NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Czyli musisz je już zawsze nosić.
Aż do śmierci?
Mama mówi, że wyglądam w nich destylowanie.
Pewnie powiedziała „dystyngowanie”.
Czyli elegancko.
Daj przymierzyć.
Rety.
Oślepiają.
- Widzisz, że to ja? - Oczywiście.
Widzę cię codziennie.
- Dzieci, kolacja! - Możesz zostać na kolację.
Muszę wracać do domu.
Naprawdę możesz zostać.
Mama mówi, że zawsze możesz zostać.
Chyba chciałaby móc nas zamienić.
Wtedy ty musiałbyś mieszkać z moją mamą.
Podoba ci się?
Oczywiście.
Jesteś piękna.
Gotowa?
Chyba tak.
Musimy to przetrwać, a potem dadzą nam spokój.
OD DZIECIĘCEGO ZAUROCZENIA DO SZCZĘŚLIWEGO ZAKOŃCZENIA!
To było wyzwanie. Wyzwała mnie…
żebym ją pocałował. Więc zrobiłem to.
Ale Kyle powiedział, że od całowania dziewczyny zachodzą w ciążę.
Spanikowałem. Miałem dziesięć lat, mama by mnie zabiła,
a mama Danielle zabiłaby nas oboje.
Musiałem to naprawić.
Więc…
następnego dnia,
po drodze do szkoły…
padłem na jedno kolano i oświadczyłem się jej.
A ona odmówiła.
„Jesteśmy za młodzi”.
A ja na to…
„Ile mamy czekać?”.
No i…
przez kolejne lata pytałem raz po raz.
Wciąż jesteśmy dość młodzi,
ale chyba wiemy już, czego chcemy.
Ja chcę być mężczyzną, który spędzi życie z tą dziewczyną.
Z tą piękną, niesamowitą dziewczyną. Do końca życia.
Danielle, dziękuję, że rzuciłaś mi wyzwanie.
Nie mogę się doczekać.
To wszystko.
- Dani, dobrze się bawisz? - Tak.
- Tylko jestem trochę zmęczona. - Tak.
Eddie mówi, że jesteś zajęta w szkole.
Tak, parę dzieci potrzebuje więcej uwagi.
Chodź na chwilę. Mam dla ciebie niespodziankę. Chodź.
Zawsze kochałam w tobie to, Danielle,
że wiesz, które dzieci cię potrzebują.
Ale musisz też dbać o siebie.
Uratuj, ile możesz, ale najpierw sama załóż maskę z tlenem.
Edmund mówi to samo.
Przez cały czas.
Podejdź tu.
To tylko…
Taka głupia myśl. To może być zły pomysł.
Ale…
pamiętam, jak cię poznałam.
Byłaś taka urocza.
Powiedziałaś: „Dzień dobry, pani O’Mara.
Jestem Danielle i będę najlepszą przyjaciółką Edmunda”.
Zawsze wiedziałaś, czego chcesz.
Jeśli uznasz, że to kiepski pomysł, na pewno mi powiesz.
Zawsze liczyłam, że dam to córce.
Jestem dumna z synów,
ale żaden się w to nie zmieści.
No, może Carson.
Chodź, przejrzyj się.
Trzeba będzie ją zwęzić, oczywiście,
pewnie też skrócić.
Ale, no wiesz…
spójrzmy.
Dobrze.
Jest piękna. Nie…
Nie wiem, co powiedzieć.
Powiedz…
„Dzień dobry, pani O’Mara”.
Jesteś ubrana?
Wejdź.
Wyglądasz…
Staram się, kiedy trzeba.
Pogrzeb jest o czwartej. Ale mamy być wcześniej.
Dobrze.
To…
Niezła kiecka.
Jedyny czarny strój, jaki tu mam.
Nie cierpię jej.
Wygląda, jakbyś chciała oburzyć całą wioskę.
Co zasadniczo mi nie przeszkadza.
- Nie chcę zawieść Owena. - Nie obrazi się.
Nie musisz iść, jeśli nie chcesz.
Naprawdę?
Tak powiedział.
I to wyraźnie.
Dobrze. Tak.
To prawdziwa ulga.
Byłam na pogrzebie.
Nie tak dawno temu.
I mam poczucie, że to…
Poppins.
Masz dziś wolne.
Nie musisz mi towarzyszyć na pogrzebie mamy Owena.
Dobrze.
Pomożesz mi ją zdjąć?
A niech mnie.
Poważnie.
Suwak.
Jasne.
Dziękuję.
Uszczypnęłam cię?
Nie, przepraszam.
No dobra.
- Wrócę za parę godzin. - Dobrze.
Jeśli odkryję, że nie odpoczywałaś,
spotkają cię konsekwencje.
Dobrze.
Dzień dobry, panno Clayton.
Myślałam, że jest pani w mieście. Na pogrzebie.
Nie.
Postanowiłam zostać w domu.
Ja też nie lubię pogrzebów.
Co tutaj robisz?
Odrysowuję nagrobki.
Chcę zrobić wszystkie,
zanim zmieni się pora roku.
Panno Clayton?
Będzie tam mama Owena?
- Gdzie? - Na pogrzebie.
Można tak powiedzieć.
Moi rodzice nie byli na swoim.
Umarli daleko stąd.
Więc pochowano puste trumny.
Ale i tak musieliśmy udawać.
Moim zdaniem to było głupie.
Cóż…
wiesz, rodzice kochali cię tak bardzo, że…
w pewnym sensie zawsze tu będą.
Nie ma ich tu.
Przykro mi, panno Clayton.
Ale nie ma ich tu.
Szukałam wszędzie, ale…
możemy udawać, jeśli poprawi to pani humor.
Nie.
Wystarczy. Chodź, kochanie. Gacie ci przemakają.
Co?
Co w tym… Nie!
Pani Grose, spodnie mi przemokły na cmentarzu,
a panna Clayton powiedziała, że zmoczyłam gacie,
bo w Ameryce tak mówią na spodnie.
To śmieszne.
Powiedziała, że zmoczyłam gacie. Jak dziecko.
Panno Clayton,
odrysuję jeden dla pani.
Jeszcze pani takiego nie ma.
Będzie niebieski, jak pani oczy.
Będzie wspaniały.
Dobrze.
Czyli ty też nie poszłaś na pogrzeb.
Nie przepadam za kościołem w wiosce.
Nie byłam tam od…
Boże…
Od mojego ślubu.
Bardzo szanowałam mamę Owena, ale…
odeszła dawno temu.
Demencja to coś strasznego.
Owen mówił Jamie, że nie musimy iść.
Tak, to prawda.
Okazuję szacunek na swój sposób.
On wie, że pogrzeby są dla żywych.
To żywi decydują, co są w stanie znieść.
No dobrze, chodź już.
Pora zrobić wam kolację, dzieci.
Ja i Miles pomożemy. Mogę siekać.
Nie pozwolę ci niczego siekać.
Guwernantka zapaliła świeczkę nie po to, by upamiętnić tych, których straciła,
lecz by odpokutować za te chwile, gdy ich nie pamiętała.
Niedawne chwile, gdy wręcz cieszyła się, że o nich zapomniała.
VIOLA LLOYD 1645-1680 LAT 35
Mówiła pani, że przyrządzi naszą ulubioną kolację.
Nie mówiłam, że waszą ulubioną. Tylko Owena.
Ale Owena tu nie ma.
- Cześć, gromado. - Witaj.
Jak było?
No wiesz. Kupa śmiechu.
Jest herbata?
Tak, zaparzę.
- Nie. - Nie.
Ja to zrobię.
Możesz dopilnować, żeby dzieci nie ucięły sobie palców?
Owen się starał.
Mało kto pamięta, jaka była, zanim zaczęła chorować.
Przykro to mówić,
ale w pewnym sensie to chyba ulga.
Dla Owena.
Czy…
Czy wyglądał, jakby mu ulżyło?
Nie.
Nijak nie wyglądał.
Był w szoku.
Mnie by ulżyło.
Gdybym się tak zatraciła.
Gdyby każdego dnia było mnie coraz mniej.
Dobry Boże.
Zastrzelcie mnie.
Żebym się nie męczyła.
- Nikt na to nie zasługuje. - Tu nie kwestia zasługiwania.
Poppins, wszystko w porządku?
Tak.
Nic mi nie jest.
Muszę odpocząć.
O Boże.
Jezu.
Co się stało?
Myślałam, że to Peter Quint.
Niedorzeczne. Jestem przystojniejszy.
Spocznij, Poppins.
O Boże.
Przepraszam, Owen.
Zrobiłaś wrażenie. Nic się nie stało.
A ty, palancie.
Nie dręcz niewinnych Amerykanek. Masz być na pogrzebie.
Nie mogłem tam zostać. Wsiadłem do auta.
Nie wiedziałem, dokąd jadę,
póki tu nie przyjechałem, a teraz…
powinienem wracać, prawda?
Powinienem…
Kolacja już prawie gotowa.
Powinieneś zjeść. Pewnie nic nie jadłeś.
Pani Grose,
skąd pani wiedziała, że Owen przyjdzie?
Przyrządza twoją ulubioną kolację.
Chodź.
Tym razem ktoś ugotuje coś dla ciebie.
Mało zawału nie dostałem.
Boże, Dani, spójrz na siebie.
Mogłam zachować swoją suknię.
Chyba ją spaliłam.
Złe wspomnienia, złe małżeństwo.
Na szczęście Danielle nie gustuje w takich mężczyznach jak ja.
Na szczęście dla Edmunda.
To on ma tutaj szczęście.
Na szczęście dobrze o tym wie.
Masz świetne ramiona,
wiesz o tym?
Dziękuję.
Na ślub powinnaś upiąć włosy, żeby je odsłonić.
- Karen, daj spokój. - Mike cię widział w twojej?
- Nie, ale… - Ojciec Danielle pomagał wybrać moją
i jak to wyszło?
Nie można tego zwalać na suknię.
Pani Grose mówi, że uwielbiasz zapiekankę pasterską,
więc chciałam ci ją podać.
Bo cię uwielbiam.
Dziękuję, kochanie.
Świetnie ci wyszła.
Pamiętam, co mi mówiłeś.
Pół łyżeczki marmite do sosu.
Czuć ją. Moja…
Mama robiła ją, kiedy wyjeżdżała przez pracę.
Wytrzymuje w lodówce wiele dni.
Przepraszam, wciąż to przeżywam.
Zaatakowano mnie, wiesz?
I to na progu domu.
Tak mi przykro.
Daj jej spokój, to nie jej wina.
Jest Amerykanką. To w zasadzie dzikusy.
Czy teraz wyjedziesz?
Skoro nie musisz zajmować się mamą?
- A co, masz mnie dość? - Nie!
Wszyscy macie mnie dość.
Pani Grose tylko czeka, aż zniknę jej sprzed oczu.
Zgadza się.
Jestem za stara, żebyś całe dnie pętał się po mojej kuchni.
Nie, ona cię lubi.
Naprawdę.
Proszę mu powiedzieć!
Jedz kolację.
Nie umierasz, wiesz?
Co masz na myśli?
Gdy mama i tata umarli,
myślałam, że ja też umrę.
Byłam tego pewna.
Ale potem pomyślałam:
„A jeśli już nie żyję?”.
Ale nikt nie wiedział,
że jestem martwa.
Inni widzieli mnie i słyszeli.
To było straszne.
Czułam się, jakbym umierała,
ale tak naprawdę wciąż żyłam.
Trzeba żyć, żeby coś takiego czuć.
Nie byłam martwa.
Byłam tylko bardzo smutna.
Ale potem odkryłam sekret.
Nawet nie musiałam już być smutna.
Jaki sekret?
Śmierć nie oznacza, że ktoś odszedł.
Więc…
nie musisz być smutny.
Panno Clayton, myślę, że powinienem móc dostać kieliszek wina.
Wiesz co, nie zgadzam się.
Wy wszyscy pijecie.
Zresztą…
- Peter czasem mi pozwalał. - Na Boga.
Czy kiedyś przestaniemy o nim słyszeć?
Mama dawała mi rozcieńczone.
Pół kieliszka.
Moja mama też.
Tylko bez wody.
We Francji dają je dzieciom.
Nie chcę rozcieńczonego!
Chcę się napić cholernego wina!
Nie!
Dobranoc, Owen.
Dobranoc.
No już. Oboje.
Wiecie co…
lubię tę młodą kobietę.
Panno Clayton…
proszę nic nie przestawiać w moim domku.
Mam bardzo konkretny system.
Przepraszam.
Trzyma pani Petera.
Flora.
Tak?
Czy Miles albo ty…
widzieliście Petera Quinta?
Odkąd wyjechał.
Może…
wpuściliście go do domu?
Nie jestem zła.
Tylko powiedz mi prawdę.
Nie.
Oczywiście, że nie.
Nie wpuszczamy go do domu.
To nie tak działa.
Na co patrzysz?
Słucham?
Często to robisz.
Zerkasz nad moim ramieniem. Na co?
Nie wiem, o czym pani mówi.
Ale się popisałeś, co?
Co takiego?
Miles, mamy wiele wspólnego.
Tak?
Tak, mamy.
W tym jedną z najważniejszych rzeczy.
Ja też dorastałam bez rodziców.
Mój tata zmarł…
gdy byłam w wieku Flory.
A moja mama…
żyła, ale…
nie była już sobą.
Często musiałam być swoim własnym rodzicem.
Dzieci takie jak my…
jak ty…
i ja…
i Flora…
Jesteśmy wyjątkowe.
Dorastamy szybciej od innych dzieci.
A jeszcze bardziej wyjątkowe…
jest to, że możemy wybrać dorosłych w naszym życiu.
Zazwyczaj.
To faktycznie wyjątkowe.
Mówię to, żebyś wiedział, że rozumiem.
Kiedy mówisz bardziej jak dorośli albo…
próbujesz udawać dorosłego, rozumiem.
Też taka byłam.
Też kogoś pani straciła?
Tak.
Traciłam ludzi na różne sposoby.
Ale…
rety!
Miles, masz tu świetnych dorosłych.
Świetnych ludzi, których możesz wybrać na rodzinę.
Jeśli zechcesz.
Dobranoc.
Siedzimy na zewnątrz. Dołączysz do nas.
A oto i ona.
Łap. Te wina tkwiły w piwnicy, zanim się urodziłaś.
Hannah, daj jej butelkę.
Hannah.
Gdzie byłaś?
Przepraszam.
Ostatnio często odpływam.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Spokojnie. - Tak.
Zrobisz sobie krzywdę.
Przepraszam. Próbuję przestać.
Słuchaj, wiem, że…
to duża presja.
Planowanie wesela to bardzo stresujące przeżycie.
Ale świetnie ci idzie.
Chcę, żebyśmy spędzili wieczór…
bez rozmów na ten temat.
Właściwie…
Eddie, myślałam, że powinniśmy to trochę ograniczyć.
Może…
Nie wiem, chyba nie musimy…
tak z tym szaleć.
Myślałem, że chcesz mieć wielkie wesele.
Jeśli nie, to żaden problem.
Myślałam…
Myślałam, że tego chcę.
Chciałam…
tego chcieć.
Ale to tyle kosztuje
i…
tyle trzeba…
zorganizować.
Tyle osób można rozczarować.
To nic. Załatwione.
Przez chwilę myślałem, że w ogóle nie chcesz brać ślubu.
Eddie.
Nie mogę.
Co zrobiłem?
- Nic. - Czego nie zrobiłem?
- To nie tak. - To jak, Danielle?
Dziękuję.
To nie ma sensu.
Powinnam wcześniej coś powiedzieć.
- Myślisz? - Nie chciałam cię zranić.
Ani twojej mamy.
Ani twojej rodziny.
A potem wszystko zaczęło się dziać.
- Jezu Chryste. - Myślałam…
że jestem samolubna.
Że jeśli to wytrzymam,
w końcu poczuję to, co powinnam.
Nie chciałaś mnie skrzywdzić, co?
A poza tym…
kocham cię.
Bardzo.
Wciąż.
- Po prostu nie… - Pieprz się, Danielle.
Czemu mi to robisz?
Nie…
Nie… Eddie…
Dobra.
- Eddie. - Zostaw mnie.
- Przepraszam! - Dość już zrobiłaś!
Przepraszam.
Eddie!
Cholera!
Mamy rannego.
Owen, potrzebuję bohatera. Podaj butelkę.
Uwielbiam ogniska.
Czuję się wtedy jak mała dziewczynka.
Choć doceniam napoje dla dorosłych.
Wiecie, dawno temu…
bardzo dawno temu,
o tej porze roku palono wielkie ogniska.
I rozmawiano o tych, którzy odeszli.
Palono ofiary, żeby odpędzić złe duchy.
- Głównie stare kości. - Pamiętam.
Stąd angielska nazwa ogniska.
Jak mówiłam,
stąd jego angielska nazwa.
Ze staroangielskiego „ognia kości”.
Budujesz stos starych kości i przeganiasz cienie.
Bo od tego momentu
cienie są coraz dłuższe,
tak jak noce.
Zbliża się ciemność. Musimy pomagać sobie nawzajem.
Bo sami w końcu się ugniemy.
No to…
kto ma jakieś stare kości?
Dobrze, ja zacznę.
Rebecca.
Rebecca Jessel.
Boże, minął już prawie rok.
Skupiliśmy się na niewłaściwej osobie.
Ale gdziekolwiek jest,
jest warta dziesięciu takich jak on. Nie powiem jego imienia.
Była genialna.
Była piękna.
I została za to ukarana.
Nie wiem, czemu genialne młode kobiety zawsze są karane.
Za Rebeccę.
Moja kolej.
Lord i lady Wingrave.
Dominic i Charlotte.
To byli dobrzy ludzie.
Staromodni…
troskliwi ludzie.
Dzieci bardzo tęsknią.
Nic tego nie zmieni.
Nigdy.
Ale mają Dani Clayton.
Dziwaczka, ale jest silniejsza, niż myśli.
Jeśli ktoś sprawi, że dzieci znowu będą sobą,
to właśnie ona.
Cieszę się, że tu jest.
Oni też by się cieszyli.
A ty, Poppins?
Nie, dziękuję.
W porządku.
Nie musisz.
No to…
moja mama.
Margaret Sharma.
Miała 67 lat.
Tylko czasami, blisko końca, zapominała o tym.
Nazywała mnie imieniem taty albo wujka.
Próbowałem udawać,
że nie wiem, kim powinienem być.
Nie mówili o tym na pogrzebie.
Nie chcieli. Więc…
pominęli to.
Upiększyli.
Pominęli wszystko, co złe.
To, co dobre, też.
Nie mówili, jaka była zabawna.
Jak…
mrugała na ciebie przy stole.
Jak lubiła słodycze.
I jak rechotała.
I kochała mnie…
tak mocno…
że aż bolało.
Czasami.
Nieważne, co zrobiłem.
Odeszła na długo przed śmiercią.
Brakuje mi jej.
Była moją opoką.
No i była moim…
brzemieniem.
Chryste.
Wydawała się taka mała
pod koniec.
Ale wciąż taka…
ciężka.
A ja…
A ja mogłem tylko…
dać jej oparcie.
Wkrótce przyszedł jej czas.
A ja wkrótce przestanę ją opłakiwać.
Tak mi przykro.
Dziękuję.
Tak mi przykro, Danielle.
Był wspaniałym młodym człowiekiem.
Byliście wspaniałą parą.
Dziękuję.
Wybacz mi.
Dobrze sobie radzisz.
Tak mi przykro.
Uszczęśliwiałaś go do samego końca.
Mam nadzieję, że to wiesz.
Jesteś bardzo dzielna.
Jestem z ciebie dumna.
Przepraszam!
Przepraszam.
Guwernantka była zmęczona. Już od bardzo dawna.
Nie zdając sobie z tego sprawy,
skorzystała z rady, którą dała Milesowi.
Wybrała sobie bliską osobę,
przy której mogła być zmęczona.
Kogoś, kto mógłby jej pomóc przegonić cienie.
Nie spytam, czy wszystko gra, bo nie lubię być okłamywana.
Więc o co chodzi?
Myślałam, że widziałam…
Petera Quinta.
- Ale tak nie było? - Oczywiście, że nie.
Nie pierwszy raz…
widzę rzeczy…
których nie ma.
Co widziałaś?
Cóż…
Chyba…
mówiłam ci o moim narzeczonym…
Prawda?
Prawda.
Tak.
Miałam…
nadzieję, że do tego wrócimy.
Tak.
Byliśmy…
Byliśmy zaręczeni, a on zginął.
On zginął, a ja…
czasami… tak jakby…
widzę go.
Nigdy nikomu o tym nie mówiłam.
Tak…
mi przykro.
Mieliśmy się rozstać.
My…
Ja z nim…
Rozstaliśmy się. Ja go rzuciłam.
Tuż przed tym.
Dosłownie…
tuż przed tym.
Jezu, Dani, tego samego dnia?
Tak.
Jest tu teraz?
Nie.
Dobrze.
Bo wiesz, policzę się z nim, jeśli będzie trzeba.
Ty tam…
martwy chłopaku!
Daj spokój! Już po wszystkim!
Serio, Poppins.
Jak ty się w ogóle trzymasz?
Myślisz, że zwariowałam?
Jesteś zaskakująco poczytalna.
Słuchaj…
Wiem, jak to jest…
kiedy nie możesz znaleźć swojego…
Jesteś pewna?
Tak.
Dobra.
Jasne.
Nie wiem, co…
- Nie wiem, co powiedzieć. - Zapomnij o tym.
To moja wina. Przepraszam.
Po prostu…
- Jamie. - Dopiero co mi mówiłaś.
Dosłownie. Że nie jesteś gotowa.
Po prostu…
Chodźmy z powrotem.
Może innej nocy.
Może o innej porze.
Ogrodniczka jeszcze nie rozumiała,
że guwernantka mówiła sobie,
żeby poczekać na inną noc,
na inną porę,
już od wielu lat.
Cześć, Danielle.
Nie odbierałaś telefonu, więc stwierdziłam, że przyjdę.
Przykro mi, Judy…
To…
- To kiepska pora. - Oczywiście.
Kochanie, martwię się.
Ludzie mówią, że o siebie nie dbasz.
Musisz jeść.
Przyniosłam lasagne.
- Uwielbiam lasagne. - Tak.
- Dzięki. - Nie trzeba.
Przyniosłam też coś innego.
To głupie, ale…
może chcesz je mieć.
Nie. Judy, przepraszam, ale…
Były w rzeczach, które przysłali ze szpitala i…
nie mogę na nie patrzeć.
Nie mogłam ich wyrzucić, więc pomyślałam…
- Proszę. - Oczywiście.
Dziękuję.
Danielle…
Mam nadzieję, że wiesz, że nadal jesteś częścią tej rodziny.
I że mówię to poważnie.
Chodź tu.
Kochanie.
Muszę załatwić parę rzeczy.
- Jasne. - Tak.
Wpadnij na kolację. Kiedy chcesz.
- Dobrze. - Dobrze.
Wkrótce.
Kocham cię.
Dobrze. Na razie.
Pa, kochanie.
Powtarzaj za mną.
Hannah Grose w Paryżu.
Ty i ja, póki jeszcze możemy.
Przepraszam,
ale czas spać.
Owen, musimy wracać.
Racja, już czas.
Cóż…
Flaszka zapadła.
Nawet jak na ciebie…
Jedź ostrożnie.
Znam drogę. Nic mi nie będzie.
Wszystko gra.
Aleś się upodlił.
Panno Clayton?
Miles!
Panno Clayton!
Co, do diab…
Co, do diaska, tu robicie?
Flora miała koszmar.
No dobrze, położę was.
Jeszcze nie teraz.
Bardzo się boję.
To był koszmarny sen.
Powinnaś być w łóżku.
Nie zgadzam się.
Co się stało?
W garderobie było coś strasznego i głośnego.
I przeniosło się stamtąd pod…
Stworzenie!
Stworzenie w moim łóżku.
Znało moje imię.
Sięgnęłam ręką, a ono znało moje imię.
Mówiło, że chce robić okropne rzeczy.
I miało kości zamiast rąk.
Brzmi okropnie.
To była moja mama.
Tak mi…
przykro, Floro.
To brzmi jak straszny koszmar.
Położę was do łóżek, dobrze?
Za moment.
Jeszcze nie chcę.
Tak się bałam,
ale już mi lepiej.
Tylko…
jeszcze parę minut.
Minutkę.
Właściwie…
czy mogę prosić o szklankę mleka?
Oczywiście.
Przepraszam.
Nie.
Wszystko w porządku. Nie ma się czego bać.
- Racja. - Właśnie.
Dobranoc…
cukiereczku.
Porozmawiamy o tym rano.
Zostaliśmy sami.
Napisy: Krzysiek Ceran