NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Naniesione błoto nie było dla gospodyni niczym nowym.
Kilka razy w roku zaczynała dzień od mopa.
Ścieżka zawsze była ta sama.
Od drzwi do zakazanego skrzydła i z powrotem.
Drzwi się zacięły.
Nie mogliśmy ich otworzyć.
Naprawdę.
A bałagan na korytarzu?
To tylko trochę błota.
Wybaczam wam.
Ale obawiam się…
że wam nie wierzę.
Na tym polega problem.
Miles!
Miles, właśnie tu posprzątałam!
Mogę to wziąć?
- Co pani… - Nie ja.
Ty.
To było nie do przyjęcia, a teraz ty tu posprzątasz.
To nieuczciwe!
To tylko trochę błota.
Ty tu posprzątasz,
a ja pójdę z Florą po jej lalkę.
Zakładając…
że to w porządku, pani Grose?
To żaden problem.
Właściwie to już o tym rozmawialiśmy,
prawda, Miles?
Co kilka tygodni wybierają się na nocną przebieżkę,
a ja, sierota, muszę po nich sprzątać.
Dzień dobry.
Przepraszamy, Owen.
- Cześć, Owen. - Flora.
Chodź.
Nie lubię piwnicy.
Tam jest iście strasznie.
Mogę tu zostać i napić się soku z Owenem?
Przepraszam, nie chcę być bezczelna.
Po prostu bardzo nienawidzę piwnicy.
Jest iście straszna.
To nie problem? Zaraz wrócę.
Czyjś brat wrzucił lalkę do zsypu na pranie.
Oczywiście.
Dziękuję.
Bracia bywają iście straszni, prawda?
On nie jest.
Naprawdę nie jest.
Jesteś bardzo dobrą osobą.
Patrz, kogo mam.
Jak się nazywa?
Nie pamięta.
Zawiesisz ją w swoim pokoju?
Dla ochrony?
Nie, zdjęłam ją.
Czemu?
Bo nie działa.
Miles!
Idź się ubrać.
Miles?
Wszystko w porządku?
SZEŚĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Chłopcy.
Siadajcie.
Wszyscy na swoje miejsca.
Cześć.
Witajcie.
Dzień dobry, panowie.
Dzień dobry, ojcze Stack.
Mam nadzieję, że mieliście wesołe Święta.
- Tak. - Tak.
Doskonale.
Mamy większość.
W takim razie…
Semestr wiosenny.
Gratulacje, przetrwaliście zimę, choć nie obyło się bez ofiar.
Brian Duncan nie będzie nam towarzyszył.
- Tak? - Rozchorował się?
Nie, panie Hooper. To nic poważnego.
Przewrócił się.
Dochodzi do siebie i wkrótce do nas dołączy.
A zatem…
zaczynamy?
Biblie.
„A pasła się tam na górze wielka trzoda świń.
Prosili go więc:
»Poślij nas w świnie, żebyśmy w nie wejść mogli«.
I pozwolił im.
Tak duchy nieczyste wyszły i weszły w świnie.
A trzoda ruszyła pędem po urwistym zboczu do jeziora.
I potonęły w jeziorze”.
No i…
proszę.
Trzy Ewangelie,
trzy nieco różne wersje tego samego wydarzenia.
Trzy miejsca, w których mogło się wydarzyć.
Ale sedno jest to samo.
Jezus przepędził demony, zwane Legionem u Łukasza i Marka,
nienazwane u Mateusza,
z jednego człowieka według Łukasza i Marka,
a dwóch mężczyzn według Mateusza, do, i tutaj wszyscy się zgadzają,
stada świń.
Które wskoczyły do jeziora.
Które wskoczyły do jeziora, dokładnie.
Czemu Mateusz był taki przekorny?
Co to znaczy?
Że był debilem.
Bez takich odzywek, Obermann. Ostatnie ostrzeżenie.
Miller, świetne pytanie.
Czemu Ewangelie się różnią?
Cóż…
bo ludzie są omylni.
Nawet autorzy Ewangelii.
Nawet ja, co będę musiał przypomnieć niektórym waszym rodzicom,
kiedy usłyszą o tej rozmowie.
Potrzebowały pozwolenia?
Te demony?
- Pozwolenia… - Żeby wejść w świnie.
Tak, potrzebowały.
A potrzebowały go dla niego?
Żeby wejść w tego człowieka?
Doskonałe pytanie, Wingrave.
To właśnie jest nasz morał,
więc dziękuję, że pytasz.
My wszyscy możemy podejmować własne decyzje.
To jeden z najważniejszych darów danych nam przez Boga.
Dar, którego nawet demony z tej opowieści nie mogą nam odebrać.
Widzicie, zło istnieje,
a my jesteśmy kuszeni.
Ale nie jesteśmy przymuszani.
Owszem.
Potrzebowały jego zgody.
Tak jak potrzebują naszej!
Dobrze, panowie.
Wingrave.
Proszę na słówko.
Dyrektor przekazał mi to dziś rano.
Rzadko zdarza się, żeby uczeń dostawał list pierwszego dnia.
A po piśmie na kopercie, sądzę…
To od mojej siostry.
To miło, że wysłała go, żeby na ciebie czekał.
Dzięki temu na pewno poczujesz się tu jak w domu.
Zadałeś dziś kilka świetnych pytań.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Wingrave…
wiedz, że ta sala to miejsce, gdzie możesz pytać.
Nie tylko o lekcje.
O co tylko zechcesz.
Jestem tu, tak jak pozostali nauczyciele,
żebyś, kiedy będziesz chciał porozmawiać,
został wysłuchany.
Nie jesteś sam. To chcę powiedzieć.
Dziękuję panu.
Nie będę cię zatrzymywał.
Jan 16, 22.
Obiecuję, że to krótki kawałek. Nieraz mi pomógł.
Jan 16, 22.
„Także i wy teraz doznajecie smutku.
Znowu jednak was zobaczę
i rozraduje się serce wasze,
a radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać”.
Wingrave!
Już prawie czas!
Idziemy?
Wingrave?
Wingrave!
Kłopoty zaczęły się, jak to często bywa,
od wypadku.
A przynajmniej tak to nazwano.
Wingrave!
Miles!
Wingrave!
Weź dolne łóżko.
Dzięki.
- Dobrze, że nic ci nie jest. - Tak.
Czemu to zrobiłeś?
Co?
Czemu skoczyłeś?
Szukam odpowiedniego klucza.
Słucham?
Nie skoczyłem.
Upadłem.
- Widziałem, jak skaczesz. - Upadłem.
No dobra…
Jakbyś czegoś potrzebował,
możesz na mnie polegać.
Dobranoc, Miles.
Ojcze Stack!
Tak, panie Banks?
- Walcz! - Walcz!
Dość tego!
Wingrave!
Hooper!
Obecny.
- Możesz oddychać? - Tak.
Dobrze. Pomogę ci wstać.
Dzięki Bogu.
Poluzuj krawat. Proszę.
Wracajcie do klas.
Wszyscy.
Więc ty to zacząłeś?
Wyrządził ci jakąś krzywdę?
Powiedział ci coś?
Zdenerwował cię?
Posłuchaj, Miles…
Chcę ci pomóc, ale ty musisz mi pomóc to zrozumieć.
Nie tylko mnie, ale i rodzicom Hoopera.
Mogą domagać się zawieszenia.
Dyrektor będzie chciał ich udobruchać.
Ale…
uprzedziłem to.
Rozmawiałem już z dyrektorem.
Postawiłem sprawę jasno. Twoje dobro jest moją odpowiedzialnością
i priorytetem…
Od teraz.
Ale Wingrave…
nie tędy droga.
Rozumiem, przez co przechodzisz.
Albo wiesz co? Może nie rozumiem.
Może nie, więc…
Powiedz mi.
Bądź moim nauczycielem.
Wszyscy czasem robimy okropne rzeczy.
To do przewidzenia. Nosimy to w sobie od zawsze.
Ale to wyrzuty sumienia,
to poczucie winy,
to straszne poczucie winy
palące cię od środka…
Właśnie to wyróżnia nas w oczach Boga.
Nikt z nas nie jest bez winy.
Oprócz duszy, która nie została jeszcze poczęta, i zwierząt.
Takich jak Pidge.
Tylko oni są niewinni.
Więc to było niesprawiedliwe.
Co takiego?
To, co Jezus zrobił świniom.
W historii o demonach.
Może nie.
Niezbadane są wyroki boskie.
To banał, ale…
prawdziwy.
A śmierć trzeba opłakiwać,
a nie lękać się jej.
Miałeś z nią do czynienia…
o wiele częściej, niż dziecko powinno.
O wiele częściej.
Są w lepszym miejscu, Miles.
Nie wiem wszystkiego, ale…
tyle wiem.
Są w lepszym miejscu.
Oni nie wrócą.
Niestety nie.
To też jest niesprawiedliwe.
Owszem.
Czemu ci źli mogą wrócić,
a oni nie?
Paniczu Wingrave…
chcesz nam coś powiedzieć?
Cokolwiek?
Zdecydowałem cię stąd wyrzucić, młodzieńcze. Naprawdę.
Ale ojciec Stack…
Niech ojciec sam to powie.
Wingrave…
Miles.
Nie da się umniejszyć tego, co zrobiłeś.
Nie da się tego pominąć, unikając tematu lub wysyłając cię do domu.
To podąży za tobą.
Rozumiesz? To zostaje z tobą.
Wyrzuty sumienia,
okazanie skruchy,
nie sprawią, że to zniknie.
Nie będę cię okłamywał. Ale to pierwszy krok
w stronę rozgrzeszenia.
W stronę łaski.
Wiem, że wiele przeszedłeś.
- Nie żałuj mnie. - Twoi rodzice…
Twoja guwernantka.
- To więcej, niż możemy zrozumieć. - Przestań.
Taki ciężar sprawiłby,
że każdy zrobiłby coś strasznego, nawet nieumyślnie.
Mógłby popchnąć
- do popełniania czynów, które… - Nie jesteśmy przymuszani.
Kapelan chce powiedzieć,
że zaczniemy od przeprosin i zobaczymy, co dalej.
Ma rację co do tego, co przeszedłeś,
ale muszę nalegać na przeprosiny.
Na litość boską, to absolutne minimum.
Odezwij się!
To zwierzę nie żyje przez ciebie, Wingrave.
To nie znaczy, że odeszło.
Co powiedziałeś?
Przykro mi.
Wiem o tym, Miles.
Wiem o tym i wiem również,
- że razem… - Przykro mi, że nie zrobiłem więcej.
Nie odciąłem głowy, nie wybebeszyłem, nie spaliłem.
Przykro mi, że nie zrobiłem więcej.
No dobrze.
Zadzwońcie do wuja panicza Wingrave’a.
GABINET DYREKTORA
Przepraszam, ojcze.
Musiałem…
Musiałem znaleźć twój klucz.
To wszystko.
Dlatego trudno było wskazać powód wyrzucenia Milesa.
Wyrzucono go za uraz,
za wypadek, za przestępstwo,
za walkę,
a w końcu
za zniewagę.
Nikt nie rozumiał, czemu zrobił te rzeczy.
Tylko list od Flory,
dostarczony w dniu przyjazdu i zapomniany,
mógłby być wskazówką
co do tego, czemu tak bardzo starał się, żeby odesłano go do domu.
„Wracaj do domu”.
Skończyłem.
Zaraz do ciebie przyjdę.
- Wrócą do domku? - Później.
Dobrze.
Ale tu lśni!
- Pewnie nauczyłeś się tego… - W internacie.
Bardzo fachowo.
Może nauczysz tego siostrę?
Pomyśli, że to wspaniałe.
- Ale… - Wspaniałe.
A wy co tu robicie?
Hannah ma dziś wolne.
Panienka zapędziła dzieci do pracy.
Naprawdę?
Ładnie.
Jak sobie radzą?
Wspaniale.
Można się przyzwyczaić.
No nie wiem, czuję się rozleniwiona. Jakbym była jakimś nierobem.
No weź, przyznaj.
- Podoba ci się taka przerwa. - Może.
Ale nie lubię, gdy są karane.
Innym też zdarza się nanieść błoto.
Wiesz coś o tym.
Jak widzę, że idziesz do domu,
ręka sama chwyta za mop.
Po pierwsze…
zawsze wycieram nogi. A po drugie…
zamknęli ją w garderobie.
Nie możesz ich za to winić.
Po tym, co stracili, mogą dziwaczyć.
To nie wymówka na zawsze.
Ty po nich sprzątasz, Owen je karmi, Rebecca…
Rebecca je rozpieszczała.
Ale ta tutaj…
- Skazała je na roboty. - Daj spokój.
Co?
To działa.
Na mnie podziałało.
Spójrz na mnie. Wzór udanej resocjalizacji.
Dzięki Bogu. Dobra dusza z ciebie.
- Tak. - Hannah?
- Gin z tonikiem? - Nie.
Dziękuję. To nie dla mnie.
Gin to smutny drink.
No to, Owen…
co o niej myślisz?
- Plotkara. - No co?
To chrześcijańska troska.
No dobra.
W skali od zera do Amerykanki,
jak ją oceniasz?
Amerykanka.
No i proszę.
Choć chyba jest trochę za ładna.
Myślisz, że jest ładna?
Jamie!
Spójrz na niego!
Zapomniał języka w gębie.
Nic nie mówi.
Romanse nie wychodzą w Bly, prawda?
- Tak tylko żartuję. - Wiem.
Ale od tego się zaczyna.
Spokojnie. Myślę tylko o tobie, Hannah.
Miłej przerwy.
Niemal zapomniałam.
W kuchni jest pęknięcie na suficie. Rzucisz na nie okiem?
Gdzie dokładnie?
Przy piecu, wysoko pod sufitem. Nie da się go przegapić.
Zajmę się tym.
Dobra robota. Tak trzymać!
Flora, posprzątałaś! Jak miło.
Proszę bardzo.
Włożyłam wszystko do szafy i do komody.
Jest pani na mnie zła?
Znalazłam je.
Nie popsułam ich. Daję słowo.
- Już takie były. - To nic.
To nic.
Przepraszam na chwilę.
Wszystko w porządku?
Dzieciaki.
Tyle z nimi zachodu.
Tak.
Właściwie to z ludźmi.
Ze wszystkimi.
Dlatego wolę rośliny.
Łatwo się z nimi dogadać.
A jak jakiejś nie lubię,
jeśli źle na mnie spojrzy,
zawsze mogę…
No wiesz…
Więc moja rada co do wychowywania dzieci…
może zacznij od tego.
No i proszę.
Nie jest tak źle, co?
Nie.
Płaczę tu trzy, może cztery razy dziennie.
Pięć, jeśli jestem ze sobą szczera.
Jak myślisz, jak podlewam te wszystkie rośliny?
Dzięki nieskończonemu potokowi łez.
Oto jak.
Dlatego mnie tu zatrudnili.
Świetnie ci idzie.
Dziękuję.
Do usług.
No dobrze.
Robota czeka.
Głowa do góry, Poppins.
A ty dokąd?
Do ogrodu. Zostało mi parę chwastów do wyrwania.
Liczysz na zwolnienie za dobre sprawowanie?
Miłego popołudnia, Jamie, skarbie.
Skarbie?
Nie przesadzaj, bo cię zgarną.
Kto?
Policja kulinarna.
Za przekroczenie słoności koniecznej.
O Boże.
Jesteś taki uroczy, Owen. Czemu musisz się odzywać?
Panno Clayton?
Możemy porozmawiać?
Jasne.
Na osobności.
Poradzimy sobie, prawda?
Prawda.
Rezydencja Wingrave’ów.
Halo?
Tak?
Chcę przeprosić.
Za wszystko.
Za zamknięcie pani w garderobie i bałagan na korytarzu.
Za wszystko.
Przede wszystkim za bycie takim dzieckiem.
Będąc w pobliżu Flory, czasem się zapominam.
To…
Flora strasznie tęskni za panią Jessel.
Dlatego urządzamy te zabawy, żeby nie była smutna.
To bardzo wyczerpujące.
Zajmowanie się dziećmi.
Mały gnojek.
Hej.
Mały, pierdolony gnojek.
To tylko dziecko.
Zabiję go.
- Przysięgam na Boga… - To tylko kilka kwiatów.
Jasne. No to w porządku.
Chłopiec ściął kilka kwiatów.
- To problem? - Nie były gotowe na cięcie!
Słuchaj, po prostu…
Robię rzeczy na swój sposób i nie lubię,
- gdy ktoś mi bruździ. - Racja.
Masz rację.
Porozmawiam z nim.
Oczywiście.
Możemy wrócić do momentu, kiedy to ty świrowałaś,
a ja cię uspokajałam?
Dziesięć minut, dobrze?
Macie umyć zęby, ręce i założyć piżamy!
Udany dzień?
Wspaniały.
A teraz…
mam niespodziankę dla dzieci,
jeśli chcesz dołączyć.
Nie mogłabym.
- Wszystko w porządku? - Tak. Ostatnio kiepsko sypiam.
Chyba już się położę.
- Dobrze. - Dobranoc.
- Dobranoc.
Dobra, w szeregu zbiórka!
Piżamy są chyba jak należy.
Pokażcie ręce.
Dobrze.
Pewnie. Zęby.
Tak się spisaliście…
że w nagrodę…
możemy się pobawić.
Jak tylko chcecie.
Ale niedługo się położymy, prawda?
Gdy jest późno, nie możemy wychodzić z pokojów.
Wkrótce skończymy.
W chowanego!
W chowanego, jasne.
- Pasuje ci, Miles? - Proszę?
Dziesięć, dziewięć, osiem…
siedem, sześć…
pięć, cztery…
trzy…
dwa, jeden.
Gotowi czy nie, szukam!
Tu was nie ma, prawda?
Do tego skrzydła nie można wchodzić.
Dobrze?
- Mam panią! - Jezu, Miles!
- Mam panią. - To ja was szukam,
- a tu nie można… - Zacznę liczyć.
Teraz pani kolej, żeby się ukryć.
Znajdę panią.
Nie tak mocno.
Nie tak mocno!
Raz!
Dwa! Trzy!
- Cztery! - Miles!
- Pięć! - Nie, koniec zabawy!
- Siedem! Osiem! - Miles!
Dziewięć!
Miles.
Flora!
Już się nie bawimy!
Cholera.
Wezwę, kurwa, policję.
Wezwę…
Wezwę, kurwa, policję!
Dani.
Nie czuję się dobrze.
- Boże. - Widziałam go.
Przysięgam na Boga.
W oknie.
Tego samego gościa, co wczoraj.
Zamknę drzwi.
Już dobrze. Obudził się!
- Dzięki Bogu. - Obudził się.
Obudził się.
Napisy: Krzysiek Ceran