ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
-Τρέξε! -Και ο Μάιλς;
Μην ανησυχείς. Εμείς πρέπει να φύγουμε.
-Πού πάμε; -Δεν ξέρω, όπου να 'ναι!
Όχι! Δεν μ' αρέσει αυτό το παιχνίδι!
-Δεν φεύγω! -Φλόρα!
Δεν θα μ' αναγκάσεις!
-Μάιλς! Πού είσαι; -Πρέπει να φύγουμε!
Γύρω στα μέσα του 17ου αιώνα…
στην επαρχία του Χάμσαϊρ ζούσε ένας χήρος αριστοκράτης.
Το όνομά του δεν είναι σημασίας, γι' αυτό ας τον πούμε κύριο Γουίλομπι.
Ένα όνομα που, όπως και το αληθινό, απηχεί σεβασμό.
Χήρεψε μετά από έξι χρόνια γάμου
και είχε αφοσιωθεί στις απογόνους του.
Στις δύο κόρες του, που γεννήθηκαν με διαφορά πέντε ετών.
Βάιολα λεγόταν η μεγαλύτερη, Πέρντιτα η μικρότερη,
στη μνήμη της μικρής που γεννήθηκε ανάμεσά τους, αλλά έζησε λίγες εβδομάδες.
Η κηδεία του πατέρα τις έφερε αντιμέτωπες με την επιτακτική ανάγκη του γάμου.
Οι δύο δεσποινίδες
θα έχαναν τον έλεγχο των επιχειρήσεων του κου Γουίλομπι.
Και της έπαυλης Μπλάι.
Του μόνου σπιτιού που γνώριζαν.
Οι γυναίκες της εποχής δεν είχαν τίποτα.
Ούτε παρόν ούτε μέλλον, αν δεν δένονταν με έναν άντρα.
Κι έτσι, έγιναν ξανά κοριτσάκια.
Αλλά δεν είχαν τίποτε στον κόσμο, μόνο η μία την άλλη.
Οι δύο αδελφές βρίσκονταν την εποχή εκείνη στο άνθος της ηλικίας τους.
Η Πέρντιτα χαριτωμένη.
Η Βάιολα πνευματώδης.
Η Βάιολα, ασφαλώς, με τα πιο φίνα φορέματα.
Πάντα.
Ανάμεσα στους νέους, φίλους και γείτονες, υπήρχαν πολλοί εξαίρετοι νεαροί.
Αρκετοί σταθεροί μνηστήρες
και δυο τρεις που απολάμβαναν τη φήμη του γόη σε όλες τις περιστάσεις
ή του κατακτητή.
Η Βάιολα, όμως, ήξερε τι ήταν.
Αδηφάγοι, καιροσκόποι, όρνια.
Όρνια που γυρόφερναν το κουφάρι του πατέρα τους,
για να λεηλατήσουν την περιουσία του.
Όχι, το Μπλάι έπρεπε να παραμείνει στην οικογένεια
και να το διαχειρίζονται οι αδερφές,
για να μη χαθούν όλα στον ίδιο τάφο.
Έτσι, η Βάιολα προσκάλεσε έναν μακρινό εξάδελφο.
Τον κο Άρθουρ Λόιντ.
Δεν ήταν και πρότυπο.
Επρόκειτο για έντιμο, αποφασιστικό
κι έξυπνο νεαρό.
Πλούσιος σε χρήμα,
σε υγεία και βολικές ελπίδες.
Και με ερωτικές περιπέτειες στο ενεργητικό του.
Η Βάιολα φρόντισε να απουσιάζει κατά την άφιξή του.
Έτσι, η Πέρντιτα ανέλαβε την ψυχαγωγία του εξαδέλφου,
ενώ η Βάιολα περίμενε τη σωστή στιγμή, κι έτσι έμαθε ότι ήταν κύριος.
Είχε όμορφο πρόσωπο. Ήταν σπουδαγμένος και ταξιδεμένος.
Μιλούσε γαλλικά, έπαιζε φλάουτο
και απήγγειλε ποίηση σπουδαίας αισθητικής.
Μόλις η Πέρντιτα άρχισε να νιώθει πραγματική ταραχή για τον νεαρό…
Η Βάιολα δικαιολογήθηκε ότι άργησε λόγω διαμάχης για καθυστερημένα ενοίκια.
Εκμεταλλευόμενοι τον θάνατο του πατέρα,
κάποιοι υπέθεσαν ότι δεν ήξερε να κρατάει βιβλία.
Ήταν αλήθεια, αλλά και θέατρο.
Κάθε λεπτομέρεια στην είσοδο της Βάιολα ήταν σκηνοθετημένη.
Ο ιδρώτας μετά την ιππασία,
τα ανακατεμένα μαλλιά.
Οι επιχειρήσεις, τα βιβλία.
Οι μπότες ιππασίας στο φουαγιέ.
Ακόμα και το πορτρέτο στο βάθος,
παραγγελία της Βάιολα, αποτελούσε μήνυμα προς τον Άρθουρ.
Είτε παντρευτεί αυτήν είτε την αδερφή της,
δεν χωρεί αμφιβολία ούτε ποιος κουμαντάρει το Μπλάι
ούτε πώς το κουμαντάρει.
Ο γάμος ήταν μικρός, όπως άρμοζε στην επιχειρηματική συμφωνία.
Εξαιρετική έκβαση για τη Βάιολα,
που θα παρέμενε λαίδη του Μπλάι.
Εξαιρετική και για την Πέρντιτα,
που πάντα απολάμβανε την άνεση του πατρικού.
Θα μοιραστώ τη ζωή μου από σήμερα,
στις χαρές και στις λύπες, στα πλούτη και στη φτώχεια,
στην αρρώστια και στην υγεία,
θα σε αγαπώ και θα σε φροντίζω,
μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.
Όπως ορίζει ο Θεός,
σε σένα δίνω ιερό όρκο.
Εγώ η Βάιολα δέχομαι εσένα, Άρθουρ, ως νόμιμο σύζυγό μου.
Θα μοιραστώ τη ζωή μου από σήμερα,
στις χαρές και στις λύπες, στα πλούτη και στη φτώχεια,
στην αρρώστια και στην υγεία,
θα σε αγαπώ και θα σε φροντίζω,
μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.
"Και θα σε υπακούω. Θα σε αγαπώ, θα σε φροντίζω
και θα σε υπακούω".
Ο ιερέας θεώρησε αθώα την παράλειψη.
Δεν ήταν.
Η Πέρντιτα δεν εξεπλάγη, ήξερε καλά την αδερφή της.
"Καμία έκπληξη για τον Θεό" σκέφτηκε η Πέρντιτα,
τη στιγμή που ευλογήθηκε ο γάμος συμφέροντος.
Αυτός, άλλωστε, την έπλασε έτσι.
Η συναλλαγή έγινε, η συμφωνία σφραγίστηκε,
η έπαυλη σώθηκε,
συλλογίστηκε η νεαρή Βάιολα.
Κοιμόταν.
Και ξυπνούσε.
"Ίσως φταίει το δωμάτιο", σκεφτόταν.
Ήταν της μητέρας της, το κρεβάτι των γονιών της, τώρα δικό της.
Κυριευμένη από ανησυχία πρωτοφανή για την καρδιά της,
περπατούσε.
Κοιμόταν.
Και ξυπνούσε.
Περπατούσε.
Ίσως, τελικά, δεν έφταιγε το δωμάτιο.
Όχι, ίσως έφταιγε κάτι άλλο.
Η Βάιολα ανακάλυψε ότι, πέρα απ' το συμφέρον,
ο γάμος της, τελικά, ίσως περιλάμβανε κάποια αγάπη.
Δεν έχω γλυκόλογα να σου πω.
Είναι σκληρή η ζωή.
Εσύ, όμως, είσαι πιο σκληρή.
Το Μπλάι ανήκει σε σένα.
Κι όλοι θα προσπαθήσουν να σου το πάρουν.
Αλλά δεν θα τους αφήσω.
Αντιθέτως, θα κινήσουμε βουνά, κορίτσι μου.
Εσύ.
Εγώ.
Εμείς.
Ήταν ευτυχισμένες εποχές,
μετά τη γέννηση της Ίζαμπελ.
Τίποτα, όμως, δεν μένει σταθερό, όλα αλλάζουν με τον χρόνο.
Η αλλαγή σπανίως προειδοποιεί.
Δεν διατυμπανίζει την άφιξή της.
Όχι, η αλλαγή προκύπτει.
Κι όταν κάποιος συνειδητοποιεί την άφιξή της,
αυτή έχει ήδη βγάλει ρίζες.
Όσο για τη Βάιολα,
είχε ψήγματα υποψίας,
επουσιώδη, σαν την ενόχληση στους πνεύμονες.
Η Βάιολα αγαπούσε υπέρμετρα τα φορέματα και είχε εξαιρετική αισθητική,
την οποία ικανοποιούσε ο σύζυγος.
Άπειρα μέτρα υφασμάτων από μετάξι και σατέν,
μουσελίνα, βελούδο και δαντέλα, από όλον τον κόσμο,
χωρίς να λυπηθούν τα έξοδα.
Τόσο σπάνια και πλούσια, σαν να υφάνθηκαν από νήματα θησαυρών,
κυλούσαν μέσα απ' τα πανούργα χέρια της, δίχως να ξεστομίζει κομπασμούς.
Όχι, μόνο την αρρώστια ξεστόμιζε,
την οποία δεν μπορούσε πια να αγνοεί.
Δεν είναι πανούκλα.
Δόξα τω Θεώ!
Αλλά δεν είναι καλά τα νέα.
Έχει το χτικιό.
-Τι θα… -Πόσον καιρό;
-Τι θα πει αυτό; -Πόσον καιρό έχει, γιατρέ;
Μήνες, το πολύ.
Και καλύτερα να απομονωθεί από όλους σας.
Η κόρη μας…
δεν κοιμάται χωρίς τη μητέρα της.
-Να απομονωθεί. -Θα τη θεραπεύσεις.
Θα τη γιατρέψεις.
-Δεν γνωρίζω αν μπορώ. -Θα το κάνεις.
Ο Θεός να σε βοηθήσει, αλλά θα το κάνεις.
Όχι.
Θέλω το κρεβάτι μας.
Δεν γίνεται, αγάπη μου.
Θέλω το κρεβάτι μας.
Άρθουρ…
-Σε παρακαλώ. -Η Ίζαμπελ…
Σκέψου την Ίζαμπελ.
Αφού εξάντλησαν όλα τα μέσα, ο ιερέας ήρθε ξανά στο Μπλάι,
αλλά για να τελέσει ένα μυστήριο θλιβερό,
σε αντίθεση με το ευτυχές μυστήριο του γάμου.
"Και θα φύγω και θα ετοιμάσω για εσάς τόπο.
Και θα επιστρέψω μετά
και θα σας πάρω κοντά μου,
ώστε εκεί που θα είμαι εγώ,
να είστε κι εσείς."
Αδελφή,
πρέπει να επαναλάβεις τους στίχους.
Επανάλαβε μετά από μένα.
"Και θα φύγω και θα ετοιμάσω για εσάς τόπο.
Και θα επιστρέψω και θα σας πάρω κοντά μου,
ώστε εκεί που θα είμαι εγώ, να είστε κι εσείς."
Αδελφή, ας προσπαθήσουμε ξανά.
"Και θα φύγω και θα ετοιμάσω για εσάς τόπο."
Όχι.
Τι είπατε;
Όχι.
Δεν θα φύγω.
Πες στον Θεό σου…
ότι εγώ δεν θα φύγω.
Βάιολα, πρέπει να επαναλάβεις τους στίχους.
Δεν αφορά πια το σώμα σου, αγάπη μου.
Αλλά την ψυχή σου.
-Για την ψυχή σου ανησυχώ. -Όχι!
Πέρντιτα, μη.
Έτσι μπράβο, αδερφή μου.
Και στον ιερέα και στον Θεό που υπηρετεί
πες τους όχι.
Ο Θεός θέλει την ψυχή της αγνή, όταν θα την υποδεχτεί.
Ο Θεός θα 'πρεπε να ξέρει… Ο ίδιος την έπλασε έτσι.
Αν λέει ότι δεν θα φύγει, τότε δεν θα φύγει!
Ο χρόνος την ξέχασε.
Μέρες, εβδομάδες, μήνες, χρόνια.
Περιστροφές γύρω απ' τον Ήλιο έκανε ο ασήμαντος πλανήτης.
Κι έπειτα…
Ίζαμπελ!
Πέντε περιστροφές μετά και όλα έχουν αλλάξει.
Ίζαμπελ!
Λίγο ακόμη, σε παρακαλώ.
Δεν μπορείς καν να το διαβάσεις.
Κάτι διαβάζω.
Για ύπνο.
Το έχω ήδη πει τρεις φορές.
-Όχι. -Έναν χορό στα γρήγορα.
Όχι.
Μόνο έναν.
Μα είναι ώρα για ύπνο.
Μόνο έναν.
Κύριέ μου.
Βλέπεις;
Έχεις βελτιωθεί.
Νομίζω ότι είσαι σχεδόν έτοιμη.
-Χρειαζόμαστε μουσική. -Όχι.
Για να μάθουμε να χορεύουμε, χρειαζόμαστε μόνο αριθμούς.
Ένα, δύο, τρία.
Βήμα, δύο, τρία.
Στροφή, δύο, τρία.
Θεία, χρειαζόμαστε μουσική. Σωστά;
Χρειαζόμαστε ύπνο.
Είσαι απίστευτα βαρετή.
Σοβαρά;
Ξέρεις να χορεύεις;
Φυσικά και ξέρω να χορεύω, νεαρή.
Δεν σε έχω δει να χορεύεις.
Έχει δίκιο, Πέρντι.
Ξέρω πολύ καλά.
-Όχι… -Μόνο έναν.
Ας δείξουμε στη μικρή πώς γίνεται.
Ένα, δύο, τρία.
Βήμα, δύο, τρία.
Στροφή, δύο, τρία.
Ένα, δύο, τρία.
Η Βάιολα έχει ξεπεράσει τις προβλέψεις γιατρών και ιερέων.
Κρατιόταν στη ζωή από πείσμα και μόνο, ψιθύριζαν κάποιοι.
Μαμά, σηκώθηκες!
Ίζαμπελ, ξέρεις ότι δεν πρέπει να πλησιάζεις τη μαμά.
Γιατί σηκώθηκες; Θα πουντιάσεις.
Δεν ήθελα να χάσω τη χοροεσπερίδα.
Πάμε στο δωμάτιό σου. Θα σου βράσω μερικά βότανα.
Δεν θέλω βότανα. Θέλω να μιλήσω στην κόρη μου.
Πήγαινέ με στο κρεβάτι.
Φυσικά.
-Ζητώ συγγνώμη. -Δεν χρειάζεται.
-Μπορώ να χορέψω μαζί του. -Το ξέρω.
Μπορώ να χορέψω με τον άντρα μου.
Δεν χρειάζεται να το αναλάβεις εσύ.
Ούτε οτιδήποτε άλλο.
Δεν είχα σκοπό.
Καλό βράδυ, αδερφή.
Στο χωριό έλεγαν ότι ο Χάρος είχε έρθει για τη Βάιολα.
Ερχόταν κάθε βράδυ.
Τα πρώτα χρόνια…
μια μαύρη άμαξα που την έσερνε άλογο με κόκκινα μάτια
έβρισκε την έπαυλη Μπλάι κλειστή.
Ο αμαξάς με τη μαύρη του άμαξα έβρισκε την πόρτα κλειστή τόσο συχνά,
που σταμάτησε να περνάει απ' το Μπλάι.
Ξαπλώναμε η αγάπη μου κι εγώ
Κάτω από την κλαίουσα ιτιά
Τώρα ξαπλώνω μοναχή
Και κλαίω πλάι στο δεντρί
Και τραγουδώ "Αχ, ιτιά μου μοναχή"
Πλάι στο δέντρο και κλαίμε μαζί
Και τραγουδώ "Αχ, ιτιά μου μοναχή"
Ώσπου η αγάπη μου ξανά να 'ρθεί
-Θέλω να κοιμηθώ μαζί της. -Δεν γίνεται, Βάιολα.
Νιώθω καλύτερα σήμερα.
Αυτό λες κάθε μέρα, ενώ φαίνεται ότι χειροτερεύεις διαρκώς.
Η λαίδη του Μπλάι.
Δεν έχω φιλοδοξίες.
-Τι ψέμα. -Βάιολα…
-Δεν έχω. -Ψέμα.
Αν με κοιτάει πού και πού, είναι από μοναξιά.
Άνθρωπος είναι.
Πέντε χρόνια τώρα, το μόνο συζυγικό καθήκον που εκπληρώνει
είναι του πένθους.
-Δεν θα το επιτρέψω. -Όχι.
Το ξέρω, το πρόσεξα.
Σκέψου τη μικρή.
Την Ίζαμπελ.
Πώς θα συνεχίσει; Πώς θα σε θυμάται;
Αυτόν τον εαυτό σου θα θυμάται;
Διότι, και το λέω με αγάπη, είναι ό,τι χειρότερο.
Λίγο πριν από το έκτο έτος του ζωντανού θανάτου της Βάιολα,
κάλεσε να φέρουν στο δωμάτιό της όσα κοσμήματα και ρούχα είχε συγκεντρώσει
το διάστημα πριν νοσήσει.
Δεν θέλω να θαφτώ με τα δαχτυλίδια μου.
Ούτε με τα φορέματά μου.
Τα δαχτυλίδια μου, η δαντέλα μου και το μετάξι μου
μπορώ να πω, δίχως ματαιοδοξία πλέον, ότι δεν μου χρειάζονται.
Θα είναι σπουδαία κληρονομιά για την κόρη μας.
Θα τα κρατήσεις.
Θα τα φυλάξεις για εκείνη.
Μέχρι να αρχίσουν να της κάνουν.
Έχουν σκεπαστεί…
με ροδοπέταλα.
Για να διατηρηθεί το χρώμα τους μες στο μοσχομυριστό σκοτάδι.
Μου το υπόσχεσαι, Άρθουρ;
Τι να υποσχεθώ;
Ότι θα τα κρατήσεις για την κόρη μας.
Θα κρατήσεις το κλειδί και δεν θα το δώσεις σε κανέναν,
μόνο στο παιδί μας.
Υποσχέσου το.
Σου το υπόσχομαι.
Καθώς εν καιρώ τα οικονομικά χειροτέρευαν,
ο Άρθουρ ταξίδευε όλο και πιο συχνά,
μακριά, πέρα απ' τις θάλασσες, σε μέρη εξωτικά και πλούσια.
Και χωρίς τον Άρθουρ, παραμερίστηκαν κι οι προφάσεις.
Ίσως ήταν η ώρα.
Ίσως τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο φτάνουν σ' αυτό το σημείο,
πέρα απ' το οποίο άλλο βάρος δεν σηκώνουν.
Εκείνη τη νύχτα,
καθώς η Πέρντιτα φρόντιζε την αδερφή της, της ήρθε μια σκέψη.
Τη λέξη την είχε σκεφτεί πριν από έναν ολόκληρο χρόνο.
Σαν την ενόχληση στα πνευμόνια της Βάιολα, είχε ευδοκιμήσει στα κρυφά.
Η λέξη επισκίαζε τη σκέψη της τις νύχτες, αλλά και τις μέρες.
Ξεκίνησε απ' το στήθος, όπως κι η αρρώστια της Βάιολα.
Κι απλωνόταν, επίμονα.
Ένα ψιθύρισμα στο αφτί,
μετά σ' ολάκερο τον νου.
Και τώρα η λέξη ξεγλιστρούσε προς τον ώμο και τον αγκώνα,
μέχρι η που λέξη ζωντάνεψε στην παλάμη της.
Η λέξη ήταν…
έλεος.
Και η λέξη…
ήταν ψέμα.
Διότι δεν είχε το έλεος στον νου, ούτε στην καρδιά της,
καθώς κίνησε την παλάμη.
Ήταν κάθε χαστούκι, κάθε προσβολή και κάθε μέρα που είχε περάσει.
Κάθε στιγμή μετά την τελευταία εξομολόγηση.
Εκείνη είχε μολυνθεί από άλλη λέξη όλον αυτόν τον καιρό.
Η λέξη δεν ήταν το έλεος, συνειδητοποίησε στο τέλος.
Όχι, εξαρχής η λέξη ήταν…
"αρκετά".
Ο Άρθουρ υπέμεινε την απώλεια με ηρεμία και γενναιότητα.
ΝΑ ΦΥΛΑΧΘΕΙ
Ως προς τον χήρο, που πλέον ήταν ο λόρδος του Μπλάι από κάθε άποψη,
θεωρήθηκε ότι πολύ σύντομα θα παντρευόταν ξανά.
Υπήρχαν αρκετές νεαρές κοπέλες, κι όμως, χωρίς να ευθύνονται εκείνες,
έξι μήνες μετά την επιστροφή του, η πρόβλεψη δεν είχε επαληθευτεί.
Καθώς στα μάτια της Πέρντιτα εκείνος ένιωθε την ηχώ της Βάιολα,
μια ηχώ που δυνάμωνε
και σκέπαζε το τραγούδι άλλων.
Παντρεύτηκαν εν στενώ κύκλω, όπως άρμοζε.
Σχεδόν μυστικά.
Με την ελπίδα, σύμφωνα με τους αστεϊσμούς κάποιων,
ότι η αείμνηστη Βάιολα δεν θα το μάθαινε.
ΒΑΪΟΛΑ ΛΟΪΝΤ, 35 ΕΤΩΝ 1645-1680
Την πρώτη νύχτα του γάμου,
καθώς η Πέρντιτα καταλάμβανε το κρεβάτι που ανήκε στην αδερφή της,
κάθε πλευρά αποκόμιζε αυτό που είχε επιθυμήσει.
Ο Άρθουρ μια όμορφη γυναίκα,
την οποία γνώριζε ήδη λόγω συγγένειας.
Οι επιθυμίες της Πέρντιτα, όμως, όπως θα παρατηρήσατε,
παρέμεναν μυστήριο.
Τα πρώτα τρία χρόνια του γάμου τους,
η νέα κυρία Λόιντ δεν μπόρεσε να αποκτήσει δικά της παιδιά.
Η θετή κόρη
αρνιόταν σε κάθε περίσταση να τη δει ως μητέρα.
Ο Άρθουρ, στο μεταξύ, είχε υποστεί οικονομικές απώλειες.
Η νέα κατάσταση επέβαλε περιορισμούς στα έξοδα.
Η Πέρντιτα, εξ ανάγκης, ήταν λιγότερο σπουδαία λαίδη από ό,τι η αδερφή της.
Είχε διαπιστώσει από καιρό
ότι η τεράστια γκαρνταρόμπα της αδερφής της
βρισκόταν μανταλωμένη, προς όφελος της κόρης
και ότι περίμενε αγωνιωδώς στο δυσάρεστο σκότος,
μες στη σκόνη της σοφίτας.
Ήταν απεχθής η σκέψη
ότι τα εξαίσια υφάσματα έπρεπε να περιμένουν τα καπρίτσια ενός…
κοριτσιού.
Συνεπώς… τον έκτο χρόνο μετά τον θάνατο της Βάιολα,
η Πέρντιτα έφτασε στα όριά της.
Το σπίτι ρημάζει.
Οικονομικά έχουμε καταστραφεί.
Έχουμε τη λύση
πάνω απ' το κεφάλι μας.
Δεν έχουμε λεφτά ούτε για οικονόμο,
και έχουμε κλειδωμένα μετάξια, κοσμήματα, λινά.
-Πέρντιτα… -Σίγουρα αρκούν για να ορθοποδήσουμε.
-Όχι. -Θα το ήθελε κι εκείνη.
Αν είχε προβλέψει πόσο θα χειροτέρευε η κατάσταση,
πόσο θα τη χειροτέρευες…
-Εγώ; -Ναι, εσύ.
Ή μήπως δεν ευθύνεσαι εσύ για τα οικονομικά μας, σύζυγε;
Ποιος κατέστρεψε την περιουσία μας;
Η αδερφή μου επιθυμούσε την ευημερία του Μπλάι,
θα έκανε τα αδύνατα δυνατά για να σώσει την έπαυλη,
και το ξέρεις.
Είναι της Ίζαμπελ.
Η έπαυλη είναι της Ίζαμπελ!
Και θα επιτρέψουμε να ρημάξει πριν καν ενηλικιωθεί;
Για τελευταία φορά, Πέρντιτα,
αποκλείεται.
Και θα δυσαρεστηθώ σοβαρά αν επαναφέρεις το θέμα.
Πολύ καλά.
Χαίρομαι που ξέρω σε τι εκτίμηση μ' έχεις.
Με θυσιάζεις για ένα καπρίτσιο.
Δεν είναι καπρίτσιο, καλή μου.
Είναι υπόσχεση.
Όρκος.
Όρκος;
Στη Βάιολα.
Φυσικά.
Μην πατήσουμε τον όρκο μας στη Βάιολα.
Με ποιο δικαίωμα, όμως η Βάιολα χαραμίζει το μέλλον μας;
Με ποιο δικαίωμα σε αναγκάζει να γίνεις κακός και σκληρός;
Αρκετά.
Πέρντιτα;
Επιστρέφουμε, αγαπητέ ακροατή,
σε μια άλλη βραδιά.
Τη νύχτα που θα κοιμόταν η Βάιολα.
Κοιμόταν.
Ξυπνούσε.
Περπατούσε.
Κοιμόταν.
Ξυπνούσε.
Περπατούσε.
Και ο χρόνος κυλούσε.
Πόσος καιρός; Αδύνατον να λογαριαστεί.
Κοιμάται.
Ξυπνάει.
Περπατάει.
Κοιμάται.
Ξυπνάει.
Περπατάει.
Και εν καιρώ, όπως κάνουμε όλοι,
παραδέχτηκε τα πάντα.
Παραδέχτηκε ότι είχε πεθάνει.
Ότι ο σύζυγος πήγε παρακάτω.
Ότι η κόρη της μεγάλωνε δίχως εκείνη.
Και παραδέχτηκε ότι το δωμάτιό της ήταν ένα όνειρο.
Μια κατασκευή,
ένα ψέμα, προτιμότερο…
από την αλήθεια του σεντουκιού.
Εκεί, όμως, την περίμενε, στο τέλος αυτού του καθαρτηρίου,
μια ανταμοιβή, γνωρίζοντας ότι μια μέρα θα ανοίξει η πόρτα.
Μια μέρα οι κλειδαριές θα συναντούσαν τα κλειδιά,
μια μέρα η Ίζαμπελ θα άνοιγε το σεντούκι της μαμάς της
και θα διεκδικούσε την ανταμοιβή.
Και τις δύο ανταμοιβές.
Περνούσαν οι μέρες, περνούσαν οι νύχτες,
η θάλασσα του χρόνου, κι έφτασε επιτέλους η στιγμή.
Όταν αντίκρισε τον άντρα της,
δεν είδε τις αλλαγές που σκάβει ο χρόνος, μόνο τη θλίψη του.
Αυτό μόνο.
Κι έτσι, φορτισμένη…
κοιμήθηκε και περίμενε.
ΠΕΡΝΤΙΤΑ ΛΟΪΝΤ
Κήδεψαν τη λαίδη Πέρντιτα και ξεκίνησαν νέα ζωή.
Υπήρχαν αναδουλειές, η έπαυλη χάθηκε.
Όχι στα χαρτιά, αλλά στην καρδιά.
Θα μετακόμιζαν.
Θα πουλούσαν την έπαυλη γυρεύοντας μια ήσυχη ζωή, μικρότερη,
μόνο για τους δυο τους.
Οι δυο τους, μαζί…
με τη Βάιολα.
Επιτέλους. Τουλάχιστον θα ήταν μαζί τους.
Με τον άντρα της και την κόρη της.
Τι κι αν δεν την έβλεπαν, δεν την άγγιζαν, δεν την άκουγαν.
Δεν είχε σημασία.
Θα ήταν μαζί, μόνο αυτό είχε σημασία.
Έφευγαν απ' το Μπλάι,
αφήνοντας πίσω ό,τι υπάρχοντα τους είχαν απομείνει.
Ανταμοιβή για όλα αυτά τα χρόνια της απομόνωσής της.
Για τη θλίψη στην κουρασμένη καρδιά της.
Ο Άρθουρ, όμως, είχε γίνει προληπτικός,
απ' όταν είδε τη φρίκη στο άψυχο πρόσωπο της Πέρντιτα.
Η προκατάληψή του αψηφούσε τη λογική, αλλά εκείνος ήταν σίγουρος.
Η κατάρα που του στέρησε τη δεύτερη σύζυγο
δεν έπρεπε να τυλίξει την κόρη του στα παγωμένα χέρια της.
Ούτε την κόρη του ούτε κανέναν άλλον.
Αυτή η έσχατη προσβολή εξοστρακισμού στα βάθη ενός έλους,
ενώ η κόρη της θα γινόταν γυναίκα,
αυτή η απόλυτη εγκατάλειψη…
κομμάτιασε την καρδιά της Βάιολα.
Η αίσθηση ότι την τραβούσε κάποιο άλλο μέρος,
μια μακρινή επικράτεια,
είχε εξασθενήσει με τα χρόνια.
Τώρα, όμως, την απέρριπτε εντελώς.
Με κάθε ρανίδα της ισχυρής θέλησής της.
Όπως όταν ήταν άρρωστη, τότε που, ενάντια σε κάθε πιθανότητα,
η Βάιολα δεν έφευγε.
Η πρωτότοκη κόρη του Γουίλομπι, η άλλοτε λαίδη Λόιντ του Μπλάι,
παρέμενε, όπως ψιθυριζόταν, από πείσμα και μόνο.
Αγνοώντας την έλξη του επόμενου κόσμου, δημιούργησε τη δική της βαρύτητα,
τη βαρύτητα της θέλησής της,
που θα άλλαζε παντοτινά το τοπίο της έπαυλης του Μπλάι.
Και έτσι, ξανά…
κοιμόταν.
Ξυπνούσε.
Και περπατούσε.
Σαν να 'χε ξυπνήσει από εφιάλτη,
περπατούσε προς το σπίτι της,
νιώθοντας κάθε φορά ότι ήταν ένα όνειρο.
Νιώθοντας ότι, αν μπει στο δωμάτιό της,
που κάποτε μοιραζόταν με τον σύζυγό της
και το βρέφος τους,
ίσως ο εφιάλτης να καταλάγιαζε.
Ότι θα μπορούσε να τρυπώσει στα ζεστά σκεπάσματα,
να κουρνιάξει στον κόρφο της οικογένειάς της,
που την περίμενε τόσο καιρό.
Κι αντίκριζε…
το αδειανό κρεβάτι…
και τότε θυμόταν.
Και η θύμηση άνοιγε νέα πληγή.
Η καρδιά της κομματιαζόταν ξανά, φλεγόταν στον κόρφο της.
Ένας οξύς πόνος που ήλπιζε να καταλαγιάσει
στα παγωμένα, ελώδη νερά της νέας της έπαυλης,
του νέου της σπιτιού.
Κι έτσι… κοιμόταν
και ξεχνούσε.
Κι αφού είχε ξεχάσει, ξυπνούσε.
Περπατούσε.
Πόσες νύχτες, πόσοι περίπατοι…
Είχε χάσει λογαριασμό.
Εστίαζε μόνο μπροστά,
στο κρεβάτι μόνο που επιθυμούσε,
και στην κόρη που, κάθε φορά που ξυπνούσε, πίστευε ότι θα την περίμενε εκεί.
Δεν συνειδητοποιούσε ότι είχε περάσει μία δεκαετία,
ούτε ότι μετά από επιδημία πανούκλας στο χωριό,
η άδεια έπαυλη μετατράπηκε σε καραντίνα για την πανώλη
που θέριζε την παλιά της κοινότητα.
Πού είναι;
Τι κάνεις εδώ;
Κινδυνεύεις.
Μην μπαίνεις χωρίς προστ…
Πού;
Και όπως πέθανε ο γιατρός,
ξεχάστηκε αμέσως και προέκυψε ένα παράξενο φαινόμενο.
Η βαρύτητά της, η επινοημένη βαρύτητά της,
αυτή που τη δέσμευε στο κτήμα,
στο καθαρτήριο,
δέσμευε κι άλλους.
Κοιμόταν.
Και όπως συμβαίνει στα όνειρα, ξεχνούσε.
Κι αφού είχε ξεχάσει, ξυπνούσε.
Περπατούσε.
Η Βάιολα ένιωσε ανεπαίσθητα την απόπειρα εξορκισμού της.
Αλίμονο, ο καημένος ο ιερέας ήταν ο δεύτερος που βρέθηκε στον δρόμο της.
Κοιμόταν,
ξεχνούσε
και ξεχνούσε
και ξεχνούσε.
Και με τη λήθη,
μια πάθηση πραγματικά φρικιαστική,
τα πάντα ξεθωριάζουν.
Τα πάντα.
Η σάρκα, η πέτρα, ακόμη και τα ίδια τα άστρα.
Ο χρόνος τα σαρώνει όλα. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος.
Το παρελθόν υποχωρεί, οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν
και μαζί και το πνεύμα.
Όλα παραδίδονται στον χρόνο,
ακόμη κι η ψυχή.
Ξυπνάει. Περπατάει. Ξεχνάει ακόμη περισσότερο.
Τ' όνομά της; Το ξέχασε.
Της αδερφής της; Το ξέχασε.
Μαζί με τις αναμνήσεις της την εγκατέλειψε και το πρόσωπό της.
Είχε τόσες λίγες αναμνήσεις…
που μια νύχτα βρήκε ένα παιδί στο κρεβάτι της κόρης της
και δεν μπορούσε να θυμηθεί ποιον ήλπιζε να δει.
Είχε μόνο την αμυδρή αίσθηση ότι είχε περπατήσει ως εδώ
ελπίζοντας να βρει ένα παιδί
και μπροστά της υπήρχε ένα παιδί.
Σίγουρα είναι το παιδί που γύρευε.
Σίγουρα.
Κοιμόταν.
Και ξεθώριαζε.
Μαζί και οι άλλοι.
Οι ψυχές που έμεναν σε τροχιά,
οι δύστυχοι που παγιδεύτηκαν στο βαρυτικό πηγάδι της έπαυλης Μπλάι.
Κι εκείνοι ξεθώριαζαν.
Η πρωτότοκη κόρη του Γουίλομπι, η άλλοτε λαίδη Λόιντ του Μπλάι,
τώρα μόνο μια σκέψη, μια αίσθηση,
ούτε καν γυναίκα, ούτε καν άνθρωπος, ούτε όνομα, ούτε πρόσωπο.
Μόνο ανάγκη.
Ανάγκη.
Και μοναξιά.
Και οργή.
Η μοίρα της ήταν εφιαλτική.
Μοίρα όλων όσοι παγιδεύονταν στο Μπλάι.
Μοίρα της αδελφής της Βάιολα, ξεχασμένη τώρα στη σοφίτα.
Αγνοώντας ότι είχε ποτέ της αδερφή
και ότι δολοφόνησε η μία την άλλη.
Μια μοίρα που λάχαινε σε όποιον είχε την ατυχία να βρεθεί στον δρόμο της.
Σταμάτα.
Σταμάτα!
Μοίρα που έλαχε σε έναν άμοιρο υπηρέτη, πολλά χρόνια αργότερα.
Μοίρα που λάχαινε και σε όσους πέθαναν από άλλα αίτια στο Μπλάι.
Βρίσκονταν παγιδευμένοι στη βαρύτητα της Βάιολα,
ακόμη κι αν δεν έπεσαν ποτέ στα ψυχρά χέρια της.
Καμία ελπίδα για όποιον είχε τη δυστυχία να πεθάνει στο κτήμα του Μπλάι.
Καμία ελπίδα για τα θύματα του Μπλάι,
είτε ήταν θύματα της μοίρας,
είτε της αδυναμίας,
είτε νόσου, είτε συνανθρώπου.
Και δεν διαφαινόταν ελπίδα για την γκουβερνάντα,
που έχοντας συγκρουστεί με τόσους νεκρούς,
τους δύστυχους ενοίκους του βαρυτικού πηγαδιού,
που είχε πλέον πατήσει στο μονοπάτι της δικής της μοίρας.
Υποτιτλισμός: Μάρθα Λυρώνη