันเตือนด้วยรักนะ ไวโอล่า ‎ให้เธอจำพี่ในสภาพอื่นเถอะ
‎ไม่นานก่อนเข้าปีที่หกของ ‎ชีวิตที่ตายทั้งเป็นของไวโอล่า
‎หล่อนได้เรียกให้คนนำเครื่องเพชร ‎และแพรพรรณทั้งหมด
‎ที่หล่อนสะสมไว้ก่อนจะล้มป่วย ‎มาให้หล่อนถึงห้อง
‎ศพของฉันจะไม่สวมใส่แก้วแหวน
‎หรือชุดหรูหรา
‎แก้วแหวน ชุดลูกไม้ และชุดผ้าไหม
‎ตอนนี้ฉันพูดได้อย่างไร้กิเลส ‎ว่าฉันไม่ต้องการพวกมันแล้ว
‎พวกมันจะเป็นมรดกอันล้ำค่า ‎แก่ลูกสาวของเรา
‎ดังนั้นคุณต้องเก็บรักษาพวกมันไว้
‎คุณจะต้องดูแลมันให้ลูก
‎จนกระทั่งลูกโตพอจะสวมใส่มันได้
‎พวกมันถูกห่อหุ้ม…
‎ปกคุลมด้วยกลีบกุหลาบ
‎ทำให้สียังสดในความมืดอันหอมหวาน
‎สัญญากับฉันได้ไหม อาเธอร์
‎สัญญาว่าอะไร
‎ว่าคุณจะเก็บรักษาพวกมันไว้ให้ลูก
‎ว่าคุณจะเป็นผู้ถือกุญแจ
‎และจะไม่มอบมันให้ใครทั้งนั้น
‎ยกเว้นลูกของเรา
‎สัญญากับฉันสิ
‎ผมสัญญา
‎เงินทองร่อยหรอลงเมื่อเวลาดำเนินไป
‎อาเธอร์จำต้องเดินทาง ‎ไปค้าขายบ่อยขึ้นเรื่อยๆ
‎ไกลแสนไกล ข้ามน้ำข้ามทะเล ‎ไปยังดินแดนแปลกใหม่และรุ่มรวย
‎และเมื่ออาเธอร์จากไป ‎ทุกการเสแสร้งก็ยุติลง
‎บางที่อาจเพราะโมงยามนั้น
‎บางทีอาจเพราะข้อเท็จจริงที่ว่า ‎โลกนี้มีจุดนั้นอยู่
‎จุดที่เกินจะทานน้ำหนักใดได้อีก
‎แต่คืนนั้น ขณะที่เพอดิต้ามองพี่สาว
‎ความคิดหนึ่งก็ผุดพรายขึ้นมา
‎คำคำนี้ผุดขึ้นมาในสมองหล่อน ‎เมื่อหนึ่งปีเต็มก่อนหน้านี้
‎และมันเติบโตในที่ลับเช่นเดียวกับ ‎อาการระคายในปอดของไวโอล่า
‎คำคำนี้บดบังความคิดของหล่อน ‎ทั้งในยามค่ำและยามตื่น
‎คำคำนี้ก่อตัวในอกของหล่อน ‎เช่นเดียวกับโรคร้ายของไวโอล่า
‎มันลุกลามอย่างไม่ย่นย่อ
‎จากเสียงกระซิบแว่วในหู ‎แผ่ซ่านทั่วจิตใจ
‎และยามนี้คำคำนั้นได้คืบคลาน ‎ลงไปตามไหล่และข้อศอกของหล่อน
‎จนกระทั่งคำนั้นลงมาอาศัยในมือหล่อน
‎คำที่ว่าก็คือ…
‎"ความเมตตา"
‎และนั่นเป็นคำโกหก
‎เพราะในความคิดและจิตใจของหล่อน ‎หาใช่ความเมตตาไม่
‎ขณะที่หล่อนขยับมือ
‎มันคือทุกแรงตบ ทุกคำเหยียดหยาม ‎และทุกๆ วันที่ผ่านเลยมา
‎ทุกชั่วขณะจิตหลังจากพิธีกรรมสุดท้าย
‎มันคือคำอีกคำที่กัดกินหล่อน ‎ราวกับโรคร้ายตลอดเวลาที่ผ่านมา
‎หล่อนตระหนักได้ในท้ายที่สุด ‎ว่าคำคำนั้นไม่ใช่ "ความเมตตา"
‎ไม่เลย ตลอดเวลาที่ผ่านมา ‎คำคำนั้นก็คือ…
‎"พอกันที"
‎อาเธอร์รับมือกับการสูญเสีย ‎อย่างสุขุมและองอาจ
‎(ในอารักษ์ของข้าพเจ้า)
‎ในส่วนของพ่อม่ายที่บัดนี้ ‎เป็นท่านลอร์ดแห่งบลายโดยสมบูรณ์
‎ไม่ทันไรก็ถูกผู้คนคาดการณ์ว่า ‎เขาจะแต่งงานใหม่
‎และมีหญิงสาวมากมายหลายสิบที่คอยท่า
‎ซึ่งอาจบอกได้ว่าไม่ใช่ความผิด ‎ของพวกหล่อนแต่อย่างใด
‎ที่เมื่อเขากลับมาในอีกหกเดือนให้หลัง
‎คำทำนายนั้นมิได้กลายเป็นจริง
‎ด้วยเขาแว่วเสียงกังวานของไวโอล่า ‎จากดวงตาของเพอดิต้า
‎และเสียงกังวานที่ดังขึ้นเรื่อยๆ
‎ได้ปิดกั้นโสตของเขา ‎จากบทเพลงของสตรีนางอื่น
‎ในที่สุดพวกเขาก็สมรสกัน ‎โดยจัดพิธีอย่างเป็นส่วนตัว
‎จนเกือบจะเป็นความลับ
‎ด้วยความหวัง ‎ตามที่เคยหยอกล้อกันในตอนนั้น
‎ว่าบางทีไวโอล่าผู้ล่วงลับจะไม่ล่วงรู้เรื่องนี้
‎(ไวโอล่า ลอยด์ 1645 - 1680 ‎อายุ 35 ปี)
‎และในคืนแต่งงานของทั้งสอง
‎ขณะที่เพอดิต้าจับจองเตียง ‎ซึ่งเคยเป็นของพี่สาว
‎ต่างฝ่ายต่างก็ได้ครอบครอง ‎สิ่งที่ปรารถนามาช้านาน
‎สำหรับอาเธอร์นั้นคือหญิงงาม
‎ที่เขาค่อนข้างรู้จักดีแล้ว ‎เพราะสายเลือดของหล่อน
‎ทว่าความปรารถนาของเพอดิต้า ‎ที่ท่านจะได้เห็นดังต่อไปนี้
‎ยังคงเป็นปริศนาที่ไม่กระจ่าง
‎ระหว่างสามปีแรกในชีวิตคู่ของทั้งสอง
‎คุณนายลอยด์คนใหม่ ‎ไม่สามารถให้กำเนิดบุตรของตนได้
‎ส่วนลูกเลี้ยงก็ไม่ยอมรับหล่อน ‎เป็นแม่โดยสิ้นเชิง
‎ทางด้านอาเธอร์ ‎เขาสูญเงินไปเป็นจำนวนมหาศาล
‎เหตุการณ์อย่างหลังนี้
‎บีบบังคับให้เขาต้องลดการใช้จ่าย ‎ที่สุรุ่ยสุร่ายลง
‎ส่วนเพอดิต้าก็ต้องจำใจ ‎กลายเป็นท่านหญิงตกอับ
‎ยิ่งกว่าที่พี่สาวเคยเป็นมา
‎หล่อนค้นพบนานแล้ว
‎ว่าหีบผ้าขนาดใหญ่ของพี่สาวถูกอายัดไว้
‎เพื่อผลประโยชน์ของบุตรสาว
‎และมันตั้งอยู่อย่างเศร้าสร้อยไร้คนเห็นค่า ‎ในห้องใต้หลังคาฝุ่นจับ
‎หล่อนคิดว่ามันน่ารังเกียจ ‎ที่แพรพรรณงดงามเหล่านี้
‎ต้องรอให้เด็กหญิงเป็นเจ้าของมัน
‎และด้วยเหตุนั้น
‎ในวันครบรอบวันตายปีที่หกของไวโอล่า
‎เพอดิต้าก็ถึงขีดจำกัด
‎บ้านหลังนี้กำลังทรุดโทรม
‎ฐานะของเราก็เข้าขั้นหายนะ
‎เรามีทางออกอยู่บนหัวเรานี่เอง
‎เราไม่มีปัญญากระทั่งจะจ้างแม่บ้านต่อ
‎และบนหัวเรามีผ้าไหม เครื่องเพชร ‎และผ้าลินินเก็บอยู่ในกรุ
‎- เพอดิต้า… ‎- ถ้ามันไม่พอปลดหนี้
‎ก็น่าจะพอกู้สถานการณ์
‎- ไม่ ‎- หล่อนคงต้องการแบบนี้
‎ถ้าหล่อนมองเห็นอนาคต ‎ว่าทุกอย่างมันเลวร้ายแค่ไหน
‎ว่าคุณทำให้ทุกอย่างเลวร้ายแค่ไหน
‎- ผมเหรอ ‎- ใช่
‎หรือคุณไม่ใช่คนดูแลการเงิน ‎ของเรากันล่ะ สามีของฉัน
‎คุณไม่ได้บริหารทรัพย์สินของเรา ‎จนล่มจมหรอกเหรอ
‎พี่สาวของฉันต้องการให้บลายรุ่งเรือง ‎ยิ่งกว่าอะไร
‎หล่อนจะทำทุกอย่าง ‎ทุกวิถีทางที่ทำได้เพื่อรักษาคฤหาสน์นี้
‎และคุณก็รู้ดี
‎มันเป็นของอิซาเบล
‎คฤหาสน์หลังนี้มีไว้เพื่ออิซาเบล
‎แล้วเราจะปล่อยให้มันล่มสลาย ‎ก่อนที่เธอจะรับช่วงต่อเหรอ
‎ผมจะพูดแค่ครั้งเดียว เพอดิต้า…
‎เราจะไม่ขายมัน
‎และผมจะโกรธมาก ‎ถ้าคุณยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีก
‎ก็ดี
‎ดีใจที่ได้รู้ว่าคุณเห็นฉันมีค่าแค่ไหน
‎ที่ได้เห็นตัวเองเสียสละให้แก่ ‎การทำตามอำเภอใจ
‎มันไม่ใช่การทำตามอำเภอใจ ที่รัก
‎มันคือคำสัญญา
‎คำสาบาน
‎แก่ไวโอล่า
‎แน่นอน
‎เราต้องไม่ทำลายคำสาบานต่อไวโอล่า
‎แต่ไวโอล่ามีสิทธิ์อะไรมาทำลายอนาคตเรา
‎หล่อนมีสิทธิ์อะไรมาผูกมัดคุณ ‎กับความใจไม้ไส้ระกำ
‎เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ
‎เพอดิต้า
‎ตอนนี้เราได้กลับมา ท่านผู้ฟังที่รัก
‎ในอีกคืนหนึ่ง
‎คืนที่ไวโอล่าจะหลับใหล
‎หล่อนจะหลับใหล
‎หล่อนจะลืมตาตื่น
‎หล่อนจะก้าวเดิน
‎หล่อนจะหลับใหล
‎หล่อนจะลืมตาตื่น
‎หล่อนจะก้าวเดิน
‎แล้วเวลาก็ล่วงเลยไป
‎นานเท่าไรนั้นก็มิอาจบอกได้
‎หลับใหล
‎ลืมตาตื่น
‎ก้าวเดิน
‎หลับใหล
‎ลืมตาตื่น
‎ก้าวเดิน
‎และไม่นาน เหมือนอย่างเราทุกคน
‎หล่อนก็ยอมรับทุกอย่าง
‎หล่อนยอมรับว่าตัวเองตายแล้ว
‎หล่อนยอมรับว่าสามีมีใหม่แล้ว
‎หล่อนยอมรับว่าลูกเติบใหญ่ ‎โดยไม่มีหล่อน
‎และหล่อนยอมรับว่าห้องที่อยู่คือความฝัน
‎สิ่งก่อสร้าง คือคำลวงที่น่าปรารถนา…
‎มากกว่าความเป็นจริงของหีบใบนั้น
‎แต่ ณ จุดจบของแดนชำระ ‎มีรางวัลรอคอยหล่อนอยู่
‎ด้วยหล่อนรู้ว่า ‎สักวันประตูบานนั้นจะเปิดออก
‎วันหนึ่ง จะมีลูกกุญแจเสียบเข้ามา
‎และวันหนึ่ง อิซาเบลจะเปิดหีบของมารดา
‎และรับรางวัลของเจ้าตัวไป
‎รางวัลของทั้งคู่
‎และวันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า
‎หลังวันคืนผ่านไปเนิ่นนาน ‎ช่วงเวลานั้นก็มาถึง
‎เมื่อหล่อนเห็นสามี
‎หล่อนมิได้เห็นความเปลี่ยนแปลง ‎ตามกาลเวลา แต่เห็นเพียงความเศร้า
‎มีเพียงเท่านั้น
‎และด้วยความตื้นตัน…
‎หล่อนจึงหลับและรอคอย
‎(เพอดิต้า ลอยด์)
‎พวกเขาฝังท่านหญิงเพอดิต้า ‎และเริ่มตั้งต้นกับชีวิตใหม่
‎ธุรกิจล้มละลาย คฤหาสน์ถูกขาย
‎หากไม่ใช่ด้วยกฎหมาย ‎ก็ด้วยจิตวิญญาณ
‎พวกเขาจะย้ายออกจากที่นี่
‎ขายคฤหาสน์ และเสาะแสวงชีวิต ‎ที่เงียบสงบและเรียบง่ายกว่าเก่า
‎ที่มีเพื่อทั้งสองเท่านั้น
‎พวกเขาทั้งสอง และพ่วงด้วย…
‎ไวโอล่า
‎ท้ายที่สุด อย่างน้อยหล่อนก็ได้ ‎อยู่กับพวกเขาทั้งสอง
‎สามีของหล่อน ลูกของหล่อน
‎ไม่สำคัญว่าพวกเขาจะมองไม่เห็น ‎ไม่อาจสัมผัสตัว และไม่ได้ยินหล่อน
‎ไม่สำคัญเลย
‎หล่อนจะได้อยู่กับพวกเขา ‎และมีเพียงเท่านี้ที่สำคัญ
‎พวกเขาย้ายออกจากบลาย
‎ทิ้งข้าวของส่วนใหญ่ไว้ที่เก่า
‎รางวัลของหล่อนสำหรับ ‎ตลอดหลายปีแห่งความโดดเดี่ยว
‎สำหรับทุกความปวดร้าว ‎ในดวงใจอันอ่อนล้า
‎แต่อาเธอร์กลายเป็นคนเชื่อเรื่องผีสาง
‎และได้เห็นความสยดสยอง ‎บนใบหน้าไร้ชีวิตของเพอดิต้า
‎ความงมงายของเขาต่อต้านเหตุผล ‎แต่เขาก็รู้สึกมั่นใจไม่ต่างกัน
‎ไม่ว่าคำสาปใดก็ตามที่ลงทัณฑ์ ‎ภรรยาคนที่สอง
‎เขาจะไม่ยอมเสี่ยงให้ลูกสาว ‎ต้องเผชิญนิ้วเย็นเยียบของมัน
‎ไม่ว่าลูกสาวเขาหรือใครอื่น
‎การดูหมิ่นครั้งสุดท้ายจากการถูกขับไล่ ‎ไปอยู่ในหนองน้ำลึก
‎ขณะที่ลูกของหล่อน ‎จะเติบใหญ่เป็นหญิงเต็มตัว
‎การทอดทิ้งโดยสิ้นเชิงนี้…
‎ทำให้หัวใจของไวโอล่าแตกสลาย
‎ความรู้สึกของการถูกฉุดรั้งไปยังสถานที่อื่น
‎มิติอื่นที่อยู่ไกลออกไป
‎ได้เลือนรางลงหลายปีตั้งแต่หล่อนตาย
‎แต่บัดนี้หล่อนปฏิเสธมันโดยเด็ดขาด
‎ด้วยทุกๆ อณูของเจตจำนงมหาศาลที่มี
‎เหมือนตอนที่หล่อนป่วย ‎และซึ่งขัดขืนทุกความเป็นไปได้
‎ไวโอล่าจะไม่ยอมไป
‎บุตรสาวคนโตของวิลโลบี้ ‎ครั้งหนึ่งคือท่านหญิงลอยด์แห่งบลาย
‎บางคนอาจรำพึงว่า ‎หล่อนอยู่ได้ด้วยความรั้นล้วนๆ
‎หล่อนไม่ไยดีแรงฉุดจากโลกหน้า ‎และสร้างแรงโน้มถ่วงของตนขึ้นแทน
‎แรงโน้มถ่วงแห่งเจตจำนง
‎ซึ่งจะเปลี่ยนแปลงผืนดิน ‎ของคฤหาสน์บลายไปตลอดกาล
‎และเป็นอีกครั้ง ที่หล่อนจะหลับใหล
‎หล่อนจะลืมตาตื่น
‎และหล่อนจะก้าวเดิน
‎ราวกับฟื้นตื่นจากฝันร้าย
‎หล่อนจะย่างกรายกลับไปหาบ้าน
‎ด้วยความรู้สึกว่านี่เป็นความฝัน ‎ในแต่ละครั้ง
‎ด้วยความรู้สึกว่าถ้าหากเดินไปยังห้องนอน
‎ไปยังห้องที่เคยร่วมเรียงเคียงหมอนกับสามี
‎ลูกน้อยของหล่อน
‎ว่าบางทีฝันร้ายนี้อาจทุเลาลง
‎ว่าหล่อนอาจหย่อนกายลงสู่ ‎ผ้าห่มอันอบอุ่นได้อย่างง่ายดาย
‎และอิงแอบแนบชิดในอ้อมอก ‎ของครอบครัวหล่อน
‎ที่รอคอยเธอมาตลอดเวลาที่ผ่านมา
‎และหล่อนจะจ้องมองเตียงที่ว่างเปล่า…
‎แล้วไวโอล่าก็จะจำได้
‎และการจำได้นั้นก็จะสร้างรอยแผลไว้อีกครั้ง
‎หัวใจของหล่อนจะแตกสลายอีกหน
‎แสบไหม้ในทรวงอก
‎เป็นความปวดร้อนที่หล่อนหวังว่า ‎จะบรรเทาได้ด้วย…
‎สายน้ำขุ่นโคลนเย็นยะเยือก ‎ของคฤหาสน์หลังใหม่
‎บ้านใหม่ของหล่อน
‎ดังนั้นหล่อนจะหลับใหล
‎และหล่อนก็จะลืม
‎หล่อนจะลืมตาตื่นทั้งๆ ที่ลืม
‎หล่อนจะออกเดิน
‎กี่ราตรี กี่ย่างก้าว…
‎หล่อนนับไม่ได้เสียแล้ว
‎ความสนใจเดียวของหล่อนคือเบื้องหน้า
‎คือเตียงอันเป็นจุดหมายของหล่อน
‎และคือลูกสาวที่หล่อนเชื่อมั่น ‎ทุกครั้งที่ลืมตาตื่น
‎ว่าจะรอหล่อนอยู่ที่นั่น
‎หล่อนไม่รู้สึกตัวกระทั่งว่า ‎เวลาได้ผ่านไปหนึ่งทศวรรษ
‎ไม่รู้กระทั่งว่า ‎หลังกาฬโรคระบาดในหมู่บ้าน
‎คฤหาสน์ที่ว่างเปล่าก็ได้กลายเป็นที่กักตัว
‎สำหรับผู้ป่วยจากโรคมฤตยู ‎ที่ทำลายล้างถิ่นเก่าของหล่อน
‎เธออยู่ไหน
‎คุณเข้ามาทำอะไรในนี้
‎มันไม่ปลอดภัยนะ
‎ห้ามเข้ามาในปีกอาคารนี้ ‎โดยไม่มีหน้ากาก…
‎ที่ไหน
‎และขณะที่หมอกาฬโรคตาย
‎เขาก็ถูกลืมในทันที ‎และปรากฏการณ์ประหลาดก็บังเกิด
‎ดูเหมือนว่าแรงโน้มถ่วงที่หล่อนสร้างขึ้น
‎ที่รั้งหล่อนไว้กับที่ดินผืนนี้
‎ที่กักหล่อนไว้ในแดนชำระ
‎มันจะเหนี่ยวรั้งคนอื่นๆ เช่นกัน
‎หล่อนจะหลับใหล
‎และหล่อนจะลืม ‎ไม่ต่างจากทุกคนยามฝัน
‎และหล่อนจะตื่นแล้วลืมทุกอย่างไป
‎หล่อนจะก้าวเดิน
‎ไวโอล่ารู้สึกได้ลางๆ ‎ว่ามีคนพยายามขับไล่หล่อน
‎และอนิจจา บาทหลวงผู้น่าสงสาร
‎เป็นคนที่สองที่หลงเข้ามา ‎ในเส้นทางของไวโอล่า
‎หล่อนจะหลับใหล
‎ลืม และลืม และลืม
‎และพร้อมกันกับการลืม
‎ก็พ่วงมาด้วยโรคอันน่าพรั่นพรึง
‎ทุกอย่างเลือนหายไป
‎ทุกสิ่งทุกอย่าง เลือดเนื้อ ก้อนหิน ‎และแม้กระทั่งดวงดาว
‎เวลาได้พรากทุกสิ่งไป ‎มันคือวิถีของโลกใบนี้
‎อดีตร่นถอย ความทรงจำเลือนหาย ‎และเช่นเดียวกับจิตวิญญาณ
‎ทุกอย่างสยบพ่ายแก่เวลา
‎แม้กระทั่งดวงวิญญาณ
‎ตื่น เดิน และลืมยิ่งกว่าเก่า
‎ลืมซึ่งชื่อตัวเอง
‎ลืมซึ่งชื่อของน้องสาว
‎ขณะที่ความทรงจำร้างจากหล่อน
‎ใบหน้าของหล่อนก็หายไปเช่นกัน
‎ทรงจำของหล่อนเหลือน้อยนิด…
‎จนกระทั่งคืนหนึ่งที่หล่อนพบเด็กน้อย ‎บนเตียงเก่าของลูกสาว
‎หล่อนกลับจำไม่ได้ว่าหวังจะพบใคร
‎หล่อนจำได้แค่เลือนรางว่า ‎ที่ตนเดินมาไกลถึงเพียงนี้
‎เพราะหวังจะได้พบเด็กสักคน
‎และเด็กก็อยู่ตรงนี้แล้ว
‎เป็นเด็กคนนี้แน่ที่หล่อนตามหา
‎แน่แท้แล้ว
‎หล่อนจะหลับใหล และหล่อนจะเลือนหาย
‎เลือนหายไป และหายไป
‎และคนอื่นๆ เช่นกัน
‎วิญญาณที่ถูกขังในวงโคจรของหล่อน
‎บรรดาผู้เคราะห์ร้าย ‎ที่ถูกขังไว้ในบ่อแรงโน้มถ่วง
‎ที่หล่อนสร้างให้บลายเป็น
‎พวกเขาก็เลือนหายเช่นกัน
‎บุตรสาวคนโตของวิลโลบี้ ‎ครั้งหนึ่งคือท่านหญิงลอยด์แห่งบลาย
‎บัดนี้เป็นเพียงความคิด ความรู้สึก
‎มิใช่หญิงสาว มิใช่มนุษย์ ‎มิใช่นามหรือใบหน้า
‎แค่ความต้องการ
‎ความต้องการ…
‎และความเดียวดาย
‎และความโกรธแค้น
‎ชะตากรรมของหล่อนคือฝันร้าย
‎ชะตากรรมที่บังเกิดกับทุกคน ‎ที่ถูกขังในบลาย
‎ชะตากรรมที่บังเกิดกับน้องสาวของไวโอล่า
‎ที่บัดนี้ถูกลืมในห้องใต้หลังคา
‎ไม่รับรู้แม้แต่น้อยว่าเจ้าตัวเคยมีพี่สาว
‎ที่เคยฆ่า และเคยถูกฆ่า
‎ชะตากรรมที่บังเกิดกับใครก็ตาม ‎ที่อับโชคพอ
‎จะเข้ามาในเส้นทางที่หล่อนเดินเป็นนิจ
‎หยุดนะ
‎หยุด
‎ชะตากรรมที่บังเกิดกับคนรับใช้ผู้น่าสงสาร
‎ในอีกหลายปีให้หลัง
‎ขะตากรรมที่บังเกิดกับกระทั่ง ‎ผู้ที่ตายด้วยเหตุอื่นในบลาย
‎ผู้ที่หลุดเข้าไปในอุ้งมือ ‎แห่งแรงโน้มถ่วงของไวโอล่า
‎แม้ไม่เคยอยู่ในกำมือเย็นเยียบ ‎ของหล่อนก็ตาม
‎ไม่มีความหวังแก่ใครก็ตาม ‎ที่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด
‎จนมาตายบนผืนดินของบลาย
‎ไม่มีความหวังแก่เหยื่อของบลาย
‎ไม่ว่าจะเป็นเหยื่อแห่งโชคชะตา
‎แห่งความชั่วร้าย
‎หรือโรคภัย หรือเหยื่อแห่งกันและกัน
‎และดูเหมือนว่าจะไม่มีหวังแก่พี่เลี้ยงสาว…
‎ผู้ที่กำลังวิ่งหนีจากคนตายมากมาย
‎บรรดาผู้อยู่อาศัยเคราะห์ร้าย ‎ของบ่อแห่งแรงโน้มถ่วง
‎และผู้ที่ในที่สุดก็ได้ก้าวเข้ามา ‎ในทางแห่งชะตากรรมของหล่อน
‎คำบรรยายโดย: ชญาธิป วีระขจร