NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Poczta przyszła.
- Dziękuję. - Proszę.
DOMINIC WINGRAVE KANCELARIA WINGRAVE I WINGRAVE
Lord Wingrave wolał cztery ściany swojego biura
od wygód londyńskiego mieszkania.
Uwięził się w nich, dzień i noc zagłębiony w pracy,
w swojej nocnej rutynie,
aż stały się jego grobowcem.
Aż nie zostało mu sił na nic innego.
Aż nie zaczął się czuć…
w pełni sobą.
Na dobre i na złe.
Panna Clayton dzwoniła.
- Tak? - Z raportem.
O dzieciach.
Co u nich?
Mówi, że mają się dobrze, ale trochę się martwi.
Chciałaby omówić szczegóły, jeśli znalazłby pan czas.
Mówi, że są pewne sprawy,
nic nagłego,
o których powinien pan wiedzieć.
Nie trzeba.
Miło, że dzieci mają się dobrze.
Oczywiście.
Miłego weekendu.
Dziękuję.
Dzisiaj szkocka czy bourbon?
Niech będzie szkocka.
Charlotte!
Spóźniłem się?
- Zdążyłeś. - Tak?
- Jeszcze nie skończyła. - Dzięki Bogu.
Charlotte, jestem!
Teraz chyba jej to nie obchodzi.
To za wcześnie. O wiele za wcześnie.
Czasem tak bywa, prawda?
Nie wyjeżdżałbym, gdybym wiedział.
Zdążyłeś. Jest dobrze.
Nie przegapiłbym narodzin córki.
Nigdy.
A co ze szpitalem?
- Lekarz był szybszy. - Wczesny poród powinien być w szpitalu.
To dwie godziny drogi stąd. Lekarz był 40 minut stąd.
- Miles? - Nic mu nie jest. Śpi.
Dobrze.
Jestem, kochanie.
Moja dziewczyna. Moje dziewczyny.
Jak się czują?
Zwykle nie widuję cię tak wcześnie.
Tak, ale wiem…
że w czwartki zaczynasz wcześniej.
Więc…
pomyślałam, że zrobię ci kawę.
Jankesi i wasza kawa.
Może ci posmakuje.
Zdrowie.
Kawę też parzę słabą.
Jak ci mija tydzień?
W porządku.
Tak…
Ostatnio dzieci były jakieś dziwne.
Wszystko było dziwne.
No i nie było Owena.
Ani ciebie.
Hannah widzę coraz rzadziej.
Po prostu gdzieś wychodzi. Chyba.
Zupełnie sama.
Czasem odwracam się, a jej już nie ma.
Ludzie czasem potrzebują być sami.
Dlatego wcześniej wstałaś?
Nie.
Czekałaś, aż wrócę.
Wiedziałam, że dzisiaj wracasz, ale…
Nie miałam konkretnego powodu.
Dzieci już wstały?
Nie, śpią.
Tak po prostu wstałaś o świcie.
I myszkowałaś w kuchni,
robiąc paskudną kawę,
żeby się przywitać o szóstej rano.
Bez konkretnego powodu.
Poppins, ty flirciaro.
Dobra.
Nie podobało mi się to, jak się rozstałyśmy.
Czyli jak?
Niewłaściwie.
I chciałam…
Chciałam zrobić coś dobrze.
Pomyślałam, że zacznę od kawy.
Jesteś tego pewna?
Bo gdy już myślę, że jesteś pewna,
masz irytujący zwyczaj płoszenia się, jakbyś zobaczyła robaka.
Może tak będzie lepiej.
Lubię cię.
Ale lubię też swoje życie.
Miłe i nudne.
Nie chciałabym ci go zakłócać.
Wszystko musi być nudne jak należy,
nieprawdaż?
W Bly jest pub, prawda?
Jest.
Może skoczymy na drinka?
Z dala od domu.
Z dala od tego wszystkiego.
To może być w miarę nudne, nie?
Może być strasznie nudne.
Poproszę Hannah, żeby popilnowała dzieci.
A ty i ja…
skoczymy na nudnego drinka…
w nudnym pubie…
i zobaczymy, co się stanie.
Wiesz, że mieszkam nad tym pubem?
Już ci to mówiłam, prawda?
Mam małe mieszkanko.
Tuż nad tym nudnym pubem.
Flora?
Flora!
Co robisz?
Źle się czuję.
Od kiedy tu jesteś?
Właśnie się obudziłam.
Nie wiem.
Witaj.
Miles?
To ty?
Czekaj!
Kim jesteś?
Słyszysz mnie?
Jestem Flora.
Mamusiu!
O co chodzi?
Ktoś jest w moim pokoju. Chłopiec.
Miles!
- Na litość boską. - To nie Miles.
Nie. To…
Wujek Henry?
Witaj, Floro.
Co tu robisz?
Nie wróciłem wczoraj wieczorem do miasta.
- I został na noc. - W jednym z pokoi dla gości.
Właśnie przyszedłem się przywitać.
Tak.
Mówiłaś, że ktoś jest w twoim pokoju?
Chodźcie! Zobaczycie! Szybko!
Widzisz. Nikogo tu nie ma.
Teraz nie,
ale był.
Z pewnością był.
Przestań mówić, że go nie było.
W porządku, ktoś tu był.
Jakiś chłopiec, tak?
Mały, tak jak ja.
Nikt nie jest taki mały jak ty.
Jeśli jest tu mały chłopiec,
którego tylko ty możesz zobaczyć,
może chce się zaprzyjaźnić?
Nie, jest z nim coś nie tak.
Ma niedokończoną twarz.
O nie.
Nawet buzi mu brakuje.
W takim razie byłby z niego niezły słuchacz.
A chyba nie ma ważniejszej cechy u przyjaciela.
Zgadza się.
Pewnie chciałby, żebyś opowiadała mu swoje opowieści, Floro.
Ale jak może być moim przyjacielem,
skoro nie może mi się przedstawić?
Ty mogłabyś nadać mu imię.
Możesz stworzyć całą opowieść.
W twoim wieku też miałem przyjaciela.
Właśnie tu, w tym domu.
Był żołnierzem
i bardzo się go bałem,
póki nie dałem mu opowieści.
Wtedy się ucieszył?
Owszem.
Może mogłabym to zrobić.
Dać mu opowieść.
Oto moja córeczka.
Kiedy tatuś wróci ze Szkocji, mamusiu?
Niedługo, kochanie.
To dziwne.
Tak?
Chyba dlatego…
że…
Myślę, że to dlatego, że jestem za duża.
Prawda?
Tak, chyba tak.
Chyba powinnam być mniejsza.
Powinnaś mieć pięć lat.
Tyle miałaś, kiedy to się stało.
No to…
czemu nie mam pięciu lat?
Nie mam pięciu lat, tylko osiem.
Czemu mój wiek się nie zgadza?
Wiesz czemu, prawda?
Bo to jest wspomnienie.
Zgadza się.
Znowu zagłębiłam się w kolejnym wspomnieniu.
Owszem.
To się dzieje coraz częściej.
Prawda?
Tak.
Ciągle się zagłębiam w takim albo innym wspomnieniu,
a potem zaczynam się orientować
i wszystko się kończy, gdy…
Obudź się.
Tak po prostu…
Tak po prostu zasnęłaś.
Tak po prostu…
Co się stało?
Nie wiem.
Przepraszam.
Muszę się pozbierać.
To nic…
Chcemy się upewnić, że nic ci nie jest.
Co robiłyśmy?
Rozmawiałyśmy.
Rozmawiałyśmy o twoim spacerze.
Tym wczorajszym.
A…
A ty po prostu…
Wyglądało to tak, jakbyś zemdlała…
ale…
teraz nic ci nie jest?
Jestem zmęczona.
Chciałabym spać dalej.
Ale śnić…
a nie wspominać.
Tym razem śnić.
Dobrze.
Panna Clayton.
Mówi, że Flora lunatykuje.
- Nic jej nie jest? - Nie jestem pewna.
Jeśli tak, to tyle.
A jeśli nie?
Jeśli nie, to czemu nie dzwoni po lekarza?
Tak jest.
Rezydencja Flory.
Witaj, Floro.
Tu wuj Henry.
Witaj.
Jak się masz, moja droga?
Czy twoja matka…
Czy mamusia co?
Chciałem zapytać…
czy widziałaś znowu tego chłopca?
Nie, jeszcze nie.
To chyba dobrze, prawda?
Wymyślasz mu opowieść?
Staram się.
Ale tatuś mówi, że to tylko mydło.
Słucham?
Mówi, że to tylko mydło i nic więcej.
Mówi, że mam mydło.
Takie wyobrażone.
Słuchaj, powiedz tacie, że nawet mamidła potrzebują opowieści.
Sam mu powiedz.
Tato, wujek Henry dzwoni!
- Co? - Poczekaj.
Mówi, że mamidła też potrzebują opowieści.
Dzięki, kochanie.
To o co chodzi?
Cześć, już wróciłeś.
Tak. Na moment.
Przyleciałem wczoraj ostatnim lotem z Glasgow.
Pod wpływem chwili, ale…
Spokojnie, jutro wracam do pracy.
Dobra robota.
Dzieci na pewno są zachwycone, że jesteś.
Skąd wiedziałeś?
O czym?
Że wróciłem. Czy może…
Po co dzwonisz?
Bo…
Bo cię szukałem.
Dzwoniłem do Glasgow, ale nie mogłem cię złapać, więc…
Pomyślałem, że Charlotte będzie wiedzieć, czy zmieniłeś hotel.
Nie, wciąż jestem w…
Nieważne, znalazłeś mnie. Co tam?
Cóż…
W sumie znalazłem już odpowiedź na moje pytanie.
Podczas naszej rozmowy.
Wszystko wyjaśniłem.
No cóż.
Dobra robota.
Tak.
Bezpiecznej podróży.
Kurwa.
Nie wiem, przed kim się chowasz.
Możesz wejść.
A zatem…
dzisiaj i szkocka, i bourbon.
I to rocznik 1962.
Na pewno wciąż nas na niego stać?
Peter zostawił cię z niczym.
Przesadzasz.
Co to jest ćwierć miliona? I to Milesa?
W końcu to nie twoje pieniądze.
Wymieniłem to wszystko na…
Przecież wiesz.
Nie wiem, czemu próbuję się przed tobą tłumaczyć.
Przecież wszystko wiesz.
Teraz pewnie już śpi.
Znowu odbierze kucharz albo gospodyni.
Albo ta śliczna Amerykanka.
Te telefony ich niepokoją.
Wiesz o tym.
Towarzystwo Naukowe.
Myślałby kto, że będą mądrzejsi.
Mieli lata, żeby to rozgryźć.
Recepcjonistka mogłaby się tym zająć.
Tym i resztą jego korespondencji.
Ja mogę to zrobić.
Wysłałaby zawiadomienie o śmierci. Przestaliby pisać.
Mogłaby wysłać tuzin.
Mogłaby wysyłać je, gdy coś przychodzi, nie zawracając ci tym głowy.
Nie musiałbyś wiedzieć.
Ja mogę to zrobić.
Bierzesz to na siebie, żeby nikt tego nie zrobił,
bo za każdym razem, gdy wysyłasz zawiadomienie o śmierci,
świat, w którym możesz udawać, że twój brat żyje,
robi się coraz mniejszy.
Prawda?
Nic, kurwa, nie udaję.
Więc spisz adres z tej koperty,
napisz zawiadomienie o śmierci Dominica Wingrave’a
i wyślij je.
Co z nią?
Spała cały dzień.
Ale nie gorączkuje. Sprawdzałam.
Biedactwo musi być wykończone.
Brakowało nam cię po południu.
Gdzie się podziewałaś?
Nie…
Chyba byłam w okolicy.
Boże, jak to o mnie świadczy? Ledwo pamiętam to popołudnie.
- Jak się jej nie poprawi, wezwę lekarza. - Brzmi rozsądnie.
Dzwoniłam do Henry’ego…
Nie oddzwonił.
Nie rozumiem…
Jak ktoś…
Są jego jedyną rodziną.
Henry nie jest już sobą.
Nie naprawdę.
Już od dawna nie.
Odkąd Charlotte i Dominic udali się na tę wycieczkę.
Żadne z nich nie wróciło.
Charlotte i Dominic, jasne, ale…
Henry też nie, szczerze mówiąc.
Cała trójka po prostu…
odeszła.
Zejdziesz?
Za chwilę.
Dobrze.
Możemy pójść
w ten weekend. W końcu to Patrick Swayze.
Koncertuje.
Wciąż tu jesteście?
- Tak. - Musiałem pozmywać.
I poproszono mnie, żebym został.
Kto by cię o to prosił?
Nie dotykaj tego.
Zbezcześcisz go.
Myślałam, że wyszłaś.
W pół drogi do domu pomyślałam: „To był ciężki dzień.
Może Poppins chciałaby się ponudzić”.
Co ty na to?
- Ale dzieci… - Załatwiłam to.
Poradzę sobie tutaj, a wy…
Idźcie się zabawić.
- My sobie tutaj poradzimy. - Tak.
Koszmary, strachy i potwory pod łóżkiem
dostaną to, na co zasługują.
Po uczciwym procesie.
Chodź.
Dokąd…
Dokąd idziemy?
Chcesz mnie zabić na uboczu?
Mów dalej i kto wie?
Wiesz…
nie ma tu wielu sekretnych miejsc, choć to duża posiadłość.
Ale to jest wyjątkowe.
Są piękne.
- Ty je zasadziłaś? - Tak.
To wilec biały.
Trudno je hodować w Anglii.
Tak, ale…
jest tego wart.
Tak?
A nie?
Kwitnie tylko dwa miesiące w roku.
I tylko nocą.
Każdy pączek tylko raz.
Te kwiaty zwiędną do rana,
a jutro w nocy zakwitną nowe pąki, a potem zwiędną.
Za trzy tygodnie będzie po kwiatach.
A na wiosnę posadzę nowego wilca.
Dużo zachodu dla kwiatu, który kwitnie tylko raz.
Tacy są dla mnie ludzie.
Wyczerpujący wysiłek…
i mizerny efekt.
Wszyscy ludzie?
Wszyscy.
Nawet ty.
Nawet ja.
Zwłaszcza ja.
Pomyślałam, że oszczędzę ci wysiłku.
I przejdę do sedna.
Zaryzykuję.
Czemu nie?
Kawa na ławę, dobra?
Dobra.
Mama miała na imię Louise. A tata Dennis.
Dennis poznał Louise, gdy miała 18 lat.
On miał 24.
Niespodzianka, rok później pojawia się mój brat Denny.
Ja już nie byłam taką niespodzianką.
Tata zaczął pracować w kopalni.
Lepiej płacili.
Trochę lepiej.
Ale ledwo bywał w domu, a Louise, cóż…
Louise była w domu z dziećmi, ale sama była niemal dzieckiem.
Dziecko z dwójką dzieci i mężem 600 metrów pod ziemią.
Robiła to, co robią dzieci.
Bawiła się.
Tata był pod ziemią, a mama była pod jakimś gościem, a…
kopalnie węgla mają to do siebie…
Teraz gdy jestem starsza, myślę o tym…
że nie ma tam roślin.
Żadnego życia.
Widzisz, ci goście…
Wysyłamy ich w tę ciemną czeluść, żeby wykopywali coś martwego.
Tak martwego, że jest teraz grudami martwych rzeczy,
tak starymi i pozbawionymi życia, że będą płonąć.
To było jego życie.
A ona robiła wszystko, żeby poczuć, że żyje.
Cała ta śmierć,
ta ciemna, sproszkowana śmierć na jego twarzy,
na jego rękach, w jego pierdolonych płucach.
W jego świecie nie było liści, gałęzi ani kwiatów,
a kiedy w końcu wychodził z tego grobu,
kiedy wracał do krainy żywych…
kpili z niego.
Kpili, bo całe miasto wiedziało, że nowe dziecko,
mój braciszek Mikey, nie był jego.
Więc Dennis chował głowę w sadzy,
a oni chwalili go za lojalność,
jednocześnie kpiąc, że jest rogaczem.
Natomiast Louise nazywała rzeczy po imieniu.
A oni nazywali ją dziwką.
Jej córkę zresztą też.
Czy to w szkole, czy to na ulicy.
W domu też się zaczęło.
Mały Denny dokładał swoje.
Próbował się ratować, obwiniając wszystkie kobiety w rodzinie.
A w 1967 roku Louise uciekła.
Zniknęła.
Po powrocie ze szkoły zastałam Mikey’ego…
samego…
wrzeszczącego na całe gardełko.
Wciąż był dzieckiem.
Nie rozumiał, co zrobił źle.
Próbowałam się nim zająć.
Byłam dzieckiem.
Dzieci nie mogą wychowywać dzieci. Ciągle czegoś zapominałam.
Na przykład pilnować wrzącego garnka.
Doszło do wypadku.
Opieka społeczna nas rozdzieliła.
Tata robił, co mógł.
Tyle był w kopalni, że nie umiał się zająć dzieckiem…
a co dopiero trójką.
Więc zniknął w ziemi.
Potem były rodziny zastępcze.
Grupa starych, zboczonych mężczyzn
i ich zgorzkniałych żon,
chcących zarobić parę funtów, doglądając śmieci.
Potem wyjechałam do Londynu.
Pakowałam się tam w różne kłopoty.
Parę lat spędziłam za kratkami.
Tam zajęłam się ogrodnictwem.
To straszna mordęga.
Ale, kurde, uwielbiam to.
Uwielbiam.
Jest dla mnie jasne…
że ludzie…
nie są tego warci.
Ale rośliny…
wkładasz w nie serce i pracę,
żeby miały szansę…
i patrzysz, co się stanie.
Patrzysz, jak rosną,
i wszystko ma sens.
Więc tak.
Wszyscy są wyczerpujący.
Nawet ci najlepsi.
Ale czasami…
raz na ruski rok…
ktoś…
tak jak ten wilec, może być wart tego wysiłku.
Wiem, że masz problemy.
Widzę to.
Nosisz w sobie poczucie winy,
ale to nie ty decydujesz, kto żyje, a kto umiera.
Przykro mi, ale nie.
Ludzie są organiczni.
To fakt.
Wszyscy umrzemy.
To naturalne…
i piękne.
Wszystko gnije i wzrasta na nowo.
A potem znowu gnije.
Każda żywa istota wyrasta z każdej martwej.
Zostawiamy za sobą życie, które nas zastąpi.
Życie się odradza, przetwarza resztki
i tak dalej.
To jest o wiele lepsze,
niż kiedy życie jest miażdżone,
głęboko pod ziemią,
aż stanie się grudą, która płonie.
O wiele lepiej widzieć zawiązki liści i kwiaty.
Zostawiamy za sobą życie, które nas zastąpi.
Jak ten wilec.
Na tym polega jego piękno. Na tej ulotności.
O rety.
I co my z tym zrobimy?
Nie wiem.
Naprawdę nie wiem.
To już wszystko?
- W aucie jest jeszcze jeden element. - Przyniosę.
O mój Boże!
Coś ty zrobił?
Znalazłem w Sussex dżentelmena, który je robi.
Jest, cóż…
wystarczająco podobny, jak mniemam.
Choć nie jest to wierna kopia.
Ona kompletnie oszaleje na jego punkcie.
Przykro mi, że mnie nie będzie.
Może to ją udobrucha.
Ma sześć lat. Zauważy tylko prezenty.
Nie tutaj.
Pójdę po resztę.
Może ukryjemy go w gabinecie do przyjęcia.
Brzmi dobrze.
Patrz, co przyniósł twój brat.
Wspaniały.
Przykro mi, przegapię przyjęcie. Wiesz, jak jest.
- Zadzwonię z Berlina. - Doskonale.
O mój Boże!
Czemu…
Czemu tak tu siedzisz po ciemku?
Przyszłam coś przekąsić przed snem.
Żeby mieć energię. Jutro będzie tu rwetes.
Wszystkie te biegające dzieci.
Ty też odpocznij. Kładziesz się już?
Urodziny Flory…
przypomniały mi…
jaka to była dziwna noc.
Była dziwna?
Niewiele pamiętam.
Urok porodu.
Mówią, że mamy je zapominać.
Przez związki chemiczne w mózgu.
Inaczej kończyłybyśmy na jednym.
Urodziła się tak wcześnie.
To prawda.
Tak.
Byłem taki zaskoczony.
Jak na takiego wcześniaka…
nie była taka mała, jak się spodziewałem.
Daty się nie zgadzały.
Nie wiem, o czym mówisz.
Jeśli nie była wcześniakiem,
jeśli urodziła się w terminie,
data by się nie zgadzała.
Więc musiała być wcześniakiem.
Inaczej to by znaczyło, że została poczęta w sierpniu.
Kiedy byłem w Rosji.
Sześć lat.
Policzenie tego zajęło mi sześć lat.
Chyba nie chciałem.
Często mnie nie było, prawda?
Wygląda na to…
że w tak dużym domu…
będąc sama z Milesem…
byłaś samotna.
Kochasz go?
Guwernantka nie pamiętała, kiedy ostatnio tak dobrze spała.
Pomyślała, że to mógł być pierwszy raz.
Flora!
Floro, co robisz?
Gdzie jestem?
Co się dzieje? Nic ci nie jest? Znowu lunatykowałaś?
Nie…
Nie wiem.
Chyba znowu się zagłębiłam.
Chodź, wejdźmy do środka.
Czemu to się ciągle dzieje?
Strasznie przepraszam za kłopot.
Tylko spacerowałam.
Nie chciałam pani niepokoić.
Chodźmy na śniadanie.
Jestem niebywale wygłodzona.
Przepraszam.
Panna Clayton znowu dzwoniła.
- Może powinien pan… - Ktoś jest ranny?
Potrzebują karetki?
To chyba nie takie proste.
Jezu, mówiłem przecież!
Nie ma mnie, chyba że ktoś jest ranny!
Cholera jasna.
Dobra.
Połącz mnie z nią.
Co tu się dzieje?
Zanieś to do samochodu.
Biuro zostaje twoje, oto co się dzieje.
O czym ty mówisz?
Nie chcę więcej tego widzieć.
Musiałeś mnie mieć za idiotę.
Pierdolonego idiotę.
- Nie… - Dzieci nie dotrzymują terminów, Dom.
Ale posłuchaj,
bo to jest najważniejsze.
To moja córka.
Pod każdym ważnym względem.
Gdy zdziera sobie kolana,
gdy budzi się z krzykiem…
Ja tam jestem.
Gdy jakiś dupek po raz pierwszy złamie jej serce…
To ja ją pocieszę.
A kiedy poprosi ojca, żeby zaprowadził ją do ołtarza…
to będę ja, nie ty.
Rozumiesz mnie?
Nie powiedziała ci?
No proszę.
Widzę, jak łączysz kropki.
Myślałem o tym.
Zastanawiałem się, jakie słowo tu pasuje.
Ciągle zatrzymuję się na „wygnaniu”.
Jest blisko.
Jest mocne.
Ale to wciąż za mało.
Ale na razie wystarczy.
Wyganiam cię, braciszku.
Wyganiam cię z mojego domu.
Wyganiam cię z życia mojej żony, moich dzieci.
Wyganiam cię.
Nie masz już brata.
Ani bratanicy.
Ani bratanka.
Nikogo.
Zostałeś sam ze sobą.
A ty, Henry…
twoje prawdziwe ja…
to zły gnój.
Groteskowy mały demon, prawda?
Żal mi ciebie.
Bo musisz z nim żyć.
Musisz żyć ze sobą.
A to szczerzący zęby, pierdolony potwór.
Prawda?
Jak daleko są Indie?
Dość daleko, by tęsknić, ale nie dość, by się żegnać.
Wiem, co sobie myślisz, ale nie martw się.
Wszystko będzie dobrze. To tylko kilka tygodni.
Mogę pojechać z wami?
Kilka tygodni to strasznie długo,
a ja nie chcę zostać sama z Milesem i panią Grose.
Proszę.
To jest talizman.
Kiedyś je robiłam.
Czasami wciąż je robię. Stary nawyk.
Robię je, odkąd byłam w twoim wieku.
Co on robi?
Chroni ludzi. Dba, żeby byli szczęśliwi.
To znowu się dzieje…
prawda?
Co?
Tak naprawdę mnie tu nie ma.
Jestem za duża.
Tak jakby daty się nie zgadzają.
Masz rację.
Zagłębiłam się w kolejnym wspomnieniu.
Tu jesteś bezpieczna.
Tęsknię za tobą, mamusiu.
Kochanie.
Chyba powinnaś się obudzić.
- Pamiętasz to? - Tak jak ty.
To było wiosną.
Jesz drugą dokładkę?
Patrzcie go.
Co wy…
Co wy robicie?
Flora!
Jecie kolację beze mnie.
Co?
- Co takiego? - Jadłaś już w pokoju.
- Owen zrobił ci zupę. - Jedną z najlepszych.
Nie pamiętam tego.
Mówiłam, że nie jest sobą.
Nic jej nie jest.
Jest tylko dziwna.
Nie podoba mi się ta zabawa.
Już dobrze.
Nie lubię jej!
To pewnie twój wujek.
Wszystko będzie dobrze. Nie martw się.
Halo?
To kolejny cholerny dowcip.
Naprawdę myślisz, że któregoś dnia to ona odbierze?
To się robi smutne.
Wątpię, żeby coś ci z tego przyszło.
Może odbierze jeden na dziesięć telefonów.
Może usłyszysz, jak mówi: „Rezydencja Flory”.
Ale wątpię.
A tymczasem…
myślą, że jesteś zboczeńcem
dyszącym do słuchawki.
Zwykłym świrem.
To żałosne.
Znowu to samo.
To nie jest prawdziwe, ale i tak lepiej się tym zajmij.
Przepraszam za najście.
Byłam w pobliżu i…
Nie byłam w pobliżu.
Zmyśliłam coś. Nie mam dużo czasu.
Co tu robisz?
Robiłem…
Właściwie nie wiem.
Przepraszam.
Flora.
Tak mi przykro.
Powinnam ci powiedzieć.
Wiele powinnam zrobić inaczej.
Wyjeżdżamy dzisiaj.
Do Indii.
Na kilka tygodni.
Śladami podróży poślubnej.
Rozumiem.
Chciałam się pożegnać.
- Charlotte. - Naprawdę.
Chcę to naprawić.
Z mężem, z rodziną.
Musiałam to powiedzieć.
To, czemu jadę na tę wycieczkę.
Naprawię to.
Ale najpierw chciałam…
Kocham cię, Charlotte.
Wiem.
Miłość to nie wszystko.
Potrzeba dużo więcej.
Nie przeszkadza ci, że przechodzę do mojej ulubionej części?
Nie, proszę.
To cię naprawdę boli.
Zobaczmy to znowu.
- Nie. - Noc, gdy się spotkaliśmy.
No już.
Odbierz.
- Nie. - Przecież musisz.
Wiesz o tym.
- Nie chcę. - Ale zawsze odbierasz.
Nie masz się czego bać. Wiesz, kto dzwoni.
Konsulat brytyjski w Indiach.
Nie, proszę.
Mają okropne wieści.
- Proszę. - Był wypadek.
Halo.
Przy telefonie.
Może pan to powtórzyć?
Jaki wypadek?
Na pewno nic im nie jest.
Myli się pan.
Nie było tak źle, prawda?
To było piekło.
Tak jak za każdym razem.
Nie.
To nie było najgorsze.
Organizacja pogrzebów też nie,
ani zakopywanie pustych trumien.
Nie.
Piekłem była konieczność zadzwonienia do Bly,
przekazania tej wiadomości
i to, że to jej głos usłyszałeś jako pierwszy,
kiedy odebrała telefon.
Jej cienki głosik mówiący…
Rezydencja Flory.
Mówi przez sen, lunatykuje.
Ciężko znosi ostatnie dni.
Tak.
Tak, a ja…
Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.
Więc chyba zabiorę ją rano do lekarza.
Potrzebuje psychologa.
W więzieniu mieliśmy terapię.
Nie cierpiałam jej. Myślałam, że nic nie da.
Ale moja psycholożka, Tamara, była nieustępliwa.
Jak raz ugryzła, to nie puszczała.
Zaczęłam mówić, żeby ona przestała.
Po miesiącu odkryłam, że przesypiam noce.
Tak.
Możesz mieć rację.
Pójdę już.
Powinnam przynajmniej się przebrać.
No…
mogłabyś…
potem wrócić.
- Dzisiaj? - Tak.
Dzisiaj.
Nie wiem, Poppins.
Masz pełne ręce roboty.
I tak nie zmrużę oka, bo będę sprawdzać, co u niej.
Dobrej nocy.
Po prostu dobrej nocy.
Są inne noce.
Będą inne noce.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Pieprzyć to.
Znowu to samo.
Nie ma sygnału.
Jakiś problem?
Telefon jest odłączony.
Co z tego?
Nie powinien być. Wcześniej nie był.
To na pewno nic takiego.
- Co robisz? - Jadę.
- Co? - Jadę do Bly.
To szaleństwo.
To trzy godziny jazdy, a ty pijesz od…
cóż, od dwóch lat.
Nie ma powodu.
Na co ci to? Niania czuwa.
I tak nic nie mógłbyś zrobić.
Mam okropne przeczucie.
No to postanowione.
Nie miałem takiego przeczucia, odkąd…
Zatem jedziesz do Bly? Ucieszą się na twój widok.
Może powiesz dzieciom prosto w ich małe twarzyczki,
jak zginęli ich rodzice.
I dlaczego w ogóle pojechali na tę wycieczkę.
Kto tam?
Poczekaj!
Halo?
Tu jesteś.
Nie bój się.
Przepraszam, że się bałam.
To było niegrzeczne…
ale mam dla ciebie opowieść.
Biedny chłopczyku.
Przykro mi z powodu twojej twarzy.
Proszę.
Przymierz.
Już. Proszę bardzo.
A teraz wymyślimy opowieść…
Twoją opowieść.
Znów to zrobiłam, prawda?
Zagłębiłam się w kolejnym wspomnieniu.
Bo tej nocy, gdy to zrobiłam,
tej nocy, gdy dałam ci nową twarz,
miałam tylko pięć lat.
Prawda?
Czemu mi to robisz?
Po prostu mi powiedz.
Czemu ciągle mnie odtrącasz?
Panno Jessel!
Proszę przestać.
Dość tego.
Nie lubię tej zabawy.
Proszę się nie chować!
Chcę porozmawiać.
Jestem na panią bardzo zła.
Ale dlaczego?
Wszystko jest w porządku.
- Jest iście… - Wcale nie.
Mam dość bycia zagłębioną.
Mam dość zapominania i zachowywania się dziwnie.
I tego, że Miles tak się zachowuje.
Co się dzieje z Milesem?
Miles jest iście wspaniały,
chyba że akurat nie jest.
Nie jest wspaniały?
Nie jest Milesem.
Nie.
Dość tego!
Nie wolno tak ciągle robić!
Proszę wrócić i się pokazać!
Co mi robisz?
- Ja… - Flora?
Flora.
Chodź tu.
Wszystko w porządku.
To tylko panna Jessel.
Miles!
Cóż…
To niezręczne.
Miles!
Co?
Flora.
Nie, Flora!
Flora!
Flora.
Flora, gdzie jesteś?
Flora.
Musimy iść.
Chodź.
Przepraszam.
Napisy: Krzysiek Ceran