NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Posta geldi.
-Sağ ol. -Rica ederim.
Lord Wingrave bürosunda hapsolmayı
Londra'daki evinin rahatına tercih ediyordu.
Kendini buraya kapatmış,
sabah akşam demeden işine, gece rutinine sıkışıp kalmıştı.
Ta ki tamamen içine gömülene,
ruhunda başka hiçbir şeye yer kalmayana dek.
Kendi gibi hissedebilene dek.
İyi ya da kötü.
-Bayan Clayton aradı. -E, yani?
Çocuklarla ilgili rapor vermek istemiş.
Çocuklar nasılmış?
İyilermiş ama Bayan Clayton biraz endişeli
ve bir telefon görüşmesi ayarlanabilirse açıklamak istiyor.
Bazı durumlar mevcutmuş,
endişe verici değilmiş ama bilmeniz iyi olabilirmiş.
Gerek yok. Çocukların iyi olmasına sevindim.
Peki.
İyi hafta sonları.
Teşekkürler.
Bu gece viski mi, bourbon mu?
Viski demek.
Charlotte!
Kaçırdım mı?
-Yetiştin. -Yetiştim mi?
-Yaklaştı ama vakit var. -Şükürler olsun.
-Charlotte, ben geldim! -Açıkçası pek umursadığını sanmam.
-Erken geldi, çok erken geldi. -Böyle şeyler olur, değil mi?
-Erken geleceğini bilsem gitmezdim. -Yetiştin, sorun yok.
Kızımın doğumunu hayatta kaçırmam, asla.
-Ya hastane? -Doktor daha çabuk geldi.
-Erken doğumda hastaneye gidilir. -Hastane iki saat ötede.
Doktorsa 40 dakika.
-Ya Miles? -İyi, uyuyor.
Tamam.
Geldim hayatım.
İşte benim sevgilim. Canlarım benim.
Nasılsınız bakayım?
Normalde bu kadar erken kalkmazsın.
Evet ama...
Perşembeleri erken geldiğini biliyorum.
Ben de sana kahve getireyim dedim.
-Siz Amerikalılar ve kahveniz... -Belki hoşuna gider.
-Sağ olasın. -Sen de.
Kahvede de çok iyi değilim.
Haftan nasıldı?
Fena değildi.
Evet...
Çocuklar son zamanlarda bir tuhaf. Her şey bir tuhaf.
Owen yok.
Sen yoksun.
Hannah'yı da pek görmez oldum.
Sanırım bir yerlere gidiyor.
Tek başına.
Bazen bir arkamı dönüyorum, sırra kadem basmış oluyor.
Bazen insanlar yalnız kalmak ister.
-Bunun için mi uyandın? -Hayır.
Dönüşümü mü bekledin?
Bugün döneceğini biliyordum ama...
Hayır, bir sebebi yok.
-Çocuklar uyandı mı? -Hayır, uyuyorlar.
Şafakta öylesine uyanıverdin yani?
Sessizce mutfağa sızıp kendi kendine korkunç bir kahve yaptın.
Aklına esiverdi, sabahın altısında gelip selam vereyim dedin.
Poppins, bana kur yapıyorsun.
Tamam.
İşleri bıraktığımız nokta hoşuma gitmedi.
-Nerede bırakmıştık ki? -Yanlış yerde.
İşleri düzeltmeye başlamak istedim.
İlk adımı kahveyle attım.
Emin misin?
Ne zaman emin olduğunu düşünsem
iğrenç bir böcek görmüş gibi geriye sıçrayıveriyorsun.
Belki de en iyisi budur.
Senden hoşlanıyorum ama hayatımdan bu hâliyle memnunum.
-Güzel ve sıkıcı. -Evet, bunu bozmak istemem.
Sıkıcılıktan feragat edemeyiz, değil mi?
Bly'da bir birahane var, değil mi?
Var.
Bir içki içelim mi?
Malikâneden uzakta, tüm bunlardan uzakta.
-Bu da sıkıcı olabilir, değil mi? -Hem de çok sıkıcı olabilir.
Hannah'dan çocuklara bakmasını isteyeyim.
Sen ve ben...
Sıkıcı bir birahanede sıkıcı birer içki söyleriz.
Neler olacağını görürüz.
Evim birahanenin üst katında.
Söylemiştim, değil mi?
Dairem o sıkıcı, ufak birahanenin üst katında.
Flora?
Flora!
Ne yapıyorsun?
Kendimi iyi hissetmiyorum.
Ne zamandır dışarıdasın?
Daha yeni uyandım.
Bilmiyorum.
Merhaba.
Miles?
Sen misin?
Dur!
Kimsin sen?
Beni duydun mu?
Ben Flora.
Anne!
-Ne oldu? -Odamda biri var, küçük bir çocuk.
Miles?
-Hayret bir şey. -Miles değil.
O değil, bu...
Henry amca?
Selam Flora.
Burada ne işin var?
-Dün gece şehre dönmedim. -Henry amcan burada kaldı.
Misafir odasında.
-Günaydın demeye gelmiştim. -Evet.
Odanda biri olduğunu söylediğini duydum.
Gelin, bakın. Çabuk.
Bak işte, kimse yok.
Şu an yok ama vardı.
Kesinlikle vardı.
-Olmadığını söylemeyi kes. -Peki, vardı.
-Küçük bir çocuk mu demiştin? -Küçüktü, benim gibi.
Kimse senin kadar küçük olamaz.
Küçük bir çocuk varsa ve onu tek görebilen sensen
belki arkadaşın olmak ister.
Hayır, onda bir terslik var.
-Yüzü tamamlanmamış. -Eyvah.
-Ağzı bile yok. -O zaman insanları dinlemekte iyidir.
Bir arkadaşta olması gereken en önemli özellik budur.
Doğru, eğer öyleyse belki hikâyelerini de dinlemek ister.
Ama bana adını bile söyleyemezken nasıl arkadaşım olacak?
Belki ona sen bir isim koyabilirsin. Ona bir hikâye bile yazabilirsin.
Senin yaşındayken benim de bir arkadaşım vardı.
Hatta bu evdeydi.
Bir askerdi ve ondan ödüm kopardı.
Ona bir hikâye yazana dek.
-Hikâyene mutlu oldu mu peki? -Olmaz olur mu?
Belki ben de yapabilirim.
-Ona bir hikâye yazarım. -Aferin tatlı kızıma.
Babam İskoçya'dan ne zaman dönecek anne?
Yakında canım.
Bu çok garip.
Öyle mi?
Sanırım...
Sebebi...
Çünkü olmam gerekenden daha büyüğüm.
Değil mi?
Evet, ondan olsa gerek.
-Daha küçük olmalıymışım gibi geliyor. -Beş yaşında olman gerekiyordu.
-Bu olduğunda beş yaşındaydın. -Peki neden beş yaşında değilim?
Beş yaşında değilim, sekiz yaşındayım.
-Neden yaşım hatalı? -Nedenini biliyorsun, değil mi?
-Çünkü bu bir anı. -Aynen öyle.
-Yine bir anının içinde sıkışıp kaldım. -Evet, öyle.
Giderek daha sık oluyor, değil mi?
Öyle.
Farklı farklı anıların içinde sıkışıp kalıyorum
ve farkına varmaya başlıyorum.
Ama anının sona ermesi için...
Uyan.
Birden...
Uykuya dalıverdin, birdenbire...
-Ne oldu öyle? -Bilmiyorum.
Kusura bakmayın.
-Kendimi pek iyi hissetmiyorum. -Sorun değil.
İyi olduğundan emin olmak istedik.
-Ne yapıyordunuz? -Konuşuyorduk.
Çıktığın yürüyüşten bahsediyorduk.
Dün geceki yürüyüşünden.
Derken sen birden...
Sanki bayılmış gibi görünüyordun.
Peki şimdi iyi misin?
Çok bitkinim.
Uyumak istiyorum.
Ama rüya görmek istiyorum, anı değil.
Bu sefer rüya olsun.
Peki.
Tamam.
Bayan Clayton aradı. Flora uykusunda geziyormuş.
-Peki iyi miymiş? -Emin değilim.
-İyiyse konu kapanmıştır. -Peki ya değilse?
-Değilse doktoru arasın. -Peki efendim.
Flora'nın evi.
Merhaba Flora.
-Ben Henry amcan. -Merhaba.
Nasılsın canım?
Acaba annen...
Ne olmuş anneme?
O çocuğu bir daha gördün mü diye soracaktım.
Hayır, henüz görmedim.
Demek öyle.
-Ona bir hikâye yazıyor musun? -Uğraşıyorum.
Ama babam onun tek elli olduğunu söylüyor.
Efendim?
Tek elli bir şey olduğunu söylüyor, o kadarmış.
Hayal gücümün tek ellisiymiş.
Babana, hayal gücünün tecellisi de olsa hikâyeye ihtiyacı olduğunu söyle.
Kendin söyle.
Baba, Henry amca telefonda!
-Ne? -Bekle.
Hayal gücümün tecellisine de hikâye lazımmış.
Sağ ol canım.
Neler oluyor?
-Merhaba, dönmüşsün. -Bir süreliğine döndüm.
Dün gece Glasgow'dan son uçakla geldim.
Bir anda esiverdi ama davayı dert etme, yarın dönüyorum.
İyi etmişsin.
Eminim çocuklar seni gördüklerine sevinmiştir.
Nereden bildin?
-Neyi? -Döndüğümü.
Yoksa... Niye aramıştın?
Ben...
Seni arıyordum.
Glasgow'u aradım, sana ulaşamadım.
Otel değiştirdiysen Charlotte bilir diye düşündüm.
Hayır, hâlâ aynı yerde...
-Neyse, ulaştın işte. Ne oldu? -Ben...
Aslında sorumun cevabını buldum.
Konuştuğumuz süre zarfında sorunu çözdüm.
Peki o zaman, güzel.
Evet.
İyi yolculuklar.
Siktir.
Kimden saklanmaya çalışıyorsun?
Gir gireceksen.
Bakıyorum da bu gece hem viski hem bourbon içiyoruz.
Hem de 1962.
Peter seni soyup soğana çevirdikten sonra paramız yeter mi dersin?
Çevirmedi.
Çeyrek milyon nedir ki? Zaten Miles'ın parası, senin değil.
Hepsini yerine koydum.
Bunu biliyorsun.
Neden sana kendimi açıklama zahmetine girdiğimi bilmiyorum.
Her şeyi biliyorsun.
Muhtemelen uyuyordur.
Ya aşçı açar ya kâhya.
Ya da o sevimli Amerikalı.
Bu aramalar onları korkutuyor, bunu biliyorsun.
Burs Cemiyeti.
Şimdiye öğrenmiş olmalılardı.
Üstünden kaç yıl geçti.
Bunu sekreterin halledebilir.
Hem bunu hem diğer tüm postaları.
Ben halledebilirim.
Vefat ilanını gönderip gelen postaların önünü alır.
Bir sürü gönderir.
Onun adına bir posta geldiğinde seni rahatsız etmeden halledebilir.
-Bilmene bile gerek olmaz. -Ben halledebilirim.
Bu işi kimse yapamasın diye üstlendin.
Çünkü gönderdiğin her vefat ilanında
ağabeyin yaşıyormuş gibi davranabileceğin dünya giderek küçülüyor, değil mi?
Öyle bir şey yaptığım yok.
O zaman şu zarftaki adresi bir kenara yaz,
Dominic Wingrave'in vefat ilanını hazırla ve postaya ver.
Flora nasıl?
Bütün gün uyudu.
Ama ateşi yok, bakıp duruyorum.
Zavallıcık, bitkin düşmüş olmalı.
Öğleden sonra seni göremedik. Nereye kaçıp gittin?
Ben...
Buralardaydım işte.
Neyim var benim böyle? Bugünü hatırlayamıyorum bile.
-Yarın da böyle olursa doktoru arayacağım. -Evet, iyi fikir.
Henry'yi aradım ama geri aramadı.
Hiç anlamıyorum. Yani...
Bir insan nasıl...
Bu çocuklar onun tek ailesi.
Henry artık eski Henry değil.
Eskisi gibi değil, uzun süredir de olmadı.
Charlotte ve Dominic o seyahate çıktığından beri.
O seyahatten hiçbiri dönemedi.
Charlotte ve Dominic malum ama açıkçası Henry de dönemedi.
Üçü de...
Gittiler.
Geliyor musun?
Birazdan.
Pekâlâ.
Bu hafta sonu gidebiliriz. Patrick Swayze oynuyor.
Evet, hep birlikte gideriz.
Hâlâ burada mısın?
-Evet. -Bulaşıklar vardı.
Hem kalmam istendi.
Böyle bir şeyi kim ister acaba?
Dokunma ona, mahvedeceksin.
Çoktan gittin sanıyordum.
Yolu yarılamıştım ama bugün zor bir gündü.
Belki Poppins biraz sıkılmak ister dedim. Ne dersin?
-Çocuklar... -Hallettim bile.
Gerisini ben hallederim, siz gidip eğlenin.
-Biz hallederiz. -Evet.
Her türlü kâbus, öcü ve canavarın makul biçimde çabucak icabına bakılır.
Tarafsız bir mahkemede.
Hadi.
Nereye gidiyoruz böyle?
-Beni öldürmeye mi götürüyorsun? -Konuşmaya devam edersen olabilir.
Arazi çok büyük ama pek gizli saklı köşesi yok.
-Ama bu çok özeldir. -Vay canına, çok güzel.
-Sen mi diktin? -Evet.
Ay sarmaşığı.
İngiltere'de yetiştirmek zor.
Olabilir ama...
-Değmiş. -Öyle mi dersin?
Değmedi mi?
Bu bitki yılda iki ay sadece geceleri çiçek açar.
Her tomurcuk yalnızca bir kez açar.
Bu çiçekler sabah ölmüş olacak.
Yarın yeni tomurcuklar açacak, onlar da ölecek.
Üç haftaya tüm bitki ölmüş olacak.
Bahar geldiğinde yeni bir ay sarmaşığı dikmem gerekecek.
Bir kez açan bir çiçek için pek zahmetliymiş.
İnsanlar da bana öyle geliyor.
O kadar çaba...
Elde var sıfır.
Tüm insanlar mı?
Tüm insanlar.
Sen bile.
Ben bile.
Özellikle de ben.
Ben de seni uğraştırmayayım dedim.
Sona atlayayım.
Bir deneyelim, neden olmasın?
Dinle bakalım.
Peki.
Annemin adı Louise'di, babamınsa Dennis.
Tanıştıklarında Louise 18'miş, Dennis ise 24.
Bir yıl sonra ağabeyim Denny sürpriz yapmış.
Sonra da ben, gerçi ben sürpriz olmamışım.
Babam kömür madeninde işe başlamış, parası az biraz daha iyiymiş.
Ama eve uğramaz olmuş, Louise ise...
Louise hâlâ kendisi çocukken evde çocuklara bakıyormuş.
İki çocuklu bir çocuk ve yerin 600 metre dibinde bir koca.
Louise bir çocuk ne yaparsa onu yapmış, oyunlar oynamış.
Babam yerin altındaydı, annemse başka bir adamın...
Maden öyle bir şey ki...
Büyüdükçe bir şeyi daha sık düşünmeye başladım.
Aşağıda hiç bitki yok.
Hayat yok.
Bu işçiler...
Onları ölü bir şeyi kazıp çıkarmaları için o karanlığın içine gönderiyoruz.
Kömür ölü olmaktan öte, bir sürü ölümün yumru olmuş hâli,
o kadar eski ve cansız ki ateşe atıp yakabiliyorsun.
Babamın hayatı buydu.
Annem yaşadığını hissetmeye çabalarken
madenden çıktığında babamın suratı, elleri, ciğerleri
o kapkara tozla ölüm kaplı olurdu.
Onun dünyasında ne bir dal ne bir çiçek vardı
ve o mezardan yukarı tırmandığında, yaşayanların dünyasına çıktığında...
Alay konusu olurdu.
Alay ederlerdi
çünkü tüm köy, yeni bebekleri Mikey'nin onun çocuğu olmadığını biliyordu.
Dennis kafasını kurumun, kömürün içine gömdü,
hem sadakatini övüyorlar hem boynuzlandığı için alay ediyorlardı.
Louise'e gelince,
kimse ondan lafını sakınmadı, orospu demeye başladılar.
Kızına da öyle.
Okulda, sokakta, hatta evde bile zorbalığa uğradı.
Küçük Denny de onlara katıldı,
ailenin kadınlarını suçlayıp kendi itibarını kurtarmaya çalıştı
ve 67 yılında Louise kaçıp gitti.
O kaçıp gitti,
bense okuldan eve dönüp Mikey'yi tek başına buldum.
Avaz avaz ağlıyordu.
Daha bebekti, ne hata ettiğini anlamıyordu.
Ona bakmaya çalıştım.
Ben de çocuktum.
Çocuklar çocuk büyütemez. Bir şeyleri unutup durdum.
Kaynayan suyun başında beklemek gibi.
Derken bir kaza oldu.
Sosyal Hizmetler bizi ayırdı.
Babam elinden geleni yaptı.
Yer altında o kadar uzun kalmıştı ki değil üç, tek çocuğa bile bakamazdı.
O da yerin altına döndü.
Sonra koruyucu aileler.
Bir sürü yaşlı, sapık adam ve mutsuz karıları
köyün istenmeyen çocuklarına bakıp para kazanma peşindelerdi.
Kısa süre sonra Londra'ya gittim.
Başıma bin türlü bela açtım.
Birkaç yıl hapis yattım.
O sırada bahçıvanlığa başladım. Elimi meşgul ediyordu.
Ama çok seviyorum.
Hem de çok.
Bir şeyi çok net anlıyorsun, insanlar emeğine değmiyor.
Ama bitkiler...
Onlara sevgi ve emek veriyorsun, onları besliyorsun...
Sonucunu görüyorsun.
Büyümelerini izlerken her şey anlam kazanıyor.
Yani evet.
İnsanlar yorucu.
En iyileri bile.
Ama bazen, kırk yılda bir de olsa
tıpkı bu ay sarmaşığı gibi çabalarına değen birini bulabiliyorsun.
Zorlandığını biliyorum.
Görüyorum.
Vicdan azabı çekiyorsun, biliyorum
ama kimin yaşayıp kimin öleceğine sen karar veremezsin.
Üzgünüm ama yapamazsın.
İnsan organiktir.
Bu bir gerçek. Ölüm yazgımız.
Hem doğal hem güzel.
Her şey yok olup yeniden hayat buluyor, sonra yine yok oluyor.
Yaşayanlar, ölenlerin arasından filizleniyor.
Hayat bıraktığımız boşluğu dolduruyor.
Hayat yenileniyor, başa sarıyor ve bu döngü devam edip duruyor.
Emin ol, sahip olduğun hayatın yeryüzünün derinliklerinde ezilip, sıkışıp
üstünden yeterince zaman geçtiğinde yanacak bir taşa dönmesinden iyidir.
Bu yaprakları ve çiçekleri görebilmek buna binlerce kez yeğdir.
Hayat bıraktığımız boşluğu dolduruyor.
Bu ay sarmaşığı gibi.
Ay sarmaşığının güzelliği de bundan gelir, fâni oluşundan.
Tanrım.
Bu konuda ne yapacağız?
Bilmiyorum.
Hiç ama hiç bilmiyorum.
Hepsi bu mu?
-Arabada bir parça daha var. -Tamam, getireyim.
İnanamıyorum!
Ne yaptın sen?
Sussex'te bebek evi yapan bir adam buldum.
Buranın aynısı olmasa da oldukça benziyor.
Farklılıklar kaçınılmazdı.
Flora aklını kaçıracak.
Partiyi kaçıracağım için üzgünüm. Umarım bu teselli olur.
Daha altı yaşında, hediyeden ötesini gözü görmez.
Burada olmaz.
Kalanları da getireyim.
Partiye kadar bunu çalışma odasında saklasak?
İyi fikir.
Hayatım, bak kardeşin ne getirmiş.
Muhteşem.
Doğum günü partisini kaçıracağım. Durum malum.
-Berlin'e varınca ararım. -Harika olur.
Tanrım...
Bu karanlıkta oturmuş ne yapıyorsun?
Yatmadan önce biraz atıştırayım dedim.
Enerji toplayayım. Yarın sabah çok yoğun olacak.
Bir sürü çocuk etrafta koşacak.
Sen de dinlenmelisin. Yatağa geliyor musun?
Flora'nın doğum günü birden aklıma getiriverdi.
Ne tuhaf bir geceydi.
Öyle miydi?
Ben pek hatırlamıyorum.
Doğumun güzelliği işte.
Unutmamız normalmiş. Beyindeki bir hormon yüzündenmiş.
Yoksa ikinci kez yapmazmışız.
Çok erken geldi.
Evet, öyle.
Evet, çok şaşırmıştım.
Ama erken doğan bir bebek için beklediğim kadar küçük değildi.
Hesap tutmadı, değil mi?
Ne dediğini anlamıyorum.
Erken değil de vaktinde doğduysa hesap tutmuyor.
Erken doğmuş olmalı, değil mi?
Yoksa ağustosta hamile kalmış olman gerekirdi.
Ben Rusya'dayken.
Altı yıl.
Bu hesabı yapmam altı yıl sürdü.
Sanırım yapmak istememiştim.
Seni çok yalnız bıraktım, değil mi?
Anlaşılan...
Bu boyutta bir ev...
...sen ve Miles.
Yapayalnız.
Onu seviyor musun?
Mürebbiye en son ne zaman böyle bir uyku çektiğini hatırlamıyordu.
Hatta belki hiç bu kadar iyi uyumamıştı.
Flora!
Flora, ne yapıyorsun?
Neredeyim ben?
Ne oluyor? İyi misin? Yine mi uykunda geziyorsun?
Ben...
Bilmiyorum.
Sanırım yine sıkışıp kalmıştım.
Tamam, gel içeri girelim.
Neden sürekli böyle oluyor?
Bu aksilik için özür dilerim.
Yürüyüşe çıkmıştım. Sizi endişelendirmek istemezdim.
Kahvaltı edelim, olur mu? Açlıktan ölüyorum.
Böldüğüm için üzgünüm. Bayan Clayton yine aradı.
-Belki de... -Kimseye bir şey olmuş mu?
-Ambulans lazım mıymış? -Hayır, o kadar basit olmayabilir.
Sana daha önce söyledim! Birine bir şey olmadıysa meşgulüm!
Lanet olsun.
Peki.
Tamam.
Ara hadi.
Neler oluyor?
Onları arabaya koyun.
Ofisi sana bırakıyorum, olan o.
-Neden bahsediyorsun? -Bir daha hiçbirini görmek istemiyorum.
Beni ne kadar aptal sandın?
Ne kadar?
-Anlamıyorum... -Bebekler takvime uymaz Dom.
Ama iyi dinle, asıl bilmen gereken kısım şu.
O benim kızım.
Hem de her açıdan.
Dizini yaraladığında, kâbus gördüğünde yanında ben olacağım.
Pisliğin biri kalbini ilk kez kırdığında
onu ben teselli edeceğim.
Babasından ona mihraba doğru eşlik etmesini istediğinde
ben eşlik edeceğim, sen değil.
Beni anlıyor musun?
Sana söylemedi mi?
Bak sen şu işe.
Jetonun düşüş anını görebildim.
Düşünüyordum da...
Doğru kelimeyi bulmaya çalışıyordum.
Dilimin ucuna "defol" gelip duruyor.
Dilimin ucundakine yakın, sert. Gerçi yeterince ağır değil.
Ama şimdilik iş görür.
Defol kardeşim.
Evimden defol.
Karımın, çocuklarımın hayatından defol.
Defol.
Artık senin bir ağabeyin yok.
Artık yeğenlerin de yok.
Kimsen yok.
Kendinle baş başasın.
Ve sen Henry...
Gerçek sen...
Menfur şeytanın teki.
Grotesk bir iblis, haksız mıyım?
Sana acıyorum.
Onunla yaşamak zorundasın.
Kendinle yaşamak zorundasın.
"Kendin" ise içten içe kıs kıs gülen, lanet bir canavar, değil mi?
Hindistan ne kadar uzakta?
Seni özleyeceğim kadar uzak ama bir vedadan yakın.
Ne düşündüğünü biliyorum ama endişelenme.
Her şey yoluna girecek. Sadece birkaç hafta canım.
Ben de gelebilir miyim?
Birkaç hafta çok uzun bir süre
ve burada Miles ve Bayan Grose'la yalnız kalmak istemiyorum.
Al bakalım.
Bu koruyucu bir tılsım.
Eskiden yapardım.
Bazen hâlâ yapıyorum, alışkanlık işte.
Senin yaşındayken başlamıştım.
-Ne işe yarıyor? -İnsanları koruyup onları mutlu ediyor.
Yine oluyor.
Değil mi?
Ne?
Aslında burada değilim.
Çok büyüğüm.
Sanki hesap tutmuyor.
Doğru.
Yine bir anının içinde sıkışıp kaldım.
Ama güvendesin.
Seni özlüyorum anne.
Canım benim.
Artık uyanma vaktin geldi.
-Hatırlıyor musun? Bahardı. -Hatırlıyorsun.
-İki porsiyonu nasıl bitirdin? -Şuna bak.
Siz...
-Ne yapıyorsunuz? -Flora, merhaba.
-Yemeğe bensiz oturmuşsunuz. -Ne?
-Flora, ne? -Sen zaten odanda yedin.
-Owen sana çorba yaptı. -Çok lezizdi.
Hatırlamıyorum.
-Kendinde değil demiştim. -İyi görünüyor.
Ama tuhaf.
Bu oyunu sevmedim.
-Sorun yok. -Sevmedim!
Amcanız arıyordur.
Her şey yoluna girecek Flora, merak etme.
Alo?
Yine sessiz arama.
Gerçekten onun açacağını mı düşünüyorsun?
Durumun çok hazin.
Sana bir faydası olduğunu sanmıyorum.
Belki on kez ararsan bir keresinde açar.
Belki "Flora'nın evi." deyişini duyarsın.
Sanmam.
Bu esnada,
seni telefona üfleyen, takıntılı, sapık herifin teki sanıyorlar.
İçler acısı hâldesin.
Yine başlıyoruz.
Gerçekten çalmıyor ama yine de açsan iyi olur.
Geldiğim için üzgünüm.
Bu civardaydım da...
Bu civarda değildim.
Bir bahane uydurdum. Fazla vaktim yok.
Burada ne işin var?
Ben...
Pek bilemiyorum.
Özür dilerim.
Flora.
Çok özür dilerim, sana söylemeliydim.
Birçok şeyi farklı yapmalıydım.
Bu gece gidiyoruz.
Hindistan'a.
Birkaç haftalığına. Aynı balayımızdaki gibi.
Demek öyle.
Veda etmek istedim.
-Charlotte. -Ciddiyim.
Bunu yürüteceğim.
Kocamla, ailemle ilişkimi.
Bu seyahate neden çıktığımı benden duymanı istedim.
Bunu düzeltebilirim.
Ama gitmeden önce...
Seni seviyorum Charlotte.
Biliyorum.
Ama iş sevgiyle bitmiyor.
Durum daha karmaşık.
Sakıncası yoksa en sevdiğim kısma atlıyorum.
Hayır, lütfen yapma.
Canını yakıyor, gerçekten yakıyor. Bir daha görmek istiyorum.
-Hayır. -Tanıştığımız geceyi.
Hadi.
Telefonu aç.
-Hayır. -Mecbursun, biliyorsun.
-İstemiyorum. -Ama hep açıyorsun.
Hadi ama, korkacak bir şey yok. Kim arıyor biliyorsun.
-Hindistan'daki İngiliz Konsolosluğu. -Hayır, lütfen.
Haberler korkunç.
-Lütfen. -Bir kaza olmuş.
Alo?
Evet, benim.
Pardon, tekrar eder misiniz?
Nasıl bir kaza?
Ama iyiler, değil mi?
Yanılıyorsunuz.
Bir yanlışınız var.
-O kadar kötü değildi, değil mi? -Cehennem gibiydi.
-Her seferinde cehennem gibi. -Hayır, en kötüsü bu değildi.
Cenazelerini düzenleyip boş tabut gömmek bile en kötüsü değildi.
Hayır.
Asıl cehennem haberi onlara vermek için Bly'ı arayıp
telefon açılır açılmaz ilk duyduğun sesin onun sesi olmasıydı.
O sevimli sesiyle...
Flora'nın evi.
Sayıklıyor, uykusunda geziyor.
-Zor bir dönem geçiriyor. -Evet.
Evet, ben...
Ne yapacağımı bilmiyorum.
Sanırım sabah Flora'yı doktora götüreceğim.
Ona psikolog lazım.
Hapiste terapi zorunluydu.
Nefret ederdim, işe yaramaz derdim.
Bana tahsis ettikleri psikolog Tamara'nın hiç acıması yoktu.
Kemik görmüş köpek gibiydi.
Sırf onu susturmak için konuştum.
Bir ay sonra geceleri rahat uyuduğumu fark ettim.
Vay canına.
Evet.
Haklı olabilirsin.
Ben gidiyorum.
Üstümü başımı değiştirmem lazım.
Belki...
Belki geri gelebilirsin.
-Bu gece mi? -Evet, bu gece.
Bilemiyorum Poppins. Zaten işin başından aşkın.
Bütün gece ayakta kalıp Flora'yı kontrol edeceğim.
İyi geceler.
Sadece iyi geceler.
Başka geceler de olacak, geceler çuvala girmedi.
Söz mü?
Söz.
Sikerler.
Yine mi?
-Sinyal yok. -Telefonda sorun mu var?
Telefonda sinyal yok.
-Ne olmuş? -Olmalıydı, daha önce sorun yoktu.
Eminim ciddi bir şey yoktur.
-Ne yapıyorsun? -Gidiyorum.
-Ne? -Bly'a gidiyorum.
Bu delilik.
Üç saatlik yol ve sarhoşsun, hem de iki senedir.
Bu bahane değil.
Ne gereği var? Dadı halleder. Zaten bir şey yapamazsın.
-İçimde korkunç bir his var. -Şimdi anlaşıldı.
En son böyle hissettiğimde...
Bly'a gidiyorsun yani. Seni gördüklerine çok sevineceklerdir.
Belki çocukların yüzlerine karşı anne babalarının nasıl öldüğünü söylersin.
Hatta o seyahate neden çıktıklarını da açıklayıverirsin.
Merhaba.
Dur!
Merhaba?
Buradasın.
Korkma.
Daha önce senden korktuğum için üzgünüm, büyük kabalık ettim.
Ama sana bir hikâye yazayım dedim.
Seni zavallıcık.
Yüzün için üzgünüm.
İşte.
Bunu tak.
İşte böyle, oldu.
Şimdi sadece sana özel bir hikâye bulalım.
Yine aynı şey oldu, değil mi?
Yine bir anının içinde sıkışıp kaldım.
Çünkü bunu yaptığım, sana yeni bir yüz verdiğim gece
daha beş yaşındaydım.
Değil mi?
Niye bunu yapıp duruyorsunuz?
Söylesenize.
Neden beni bir kenara atıp duruyorsunuz?
Bayan Jessel.
Hadi ama.
Yeter bu kadar.
Bu oyunu sevmedim.
Benden saklanmayı kesin. Sizinle konuşmak istiyorum.
Size çok kızgınım.
Neden? Her şey yolunda.
-Ziyadesiyle... -Değil.
Sıkışıp kalmaktan bıktım.
Bir şeyleri unutmaktan ve tuhaf davranmaktan bıktım.
Miles'ın tuhaf davranmasından da.
Miles'ın nesi var?
Miles ziyadesiyle harikulade ama bazen değil.
-Harikulade mi değil? -Miles değil.
Hayır, bunu yapmayın!
Bunu yapmaya devam edemezsiniz.
Dönün de sizi görebileyim.
Bana ne yapıyorsunuz?
-Ben... -Flora.
Flora, gel buraya.
Merak etmeyin.
Bu, Bayan Jessel.
Miles!
Çok tuhaf oldu.
Miles!
Ne? Flora.
Dur! Flora!
Flora!
Flora.
Flora, neredesin?
Flora.
Flora, gitmeliyiz.
Hadi.
Üzgünüm.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ