NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Sonsuza kadar mı takman gerekecek? Ölene kadar mı?
Annem çok "kiraz" göründüğümü söyledi.
Muhtemelen "klas" demiştir.
Gösterişli anlamında.
Ben de deneyeyim.
Vay canına, çok bulanık.
-Yüzümü ayırt edebiliyor musun? -Tabii ki, seni her gün görüyorum.
Çocuklar, yemek hazır!
-Bugün de yemeğe kalsana. -Ben eve gideyim.
Sahiden, istersen kalabilirsin.
Annem ne zaman istersen kalabileceğini söyledi.
Elinden gelse yerime seni alır.
Ama o zaman sen de benim anneme kalırdın.
Vay canına.
Beğendin mi?
Kesinlikle beğendim.
Çok güzelsin.
Hazır mısın?
Sanırım.
Bunu atlatalım, bir süre bize ilişmezler.
ÇOCUKLUK AŞKINDAN MUTLU SONA
İddiaya girmiştik. Onu öpemeyeceğimi söyledi, ben de öptüm.
Sonra Kyle gelip öpücükle hamile kalındığını söyleyince
panik oldum tabii.
On yaşındaydım, annem beni öldürürdü.
Danielle'in annesi ikimizi de öldürürdü.
Durumu düzeltmeliydim.
Ben de hemen ertesi gün beraber okula yürürken
önünde diz çöküp evlenme teklifi ettim.
Ama reddetti.
"Daha çok küçüğüz." dedi.
"Ne kadar büyümemiz lazım peki?" diye sordum.
Sonraki yıllar boyunca teklif etmeye devam ettim.
Hâlâ genciz ama bence ne istediğimizi bilecek yaştayız.
Benim istediğim şeyse bu kadınla birlikte olabilmek.
Bu güzel, harika kadınla bir ömür boyu beraber olmak.
Danielle, bana meydan okuduğun için teşekkür ederim.
Sabırsızlanıyorum.
Bu kadar.
-Dani, eğleniyor musun? -Evet.
-Biraz yorgunum, o kadar. -Tabii.
Okul çok yoğunmuş, Eddie söyledi.
Özel ilgiye ihtiyacı olan birkaç çocuk var.
Bir dakika benimle gelsene. Sana bir sürprizim var, gel.
Bir özelliğin var ki, hep hayran olmuşumdur Danielle,
sana en muhtaç çocukları tespit edebiliyorsun.
Ama kendine de özen göstermen gerek.
Çocukları kurtarma demiyorum ama önce kendi maskeni tak.
Edmund da hep aynı şeyi söylüyor.
Gel bakayım.
Bu aslında...
Aptalca ve kötü bir fikir olabilir.
Ama...
Seninle ilk tanıştığım anı hatırlıyorum.
O kadar tatlı bir kızdın ki.
"Günaydın Bayan O'Mara." demiştin,
"Ben Danielle, Edmund'ın en iyi arkadaşı olacağım."
Hep ne istediğini biliyordun.
Yani eğer içine sinmezse lafını sakınmayacağını biliyorum.
Hep bunu verecek bir kızım olsun istemiştim.
Oğullarımla iftihar ediyorum ama onlara pek gitmeyebilir.
Carson'a yakışır gerçi.
Neyse, gel hadi, bakalım.
Daraltmamız gerekecek, muhtemelen etek boyunu da kısaltabiliriz.
Ama önce bir bakalım.
Tamam.
Çok güzel, ben...
Ne diyeceğimi bilmiyorum.
Sadece...
"Günaydın Bayan O'Mara." desen yeter.
Müsait misin?
Gel.
-Vay canına... -İsteyince süslenebiliyorum.
Cenaze dörtte.
-Owen erken gitmemizi söyledi. -Tamam.
Elbisen...
Bayağı süslüymüş.
Siyah tek elbisem buydu.
Hiç beğenmedim.
Köyü birbirine katmaya çalışıyor gibi olmuşsun.
-Gerçi fikre karşı olduğum söylenemez. -Owen'ı kırmak istemiyorum.
Owen dert etmez. İstemiyorsan gelmek zorunda değilsin.
-Gerçekten mi? -Kendisi söyledi.
Çok net konuştu.
Tamam, evet.
Açıkçası içim rahatladı.
Zaten bir cenaze atlattım.
Üstünden çok geçmedi.
-Bir de üstüne bu... -Hadi ama Poppins.
Bugün izinlisin.
Ciddiyim, Owen'ın annesinin cenazesinde bana eşlik etmesen de olur.
Tamam.
-Şunu çıkarmama yardım eder misin? -Yok artık.
O anlamda değil, fermuarı açar mısın?
Öyle olsun.
Sağ ol.
Canını mı yaktım?
Hayır, kusura bakma.
Tamam.
-Birkaç saate dönerim. -Tamam.
Dinlenmediğini görürsem çok ciddi yaptırımları olur.
-Tamam. -Tamam mı?
Merhaba Bayan Clayton.
Cenaze için köye gittiğinizi sanıyordum.
Hayır, evde kalmaya karar verdim.
Ben de cenaze sevmem.
Ne yapıyorsun bakayım?
-Mezar taşından kabartma resim. -Vay canına.
Mevsim sona ermeden hepsini bitirmek istedim.
Bayan Clayton?
-Owen'ın annesi de orada olacak mı? -Nerede?
Cenazede.
Öyle denilebilir.
Annemle babam cenazelerine gelmedi.
Öldüklerinde çok uzaktalardı.
Boş tabut defnettiler.
İçlerindeymiş gibi numara yaptık.
Bana çok aptalca gelmişti.
Eh...
Annen ve baban seni o kadar çok sevdi ki
bir nevi hep burada olacaklar.
Burada değiller.
Üzgünüm Bayan Clayton.
Ama değiller.
Çok aradım
ama sizi iyi hissettirecekse buradalarmış gibi davranırız.
Gerek yok.
Hadi bakalım canım, burada altın ıslanıyor.
Ne oldu?
Komik olan ne? Dur!
Bayan Grose, mezarlıkta pantolonum ıslandı,
Bayan Clayton altımı ıslattığımı söyledi.
Amerika'da "pantolon" yerine "alt" diyorlar.
Çok komikmiş.
Bebek gibi altımı ıslatıyormuşum.
Bayan Clayton, size de bir tane yapayım.
Bunu görmemiştiniz.
Gözlerinize uyması için mavi yapacağım.
Harikulade olacak.
Tamam.
Sen de cenazeye gitmemeye karar vermişsin.
Gitmedim, köydeki kilise hiç benlik değil.
O kiliseye en son...
Tanrım...
Düğünümde gittim.
Owen'ın annesine saygım sonsuz ama onu yitireli çok olmuştu.
Bunama acımasız bir hastalık.
Jamie gitmezsek Owen'ın dert etmeyeceğini söyledi.
Doğru söylemiş.
Onu kendi usulümce anıyorum.
Owen cenazelerin geride kalanlar için olduğunu biliyor.
Neyi kaldırabileceklerinin kararı da onlara kalmış.
Hadi bakalım, gel.
Yemeğinizi hazır etmeye başlayalım.
Miles'la yardım ederiz. Bir şeyler doğrarım.
Hayatta doğratmam.
Mürebbiye, mumu kaybettiklerini anmak için değil,
onları anmadığı anların kefaretini ödemek için yakmıştı.
Özellikle son zamanlarda onları unutmaktan mutluluk duyduğu için.
Hani en sevdiğimiz yemeği yapacaktınız?
Sizin en sevdiğiniz değil, Owen'ın en sevdiği yemek.
Ama Owen burada değil ki.
-Selam millet. -Merhaba.
-Nasıl geçti? -Bilirsin işte, güldük eğlendik.
-Çay var mı? -Ben demlerim.
-Sakın! -Sakın!
Ben yaparım.
Çocuklara göz kulak olsana, parmaklarını doğramasınlar.
Owen iyi dayandı.
Annesinin aklı yerindeykenki hâlini hatırlayan azdı.
Bunu söylemek hoşuma gitmiyor ama rahatlamış olsa gerek.
Owen yani.
Rahatlamış gibi miydi peki?
Hayır, hiçbir şey gibi değildi.
Şokta gibiydi.
Ama ben rahatlardım.
Öylece benliğini kaybetmek, zihninin günbegün daha da bulanması...
Başıma gelirse beni vurun gitsin, ızdırabıma son verin.
Herkese haksızlık.
Bence bu durumda hak hukuk işlemiyor.
İşte böyle, yağı koy.
Poppins, sen iyi misin?
Evet, iyiyim.
Bir dakika müsaadenizle.
-Tanrım. -Yok artık.
Ne oldu?
-Peter Quint sanmıştım. -Saçmalık, ben daha yakışıklıyım.
Sakin ol Poppins.
Tanrım.
-Çok özür dilerim Owen. -Açıkçası etkilendim, ziyanı yok.
Niye masum Amerikalıları korkutuyorsun? Cenazede olman gerekmiyor muydu?
Daha fazla kalamayıp arabaya atladım, varana kadar nereye gittiğimi bilmiyordum.
Dönmem gerek, değil mi?
-Dönmem lazım çünkü... -Yemek neredeyse hazır.
Gel ye, eminim açsındır.
Bayan Grose, Owen'ın geleceğini nereden bildiniz?
En sevdiğin yemeği yapıyor.
Gel, bir kereye mahsus başkası sana yemek yapsın.
Kalbime indirecekti.
Dani, şu güzelliğine bak.
Keşke gelinliğimi saklasaydım.
Sanırım yakmıştım. Kötü anılar, kötü evlilik.
Neyse ki Danielle'in erkek zevki benimkine benzemiyor.
Edmund'ın şansına. Turnayı gözünden vuran o.
Bunu kendisi de biliyor.
Omuzların harika, biliyor muydun?
Teşekkür ederim.
Düğünde saçını topla, omuzların ortaya çıksın.
-Karen, hadi ama. -Mike seni gelinlikle gördü mü?
-Hayır ama... -Danielle'in babasıyla beraber almıştık.
-Netice malum. -Bence suçu gelinliğe atamazsın.
Bayan Grose en sevdiğin yemeğin çoban güveci olduğunu söyledi.
Ben getirmek istedim.
-Çünkü en çok seni seviyorum. -Teşekkürler canım.
Hannah, harika olmuş.
-Tüyonu unutmadım. -Sosa yarım kaşık Marmite eklemişsin.
Tadını aldım.
Annem çalıştığı dönemlerde güveci böyle yapardı.
Dolapta günlerce bozulmazdı.
Affedersiniz, kendime gelemedim.
Saldırıya uğradım.
-Evin kapısının önünde. -Çok özür dilerim.
Kızın üstüne gitme.
Ne yapsın? Amerikalı işte. Yabanilik içlerine işlemiş.
Buradan gidecek misin Owen?
Artık annene bakmana gerek yok.
-Niye? Benden bıktın mı? -Hayır!
İtiraf edin, hepiniz bıktınız.
Bayan Grose benden kurtulmak için sabırsızlanıyordur.
Kesinlikle, her gün mutfakta arkanı toplamak için fazla yaşlıyım.
Hayır, seni seviyor. Gerçekten.
-Bayan Grose, söylesenize! -Yemeğini ye.
Ölmüyorsun.
Nasıl yani?
Annemle babam öldüğünde ben de öleceğimi sandım.
Öleceğimden emindim.
Ama sonra...
"Ya zaten öldüysem?" dedim.
Ya kimse bilmiyorsa ve ben bir hayalet olarak dolaşırken
herkes beni görüp duyabiliyorsa?
Çok korkunç bir düşünceydi.
Ölüyormuşum gibi geldi
çünkü hâlâ yaşıyordum.
Böyle hissedebiliyorsan yaşıyorsundur.
Ölmemiştim.
Sadece çok ama çok üzgündüm.
Ama sonra bir sır öğrendim. Üzülmeme gerek bile kalmadı.
Ne sırrıymış o?
Ölmek, gitmek demek değil.
Yani üzülmene gerek yok.
Bayan Clayton, ben de bir kadeh içebilmeliyim.
Katılmıyorum.
Hepiniz içiyorsunuz.
-Peter ara sıra içmeme izin verirdi. -Bu Peter muhabbeti ne zaman son bulacak?
Annem benimkine su ekleyip yarım kadeh içirirdi.
Benimki de öyle ama su koymazdı.
-Fransa'da da susuz veriyorlar. -Su filan istemiyorum!
Gerçek bir içki istiyorum be!
Hayır!
-İyi geceler Owen. -İyi geceler.
Hadi, ikiniz de.
Var ya...
Bu kızı seviyorum.
Bayan Clayton...
Lütfen bebek evimi kurcalamayın.
Kendime mahsus bir sistemim var.
Özür dilerim.
Peter bu.
-Flora. -Efendim?
Miles ya da sen...
Peter Quint'i gördünüz mü?
Gittiğinden beri.
Belki onu eve siz almışsınızdır.
Kızgın değilim.
Ama bana gerçeği söyle.
Hayır.
Tabii ki hayır.
Onu eve almıyoruz.
Bu iş öyle yürümüyor.
Neye bakıyorsun?
Efendim?
Sık sık arkama bakıyorsun. Neye bakıyorsun?
Ne demek istediğinizi bilmiyorum.
Hiç hoş bir davranış değildi.
Ne davranışı?
Miles, seninle çok benziyoruz.
-Öyle mi? -Evet, benziyoruz.
Hem de çok mühim bir açıdan.
Ben de kimsesiz büyüdüm.
Flora'nın yaşındayken babam vefat etti.
Annem de...
Annem yaşıyordu yaşamasına ama...
Sanki artık yok gibiydi.
Yani çoğu zaman kendi kendime ana babalık ettim.
Bizim gibi çocuklar...
Senin gibiler,
benim gibiler,
Flora gibiler...
Biz özel insanlarız.
Diğer çocuklardan daha hızlı büyürüz.
Daha da özel olanıysa
hayatımızda tutmak istediğimiz yetişkinleri seçebilmemiz.
En azından çoğunu.
Evet, sanırım bu özel bir şey.
Durumunu anladığımı bilmen için söylüyorum.
Yetişkin gibi konuşup yetişkin gibi davranmanı anlıyorum.
Ben de böyleydim.
Siz de mi birini kaybettiniz?
Evet.
Hem de farklı farklı şekillerde.
Ama...
Vay canına!
Miles, etrafında harika yetişkinler var.
Ailen hâline getirebileceğin harika insanlar.
İstersen tabii.
İyi geceler.
Dışarı çıkıyoruz, sen de geliyorsun.
İşte geldi.
Yumul, bu şarapların kimisi senden yaşlı.
Hannah, bir şişe ver.
Hannah.
-Nereye dalıp gittin? -Kusura bakma.
Son zamanlarda sık sık içim geçiveriyor.
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
Yavaş ol, kendine zarar vereceksin.
Pardon, bırakmaya çalışıyorum.
Biliyorum, zor bir süreçten geçiyoruz.
Düğün hazırlığı hayattaki en stresli şey derler.
Ama harika gidiyorsun.
Bir akşamlığına da olsa aklımızdan çıksın istedim.
Aslında...
Eddie, acaba düğünü küçültsek mi diyorum.
Belki...
Bilmiyorum, bu kadar abartmamıza gerek yok sanki.
Tabii ama büyük bir düğün istiyorsun sanıyordum.
İstemiyorsan hiç sorun değil.
İstediğimi sanmıştım.
İstemek istemiştim.
Ama büyük bir düğün yapmak ateş pahası
ve planlanması gereken şey çok.
-Bir sürü insanın beklentisi... -Sorun değil, küçültürüz.
Bir an evlenmek istemediğini söyleyeceksin sandım.
Eddie.
Yapamam.
-Ne yaptım? -Hiçbir şey.
-Ne yapmadım? -Öyle bir şey değil.
Nasıl bir şey peki?
Teşekkürler.
-Bu çok saçma. -Daha önce söylemem gerekirdi.
-Öyle mi dersin? -Seni ve anneni incitmek istemedim.
Aileni de.
Sonra iş bu raddeye geldi.
-Tanrım... -Bencillik ettiğimi düşündüm.
Dişimi sıkarsam er geç ben de hissederim diye düşündüm.
-Beni incitmek istemeyen hâlin bu mu? -Ayrıca seni seviyorum.
Hem de çok.
Hâlâ.
-Ama ben... -Siktir git Danielle.
Bunu bana neden yapıyorsun?
Ben...
Öyle değil... Eddie.
-Peki, tamam. -Eddie.
-Hayır, bırak beni. -Eddie.
-Özür dilerim. -Yetmedi mi?
Özür dilerim.
Eddie!
Eyvah, birini kaybettik.
Owen, centilmenlik yapıp bir şişe uzatsana.
Ateşi çok severim. Bana çocukluğumu hatırlatıyor.
Gerçi içki içebilince daha iyi.
Eski günlerde, fi tarihinde
bu mevsimde dev bir ateş yakarlarmış.
Yitirdikleri insanları konuşurlarmış.
Kötü ruhları kovmak için ateşe adak atarlarmış.
-Genelde kemik. -Doğru, adına o yüzden "bonfire" deniyor.
Diyecektim ki, adına o yüzden "bonfire" deniyor.
Eski İngilizcede "kemik ateşi".
Koca bir kemik yığını yapıp gölgeleri ateşe verirlermiş.
Çünkü bu mevsimden sonra hem gölgeler koyulaşır
hem geceler uzar.
Karanlığa yol alıyoruz, birbirimize tutunmalıyız.
Tek kişinin metaneti bir yere kadar.
E? Ateşe atacak kemiğiniz var mı?
Peki, ben başlayayım.
Rebecca.
Rebecca Jessel.
Tanrım, neredeyse bir yıl olacak.
Bir sene yanlış insana odaklandık.
Ama Rebecca her neredeyse
adını bile anmayacağım o adamdan on taneye bedeldir.
Çok zeki bir kadındı.
Çok güzeldi.
Bunun cezasını çekti.
Akıllı genç kadınlar neden hep cezalandırılır, bilmem.
Rebecca'ya.
Peki, sıra bende.
Lord ve Leydi Wingrave.
Dominic ve Charlotte. Çok iyi insanlardı.
Eski moda, iyi kalpli insanlardı.
Çocukları onları özlüyor.
Hiçbir şey bunu düzeltemez.
Asla.
Ama Dani Clayton burada.
Biraz tuhaf biri ama sandığından çok daha güçlü.
Miles ve Flora'yı toparlayabilecek biri varsa o da Dani'dir.
Gelmesine sevindim.
Eminim onlar da sevinirdi.
Ya sen Poppins?
Ben almayayım.
Dert değil.
Mecbur değilsin.
Evet...
Annem.
Margaret Sharma.
67 yaşındaydı.
Ama sonlara doğru yaşını hatırlayamadığı da oldu.
Bana babamın ya da dayımın adıyla seslenirdi.
Numara yapmaya çalışırdım ama kim olmam gerektiğini bilemezdim.
Cenazede bunlardan bahsetmediler bile.
Hiç bahsedilmedi, onun yerine...
Yumuşattılar, hafiflettiler.
Kötü şeylere hiç girmediler.
İyi şeylere de öyle.
Çok matrak kadındı, bahseden olmadı.
Sana...
...kahvaltı masasının ucundan göz kırpardı.
Tatlı yemeye bayılırdı.
Gülüşü çok cilveliydi.
Beni o kadar severdi ki canım yanardı.
Bazen.
Ne yaparsam yapayım sevdi.
Onu ölmeden çok önce yitirmiştim.
Onu özlüyorum.
O benim dayanağımdı.
Bir yandan da omuzlarımdaki yüktü.
Tanrım.
Sonlara doğru sanki küçülüvermişti.
Ama bir yandan da...
...ağırdı ve benim...
Tek yapabildiğim veda vakti gelene kadar
bana tutunmasını sağlamaktı.
Yakında ben de ona veda edeceğim.
Başınız sağ olsun.
-Başınız sağ olsun. -Siz sağ olun.
Başın sağ olsun Danielle.
Edmund harika bir delikanlıydı, birbirinize çok yakışıyordunuz.
Sağ olun.
Affedersin.
Çok iyi gidiyorsun tatlım.
Başın sağ olsun.
Sonuna kadar seninle çok mutluydu. Umarım bunu biliyorsundur.
Çok metanetlisin tatlım. Seninle gurur duyuyorum.
Affedersiniz!
Özür dilerim.
Kusura bakmayın.
Mürebbiye yorulmuştu. Zaten uzun süredir yorgundu.
Ama farkında bile olmadan kendi de Miles'a verdiği tavsiyeye uymuştu.
Yanında rahatça yorulabileceği bir yoldaş seçmişti.
Hayatındaki gölgeleri yakıp atmasına yardım edebilecek biri.
İyi misin diye sormayacağım çünkü bana yalan söylenmesini sevmem.
Neyin var?
Birini gördüm sandım.
Peter Quint'i.
-Ama o değil miydi? -Tabii ki değildi.
Bu ilk sefer de değil,
daha önce de var olmayan şeyler gördüm.
Başka ne gördün?
İşte...
Ben...
Sanırım...
Sana nişanlımdan bahsetmiştim, değil mi?
Bahsetmiştin, evet.
Açıkçası...
-Konusu açılır diye umuyordum. -Evet.
Biz...
Nişanlıydık ve öldü.
Öldü ve ben...
Zaman zaman...
Onu görüyorum.
Bunu kimseye söylememiştim.
Ben...
Gerçekten çok üzüldüm.
Ayrılmak üzereydik.
Biz... Ben ayrılmıştım...
Hatta ayrılmıştık, ben ayrılmıştım.
Hemen öncesinde.
Hem de...
Hemen öncesinde.
Olamaz Dani, aynı gün mü?
Evet.
Şu an burada mı?
Değil.
Güzel.
Gerekirse boyunun ölçüsünü alırım.
Hop, hayalet sevgili!
Bırak artık, bitti.
Söylesene Poppins.
Hâlâ nasıl ayaktasın?
-Sence ben deli miyim? -Bence aklın şaşırtıcı biçimde yerinde.
Bak...
O hissi bilirim.
O sonuç vermeyen arayışı...
Emin misin?
Evet.
Tamam.
Peki.
-Peki... -Ne diyeceğimi...
-Ne diyeceğimi bilmiyorum. -Boş ver. Suç bende, özür dilerim.
Özür dilerim.
-Jamie. -Daha az önce söyledin.
Hazır olmadığını ima ediyordun.
Hadi... Geri dönelim.
Belki başka gece.
Belki başka zaman.
Ama bahçıvanın henüz anlamadığı şey
mürebbiyenin hep bir sonraki geceyi, başka bir zamanı beklediğiydi.
Hem de yıllardır.
Merhaba Danielle.
Telefonunu açmıyordun, ben de bir uğrayayım dedim.
Kusura bakma Judy, ben...
-Zor zamanlar geçiriyorum. -Tabii, anlıyorum.
Canım, endişeleniyorum.
Kendine bakmıyormuşsun.
Yemek yemen lazım.
Sana lazanya getirdim.
-En sevdiğim yemek. -Evet.
-Teşekkürler. -Ne demek.
Bir şey daha getirdim.
Aptalca bir şey olabilir ama bunu isteyebileceğini düşündüm.
-Judy, kusura bakma ama... -Emin misin?
Hastaneden eşyalarını gönderdiler, bakmayı kalbim kaldırmıyor.
Ama atmaya da kıyamadım, ben de dedim ki...
-Lütfen. -Tamam, alırım.
Sağ ol.
Danielle...
Umarım hâlâ bu ailenin önemli bir parçası olduğunu biliyorsundur.
Tüm samimiyetimle söylüyorum. Gel bakayım buraya.
Ah, canım benim.
Peki, yapmam gereken bazı işler var.
-Tabii, tamam. -Evet.
Bir gün akşam yemeğine gel lütfen.
-Tamam, gelirim. -Peki.
-Çok yakında. -Sevgiler.
-Tamam, görüşürüz. -Hoşça kal canım.
Bir düşünsene.
Hannah Grose, Paris'te.
Sen ve ben. Hâlâ mümkünken.
Bölüyorum ama balkabağına dönüşmek üzereyim.
-Hadi Owen, gitme vakti. -Demek vakit geldi.
Eh...
Sonra içişiriz.
Senin için bile kötü.
-Dikkatli sür. -Yolu biliyorum, bir şey olmaz.
Sorun yok.
Tanrım, şu hâline bak.
Bayan Clayton?
Miles!
Bayan Clayton!
Burada...
Burada ne işiniz var sizin?
Flora kâbus görmüş.
Hadi, gelin sizi yatırayım.
Henüz olmaz.
Çok korktum.
Çok kötü bir kâbustu.
-Ama yatmanız lazım. -Olmaz, yatamam.
Ne oldu?
Gardıropta korkunç ve ses çıkaran bir şey vardı.
Oradan çıkıverdi...
Bir yaratıktı, yatağımın altına girdi.
Adımı da biliyordu.
Seslenmeye çalıştım, adımı biliyordu. Çok kötü şeyler yapacağını söyledi.
Elleri kemiktendi.
Çok korkunçmuş.
Annemdi.
Çok ama çok üzgünüm Flora.
Korkunç bir kâbus görmüşsün.
Hadi gidip yatalım, tamam mı?
Bir dakika daha, henüz gitmek istemiyorum.
O kadar korkmuştum ki...
Ama şimdiden daha iyiyim.
Ama...
Birkaç dakika daha.
Bir dakikacık.
Hatta bir bardak süt alabilir miyim?
Elbette.
Özür dilerim.
Yapma.
Sorun değil, tamam mı? Korkacak hiçbir şey yok.
-Doğru. -Evet.
İyi geceler tatlı kız.
Bunu sabah konuşuruz.
Biz bize kaldık, desene.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ