ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Η αλληλογραφία.
-Ευχαριστώ. -Παρακαλώ.
ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ: ΝΤΟΜΙΝΙΚ ΓΟΥΙΝΓΚΡΕΪΒ
Ο λόρδος Γουίνγκρεϊβ προτιμούσε το γραφείο του
από την άνεση του διαμερίσματός του.
Εγκλωβιζόταν εκεί, μερόνυχτα ολόκληρα, χωμένος στη δουλειά του,
στη βραδινή ρουτίνα του,
μέχρι που θαβόταν.
Μέχρι που μέσα του δεν έμενε περιθώριο για τίποτε άλλο.
Μέχρι που ένιωθε…
αρκετά ο εαυτός του.
Καλώς ή κακώς.
Πήρε η δις Κλέιτον.
-Και; -Για ενημέρωση μόνο.
Σχετικά με τα παιδιά.
Πώς είναι τα παιδιά;
Λέει ότι είναι καλά, αλλά…
ανησυχεί.
Κι ότι μετά χαράς θα εξηγήσει, αν επιθυμείτε τηλεφωνικό ραντεβού.
Λέει ότι βλέπει κάποια πράγματα…
τίποτα το ανησυχητικό, αλλά…
ίσως πρέπει να τα γνωρίζετε.
Δεν χρειάζεται.
Χαίρομαι που τα παιδιά είναι καλά.
Φυσικά.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Ευχαριστώ.
Ουίσκι ή μπέρμπον απόψε;
Ουίσκι, λοιπόν.
Σάρλοτ!
Άργησα;
-Πρόλαβες. -Ναι;
-Κοντεύει, αλλά πρόλαβες. -Πάλι καλά!
Ήρθα, Σάρλοτ!
Δεν νομίζω ότι τη νοιάζει αυτήν τη στιγμή.
Είναι νωρίς, πολύ νωρίς.
Συμβαίνουν αυτά.
Δεν θα είχα φύγει, αν το ήξερα.
Ήρθες, όμως. Εντάξει τώρα.
Δεν θα έχανα ποτέ τη γέννηση της κόρης μου.
Το νοσοκομείο;
Ο γιατρός ήρθε πιο γρήγορα.
Έπρεπε να πάει νοσοκομείο.
Το νοσοκομείο απέχει δύο ώρες. Ο γιατρός ήρθε σε 40 λεπτά.
-Ο Μάιλς; -Είναι καλά. Κοιμάται.
Εντάξει.
Ήρθα, αγάπη μου!
Το κορίτσι μου.
Τα κορίτσια μου.
Τι κάνουν τα κορίτσια μου;
Δεν σε έχω ξαναδεί τόσο νωρίς.
Ναι, ήξερα…
Ξέρω ότι έρχεσαι νωρίς τις Πέμπτες.
Και…
είπα να σου φέρω καφέ.
-Τα αμερικανάκια με τον καφέ σας… -Μπορεί να σ' αρέσει.
Να 'σαι καλά.
Γεια μας.
Ούτε ο καφές είναι το δυνατό μου σημείο.
Πώς πήγε η εβδομάδα;
Καλά.
Ναι…
Τα παιδιά φέρονται κάπως παράξενα.
Όλα είναι λίγο παράξενα.
Έλειπε κι ο Όουεν.
Κι εσύ.
Τη Χάνα τη βλέπω όλο και λιγότερο.
Μάλλον…
βγαίνει.
Ολομόναχη.
Καμιά φορά γυρνάω να δω κι έχει φύγει.
Ενίοτε οι άνθρωποι θέλουν να μείνουν μόνοι.
Ξύπνησες γι' αυτό;
Όχι.
Περίμενες να ξανάρθω;
Ήξερα ότι θα ερχόσουν σήμερα, αλλά…
Όχι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
Τα παιδιά ξύπνησαν;
Όχι, κοιμούνται.
Σηκώθηκες με την ανατολή;
Και…
τριγυρνάς στην κουζίνα, φτιάχνοντας απαίσιο καφέ,
για να με χαιρετήσεις στις έξι το πρωί, χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
Πόπινς, φλερτάρεις.
Εντάξει.
Δεν μ' αρέσει έτσι που το κόψαμε.
Και πώς το κόψαμε;
Λάθος.
Και ήθελα…
να αρχίσω να κάνω το σωστό.
Κι είπα να ξεκινήσω με καφέ.
Είσαι σίγουρη;
Γιατί όποτε νομίζω ότι είσαι σίγουρη,
έχεις το ενοχλητικό συνήθειο να πισωπατάς, σαν να σε τρόμαξε έντομο.
Κι ίσως καλύτερα έτσι.
Μου αρέσεις.
Αλλά μου αρέσει και η ζωή μου όπως είναι. Ωραία και βαρετή.
Ναι, δεν θέλω να την αναστατώσω.
Πρέπει όλα να παραμείνουν βαρετά.
Σωστά;
Άκου, έχει μια παμπ το Μπλάι. Σωστά;
Έχει.
Θες να πάμε για ένα ποτό;
Μακριά από το σπίτι.
Μακριά από όλα αυτά.
Αυτό θα είναι κάπως βαρετό.
Τρομερά βαρετό.
Θα ζητήσω απ' τη Χάνα να κρατήσει τα παιδιά.
Εσύ και εγώ…
θα πιούμε ένα βαρετό ποτό…
σε μια βαρετή παμπ…
και βλέπουμε πού θα βγάλει.
Το ξέρεις ότι μένω πάνω απ' την παμπ, έτσι;
Σ' το έχω πει.
Ζω σ' ένα διαμέρισμα
ακριβώς πάνω απ' τη βαρετή παμπ.
Φλόρα;
Φλόρα!
Τι κάνεις;
Δεν νιώθω καλά.
Πόση ώρα είσαι έξω;
Μόλις ξύπνησα.
Δεν ξέρω.
Γεια.
Μάιλς;
Εσύ είσαι;
Περίμενε!
Ποιος είσαι;
Με άκουσες;
Εγώ είμαι η Φλόρα.
Μαμά!
Τι 'ναι;
-Κάποιος είναι στο δωμάτιό μου. Ένα αγόρι. -Μάιλς!
-Για όνομα του Θεού. -Δεν είναι ο Μάιλς, όχι.
Είναι…
Θείε Χένρι;
Γεια σου, Φλόρα.
Τι κάνεις εδώ;
Δεν γύρισα στην πόλη χτες βράδυ.
-Ο θείος Χένρι κοιμήθηκε εδώ. -Στον ξενώνα.
Και πέρασα να καλημερίσω.
Ναι.
Εσύ είπες ότι κάποιος είναι στο δωμάτιό σου;
Ελάτε να δείτε! Γρήγορα!
Βλέπεις; Δεν υπάρχει κανείς.
Τώρα όχι. Αλλά υπήρχε κάποιος.
Σίγουρα!
Μη λες ότι δεν υπήρχε.
Καλά. Υπήρχε.
Ένα μικρό αγόρι, είπες;
Μικρό, σαν εμένα.
Δεν υπάρχει κανείς μικρός σαν εσένα.
Πάντως, αν υπάρχει αγοράκι, και μόνο εσύ το βλέπεις,
ίσως θέλει να γίνετε φίλοι.
Όχι.
Κάτι δεν πάει καλά. Το πρόσωπό του δεν είναι τελειωμένο.
Όχι…
Δεν έχει καν στόμα.
Πιστεύω, τότε, ότι ξέρει να ακούει τους άλλους.
Και αυτό είναι ό,τι πιο σημαντικό σε έναν φίλο.
Ακριβώς.
Κι αν ξέρει να ακούει, ίσως θέλει να ακούσει τις ιστορίες σου.
Μα πώς μπορεί να γίνει φίλος μου,
αν δεν μπορεί να μου πει το όνομά του;
Μπορείς να του βγάλεις εσύ όνομα.
Μπορείς να βγάλεις και την ιστορία του.
Είχα κι εγώ έναν φίλο στην ηλικία σου.
Σε αυτό το σπίτι.
Ήταν στρατιώτης.
Και τον φοβόμουν πάρα πολύ. Μέχρι που του έβγαλα μια ιστορία.
Χάρηκε με την ιστορία;
Χάρηκε.
Ίσως να το κάνω, τότε.
-Θα του βγάλω μια ιστορία. -Μπράβο το γλυκό μου το κορίτσι.
Πότε θα γυρίσει ο μπαμπάς από τη Σκοτία, μαμά;
Σύντομα, αγάπη μου.
Είναι περίεργο.
Αλήθεια;
Νομίζω…
γιατί…
Μάλλον φταίει που είμαι πολύ μεγάλη.
Σωστά;
Ναι, μάλλον αυτό φταίει.
Νομίζω ότι έπρεπε να 'μαι μικρότερη.
Κανονικά είσαι πέντε χρόνων.
Ήσουν πέντε όταν έγινε αυτό.
Και…
γιατί δεν είμαι πέντε;
Δεν είμαι πέντε, είμαι οχτώ.
Γιατί είναι λάθος η ηλικία μου;
Ξέρεις γιατί, έτσι;
Επειδή αυτό είναι ανάμνηση;
Ακριβώς.
Πάλι απορροφήθηκα σε μια ανάμνηση.
Ναι.
Συμβαίνει όλο και περισσότερο.
Σωστά;
Ναι.
Διαρκώς απορροφιέμαι στη μία ανάμνηση μετά την άλλη.
Και μετά το συνειδητοποιώ
και τελειώνει μόλις…
Ξύπνα.
Απλώς…
αποκοιμήθηκες.
Απλώς…
Τι έγινε;
Δεν ξέρω.
Συγγνώμη.
-Δεν είναι η καλύτερη στιγμή μου. -Δεν πειράζει…
Θέλουμε μόνο να σιγουρευτούμε ότι είσαι καλά.
Τι κάνατε;
Μιλούσαμε.
Μιλούσαμε για τον περίπατο.
Τον βραδινό σου περίπατο.
Και…
Απλώς…
Φαίνεται ότι μάλλον λιποθύμησες.
Αλλά…
είσαι καλά τώρα;
Είμαι πολύ κουρασμένη.
Θέλω να κοιμηθώ κι άλλο.
Αλλά θέλω να δω όνειρο,
όχι ανάμνηση.
Θέλω όνειρο αυτήν τη φορά.
Εντάξει.
Η δις Κλέιτον.
Λέει ότι η Φλόρα υπνοβατεί.
-Είναι καλά; -Δεν είμαι σίγουρη.
Αν είναι καλά, εντάξει.
Κι αν δεν είναι;
Τότε, γιατί δεν ειδοποιεί έναν ρημαδογιατρό;
Μάλιστα.
Οικία Φλόρα, λέγετε.
Γεια σου, Φλόρα.
Ο θείος Χένρι είμαι.
Γεια.
Πώς είσαι, καλή μου;
Η μαμά σου…
Η μαμά τι;
Ήθελα να ρωτήσω
αν ξανάδες εκείνο το αγοράκι.
Όχι ακόμα.
Δεν πειράζει.
Ετοιμάζεις την ιστορία του;
Προσπαθώ.
Αλλά ο μπαμπάς λέει ότι είναι κύημα.
Ορίστε;
Λέει ότι είναι ξεχωριστό κύημα, και μόνο αυτό.
Είναι από κύημα, λέει.
Της φαντασίας μου.
Πες του μπαμπά ότι ακόμη κι ένα αποκύημα χρειάζεται ιστορία.
Πες του το εσύ.
Μπαμπά, ο θείος Χένρι στο τηλέφωνο!
Ορίστε;
Περίμενε.
Λέει ότι και τα αποκυήματα χρειάζονται μια ιστορία.
Ευχαριστώ, γλυκιά μου.
-Τι τρέχει; -Γεια.
Γύρισες κιόλας.
Ναι, για λίγο.
Πήρα χτες τη βραδινή πτήση απ' τη Γλασκόβη.
Τελευταία στιγμή, αλλά…
μην ανησυχείς για τη δίκη, θα γυρίσω αύριο.
Μπράβο.
Πιστεύω ότι τα παιδιά ενθουσιάστηκαν που σε είδαν.
Πώς το ήξερες;
Ποιο;
Ότι γύρισα.
Ή… Γιατί τηλεφώνησες;
Ήθελα…
να σου μιλήσω.
Τηλεφώνησα στη Γκλασκόβη και δεν σε βρήκα, οπότε…
Σκέφτηκα ότι η Σάρλοτ θα ήξερε αν άλλαξες ξενοδοχείο.
Όχι, μένω ακόμη στο…
Τέλος πάντων, με βρήκες. Τι συμβαίνει;
Βασικά…
Τη βρήκα την απάντηση εντέλει,
όση ώρα μιλάμε.
Βρήκα τη λύση.
Ωραία.
Μπράβο.
Ναι.
Καλό ταξίδι.
Γαμώτο.
Απορώ από ποιον προσπαθείς να κρυφτείς.
Μπορείς να περάσεις.
Λοιπόν…
αποφασίσαμε και ουίσκι και μπέρμπον απόψε.
Και μάλιστα του '62.
Έχεις, όμως, την οικονομική ευχέρεια;
Ο Πίτερ σε άφησε ταπί.
Όχι και ταπί.
Μιλάμε για 250.000.
Και χρήματα του Μάιλς, στην τελική, όχι δικά σου.
Επέστρεψα εγώ όλο το ποσό.
Το ξέρεις.
Απορώ γιατί μπαίνω στον κόπο να σου δίνω εξηγήσεις.
Ξέρεις τα πάντα.
Μάλλον θα κοιμάται.
Θα πετύχεις τον μάγειρα ή την οικονόμο.
Ή τη χαριτωμένη την Αμερικανίδα.
Τα τηλεφωνήματα τους τρομάζουν. Το ξέρεις.
Το Ίδρυμα Υποτροφιών.
Δεν το περίμενες από αυτούς.
Ακόμη να το καταλάβουν.
Η γραμματέας μπορεί να το χειριστεί.
Και αυτό και όλη την αλληλογραφία του.
Μπορώ και μόνος μου.
Αν στείλει ειδοποιητήριο θανάτου, θα κοπεί η αλληλογραφία.
Μπορεί να στείλει κάμποσα.
Μπορεί να στέλνει ειδοποιητήριο όποτε έρχεται κάτι, χωρίς να ασχολείσαι.
Ούτε που θα το ήξερες.
Μπορώ και μόνος μου.
Επιμένεις να το χειρίζεσαι μόνος σου,
γιατί κάθε φορά που στέλνεις ένα ειδοποιητήριο θανάτου,
ο κόσμος όπου προσποιείσαι ότι ο αδερφός σου ακόμη ζει
μικραίνει λίγο ακόμη.
Έτσι;
Δεν προσποιούμαι καθόλου, γαμώτο.
Τότε, σημείωσε τη διεύθυνση του φακέλου,
σύνταξε ειδοποιητήριο θανάτου του Ντόμινικ Γουίνγκρεϊβ
και ταχυδρόμησέ το.
Πώς είναι;
Κοιμόταν όλη μέρα.
Δεν έχει πυρετό, τσεκάρω συνέχεια.
Το καημένο θα 'χει εξαντληθεί.
Δεν σε είδαμε το απόγευμα.
Πού τριγυρνούσες;
Δεν…
Εδώ γύρω ήμουν.
Θεέ μου, τι σημαίνει αυτό τώρα;
Δεν θυμάμαι τι έκανα.
-Αν συνεχίσει έτσι, αύριο θα φέρω γιατρό. -Ναι, πρέπει.
Ειδοποίησα τον Χένρι, αλλά… δεν τηλεφώνησε.
Δεν καταλαβαίνω. Δηλαδή…
Πώς μπορεί…
Είναι οι μοναδικοί του συγγενείς.
Ο Χένρι δεν είναι πια ο εαυτός του.
Καθόλου…
Εδώ και πολύ καιρό.
Από τότε που η Σάρλοτ κι ο Ντόμινικ έκαναν αυτό το ταξίδι.
Κανείς τους δεν γύρισε τελικά. Η Σάρλοτ κι ο Ντόμινικ σίγουρα όχι.
Αλλά ούτε κι ο Χένρι.
Και οι τρεις τους…
χάθηκαν.
Θα κατέβεις;
Σε λίγο.
Εντάξει.
Πάμε το Σαββατοκύριακο. Μιλάμε για Πάτρικ Σουέιζι.
-Δεν ξέρω… -Θα τον δούμε σε συναυλία.
Ακόμη εδώ είσαι;
-Ναι, εδώ είναι. -Έπλενα τα πιάτα.
Αφού μου ζήτησαν να μείνω.
Και ποιος θα έκανε κάτι τέτοιο;
Μην το αγγίζεις αυτό.
Θα το βεβηλώσεις.
Νόμιζα ότι έφυγες.
Στη μέση της διαδρομής σκέφτηκα "Ήταν δύσκολη μέρα.
Ίσως η Πόπινς ψήνεται για βαρεμάρα". Τι λες;
-Τα παιδιά… -Δεν έχουν ανάγκη.
Τα έχω όλα υπό έλεγχο.
Πηγαίνετε να περάσετε καλά.
-Τα έχουμε όλα υπό έλεγχο. -Ναι.
Εφιάλτες, μπαμπούλες, τέρατα κάτω απ' το κρεβάτι
θα πάθουν ό,τι τους αξίζει,
σε αντικειμενική δίκη.
Πάμε.
Πού…
Πού πάμε;
Με έφερες εδώ για να με σκοτώσεις;
Μπορεί, άμα συνεχίσεις να μιλάς.
Λοιπόν…
Δεν υπάρχουν πολλά μυστικά μέρη, αν κι είναι μεγάλο κτήμα.
Αυτό, όμως, είναι μοναδικό.
Είναι πανέμορφο.
-Εσύ το φύτεψες; -Ναι.
Είναι φεγγαρολούλουδο.
Δύσκολα ευδοκιμεί στην Αγγλία.
Ναι, αλλά…
αξίζει.
Αξίζει;
Όχι;
Ανθίζει μόνο δύο μήνες τον χρόνο. Και μόνο νύχτα.
Κάθε μπουμπούκι μόνο μία φορά.
Τα άνθη θα έχουν μαραθεί το πρωί.
Αύριο βράδυ θα ανθίσουν άλλα μπουμπούκια και θα μαραθούν.
Σε τρεις εβδομάδες όλο το φυτό θα μαραθεί.
Την άνοιξη θα πρέπει να φυτέψω άλλο φεγγαρολούλουδο.
Πολύς κόπος για ένα λουλούδι που ανθίζει μόνο μία φορά.
Έτσι βλέπω τους ανθρώπους.
Εξουθενωτική προσπάθεια,
πολύ λίγα αποτελέσματα.
Όλοι τους;
Όλοι τους.
Ακόμα κι εσύ.
Ακόμα κι εγώ.
Ιδίως εγώ.
Γι' αυτό είπα να σε βγάλω απ' τον κόπο.
Πάμε στο τέλος κατευθείαν.
Δοκίμασε.
Γιατί όχι;
Ξεκινάω, εντάξει;
Εντάξει.
Η μαμά λεγόταν Λουίζ. Ο μπαμπάς Ντένις.
Ο Ντένις γνώρισε τη Λουίζ στα 18 της.
Αυτός 24.
Αναπάντεχα, έναν χρόνο μετά, ήρθε ο αδερφός μου ο Ντένι.
Μετά εγώ, όχι και τόσο αναπάντεχα μάλλον.
Ο μπαμπάς πιάνει δουλειά σε μεταλλείο. Βγάζει πιο πολλά λεφτά. Λιγάκι πιο πολλά.
Αλλά πατάει ελάχιστα σπίτι πλέον. Και η Λουίζ…
μένει σπίτι με τα παιδιά, αλλά και η ίδια είναι παιδί.
Ένα παιδί με δύο παιδιά κι έναν άντρα σε βάθος 600 μέτρων.
Και κάνει ό,τι κάνουν τα παιδιά.
Παίζει.
Ο μπαμπάς κάτω απ' την επιφάνεια της γης, η μαμά κάτω από έναν τύπο…
Τα μεταλλεία, βλέπεις…
Το σκέφτομαι τώρα που μεγάλωσα…
Δεν έχει φυτά εκεί κάτω.
Καθόλου ζωή.
Αυτούς τους άντρες…
τους στέλνουμε εκεί κάτω, μες στο σκοτάδι,
για να ξεθάψουν κάτι νεκρό.
Τόσο νεκρό που έχει γίνει νεκρή μάζα,
τόσο παλιό και πεθαμένο που καίγεται κυριολεκτικά.
Έτσι ήταν κι η ζωή του.
Εκείνη έκανε ό,τι μπορούσε για να νιώσει ζωντανή.
Όλος αυτός ο θάνατος,
αυτός ο σκοτεινός θάνατος σε σκόνη βρίσκεται σε όλο του το πρόσωπο,
στα χέρια του, στους πνεύμονές του, όταν ανεβαίνει.
Δεν υπάρχουν φύλλα, κλαδάκια ή άνθη στον κόσμο του.
Κι όταν επιτέλους βγαίνει απ' αυτόν τον τάφο,
όταν επιτέλους ανεβαίνει στη γη των ζωντανών,
γελάνε μαζί του.
Γελάνε γιατί όλη η πόλη ξέρει ότι το νεογέννητο,
ο μικρός μου αδερφός ο Μάικι, δεν είναι δικός του.
Ο Ντένις κρύβει το πρόσωπό του στο καρβουνίδι
και τον επαινούν για την αφοσίωση του,
ενώ κοροϊδεύουν τον κερατά.
Τη Λουίζ, από την άλλη, για να μιλήσω ανοιχτά, τη φώναζαν πόρνη.
Και την κόρη επίσης.
Τη βρίζουν στο σχολείο, στον δρόμο.
Ακόμη και στο σπίτι.
Ο μικρός Ντένι φορτώνει,
προσπαθεί να σωθεί κατηγορώντας τα θηλυκά του σπιτιού.
Και το '67 η Λουίζ την κάνει.
Εξαφανίζεται.
Εγώ γυρίζω απ' το σχολείο και βρίσκω τον Μάικι μόνο…
να ουρλιάζει απ' τα σωθικά του.
Είναι ακόμα μωρό
και δεν καταλαβαίνει τι κακό έκανε.
Προσπαθώ να τον φροντίσω.
Είμαι παιδί.
Τα παιδιά δεν φροντίζουν παιδιά.
Ξεχνάω πράγματα.
Όπως όταν βλέπεις το νερό να βράζει.
Μια μέρα έγινε ατύχημα.
Έρχεται η Πρόνοια και μας χωρίζουν.
Ο μπαμπάς έκανε ό,τι μπορούσε.
Τόσο καιρό στη γη, δεν ήξερε τι να κάνει με ένα παιδί,
ιδίως με τρία.
Και ξαναχώθηκε στη γη.
Μπήκαμε σε ανάδοχα σπίτια.
Ένα μάτσο βρομιάρηδες, διεστραμμένοι άντρες,
με πικρόχολες γυναίκες,
που ήθελαν να βγάλουν κάνα φράγκο φροντίζοντας τα παραπεταμένα.
Πήγα στο Λονδίνο σύντομα.
Εκεί έμπλεξα σε διάφορους μπελάδες.
Κι έκανα φυλακή μερικά χρόνια.
Έτσι ασχολήθηκα με κηπουρική.
Για να απασχολείται το μυαλό.
Αλλά το γουστάρω.
Το γουστάρω.
Και μου είναι ξεκάθαρο…
ότι οι άνθρωποι…
δεν αξίζουν μία.
Τα φυτά, όμως…
Τους χαρίζεις την αγάπη σου, τον κόπο σου,
και τη φροντίδα σου,
και βλέπεις το αποτέλεσμα.
Τα βλέπεις να μεγαλώνουν. Κι όλα έχουν νόημα.
Ναι…
Όλοι σε κουράζουν.
Ακόμα κι οι καλύτεροι.
Μερικές φορές…
μια φορά στις τόσες, υποθέτω,
κάποιος…
όπως αυτό το φεγγαρολούλουδο, ίσως αξίζει τον κόπο.
Το ξέρω ότι ζορίζεσαι.
Το βλέπω.
Ξέρω ότι κουβαλάς τις ενοχές σου.
Ξέρω ότι δεν είναι στο χέρι σου ποιος θα ζήσει και ποιος όχι.
Λυπάμαι, Ντάνι, δεν είναι.
Ο άνθρωπος είναι από χώμα.
Είναι γεγονός. Είναι γραφτό μας να πεθάνουμε.
Είναι φυσικό,
όμορφο.
Τα πάντα αποδομούνται και ξαναγεννιούνται,
κι αποδομούνται ξανά
κι όλα τα έμβια όντα παίρνουν ζωή απ' τα νεκρά.
Αφήνουμε στη θέση μας περισσότερη ζωή.
Αυτή η ζωή ανανεώνεται και ανακυκλώνεται και ο κύκλος συνεχίζεται.
Και αυτό είναι πολύ καλύτερο
από μια ζωή που συνθλίβεται
μες στο χώμα,
για να γίνει πέτρωμα που αν παλιώσει αρκετά θα καεί.
Είναι πολύ καλύτερο να βλέπεις το φύλλωμα και τα άνθη.
Αφήνουμε στη θέση μας περισσότερη ζωή.
Όπως το φεγγαρολούλουδο.
Εκεί έγκειται όλη η ομορφιά του,
στη θνητότητά του.
Θεέ μου…
Τι θα κάνουμε τώρα;
Δεν ξέρω.
Ειλικρινά δεν ξέρω.
Αυτό είναι όλο;
-Έμεινε ένα κομμάτι στο αμάξι. -Θα το φέρω.
Θεέ μου!
Τι πήγες κι έκανες;
Βρήκα έναν κύριο στο Σάσεξ που τα κατασκευάζει.
Είναι…
σχετικά πανομοιότυπο.
Δεν γίνεται να είναι ολόιδιο.
Θα τρελαθεί απ' τη χαρά της!
Συγγνώμη που θα χάσω το πάρτι.
Ελπίζω έτσι να το εξομαλύνω.
Έξι είναι, μόνο δώρα βλέπει.
Όχι εδώ.
Θα φέρω το τελευταίο.
Μπορούμε να το κρύψουμε στο γραφείο,
μέχρι το πάρτι.
Καλή ιδέα.
Αγάπη μου, δες τι έφερε ο αδερφός σου.
Είναι εξαίσιο.
Συγγνώμη που δεν θα μπορέσω να έρθω, ξέρεις τώρα.
-Θα σου τηλεφωνήσω απ' το Βερολίνο. -Τέλεια.
Θεέ μου!
Μα…
Τι στο καλό κάνεις μες στα σκοτάδια;
Ήθελα κάτι ελαφρύ πριν πέσω για ύπνο.
Λίγη παραπάνω ενέργεια, το πρωί θα γίνει το έλα να δεις.
Με τόσα παιδιά που θα έρθουν.
Κι εσύ πρέπει να ξεκουραστείς. Θα ξαπλώσεις;
Τα γενέθλια της Φλόρα…
με έβαλαν σε σκέψεις.
Τι περίεργη νύχτα εκείνη.
Αλήθεια;
Δεν θυμάμαι πολλά.
Η ομορφιά της γέννας.
Πρέπει να την ξεχάσουμε, λένε.
Με μια χημική ουσία στον εγκέφαλο.
Μόνο έτσι θα γεννήσουμε ξανά.
Ήταν πολύ πρόωρο.
Πράγματι.
Ναι.
Και ξαφνιάστηκα πολύ.
Αν και ήταν πρόωρο μωρό,
δεν ήταν και τόσο μικροκαμωμένη, τελικά.
Δεν βγήκαν τα νούμερα, έτσι;
Δεν ξέρω τι εννοείς.
Εννοώ ότι αν δεν ήταν πρόωρο,
αν γεννήθηκε στην ώρα της,
τα νούμερα δεν βγαίνουν.
Έπρεπε να 'ναι πρόωρο μωρό.
Ειδάλλως, η σύλληψη θα είχε γίνει Αύγουστο.
Όταν ήμουν στη Ρωσία.
Έξι χρόνια…
Μου πήρε έξι χρόνια να βγάλω τα νούμερα.
Μάλλον δεν ήθελα, έτσι;
Έλειπα υπερβολικά πολύ καιρό, έτσι;
Προφανώς…
Σε ένα τόσο μεγάλο σπίτι…
εσύ κι ο Μάιλς,
μόνοι σας.
Τον αγαπάς;
Η γκουβερνάντα δεν θυμόταν πότε είχε κοιμηθεί τόσο καλά.
Σκέφτηκε ότι ίσως δεν είχε κοιμηθεί ποτέ τόσο καλά.
Φλόρα!
Φλόρα, τι κάνεις;
Πού είμαι;
Τι συμβαίνει; Είσαι καλά; Πάλι υπνοβατούσες;
Δεν…
Δεν ξέρω.
Μάλλον απορροφήθηκα πάλι.
Έλα, πάμε μέσα.
Γιατί συμβαίνει συνέχεια;
Λυπάμαι πολύ που σας αναστάτωσα.
Πήγαινα μια βόλτα.
Δεν ήθελα να σας ανησυχήσω.
Πάμε για πρωινό;
Πεθαίνω πραγματικά της πείνας.
Συγγνώμη που διακόπτω. Τηλεφώνησε η δεσποινίς Κλέιτον ξανά.
-Ίσως πρέπει… -Χτύπησε κανείς;
Χρειάζονται ασθενοφόρο;
Όχι, δεν είναι τόσο απλό.
Χριστέ μου, σ' το έχω πει!
Αν δεν χτύπησε κανείς, δεν έχω χρόνο!
Να πάρει!
Εντάξει.
Τηλεφώνησέ της.
Τι συμβαίνει εδώ;
Φορτώστε τα.
Θα κρατήσεις το γραφείο. Αυτό συμβαίνει.
Τι εννοείς;
Δεν θέλω να έχω καμία σχέση.
Για πόσο ηλίθιο μ' είχες;
Πόσο, γαμώτο;
-Δεν… -"Τα μωρά γεννιούνται πρόωρα, Ντομ."
Άκου, όμως…
Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Είναι κόρη μου.
Με κάθε τρόπο.
Όταν γδέρνει το γόνατό της, όταν φωνάζει γιατί είδε εφιάλτη,
εγώ είμαι εκεί.
Την πρώτη φορά που θα την πληγώσει ένας μαλάκας,
εγώ θα της σταθώ.
Όταν ζητήσει απ' τον πατέρα της να την παραδώσει στον γάμο της,
εγώ θα το κάνω, όχι εσύ.
Κατάλαβες;
Δεν σου το είπε;
Για δες.
Έχω τη χαρά να δω τα μούτρα σου.
Σκεφτόμουν…
ποια είναι η σωστή λέξη.
Κι όλο μου 'ρχεται το "εξόριστος".
Κοντά πέφτει.
Είναι κοφτερή.
Όχι αρκετά, όμως.
Αλλά μας κάνει προς το παρόν.
Είσαι εξόριστος, μικρέ αδερφέ.
Εξόριστος απ' το σπίτι μου.
Απ' τη γυναίκα μου, απ' τα παιδιά μου.
Εξόριστος.
Δεν έχεις πια αδερφό.
Ούτε ανιψιά.
Ούτε ανιψιό.
Κανέναν.
Μόνο τον εαυτό σου.
Και ο εαυτός σου, Χένρι…
ο πραγματικός σου εαυτός…
είναι ένα σκατόπραμα.
Ένας αποκρουστικός δαίμονας.
Σε οικτίρω.
Γιατί πρέπει να ζήσεις μαζί του.
Πρέπει να ζήσεις με τον εαυτό σου.
Κι είναι ένα γαμημένο κτήνος με χαμόγελο.
Σωστά;
Πόσο μακριά είναι η Ινδία;
Τόσο μακριά που θα μου λείψεις, τόσο κοντά που δεν θέλει αντίο.
Ξέρω τι σκέφτεσαι, αλλά μην ανησυχείς.
Όλα θα πάνε καλά. Είναι μόνο μερικές βδομάδες.
Μπορώ να έρθω κι εγώ;
Μερικές βδομάδες είναι τρομαχτικά πολύς καιρός.
Δεν θέλω να μείνω εδώ ολομόναχη με τον Μάιλς και την κα Γκρόουζ.
Να το.
Αυτό λέγεται φυλαχτό.
Τα έφτιαχνα παλιά.
Ακόμη φτιάχνω καμιά φορά, το 'χω συνήθειο.
-Τα φτιάχνω από τότε που ήμουν σαν εσένα. -Και τι κάνει;
Προστατεύει τους ανθρώπους και τους δίνει ευτυχία.
Συμβαίνει πάλι.
Σωστά;
Ποιο;
Δεν είμαι στα αλήθεια εδώ.
Είμαι πολύ μεγάλη.
Σαν να μη βγαίνουν τα νούμερα.
Ακριβώς.
Πάλι απορροφήθηκα σε κάποια ανάμνηση.
Είσαι ασφαλής.
Μου λείπεις, μαμά.
Αγάπη μου.
Καλύτερα να ξυπνήσεις τώρα.
-Θυμάσαι; -Ναι.
Ήταν άνοιξη.
Μα έφαγες δύο μερίδες;
Κοίτα εκεί.
Εσείς…
Τι κάνετε;
Φλόρα;
Γεια σου.
Τρώτε βραδινό χωρίς εμένα.
Ορίστε;
-Φλόρα; -Έφαγες στο δωμάτιό σου.
-Ο Όουεν έφτιαξε σούπα. -Από τις καλύτερές μου.
Δεν το θυμάμαι.
Σ' το είπα ότι δεν είναι καλά.
Καλά τη βλέπω.
Περίεργη, όμως.
Δεν μ' αρέσει αυτό το παιχνίδι!
Δεν πειράζει.
Δεν μ' αρέσει!
Μάλλον είναι ο θείος σας.
Όλα θα πάνε καλά, Φλόρα, μην ανησυχείς.
Εμπρός;
Πάλι φάρσα, γαμώτο.
Αλήθεια πιστεύεις ότι κάποια στιγμή θα απαντήσει;
Καταντάει λυπηρό.
Δεν θα κερδίσεις κάτι.
Μία στις δέκα φορές μπορεί και να το σηκώσει.
Ίσως την ακούσεις να λέει "Οικία Φλόρα".
Αποκλείεται.
Στο μεταξύ…
νομίζουν ότι είσαι ένας ανώμαλος που βαριανασαίνει στο ακουστικό.
Ένας παλαβός.
Θλιβερό, πραγματικά.
Πάλι τα ίδια.
Αν και δεν είναι αληθινό, μάλλον το χρειάζεσαι.
Συγγνώμη που ήρθα.
Ήμουν εδώ κοντά και…
Δεν ήμουν κοντά.
Είπα ψέματα, δεν έχω πολύ χρόνο.
Τι κάνεις εδώ;
Ήμουν…
Δεν ξέρω.
Συγγνώμη.
Η Φλόρα…
Χίλια συγγνώμη. Έπρεπε να σ' το είχα πει.
Έπρεπε να το είχα χειριστεί αλλιώς.
Φεύγουμε απόψε.
Για Ινδία.
Μερικές εβδομάδες. Επανάληψη του γαμήλιου ταξιδιού.
Μάλιστα…
Ήθελα να πω αντίο.
-Σάρλοτ… -Το εννοώ.
Θα φροντίσω να τα βρούμε.
Με τον άντρα μου, την οικογένειά μου.
Ήθελα να σου πω εγώ
γιατί κάνω αυτό το ταξίδι.
Μπορώ να επανορθώσω.
Δεν θα έφευγα χωρίς…
Σ' αγαπώ, Σάρλοτ.
Το ξέρω.
Αλλά δεν αρκεί η αγάπη.
Δεν αρκεί.
Πάμε πιο κάτω, αν δεν σε πειράζει, στο αγαπημένο μου σημείο.
Όχι, σε παρακαλώ.
Πονάει, πονάει πολύ.
Θέλω να το ξαναδώ.
-Όχι. -Η βραδιά που γνωριστήκαμε.
Έλα.
Σήκωσέ το.
-Όχι. -Αφού πρέπει.
Το ξέρεις.
-Δεν θέλω. -Πάντα το σηκώνεις, όμως.
Έλα τώρα, μη φοβάσαι τίποτα. Ξέρεις ποιος είναι.
Το Βρετανικό Προξενείο Ινδίας.
Όχι, σε παρακαλώ.
Έχουν φριχτά νέα.
-Σε παρακαλώ. -Έγινε ένα ατύχημα.
Ναι;
Μάλιστα, ο ίδιος.
Συγγνώμη, μπορείτε να το επαναλάβετε;
Τι ατύχημα;
Είναι καλά, όμως, έτσι;
Κάνετε λάθος.
Λάθος.
Δεν ήταν και τόσο άσχημα, έτσι;
Κόλαση ήταν.
Κάθε φορά είναι κόλαση.
Όχι…
Το χειρότερο δεν ήταν αυτό.
Ούτε το να κανονίσεις τις κηδείες
ή να θάψεις τα αδειανά φέρετρα.
Όχι…
Κόλαση ήταν όταν έπρεπε να τηλεφωνήσεις στο Μπλάι,
όταν έπρεπε να πεις τα νέα,
και όταν η δική της φωνή ήταν η πρώτη που άκουσες
όταν σήκωσε το τηλέφωνο,
τη φωνούλα της να λέει…
Οικία Φλόρα…
Παραμιλάει στον ύπνο της, υπνοβατεί.
Περνάει δύσκολα.
Ναι.
Ναι…
Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω.
Γι' αυτό… μάλλον θα την πάω στον γιατρό το πρωί.
Ψυχολόγο θέλει.
Στη φυλακή κάναμε συνεδρίες.
Τις σιχαινόμουν, δεν πίστευα ότι βοηθούσαν.
Η ψυχολόγος μου η Ταμάρα ήταν ανυποχώρητη.
Δεν το 'βαζε κάτω με τίποτα.
Άρχισα να μιλάω για να το βουλώσει.
Μετά από έναν μήνα κατάλαβα ότι τα βράδια κοιμόμουν.
Ναι.
Ίσως έχεις δίκιο.
Φεύγω.
Πρέπει να αλλάξω ρούχα τουλάχιστον.
Κοίτα…
Μπορείς…
να ξανάρθεις.
-Απόψε; -Ναι.
Απόψε.
Δεν ξέρω, Πόπινς.
Δεν ξέρω, έχεις τρεχάματα.
Θα μείνω ξύπνια, έτσι κι αλλιώς, για να την τσεκάρω.
Καληνύχτα.
Καληνύχτα μόνο.
Υπάρχουν κι άλλες νύχτες.
Θα υπάρξουν κι άλλες νύχτες.
Το υπόσχεσαι;
Το υπόσχομαι.
Γάμα το.
Πάλι τα ίδια.
Δεν λειτουργεί;
Τηλεφωνική βλάβη;
Το τηλέφωνο δεν λειτουργεί.
Και;
Και; Θα 'πρεπε να λειτουργεί. Λειτουργούσε πριν.
Μην ανησυχείς.
-Τι κάνεις; -Πάω εκεί.
-Τι; -Πάω στο Μπλάι.
Αυτό είναι τρέλα.
Είναι τρεις ώρες με το αμάξι κι εσύ πίνεις εδώ και… δύο χρόνια.
Δεν είναι λογικό.
Δεν έχει νόημα, ανέλαβε η γκουβερνάντα.
-Εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. -Έχω ένα απαίσιο προαίσθημα.
Έκλεισε, τότε.
Τέτοιο προαίσθημα έχω να νιώσω από…
Δηλαδή, θα πας στο Μπλάι; Θα χαρούν πολύ να σε δουν.
Ίσως μπορείς επιτέλους να πεις ευθέως στα παιδιά
πώς πέθαναν οι γονείς τους.
Μπορείς να τους πεις επίσης για ποιον λόγο πήγαν αυτό το ταξίδι.
Γεια σου.
Περίμενε!
Γεια σου.
Σε βρήκα.
Μη φοβάσαι.
Συγγνώμη που φοβήθηκα.
Ήταν αγένεια εκ μέρους μου, αλλά…
σου βρήκα μια ιστορία.
Καημένο παιδάκι.
Λυπάμαι για το πρόσωπό σου.
Έλα.
Δοκίμασε αυτό.
Ορίστε, ωραία.
Έλα να σκεφτούμε μια ιστορία…
μόνο για σένα.
Πάλι το ίδιο κάνω, έτσι;
Πάλι απορροφήθηκα σε μια ανάμνηση.
Γιατί το βράδυ που το έκανα αυτό,
το βράδυ που σου έβαλα πρόσωπο,
ήμουν μόνο πέντε χρόνων.
Σωστά;
Γιατί μου το κάνετε αυτό;
Πείτε μου.
Γιατί με σπρώχνετε συνέχεια έξω;
Δεσποινίς Τζέσελ!
Εντάξει.
Φτάνει.
Δεν μ' αρέσει αυτό το παιχνίδι.
Μη μου κρύβεστε.
Θέλω να σας μιλήσω.
Έχω θυμώσει μαζί σας.
Γιατί;
-Όλα είναι μια χαρά, είναι πραγματικά… -Όχι!
Κουράστηκα να απορροφιέμαι.
Κουράστηκα να ξεχνάω
και κουράστηκα να φέρομαι περίεργα και να φέρεται κι ο Μάιλς περίεργα.
Τι τρέχει με τον Μάιλς;
Ο Μάιλς είναι πραγματικά θεσπέσια, εκτός απ' τις φορές που δεν είναι.
Που δεν είναι θεσπέσια;
Που δεν είναι ο Μάιλς.
Όχι.
Μην το κάνετε αυτό!
Σταματήστε να το κάνετε αυτό!
Γυρίστε πίσω, να σας βλέπω.
Τι μου κάνετε;
Φλόρα;
Φλόρα…
Έλα εδώ.
Δεν πειράζει.
Η δεσποινίς Τζέσελ είναι.
Μάιλς!
Μάλιστα…
Περίεργη στιγμή.
Μάιλς!
Τι…
Φλόρα!
Φλόρα;
Φλόρα, πού είσαι;
Φλόρα.
Φλόρα, πρέπει να φύγουμε.
Έλα!
Συγγνώμη.
Υποτιτλισμός: Μάρθα Λυρώνη