EEN NETFLIX ORIGINAL-SERIE
Rennen. -En Miles dan?
Het is oké. We moeten hier weg.
Waar gaan we heen? -Weet ik niet. Ergens.
Nee. Ik vind dit spel niet leuk.
Ik ga niet weg. -Flora.
Je kan me niet dwingen.
We moeten gaan. -Miles, waar ben je?
Halverwege de 17e eeuw…
…woonde er in de provincie Hampshire een weduwnaar.
Zijn naam is van weinig belang. Ik zal hem Mr Willoughby noemen.
Een naam, die net als de zijne, respectabel klinkt.
Hij werd na zes jaar huwelijk weduwnaar.
Hij zette zich in voor de zorg van z'n nageslacht.
Twee dochters met een leeftijdsverschil van vijf jaar.
De oudere, Viola…
…de jongere, Perdita, ter nagedachtenis van een meisje…
…dat tussen hen was geboren en maar 'n paar weken leefde.
Met hun vader in de grond waren ze genoodzaakt te trouwen.
Voor beide meiden was er geen man geschikt om Mr Willoughby's financiën te beheren.
En het landhuis in Bly…
…hun levenslange thuis.
Vrouwen hadden in die tijd niets.
Geen heden, geen toekomst, zonder een band met een man.
Dus ze waren weer kleine meisjes.
Maar nu met niets anders dan elkaar.
De twee zussen waren op dit moment volop in hun jeugdige bloei.
Perdita in haar lieflijkheid…
…Viola in haar verstand.
En Viola natuurlijk in de mooiste jurken.
Altijd.
Onder de jongemannen, hun vrienden en buren, waren er uitstekende kerels.
Verscheidene toegewijde boeren en een paar…
…die genoten van de reputatie van universele charmeur of veroveraar.
Maar Viola wist wat ze waren.
Gulzigaards, opportunisten, gieren.
Gieren die wachtten om bij 't karkas van hun vader te kunnen.
Om z'n bezit via z'n dochters te plunderen.
Nee, Bly moet in de familie blijven.
De zussen moeten de macht houden.
Opdat alles naar hetzelfde graf gaat.
Dit leidde tot Viola's uitnodiging aan een verre neef.
Ene Mr Arthur Lloyd.
Hij was niet bepaald een prins.
Hij was wel een eerlijke, vastberaden…
…intelligente jongeman.
Rijk in ponden en in zijn gezondheid en comfortabele hoop.
En in zijn niet-geïnvesteerde affectie.
Viola zorgde dat ze afwezig was toen hij kwam.
Daardoor moest Perdita de neef vermaken terwijl Viola afwachtte.
Daardoor leerde ze dat hij een heer was.
Hij had een knap gezicht. Hij had gestudeerd en gereisd.
Hij sprak Frans, speelde de fluit…
…en las met veel smaak hardop verzen voor.
En net toen Perdita echt interesse in de jongeman kreeg…
Viola zei dat ze te laat was vanwege een geschil over onbetaalde huur.
Sommigen zagen kans in 't sterven van haar vader…
…en hadden niet gedacht dat ze kon boekhouden.
Het verhaal was waar, maar het was ook theater.
Elk detail van Viola's entree was een vertoning.
Het zweet van haar huid, de wildheid van haar haar.
Het bedrijf, het boekhouden.
De rijlaarzen in de hal.
Zelfs 't portret dat erachter hangt…
…voor Viola gemaakt als onderdeel van haar boodschap aan Arthur.
Hij mag met haar of haar zus trouwen…
…maar het ware gezag van Bly Manor mag niet worden miskend…
…noch de manier van handelen.
De bruiloft was klein, passend bij de zakelijke afspraak.
Een mooi resultaat voor Viola…
…die de lady van Bly wilde blijven.
En een mooi resultaat voor Perdita, die altijd van haar geboorteplaats genoot.
…om lief te hebben vanaf dit moment.
In voor- en tegenspoed, rijk of arm…
…in ziekte en gezondheid…
…om lief te hebben en te koesteren…
…tot de dood ons scheidt.
Volgens Gods heilige plechtigheid…
…zweer ik je mijn eeuwige trouw.
Ik, Viola, neem jou, Arthur, als mijn wettige echtgenoot…
…om lief te hebben vanaf dit moment.
In voor- en tegenspoed, rijk of arm…
…in ziekte en gezondheid…
…om lief te hebben, te koesteren…
…tot de dood ons scheidt.
En te gehoorzamen.
Liefhebben, koesteren en gehoorzamen.
De dominee vond dit een onschuldige weglating.
Dat was het niet.
Geen verrassing voor Perdita, die haar zus door en door kende.
En geen verrassing voor God, dacht Perdita…
…terwijl de tactische unie gezegend werd.
Hij had haar immers zo gemaakt.
De transactie was afgerond, de zaak afgehandeld, het landhuis gered.
De jonge Viola sloot haar ogen.
Ze zou slapen.
Ze zou ontwaken.
Misschien was het de kamer, dacht ze.
Het was de kamer van haar moeder. Het bed van haar ouders en nu dat van haar.
Bevangen door een nieuwe onrustigheid…
…liep ze.
Ze sliep.
Ze ontwaakte.
Ze liep.
Misschien was het toch niet de kamer.
Nee, misschien was het iets anders.
Viola ontdekte dat in zijn doel…
…haar huwelijk toch een vorm van liefde bevatte.
Ik heb geen lieve woorden om te zeggen.
Het is hard daarbuiten.
Maar jij bent harder.
Bly is van jou. Ze willen het van je afpakken, net als bij mij.
Maar ik laat dat niet toe.
In plaats daarvan verzetten we bergen, meisje.
Het is jij.
Het is ik.
Het is wij.
Dat waren de mooie tijden…
…na de geboorte van Isabel.
Maar niets houdt stand en alles verandert met de tijd.
Verandering kondigt zichzelf zelden aan.
Hij bazuint zijn komst niet.
Nee, verandering rijst op.
Tegen de tijd dat je beseft dat hij er is…
…heeft hij zich al vastgebeten.
Wat Viola betreft…
…haar vermoeden begon zo klein…
…even onbeduidend als het kietelende gevoel in haar longen.
Viola had een buitengewone liefde voor kleding en de beste smaak ter wereld.
Een smaak die haar man zou voeden.
Ontelbare meters aan glanzend zijde en satijn…
…aan mousseline, fluweel en kant van over de hele wereld…
…en allerlei uitgaven.
Sommigen waren zo zeldzaam, alsof ze van juwelen gesponnen waren.
Alles kreeg ze in haar sluwe handen.
Zonder dat er grootspraak van haar lippen kwam.
Nee, van haar lippen kwam alleen de ziekte.
Onmogelijk om nog te negeren.
Het is niet de pest.
Godzijdank.
Maar dit is geen goed nieuws.
Ze heeft de long.
Wat betekent… -Hoelang?
Wat betekent dat? -Hoelang, dokter?
Maanden. Hooguit maanden.
En ik zou haar gescheiden houden van jullie.
Onze dochter…
Zonder haar moeder slaapt ze niet.
Gescheiden.
Je zult haar behandelen.
Haar genezen.
Ik weet niet of ik dat kan. -Jawel.
God helpe je, maar dat zul je.
Nee.
Nee, ik wil in ons bed liggen.
Dat kan niet, liefste.
Ik wil in ons bed liggen.
Arthur.
Alsjeblieft. -Isabel.
Denk aan Isabel.
Na alles was geprobeerd…
…kwam de dominee terug naar Bly.
Maar om een meer melancholische rite uit te voeren…
…dan het huwelijkslied dat hij eerder had gezongen.
'Ik ga een plek voor jullie voorbereiden…
…en ik zal terugkeren.
En ik breng jullie naar mezelf…
…zodat waar ik ben…
…jullie ook zullen zijn.'
Zuster…
…je moet het ritueel herhalen.
Zeg mij na.
'Ik ga een plek voor jullie voorbereiden…
…en ik zal terugkeren. En ik breng jullie naar mezelf…
…zodat waar ik ben, jullie ook zullen zijn.'
O, zuster. We proberen het nog eens.
'Ik ga een plek voor jullie voorbereiden…'
Nee.
Wat zei je?
Nee.
Nee, ik ga niet weg.
Zeg maar tegen je god…
…dat ik niet ga.
Viola, je moet de riten herhalen.
Het gaat niet meer om je lichaam, mijn liefste.
We moeten je ziel behandelen.
Ik maak me zorgen om je ziel. -Nee.
Perdita, nee.
Zeg het ze maar, zus.
Zeg het deze priester en de god die hij vleit.
Zeg maar 'nee'.
God wil dat haar ziel zuiver is als Hij haar ontvangt.
God moet beter weten. Ze is zoals hij haar schiep.
Als ze zegt dat ze niet gaat, doet ze dat niet.
Tijd kon haar niet schelen.
Dagen tot weken, maanden tot jaren.
Rond en rond de zon…
…draaiden de onverschillige planeten.
En toen…
Isabel.
Vijf keer rond de zon en alles was anders.
Isabel.
Nog een paar minuten.
Je kunt dat boek niet eens lezen.
Ik kan genoeg lezen.
Bed.
Zoals ik al driemaal zei.
Nee.
Even dansen?
Nee.
Eén dans dan.
Maar ze moet naar bed. -Eentje maar.
Beste meneer.
Zie je?
Je wordt hier best goed in.
Ik denk dat je bijna zover bent.
We hebben muziek nodig. -Zeker niet.
Om te leren dansen, hebben we alleen cijfers nodig.
Eén, twee, drie.
Stap, twee, drie.
Draaien, twee, drie.
Tante, we hebben toch muziek nodig?
We hebben slaap nodig.
Wat ben je toch saai.
O, ja?
Kun jij wel dansen?
Ik kan zeker wel dansen, dametje.
Ik zie je nooit dansen.
Ze heeft gelijk, Perdi.
Ik kan het heel goed.
O, nee. -Eén dans.
We laten haar zien hoe je het moet doen.
Eén, twee, drie.
Stap, twee, drie.
Draaien, twee, drie.
Eén, twee, drie.
Viola had de verwachtingen van de artsen en priesters overtroffen.
In leven gehouden, fluisterden sommigen, door koppigheid.
Je bent wakker.
Je weet dat je niet te dicht bij mama mag komen, schat.
Wat doe je uit bed? Je vat nog kou.
Ik wilde het bal niet missen.
We brengen je naar je kamer. Ik maak wat kruidenthee.
Ik wil geen thee. Ik wil mijn dochter spreken.
Breng me naar bed.
Natuurlijk.
Het spijt me. -Niet nodig.
Ik kan best met hem dansen. -Weet ik.
Ik kan dansen met mijn eigen man.
Dat hoef jij niet te doen.
Dat of wat dan ook. -Dat zou ik nooit doen.
Welterusten, zus.
Sommigen zeiden dat de dood Viola kwam halen.
Elke nacht zelfs.
Die eerste paar jaar…
…werd een donkere koets met een paard met rode ogen…
…geweigerd aan de deur van Bly Manor.
Die donkere koets en zijn koetsier werden zo vaak geweigerd…
…dat hij niet meer naar Bly Manor kwam.
we liggen, mijn liefde en ik
onder de treurwilg
maar nu lig ik alleen
en huil ik naast de boom
ik zing 'O Willow Waly'
bij de boom die met me huilt
ik zing 'O Willow Waly'
tot mijn geliefde terugkomt
Ik wil bij haar slapen.
Dat kan niet, Viola. -Maar ik voel me beter vandaag.
Dat zeg je elke dag en je ziet er steeds slechter uit.
De lady van Bly Manor.
Dat wil ik niet. -Leugen.
Viola, echt niet.
Leugenaar.
Als hij af en toe naar me kijkt, is dat omdat hij eenzaam is…
…en menselijk.
En in de laatste vijf jaar heeft hij als echtgenoot alleen maar mogen rouwen.
Ik sta het niet toe. -Klopt.
Dat heb ik al gemerkt.
Denk aan haar, Vi.
Denk aan Isabel.
Wat houdt ze over? Wat zal ze van je herinneren?
Zal het dit zijn? Deze versie van jou?
Want laat het alsjeblieft iets anders zijn.
Net voor het zesde jaar van Viola's levende dood…
…stuurde ze alle juwelen en kleren naar haar kamer…
…die ze in haar dagen voor de ziekte had verzameld.
Ik word niet met mijn ringen begraven.
Of met mijn jurken.
Mijn ringen, mijn kant en mijn zijde.
Ik kan zonder ijdelheid zeggen dat ik er klaar mee ben.
Ze zijn een mooie erfenis voor onze dochter.
Dus je moet ze bewaren.
Je moet op ze letten, voor haar.
Tot ze erin groeit.
Ze zijn gehuld…
…bedekt met rozenblaadjes.
Ze behouden hun kleuren in de zoetgeurige duisternis.
Beloof je het, Arthur?
Wat beloven?
Beloof je dat je ze voor haar bewaart?
Dat je de sleutel bewaart…
…en hem aan niemand geeft…
…behalve aan ons kind.
Beloof het me.
Dat beloof ik je.
Met de tijd was er steeds minder geld.
En Arthur moest steeds meer zaken doen.
Steeds verder over de oceanen, naar exotische en rijke plekken.
Nu Arthur weg was, werd de schijn niet meer opgehouden.
Misschien was het het uur.
Of misschien het feit dat alles een punt heeft…
…waarop het niets meer kan dragen.
Maar die avond, toen Perdita haar zus aanschouwde…
…kwam er iets in haar op.
Het woord was een jaar eerder in haar opgekomen.
Net als de kriebel in Viola's long, was het op geheime plekken gegroeid.
Het woord had haar gedachten 's nachts en overdag overschaduwd.
Het woord begon in haar borst, net als de ziekte van Viola.
Het had zich volhardend verspreid.
Een gefluister in haar oor, in haar hele hoofd.
En nu kroop het woord over haar schouder en haar elleboog…
…tot het woord in haar hand kwam.
Het woord was…
…'genade'.
En dat woord was een leugen.
Want ze had geen genade in gedachten of in haar hart…
…toen ze haar hand bewoog.
Het was elke klap, elke belediging en elke dag die voorbij was.
Elk moment na de laatste rites.
Het was een ander woord dat haar al die tijd had besmet.
Dat woord was niet 'genade', besefte ze uiteindelijk.
Nee, dat woord was altijd al…
…'genoeg'.
Arthur droeg zijn rouw nuchter en mannelijk.
IK BEWAAK
Wat betreft de weduwnaar, nu de lord van Bly Manor in alle opzichten…
…werd al snel voorspeld dat hij weer zou trouwen.
En er waren een heleboel jonge vrouwen die men er niet de schuld van kon geven…
…dat zes maanden lang na zijn terugkeer, de voorspelling niet uitkwam.
Want in Perdita's ogen voelde hij een echo van Viola.
En de echo die luider werd…
…maakte hem doof voor de liederen van anderen.
Ze trouwden, zoals gepast was, met veel privacy.
Bijna in het geheim.
In de hoop, zoals toen guitig werd opgemerkt…
…dat de overleden Viola er niet van zou horen.
En op hun huwelijksnacht, toen Perdita in het bed van haar zus plaatsnam…
…kreeg elke partij wat hij wilde.
Voor Arthur, een mooie vrouw…
…die hem al bekend was vanwege haar afkomst.
Maar Perdita's verlangens, zoals jullie zagen…
…bleven een groot mysterie.
In de eerste drie jaar van hun huwelijk, werd de nieuwe Mrs Lloyd maar geen moeder.
En haar geadopteerde dochter weigerde haar als een moeder te zien.
Arthur leed zelf zware financiële verliezen.
Deze omstandigheden dwongen hem om fors te bezuinigen.
En Perdita was noodgedwongen een minder goede lady dan haar zus.
Ze had lang geleden ontdekt dat de immense garderobe van haar zus…
…was verborgen ten gunste van haar dochter.
En dat hij wegkwijnde in de ondankbare duisternis op de stoffige zolder.
Het was een walgelijk idee dat die mooie stoffen…
…moesten wachten op de bevelen van een klein meisje.
Dus…
…op Viola's zesde sterfdag…
…had Perdita er genoeg van.
Het huis is in verval.
Onze financiën zijn een ramp.
We hebben de oplossing boven ons hoofd.
We kunnen ons geen huishoudster veroorloven…
…terwijl we zijde, juwelen en linnen hebben opgeslagen.
Daarmee houden we het iets langer vol.
Nee. -Ze zou dat voor ons willen.
Als ze had voorzien hoe zwaar we het hadden, hoe zwaar jij het had gemaakt…
Ik? -Ja.
Of was jij niet verantwoordelijk voor onze financiën?
Heb je ons niet het faillissement ingestuurd?
Mijn zus wilde dat Bly zou floreren.
Ze zou alles hebben gedaan om het landhuis te redden en dat weet je.
Het is voor Isabel. -Het landhuis is voor Isabel.
Laten wij het verpieteren voordat ze volwassen is?
Voor eens en altijd, Perdita…
…geen sprake van.
En ik zal zeer geërgerd zijn als je er weer over begint.
Prima.
Fijn om te weten hoeveel ik waard ben.
Om me minder te voelen dan een bevlieging.
Het is geen bevlieging, schat.
Het is een belofte.
Een eed.
Aan Viola.
Natuurlijk.
Een eed aan Viola moeten we eren.
Maar welk recht had Viola om ons onze toekomst af te nemen?
Welk recht had ze om je te binden aan gemeenheid en wreedheid?
Genoeg hiervan.
We keren terug, beste luisteraar, naar een andere avond.
De nacht waarin Viola zou slapen.
Ze sliep.
Ze ontwaakte.
Ze liep.
Ze sliep.
Ze ontwaakte.
Ze liep.
En de tijd verstreek.
Het was onmogelijk om te bedenken hoeveel tijd.
Slapen.
Ontwaken.
Lopen.
Slapen.
Ontwaken.
Lopen.
En na verloop van tijd erkende ze het, zoals we dat allemaal doen.
Ze erkende dat ze dood was. Ze erkende dat haar man verder was gegaan.
Ze erkende dat haar dochter zonder haar groeide.
En ze erkende dat haar kamer een droom was.
Een constructie, een leugen verkozen…
…boven de waarheid van de koffer.
Maar aan het eind van dit vagevuur stond haar een beloning te wachten…
…in de wetenschap dat op een dag de deur open zou gaan.
Op een dag zien de sloten hun sleutels.
En op een dag opent Isabel haar moeders koffer…
…om haar beloning op te eisen.
Allebei hun beloningen.
En dag na dag, nacht na nacht…
…na zeeën van tijd, was het moment eindelijk daar.
Toen ze haar man zag…
…zag ze niet de veranderingen van de tijd, alleen zijn verdriet.
Alleen dat.
En dus, overweldigd…
…ging ze slapen en wachten.
Ze begroeven Lady Perdita en begonnen een nieuw leven.
Het bedrijf was leeg, het landhuis was verloren.
Zo niet wettelijk, dan wel geestelijk.
Ze zouden vertrekken, het landhuis verkopen en rustiger leven.
Iets kleiners, dat geschikt was voor z'n tweeën.
Zij tweeën en ook…
…Viola.
Eindelijk zou ze bij beiden zijn.
Haar man, haar dochter.
Het maakte niet uit of ze haar niet konden zien of horen.
Maakt niet uit. Ze zou bij hen zijn en dat was wat ertoe deed.
Ze verlieten Bly en lieten het meeste van hun spullen achter.
Haar beloning voor al die jaren van isolement.
Voor alle pijn in haar vermoeide hart.
Maar Arthur was een bijgelovige man geworden.
Hij zag de afschuw op Perdita's levenloze gezicht.
Zijn bijgeloof tartte alle logica, maar toch was hij erg zeker.
Welke vloek z'n tweede vrouw ook had opgeëist…
…hij zou niet riskeren dat zijn dochter hetzelfde overkwam.
Noch zijn dochter, noch een ander.
Deze laatste belediging door in het water gegooid te worden…
…terwijl haar dochter volwassen zou worden, het feit dat ze werd verlaten…
…dat verbrijzelde Viola's hart.
Het gevoel dat je naar een andere plek wordt getrokken…
…naar een of ander rijk, was verdwenen in de jaren na haar dood.
Maar nu wees ze het direct af.
Met elke gram van haar sterke wilskracht.
Net als toen ze ziek was en tegen alle waarschijnlijkheid in…
…zou Viola niet gaan.
De oudste van Willoughby's dochters, ooit Lady Lloyd van Bly…
…bleef alleen door koppigheid, zouden sommigen fluisteren.
Ze negeerde de aantrekking van de volgende wereld en maakte haar eigen zwaartekracht.
Een wilskrachtzwaartekracht die 't terrein van Bly Manor voorgoed zou veranderen.
En weer sliep ze.
Ze ontwaakte.
En ze liep.
Alsof ze ontwaakte uit een nachtmerrie, liep ze terug naar haar huis…
…en ze voelde elke keer dat het een droom was.
Ze voelde, als ze naar de slaapkamer liep, naar de kamer die ze met haar man deelde…
…en haar dochter…
…dat de nachtmerrie misschien zou slechten.
Dat ze in de warmte van de dekens kon glijden…
…en zich bij haar familie kon nestelen…
…die al die tijd op haar wachtte.
En ze staarde naar dat lege bed en Viola herinnerde het zich dan.
En het herinneren was een nieuwe verwonding.
Haar hart zou opnieuw breken…
…brandend in haar boezem…
…een brandende pijn die ze hoopte te blussen…
…met het koude, modderige water van haar nieuwe landhuis. Haar nieuwe thuis.
En zo zou ze slapen…
…en zou ze vergeten.
En als ze het vergeten was, werd ze wakker.
En dan liep ze.
Hoeveel nachten, hoeveel wandelingen het waren…
…kon ze niet meer tellen.
Haar aandacht ging alleen maar uit naar het bed, dat haar doel was.
En naar de dochter van wie ze na elke ontwaking dacht…
…dat ze op haar wachtte.
Ze besefte niet eens dat er tien jaren voorbij waren.
Ze besefte niet eens na een uitbraak van de pest…
…dat het landhuis een pesthuis werd voor de ziekte…
…die haar oude gemeenschap kwelde.
Waar is ze?
Wat doe je hier?
Het is onveilig. Je mag hier niet zijn zonder bescherming.
Waar?
En toen de pestdokter stierf…
…was hij meteen vergeten en gebeurde er iets vreemds.
Haar zwaartekracht, haar gecreëerde zwaartekracht…
…die haar vasthield en haar in haar vagevuur hield…
…hield ook anderen vast.
Ze sliep.
En zoals dat gaat als je droomt, vergat ze ook.
En als ze het vergeten was, ontwaakte ze.
Ze liep.
Viola merkte vaag haar eigen poging tot uitdrijving op.
En ook de arme dominee, de tweede persoon die zich op Viola's pad bevond.
Ze sliep.
Ze vergat en vergat en vergat.
En met het vergeten kwam een kwaal die compleet monsterlijk is.
Alles gaat voorbij.
Alles. Vlees, steen, zelfs de sterren zelf.
De tijd neemt alles weg. Zo gaat dat in de wereld.
Het verleden trekt zich terug, herinneringen vervagen en de geest ook.
Alles vergaat met de tijd.
Zelfs de ziel.
Ontwaken, lopen, nog meer vergeten.
Haar naam, vergeten.
De naam van haar zus, vergeten.
Zoals haar herinneringen haar verlieten, zo ook haar gezicht.
Ze herinnerde zich zo weinig…
…dat ze op een avond een kind in 't bed van haar dochter vond.
Ze wist niet meer wie ze hoopte te zien.
Ze had het idee dat ze zo ver was gelopen…
…in de hoop een kind te vinden.
En hier was een kind.
Dat moet het kind zijn dat ze zocht.
Dat moet wel.
Ze sliep en vervaagde.
En vervaagde en vervaagde.
En de anderen ook.
Die zielen in haar baan…
…de ongelukkigen in de zwaartekrachtput die ze van Bly Manor had gemaakt.
Zij vervaagden ook.
De oudste Willoughby-dochter, ooit Lady Lloyd van Bly…
…was nu slechts een gedachte, een gevoel…
…helemaal geen vrouw, geen persoon, geen naam of een gezicht.
Alleen een behoefte. Behoefte…
…en eenzaamheid.
En woede.
Haar lot was een nachtmerrie.
Een lot dat iedereen in Bly trof.
Een lot dat Viola's vroegere zus trof, nu vergeten op zolder.
Niet wetende dat ze ooit een zus had. Om te vermoorden of vice versa.
Een lot dat iedereen trof die de pech had om haar pad te kruisen.
Stop.
Een lot dat een arme bediende trof, vele jaren later.
Een lot dat zelfs mensen trof die door andere oorzaken in Bly stierven.
Ze kwamen in Viola's zwaartekracht terecht…
…al waren ze nooit in haar ijzige handen.
Er is geen hoop voor iemand die sterft op de grond van Bly.
Geen hoop voor slachtoffers van Bly…
…of ze nu slachtoffers van het lot zijn of van corruptie.
Of van ziektes of van elkaar.
Er leek geen hoop te zijn voor de jonge au pair…
…die zoveel doden gezien had…
…al die bewoners van de zwaartekrachtput…
…en die eindelijk haar eigen lot had gevolgd.
Ondertiteld door: Federico Fernández