NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Hiç kıpırdamıyor.
Emin misin? Bu hiç hoşuma gitmiyor.
Benim de gitmiyor.
İtiraz etmiyoruz ama böyle oyun olur mu?
Oyun oynarken insanlar kanamamalı.
Gördün mü? Kendine geliyor.
Bir anıda mı sıkışmıştın?
Sormamın sakıncası yoksa nereye gittin?
Ama neden?
O bizim dostumuz.
-Hayır. -Korkuyor, bakın.
Sizi duyamıyor bile. Bunu sizden duysa belki daha iyi olur.
Hadi ama, korkuyor.
Sorun ne Miles?
Dedim ya, bu yanlış geliyor.
Bak...
Hayat böyle tuhaftır işte.
Bazen doğrular yanlış, yanlışlar doğru gibi görünebilir.
Ama çocuklarla yetişkinler arasındaki fark yetişkinlerin büyük resmi görmesidir.
Ama sen de görebiliyorsun. Görebildiğini biliyorum.
Okuldaki kuş gibi.
Onu yapmak da sana yanlış gelmişti
ama bu sayede eve, sana ihtiyacı olan Flora'ya döndün.
Flora'yı güvende tutmak için yapman gerekeni yaptın.
-Aynı şey değil. -Hayır, tabii ki değil.
Birinin sessiz kalmasını sağlamak kuş mevzusuna hiç benzemez.
Ama sen yanlış bir şey yapmadın, tamam mı?
İkiniz de yanlış bir şey yapmadınız.
-Canı yanıyor. -Hayır, yanmıyor.
Biraz korktu, o kadar.
Korkacak bir şey olmadığını henüz bilmiyor.
Lütfen korkmayın.
Onu bir anıya gönderseniz?
Kendini daha iyi hissedebileceği, güzel bir anıya.
Hatırladığınız en güzel anıyı seçebilseniz nereye gitmek isterdiniz?
Bu iş o kadar basit değil Flora.
Neden olmasın?
Daha önce hiç rüyalarda gezmedi.
Öğrenmek vakit alıyor.
Hatırlasanıza.
Bayan Clayton çok zekidir, çabucak öğrenir.
Benden daha hızlı öğrenecektir.
Arada fark var Flora. Aynı şey değil.
-Paha biçilemez yadigârlar. -Bu...
-Yani... -Paha biçilemez yadigârlar.
Kayıp değiller, çalındılar.
Bu...
-Kayıp değiller, çalındılar. -Yani... Ben...
-Paha biçilemez. -Becs, kayıp gidiyorsun.
Gitme! Becs!
Merak etmeyin.
Sorun yok çocuklar, rüya gezintisine çıktı.
Dönecek.
Asıl çözmemiz gereken bu arkadaşımızla ne yapacağımız.
Başımızı belaya sokabilir, yanılıyor muyum?
Buna bir çare bulmak lazım.
Hem ona yardım etmek için
hem de rüyalarda gezebilmesini sağlamak için.
Nasıl yapacağını öğrenmesini istemez misiniz?
Hayır!
Her seferinde çok güzel olduğu söylenemez
ve beklenmedik bir zamanda olduğunda pek hoşuma da gitmiyor
ama onun dışında ziyadesiyle harikulade.
Hoşunuza gidecek.
Ama çeşit çeşit rüya var, değil mi?
Hannah kapıda.
-Miles, söylediklerimi aynen tekrar et. -Ne?
-Kapıyı bir daha çaldığında... -Kapıyı çaldığında mı?
Bir daha çaldığında Hannah'yla konuş ama kapıyı açma
ve söylediklerimi aynen tekrar et.
Ben duymuyorum.
Kapının çaldığını yani.
Olamaz.
O da kayıp gidiyor.
Ne yapacağız?
Ne zaman döneceğini asla bilemiyoruz.
-Olamaz. -Bana ilk sözün bu mu?
Bunca zamandan sonra ilk sözün bu.
Şuna bak hele.
Sana bir bak.
Şuna bak.
Çıktın mı?
Çıktım.
-Bu sefer ne kadarlığına? -Temelli.
İyileştiğimi söylediler.
İyileştiğimi, gidebileceğimi söylediler.
Zaten büyük bir derdim yoktu ama olanı da atlattım işte.
-Ne istiyorsun anne? -Biraz yardım etsen yeter.
Yeni bir sayfa açmaya çalışıyorum.
Zorlanıyorum.
Doktorlar da yardımcı olmuyor.
İyileştiğimi söyleyen bir not bile yazıp vermediler.
Petie, korkuyorum.
Başımı sokacak bir ev ve para kazandıracak bir iş bulamazsam
geriye pek bir seçenek kalmıyor.
Babana sığınmaktan başka yolum kalmaz.
Seni o gönderdi, değil mi?
Elinden gelse seni öldürürdü.
-Ona yaptıkların için. -Ben mi ona yapmışım?
-Hep söyleyip duruyor. -Ben mi ona yapmışım?
-Babana dönmek istemiyorum diyorum. -Yaptığı onca şeyden sonra...
-Sokakta yaşayamam, nereye gideyim? -Bunu beraber tertip ettiniz, değil mi?
Nereye gideyim?
Babana mı?
Sokaklara mı?
Patronuna mı?
Bana şantaj mı yapıyorsun?
Lord Henry Wingrave, değil mi?
Bu kadar yükselmen inanılmaz.
Babam seni doldurdu, sen de bana şantaj yapmaya karar verdin.
Çocukken işlediğin suçlardan haberi yoktur tabii.
Kayıtlar mühürlü, değil mi?
Haberi olmaması çok tuhaf, değil mi?
Hiç param yok anne.
-Zengin değil misin Petie? -Değilim.
Ama zengin birine çalışıyorsun.
Yanlış anladıysam kusura bakma.
Paha biçilmez yadigârlar. Kayıp değiller, çalındılar.
Affedersiniz, kayıp ya da çalıntı, benim için aynı şey.
Ama çalıntı yadigârlar dertlerinizin en küçüğü.
Nasıl yani?
Bay Wingrave bir inceleme başlatmamızı istedi,
görünüşe göre Bay Quint azılı bir hırsızmış.
Zimmetine para geçiriyormuş diyelim.
Hiç şaşırmadım.
Sana bir şey söyledi mi Rebecca? En ufak bir şey?
-Size açılması için bir sebep var mı? -Yani, biz...
-Yani ben... -Anlaşıldı, söyledi mi peki?
Ben...
Rebecca, bir şey biliyorsan söylemen gerek, lütfen.
Hayır, sadece...
Biraz parası olduğundan bahsetti.
Sadece biraz mıymış? Çeyrek milyon sterlin olmasın?
-Ne? -Hayır.
-Valizimi hazırlamamı söyledi. -Valiz mi?
Evet.
-Birlikte Amerika'ya gideceğimizi. -Ne güzelmiş.
Bir planı olduğunu ve Amerika'da yaşayacağımızı söyledi.
-Bu aklınıza yattı mı? -Bilmiyordum...
-Bir uşak maaşıyla. -Peter uşak değil.
-Hiç şüphelenmediniz mi? -Hayır, söylediğiniz şekilde görmedim.
Parayı nereden aldığını söylemediğinden emin misiniz?
-Hayır. -Emin mi değilsiniz, söylemedi mi?
-Söylemedi. -Sevgilisine bile mi?
Hiç açıklama yapmadan valiz hazırlamanızı mı istedi?
Size yardımcı olamam.
Sevgilisini umursayan adam bu paradan ona bahsederdi.
-Hayır... -Sevseydi daha fazlasını söylerdi.
-Öylece... -Gittiğine göre sevmiyor demek.
O kaçıp gitmez!
Haklısınız.
-Miles, uyuyor olmalıydın. -Uyuyamadım, artık...
Bir daha asla uyuyabileceğimi sanmıyorum.
Polisin gitmeden önce ne dediğini duydum.
Flora'yla kulak kabarttık.
Sen bu konu için endişelenme, yatağına dön.
Haklısınız, Peter kaçmadı.
Hannah ve polise de söyledik, bize inanmadılar.
-Neye inanmadılar Miles? -Canavara.
Peter'ı alıp götüren canavara. Çok korkunçtu, sandık ki...
Ama o hâlâ burada, yani her şey yolunda.
Endişelenmemenizi söylememi istedi.
Canınızı sıkmayın.
O hâlâ burada.
Miles?
Miles!
Mikser kullansana, bu kadar yorulmazsın.
Mikser mi? Amatör müyüm ben?
Mikser glüten moleküllerine zarar verir.
Eyvah, glüten molekülleri mi?
-Kek yapımı kimyadır. -Paspas yapmak da öyle.
Bir ölçü çamaşır suyu, iki ölçü su
ve limon kokusu için de bol bol bulaşık deterjanı.
Ciddiyim, mikser kullan.
O ne öyle?
-Hamur. -Çiğ hamur mu?
Harika, açlıktan ölüyorum.
Deha aceleye getirilmez Jamie.
Mikser glüten moleküllerini parçalar, buna izin veremeyiz.
O glüten moleküllerine bir şey olursa hâlimiz nice olur?
Owen'ın aşçılık fiziği derslerinden biri daha.
-Evet, harika bir ders. -Kimya o.
-Orası kesin. -Efendim?
Selam Rebecca.
Öğle yemeği gecikecek. Glüten atomları yüzündenmiş.
Çocuklara haber vereyim.
Gel otur, beraber bir çay içelim. Çaydanlıktaki su hâlâ sıcak.
Çocuklar 15 dakika yalnız idare eder.
Almayayım, sağ olun.
Biraz hava alacağım. Bugün hava iyice ılıdı.
Nasılsın hatun?
Laf sokmaya mı geldin Jamie? "Ben demiştim." demeye mi?
Sadece pisliğin teki değil, hırsızmış.
-Bunu söylemeye mi geldin? -Onun bahsini açmaya niyetim yok.
Ama biri sana bunun senin için önemli bir an olduğunu söylemeli.
Çok ama çok uzun süredir beklediğin bir an.
Nihayet o an gelip çattı ama surat asmaktan göremiyorsun.
Ben de göstereyim dedim. Ben olsam biri göstersin isterdim.
Neden bahsediyorsun?
Gidip hayalet patronumuzla konuş. O stajı istediğini söyle.
Tüm bu acılar, Quint, tüm çektiklerin...
Bunları senin için telafi edebilir.
Avukatlık hedefine yardım eder.
Peter Quint hayatına girmeden önce hedefin neyse ona dönmeni sağlar.
Bu...
Acı çekmene üzülüyorum.
Bunu hak etmiyorsun. Bu hâlini görmek beni üzüyor.
Herhangi bir konuda yardımım dokunabilirse
lütfen söyle.
Seve seve yardım ederim.
Teşekkürler.
Becs.
Ne...
-Nerelerdeydin? -Sessiz ol lütfen.
"Döneceğim, gitmeye hazır ol." dedin.
-Sesini duyacaklar, lütfen. -İyi, duysunlar!
Çaldıkların için polisi arasınlar.
-Biliyorum... -Çaldın!
Seninle geleceğimi söyledim, beni suç ortağın yaptın.
Beni de suçuna ortak edecektin ve ruhum bile duymayacaktı.
-Öyle değil. -Gittin.
-Hayır. -Not bile bırakmadın.
-Ben asla... -Asla ne?
Beni asla sevmedin.
-Gerçeği söylemedin. -Seni terk etmedim.
Tüm bu zaman boyunca buradaydım ama...
Beni henüz göremiyordun. Bir çözüm yolu arıyordum...
Beni görebilmen için.
Daha iyi bir bahane bulman lazım.
-Hem de çok daha iyisini. -Becs, yaklaşma...
-Sana vurmamdan mı korkuyorsun? -Hayır.
Hak etmiyor musun sence?
-Ediyorsun Peter. -Lütfen, dinle.
Bir dakikalığına da olsa dinle.
Seni hiç terk etmedim Becs. Asla terk etmem.
Sensiz gitmedim ve şimdi de gitmeyeceğim. O yüzden buradayım.
Özür dilerim.
Ne kadardır yoktum bilmiyorum ama ayrı kaldığımız için özür dilerim...
-Ne kadar sürdüğünü bile bilmiyorum. -Nasıl yani?
-Bu seni üzecek. -Üzecek mi?
Artık üzülmenin ötesine geçtim.
Lütfen... Elini uzat.
-Ne? Neden? -Uzat elini.
Lütfen...
Kendine şunu sor...
Beni senden ayırabilecek, senden uzak tutabilecek
tek şey nedir?
Ben...
Gidebilir miyiz Bayan Jessel?
Bayan Jessel?
Rebecca?
Hâlâ burada mısın?
İyi misin?
Evet, sanırım.
-Çocuklar yattı. -Biliyorum.
Senin için endişeleniyorum.
Ben iyiyim.
Kesirler demek.
Evet.
Küçükken hiç sevmezdim.
Flora kesirlerde çok iyi.
Bir keresinde...
Ayrılığının yasını tutan bir arkadaşım bana kesirlerle ilgili bir şey söylemişti.
Ayrılığın matematiğini, yasının ne kadar sürdüğünü.
Ne kadarmış peki?
-İlişkinin süresinin yarısı kadar. -Yarısı mı?
Evet, bir ilişkiyi atlatmak ilişkinin yarısı kadar sürermiş.
Demek ki senin durumunda o kadar da uzun sürmeyecek.
Her şeyin bir yarı ömrü yoktur, değil mi?
Doğru.
Peter.
Peter?
Tüm gün buraya gelmemek için kendimi tutmam gerekti.
Senin burada olduğunu bilmek işkence gibi.
Biliyorum.
Sınıftayken seni izliyordum ama çocuklar yüzünden riske giremedim.
Düşünüyordum da...
Ya...
Ya yine de yapsak?
Neyi yapsak?
Amerika'ya gitsek?
Biliyorum ama yine de yapabiliriz.
Varsın beni kendi kendine konuşan delinin teki sansınlar,
en azından beraber oluruz.
Bly'dan ayrılamam.
Arazinin sınırından çıkamıyorum.
Yürüyerek denedim, koşarak denedim ama...
Arazinin sınırına geldiğim an kendimi malikânede buluyorum.
İçeride, tam o yerde...
Anlatacak mısın?
Nasıl olduğunu.
Hayır.
Önümde duruyorsun.
Önümde duruyorsun ama dokunamıyorum. Kokunu alamıyorum, tenini hissedemiyorum.
Bu haksızlık!
Haksızlık bu.
-Sesini duyuyorum... -Lütfen...
Sessiz ol Becs!
Becs?
-Lütfen. -Peter?
-O neydi öyle? -Ne?
-Neredeydim? Ne oldu? -Bilmiyorum.
-Neydi o öyle? -Bu ses ne? Duyuyor musun?
Ben... Birdenbire başka bir yerdeydim.
Kapıyı çalan kim?
Bana ne yaptın?
O ne?
Olamaz.
Bana ilk sözün bu mu?
Yine buradasın.
Şuna bak hele.
Sana bir bak.
-Şuna bak. -Hayır, yeter.
Yeter.
Dönmeliyim.
Geri gitmeliyim.
-Nerelerde saklanıyordun? -Saklanmak mı?
Daha iyi görünüyorsun. Henry'yle mi konuştun?
Henry mi?
Konuşmuştuk ya, Londra'da yanında çalışmak için.
Nasıl unutabilirim?
Evet, Henry'yi aradım.
-Hani gidip yüz yüze konuşacaktın? -Fikrimi değiştirdim.
-Ve? -Ve ne?
Ne dedi?
Düşüneceğini söyledi.
Düşünecek miymiş? Cidden mi?
Pislik herif. Sana bu kadarını borçlu.
Sen iyi misin?
Evet.
İşe yaramadı.
Yaramadı.
Deneyebilir miyim?
Peter yanına dönmemişti.
Rebecca'yı Bly'ın sınırında bırakmıştı.
Miles, kes şunu!
Ötesine beraber geçmeleri imkânsız bir sınır.
Bayan Jessel! Miles, kes şunu!
Rebecca anılarda sıkışıp kalmaktan hoşlanmasa da
en azından orada yalnız değildi.
Onunlaydı.
Peter?
Peter.
Becs.
Hangi cehennemdeydin?
-Neredeyse bir hafta oldu. -Özür dilerim...
Öğreniyordum, keşif yapıyordum.
-Ne? Nerede? -Burada, Bly'da.
Bir sürü şey öğrendim, gördüklerim...
Bana güveniyor musun?
Bana güvenmen gerek çünkü bir planım var.
Kavuşmamızı sağlayacak bir plan.
Birbirimize dokunup birbirimizi tadabilmemiz için.
Bak...
İçindeyken yaşadığımız ufak aksaklıklar...
Bir anıya hapsedilmek pek hoşuma gitmiyor.
-Benim de öyle, beni itip duruyorsun... -Bilerek değil.
Farkındayım ama mesele de bu...
Bu çözümler geçici, sadece anlık.
Ama ya başka bir yolu varsa?
Gerçekten beraber olmamızı sağlayabilecek bir yol.
Gerçek anlamda beraber olabiliriz.
-Nasıl? -Şöyle ki...
Aynı diğer denemelerimiz, anlık çözümlerimiz gibi olacak
ama işe yararsa...
...kalıcı bir çözüm olabilir.
Beraber olabilir, ortak bir hayat yaşayabiliriz.
-Anlamıyorum, nasıl? -Çok basit.
Düşündüğünden çok daha basit
ama iş sende bitiyor.
Tamamen sana bağlı.
O geçici çözümlerin işe yaramamasının sebebi de bu.
Bir türlü içeride tutunamıyorum çünkü beni davet etmemiş oluyorsun.
Bunun ebedî olduğunu kabullenmen gerek.
Temelli olduğunu.
Peki nasıl yapacağım...
-Ne yapmam... -Bilmiyorum.
Tam olarak nasıl işlediğini ben de bilmiyorum ama sanırım...
Sanırım sen ve ben...
...biz olacağız.
Sen.
Ben.
-Bana iyi bakacaksın, değil mi? -Elbette.
Beraber olacağız. Her şeyi paylaşacağız, eşit olacağız.
Söz veriyorum.
Seni seviyorum Peter.
Seni seviyorum Becs.
Sen.
Ben.
Biz.
-İyi misin? -Evet, sadece...
Sana ne kadar güzel olduğunu göstereyim.
-Bakayım. -Olmaz.
Hadi ama.
Gel buraya. Şöyle dön, hadi.
Ben...
Yine bir anıya sıkıştım, değil mi?
-Evet. -Ben...
Birlikte olacağız sanmıştım.
Zaten öyleyiz.
Peter.
Eşit olacaklarına söz vermişti.
Ama Rebecca güven içinde
birlikte olabilecekleri ortak bir anıda kalmışken
kendisi dışarıda, yalnızdı.
Hayat boyu çektiği yalnızlık canına tak etmişti.
Bizim için Becs.
Hayır!
Olamaz!
Selam Flora, ne yapıyor...
Olamaz.
Tamam, bir şey yok.
Geçti.
-Kimin bu? -Henry istersen bunu almana izin verdi.
Razı etmek zor oldu. Ama gerektiğinde ikna etmeyi bilirim.
İkna kabiliyetin yüksek.
Böyle bir kürkü çıplak teninin üstünde hissetmen gerek.
Denemelisin.
En azından bir kez bu eşsiz duyguyu tat.
Hayır.
Bu anı olmasın, lütfen.
Sana ne kadar güzel olduğunu göstereyim.
Hayır.
Lütfen, bu anı olmasın.
Bu bir anı değil Becs.
Mutlu olursun sanmıştım.
Ama öyleydi.
Bu anıya sıkışıp kaldım.
Biliyorum.
-Biliyorum. -Çünkü saklandın.
Gölden sonra benden saklandın.
O yüzden buraya dönüp duruyorum.
Sana ne kadar güzel olduğunu göstereyim.
Çünkü gittin.
Çok güzelsin.
Beni terk ettin.
Su ciğerlerime dolmaya başladı.
-Çekip gittin. -Çok güzelsin.
Beni yapayalnız ölüme terk ettin.
Böyle konuşmamıştık.
Böylesini kabul etmemiştim.
Ben...
Bunu kabul etmedim.
-Güzelsin. -Ben...
Güzelsin.
Mecburdum.
Ne?
Özür dilerim.
Ama mecburdum, sadece...
Beraber olabilmemiz için yaptım.
Seni aşağılık herif!
Bana yalan söyledin! Pis yalancı!
-Mecburdum! -Değildin!
Üzgünüm ama mecburdum.
-Artık sen de mecbursun. -Bu ne cüret?
Er geç anlayacaksın.
Hele ki...
Hele ki diğerleriyle tanışınca, bize burada ne olduğunu görünce.
Lütfen...
Artık bir çıkış yolu olduğunu biliyorum.
Bunu kanıtladın, beraber kanıtladık, bir yol var...
Nasıl?
-Lütfen, şimdi olmaz. -Nasıl?
Şimdi olmaz.
-Nasıl? Nasıl çıkacağım? -Göstereceğim...
Lanet olsun, tam cümlenin ortasında...
Olamaz.
Şuna bak hele.
-Sana bir bak. -Bunu yine yapmak zorunda mıyız?
Çok önemli bir şeyin ortasındaydım.
Bundan şüpheliyim.
Diğerleri var ya...
Bir sürü farklı anıya gidebiliyorlar.
Becs, çocuklar.
En güzel, en sıcak anılarda istedikleri gibi gezebiliyorlar.
Bense hep bu anıya düşüyorum.
-O kadar kötü mü? -Cehennem gibi.
Sanki cehennemdeyim.
Başka nereye gidecektin ki?
En başta...
O kadar da kötü gelmemişti, yani...
Daha beteri olabilirdi.
Burası yerine evde, babamla olabilirdim.
O gecelerden birine sıkışıp kalabilirdim.
Ama sonra bu anının neden daha kötü olduğunu anladım.
Cehennemimin neden bu olduğunu.
Çünkü o zamanlar çocuktum.
Bana olanları idrak edemiyordum, bir anlam biçemiyordum.
Sen yanımdaydın.
Bana sorun olmadığını söylüyordun.
Babamın yaptıklarının normal olduğunu söylüyordun.
Saçmaladığımı söylüyordun.
Öyle demiştin.
Ama ben günahsızdım.
Küçüktüm, bilmiyordum.
Ama burada, bu sefer... Artık büyümüştüm, koca adamdım.
Bu sefer seni o lanet kapıda gördüğümde...
Evimizde yatıya kalmış olan tüm çocukları düşündüm.
Her şeyi bilmene rağmen ona engel olmayışını düşündüm.
Neden engel olmadın?
Nerede olduğunu bilse seni öldürürdü.
Beni sen öldürdün anne.
Bunu yapmamı isteyerek beni sen öldürdün.
Ben sadece senin istediğini yaptım.
Beni bu öldürdü.
Umarım geceleri öz oğlunu öldürdüğünü bilerek uyuyorsundur.
Tatlım, öldüğünden bile haberim yok.
Ama ben...
Tam da...
...önemli bir şeyin...
...ortasındaydım.
Teşekkürler.
Flora, acele et.
Lütfen, acele et. Çöz hadi.
-Durun. -Lütfen.
Derhâl...
Dur!
Kes şunu Flora.
-Hayır. -Olduğu yerde kalacak.
Üzgünüm!
-Flora. -Üzgünüm.
Demek böyle.
Arkamı döndüğüm anda çocukların aklını çeliyorsun.
-İyi niyetlerini... -...suistimal ediyorsun.
Utan kendinden.
Hani beni uyaracaktın?
-Üzgünüm, mecburdum. -Uyarmaman hoşuma gitmiyor.
Biliyorum, özür dilerim. İsteyerek olmadı, bir daha yapmam.
Söz veriyorum.
Açıklayacağım ama...
Peter?
-Ne kadardır... -Dönmüşsün.
İyi misin?
Dönmüşsün.
-Kusura bakma. -Hayır, sorun değil.
Ben de kayıp gittim.
Ama döndük işte. Buradayız.
İşimiz bitmek üzere.
Sonunu getirmeliyiz.
-Hayır, daha çok erken. -Ama doğru olan bu.
-Onlara biraz daha vakit verelim. -Zamanımız kalmadı.
-Onları da alır, vaktimiz yok. -Neden bahsediyorsunuz?
İşte...
Bunca zamandır konuştuğumuz şeyden bahsediyoruz.
O çok özel planımızdan, yapmanızı istediğimiz son iyilikten.
-Ebedî ev. -Aynen öyle.
Ebedî ev.
-Vakit geldi mi? -Geldi.
Neden böyle devam edemiyoruz? O aksaklıklar o kadar da kötü değil.
Biliyorum ama...
Bayan Jessel'la benim biraz daha yardımınıza ihtiyacımız var.
Konuşmuştuk hani, hatırlıyor musunuz?
Bu özel armağan sayesinde Bayan Jessel ve ben
sonsuza dek en iyi arkadaşlarınız olacağız.
Ayrıca bizi olacaklardan kurtarmış olacaksınız...
Biliyorsunuz işte.
-Ama demiştin ki... -Ne dediğimi biliyorum Miles.
Ama bu işin sonunu getirmeliyiz. Buna mecburuz.
Peter, belki biraz daha bekleyebiliriz...
Neyi bekleyeceğiz Becs?
Silinip gitmeyi mi?
Buna dönüşmeyi mi?
Çünkü bu işin sonu bu Becs.
İşte bizi bekleyen son bu Miles ve Flora.
Bunun Bayan Jessel'a ve bana olmasını istemezsiniz, değil mi?
Tabii ki hayır.
Bly'da ölen herkesin kaderi işte bu.
Sorun yok.
Ama yardım ederseniz başka.
Siz...
Bizi kurtarabilirsiniz.
O bahsettiğimiz oyun sayesinde bu sondan kurtulmamızı sağlayacaksınız.
-Firar oyunu mu? -Aynen öyle, firar oyunu.
İyi bir fikir olduğundan emin değilim.
Bayan Jessel, bunun iyi bir fikir olduğuna yemin eder misiniz?
Flora, ben...
Korktuğunuzu biliyorum ama artık vaktimiz kalmadı.
Miles, işte bu yüzden bana senin yardımın gerek,
Bayan Jessel'a da Flora'nın yardımı gerek, değil mi?
Çok kolay olacak, sadece...
Var gücünüzle düşünün.
Kendinizi, beni ve sonra bizi düşünün.
Varınızla yoğunuzla bizi düşünün.
Endişeye mahal yok.
Bir anıda olacaksınız. Ebedî evde, aynı konuştuğumuz gibi.
-Annem ve babamla. -Aynen öyle, sizi seven anne babanızla.
Söz mü?
Sıkıştığımız anı anne babamızın olduğu bir anı olacak, değil mi?
Aynen öyle.
Annem ve babamla olacağız, silinip gitmeyecekler, değil mi?
Bu onların başına gelmeyecek çünkü başka bir yerde öldüler, değil mi?
Yüzleri onlara kalacak, sizinkiler de size.
Mutlu olacaksınız.
Geri kalan herkes de...
-Söz mü? -Söz veriyoruz.
Hadi, ikiniz de var gücünüzle odaklanın...
Flora, sen Bayan Jessel'a bak,
Miles, sen de bana bak ve bizi düşünün.
-Peki ya Bayan Clayton'a ne olacak? -Kötü bir şey olmayacak, söz veriyorum.
Gördünüz mü Bayan Clayton? Korkacak bir şey yok.
Ebedî evde annemle olacağım
ve her şey ziyadesiyle harikulade olacak.
Hayır!
Aynen öyle.
-Bayan Jessel'a git. -Hayır!
-Hâlâ emin değilim... -Artık acı olmayacak.
Bir daha asla üzülmeyeceksin.
Artık okul yok, sana sataşanlar yok.
Hepsini yok edeceğim.
Hem de hepsini.
Bir daha hiçbir şey seni üzemeyecek.
Annenle ve babanla olacaksın.
Güvenli bir yerde, seni çok seven iki insanla olacaksın.
Hem de çok.
Dünyanın en şanslı adamı sen olacaksın.
En zengin adamı.
Keşke...
Keşke ben de o kadar zengin olabilsem.
Bana merhamet et.
Hadi, iyi bir çocuk ol.
Hayır!
Sen.
Ben.
Biz.
Hayır!
-Hayır! -Biz.
Hayır!
Becs.
Becs, sen misin?
Tanrım...
-Çok tuhaf bir his, değil mi? -Hem de çok tuhaf.
Biz...
-Onu hissediyor musun? -Evet, biraz.
Miles sanki...
Kafamın arkasında bir vızıltı gibi.
Ta derinlerde.
Dani! Çocuklar!
Ondan tamamen kurtulmamız lazım.
-Becs, bunu sen hallet. -Buna ne gerek var, anlamıyorum.
Çünkü artık biliyor.
Sorun değil.
Sen onu sessiz tut, ben hallederim.
Flora! Miles!
Geliyorum!
Birazdan dönerim, burada bekle.
Miles!
İşte buradasın. Herkes nerede?
Hannah, seni güzel şey.
Sana bir sürprizim var.
-Benimle gelir misin? -Peki ama nereye gidiyoruz?
Göstereyim.
Gel.
E, nereye gidiyoruz?
Biliyor musun?
Seni böyle özel kılanın ne olduğunu düşünüyordum.
İlk başta insanın kafası karışıyor, onu biliyorum ama sen...
İşi iyice zorlaştırdın.
Her gün gezip durdun, temizlik yaptın, yeni kıyafetler hayal ettin.
Hiçbir şey olmamış gibi davrandın.
İnatçılık ettiğini düşünmüştüm ama dahası var, değil mi?
Diğerlerine sordum. Biraz vakit aldığını söylediler.
Sen hariç herkesin bir süreci var.
Sense hayal kurmaya devam ettin.
Ama sonunda çözdüm. Bana kimi hatırlattığını buldum.
-Neden bahsediyorsun? -Neredeyse geldik, göreceksin.
Küçükken izlediğim bir çizgi film vardı.
-Öyle mi? -Wile E. Coyote.
Kusura bakma ama hâlâ küçüksün Miles.
Wile E. Coyote, hatırlar mısın?
Hep aynı şey olurdu, uçurumun kenarından fırlayıverirdi.
Düşmez, havada koşmaya devam ederdi.
Sen de böylesin, bana onu hatırlatıyorsun.
Havada koşmaya devam ettin ve durmadın.
Devam ettin.
Evi temizledin, yeni kıyafetler ve küpeler hayal ettin.
-Neden bahsediyorsun? -Ama şöyle bir şey var...
Wile E. Coyote aşağı baktığında...
...düşerdi.
Sadece aşağı baktığında.
Aşağı bakman gerek Hannah.
Bu saçmalığa artık son ver.
Düş artık, hangi rüyaya düşersen düş,
unutulmuş bir anı gibi yüzün silinip gitsin.
-Saçmalıyorsun. Hadi, içeri girelim. -Hayır.
Böyle kasıla kasıla dolanıp durmanı izlemekten bıktım usandım artık.
Hayır, sana haddini bildirmek gerek.
Aşağı bakman gerek.
Olamaz...
Bip bip.
Bu, becerilerimi geliştirmek için bir fırsat.
Paris'te aşçı yamağıydım, sebze doğruyordum.
Burada tüm yemekler elime bakacak, çok şey öğreneceğim.
İki çocuğa yemek yapacaksınız. Aradığınız tecrübe bu olmayabilir.
Miles yedi yaşında ve yemek seçer.
Flora'ysa beş yaşında, dünya tatlısıdır ama...
Miles gitti.
Belki Flora da.
Yapabileceğim hiçbir şey yok çünkü...
Çünkü ben öldüm.
Tanrım.
-Nasıldım? -Çok iyi iş çıkardın.
Bana rol yapmamı söyledi.
Peter artık onu göremezdi. Ne diyeceğimi Bayan Jessel söyledi.
Çöz onu Flora, çabuk.
Hâlâ anlamıyorum.
Oyun oynadığımızı sanıyordum. Yardımıma ihtiyacınız var sanıyordum.
Hayır, kimsenin başka birinden bu kadar yardıma ihtiyacı olmamalı Flora.
Ya Miles?
Artık çok geç.
Miles için çok geç ama Flora için değil.
Onu uzaklara götür. Bu evden olabildiğince uzağa götür.
Hadi, çabuk.
Teşekkür ederim.
-Peki ya Miles? -Merak etme. Buradan gitmemiz gerek.
-Nereye gidiyoruz? -Bilmiyorum, neresi olursa.
Hayır, bu oyunu sevmedim!
-Gitmiyorum! -Flora!
Beni zorlayamazsınız.
-Miles! Neredesin? -Gidelim.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ