‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ฉันชื่อแฮนนาห์ โกรส ปีนี้คือปี 1987
‎โดมินิคตายแล้ว
‎ชาร์ล็อตต์ตายแล้ว ‎รีเบกก้ากับปีเตอร์ตายแล้ว
‎ฉันตายแล้ว
‎ใช่ครับ
‎ฉันอยากช่วยพวกเขา
‎แต่คุณทำไม่ได้
‎ใช่
‎- แล้วเพราะอะไรกัน ‎- ฉันกำลังจะหลุดลอย โอเว่น
‎ฉันรู้สึกได้ แม้กระทั่งตอนนี้ และ…
‎ฉันไม่อยากหลุดลอยไป
‎ฉันอยากอยู่ที่นี่กับนาย
‎แต่คุณทำไม่ได้
‎ใช่ ฉันทำไม่ได้
‎นี่แหละ
‎ตอนนี้ เวลานี้เลย
‎ที่ฉันคิดว่า "ช่างเป็นชายที่น่าค้นหา ‎และมีเสน่ห์จริงๆ"
‎โอ มันผ่านไปนานจนฉัน ‎ลืมความรู้สึกนั้นแล้ว แต่…
‎ฉันมองหน้านาย และ…
‎ฉันเกือบลืมตัวเองไปชั่วขณะ
‎ฉันพยายามจะไม่นึกถึงนายแล้ว
‎ฉันพยายามมาก แต่…
‎ฉันก็นึกถึงนายบ่อยๆ
‎นึกถึงที่ที่เราจะไปด้วยกัน ‎ถ้าหากเราไปจากบลายได้
‎ที่ที่เราจะตั้งตัว
‎นายจะเปิดภัตตาคาร
‎ให้ฉันชิมอาหารแสนวิเศษทั้งหลาย ‎ที่นายคิดค้นสูตร
‎ด้วยสมองเพี้ยนๆ และงดงามของนาย
‎ฉันคิดตลอดว่าฉันยินดีมาก
‎ที่จะใช้เวลาที่เหลืออยู่กับนาย
‎ฟังมุกคำพ้องห่วยๆ ของนาย
‎กุมมือนาย และ…
‎ฉันรักนาย โอเว่น
‎ฉันน่าจะบอกนายไป
‎ชีวิตเราคงวิเศษน่าดู
‎โธ่ โอเว่น ไม่คิดว่าเหรอมันจะวิเศษมาก
‎ฉันชอบที่นี่
‎ความทรงจำนี้
‎วันนี้ที่อยู่กับนาย
‎ผมรู้ ที่รัก
‎แต่ผมเกรงว่า…
‎คุณต้องไปเตือนผม ใช่ไหมล่ะ
‎คุณต้องช่วยผม
‎ฉันก็ทำอยู่นี่ไง
‎ข้างนอกนั่น
‎คุณต้องช่วยผมที่อยู่ข้างนอกนั่น
‎คุณต้องช่วยเราทุกคนที่อยู่ข้างนอกนั่น
‎ในนี้ ผมคือคุณ
‎นี่ไม่ใช่ตัวผม
‎นี่เป็นแค่คุณ
‎คุณรักผม…
‎ดังนั้นผมจะอยู่ในนี้เสมอ
‎แต่คุณไม่อยากให้ผมบาดเจ็บ
‎หรือว่าเด็กๆ
‎ถ้าฉันไป ฉันไม่รู้ว่าต่อจากนี้ ‎ฉันจะไปไหนต่อ ฉัน…
‎จงกล้าเผชิญหน้ากับความตาย แฮนนาห์
‎เราทั้งคู่รู้ว่าคุณไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว
‎จนจะซ่อนอยู่ในความทรงจำไปเรื่อยๆ
‎หยุดนะ
‎หยุด
‎ฟลอร่า เข้าบ้านเร็ว
‎หนีไปซ่อนก่อน
‎ปล่อยเธอไป
‎เดี๋ยวนี้
‎หยุดนะ
‎ได้โปรด
‎ปล่อยเธอไปเถอะค่ะ
‎หนูขอร้อง
‎ก่อนเคยนอนข้างคู่เคียง
‎ร่วมเรียงที่ใต้ต้นหลิวกัน
‎ฟลอร่า
‎คุณเจสเซิล
‎ช่วยหนูด้วย
‎ไมลส์ ช่วยฉันด้วย
‎ผมให้อิสรภาพคุณ
‎ไมลส์
‎แล้วคุณก็จะปล่อยให้มันจมหายไป
‎ช่วยฉันด้วย
‎ช่วยด้วย
‎คุณเจสเซิล
‎เฮ้ย
‎อาเฮนรี่
‎วางเธอลงนะ
‎อาเฮนรี่
‎- ช่วยด้วยค่ะ ‎- เร็วสิ วางเธอลง
‎บอกให้วางเธอลง
‎อาเฮนรี่
‎ช่วยด้วย
‎อย่าฆ่าเขา
‎ช่วยด้วย หยุดนะ
‎ช่วยด้วย
‎อาเฮนรี่
‎ช่วยด้วย
‎นั่นรถของเฮนรี่เหรอ
‎โธ่ พวกเธอ ไม่นะ
‎ไม่นะ พวกเธอมาที่นี่ทำไม
‎ฟังแล้วคุณต้องว่าบ้าแน่ๆ ‎แต่เราทั้งคู่ฝันร้ายเหมือนกัน
‎เราก็เลยขับรถมา และ…
‎ทะเลสาบ
‎พวกเขา…
‎ไปช่วยพวกเขาที่ทะเลสาบ
‎ช่วยด้วย
‎ช่วยหนูด้วย
‎ช่วยหนูที ได้โปรด
‎ไม่เป็นไรนะ เด็กดี
‎เธอจะไม่รู้สึกหรอก
‎เข้าใจไหม ฉันจะรู้สึกแทนเธอเอง
‎ฉันจะลักเธอไปซ่อนเป็นครั้งสุดท้าย
‎เอาเลย ที่รัก
‎ให้ฉันจัดการตรงนี้เอง
‎ให้ฉันเข้าไป
‎ตัวคุณ
‎ตัวหนู
‎ตัวเรา
‎แม่ขา
‎โอ๋ ลูกรักของแม่
‎ไม่เป็นไรนะ
‎ไม่เป็นไร
‎โอเว่น
‎ไปเถอะ
‎- แดนี่ ‎- เฮนรี่ นี่
‎โอเว่นพยายามคืนลมหายใจให้เฮนรี่
‎ผู้ที่โฉบไปมาระหว่างความเป็นและความตาย
‎ไม่ช้า ฟลอร่าก็จะพบว่าตัวเองท่องฝัน ‎โดยไม่รู้จบสิ้นที่บลาย
‎และทุกอย่างก็จะเป็นไปตามนั้น ‎หากไม่ได้พี่เลี้ยงสาว
‎พูดคำคำนั้นออกมาในเวลาที่ชี้เป็นชี้ตาย
‎คำพูดที่หล่อนยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้
‎แต่เป็นคำที่หล่อนรู้สึกได้ในกายา
‎หล่อนต้องลองสักตั้ง
‎ตัวเธอ
‎ตัวฉัน
‎ตัวเรา
‎แดนี่
‎ตัวเรา
‎รู้สึกหรือเปล่า
‎เมื่อเขาไปดูที่บ่อน้ำ
‎ฝากบอกโอเว่นด้วยว่าฉันขอโทษ
‎บอกเขาว่าฉันรักเขา
‎และคนอื่นๆ ด้วย…
‎มันแค่…
‎ฉันขอโทษจริงๆ นะ ไมลส์
‎ฉันขอโทษ
‎ตัวเรา
‎- ไม่ ‎- ไม่เป็นไร
‎ไม่เป็นไร
‎เอาล่ะ
‎- จ้ะ ‎- ไม่เป็นไร
‎พี่เลี้ยงสาวเชื้อเชิญไวโอล่า ‎เข้ามาในตัวหล่อน
‎และคำเชิญนั้นก็ได้รับการตอบรับ
‎วินาทีนั้นเอง ‎คำสาปแห่งบลายของไวโอล่าก็ถูกทำลาย…
‎ฟลอร่า
‎อาเฮนรี่
‎และทุกวิญญาณที่ถูกขัง ‎ในแรงโน้มถ่วงของหล่อนก็เป็นอิสระ
‎อาเฮนรี่
‎ไมลส์
‎อาขอโทษนะเด็กๆ
‎อาขอโทษจริงๆ
‎แฮนนาห์ เขา…
‎แฮนนาห์อยู่ไหน
‎วันต่อมา โอเว่นช่วยชายอีกห้าคนจากในเมือง
‎ค่อยๆ นำร่างของหญิงแม่บ้านขึ้นมาจากบ่อน้ำ
‎สันนิษฐานว่าหล่อนตายด้วยอุบัติเหตุ
‎เป็นการเคราะห์ร้ายพลัดตก
‎ในวันต่อๆ มาความสงบสุข ‎ก็เข้าปกคลุมคฤหาสน์บลาย
‎เป็นครั้งแรกในหลายศตวรรษ
‎บรรยากาศเบาสบาย ‎ต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง
‎ทุกคนที่เคยถูกขังบนผืนดินนี้ ‎ได้จากไปหมดแล้ว
‎ไปยังสถานที่อื่น
‎พ่อของเธอ…
‎เป็นคนสอนอาผูกหูกระต่าย
‎เขามีเคล็ดลับการผูก
‎ที่จริงเขาก็มีเคล็ดลับหลายอย่าง
‎เคล็ดลับที่อาชอบ…
‎คือตอนที่เขาสอนอาปะรูกางเกงที่หัวเข่า
‎พ่อเย็บผ้าเป็นด้วยเหรอคะ
‎อ๋อ เขาเย็บเก่งเชียวล่ะ
‎อาช่วยสอนหนูปะผ้าบ้างได้ไหม
‎ได้ถ้าเธอต้องการ
‎มีเรื่องอื่นอีกไหมครับ อาเฮนรี่
‎เรื่องของพ่อเธอเหรอ
‎มี มีสิ
‎มีเยอะเลยล่ะ
‎เรื่องของแม่พวกเธอด้วย
‎อาจะเล่าให้ฟังทุกเรื่องที่รู้เลย
‎หลังจากที่ศพของหญิงแม่บ้าน ‎ถูกนำขึ้นจากบ่อน้ำ
‎คนในหมู่บ้านก็เล่าว่าพ่อครัว ‎นั่งรถไปกับหล่อนจนถึงสถานชันสูตร
‎และที่นั่น เขายืนกรานว่า ‎จะทำความสะอาดศพด้วยตัวเอง
‎ซึ่งเขาทำโดยใช้ผ้าขนหนูเนื้อนิ่ม ‎สบู่กลิ่นลาเวนเดอร์
‎และความทะนุถนอมอย่างยิ่ง
‎เขาอยู่ข้างหล่อนจนกระทั่งศพถูกฝัง
‎และเขารักหล่อนจนวินาทีสุดท้าย
‎มีคนบอกฉัน และฉันก็เชื่อว่า
‎จนตอนนี้เขาก็ยังรักอยู่
‎เก็บของใกล้เสร็จหรือยัง
‎ฉันมัวแต่ใจลอยน่ะ
‎ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันช่วย
‎เป็นอะไรไป
‎ไม่รู้สิ
‎แดนี่
‎ฉันรู้สึกถึงหล่อน
‎ในนี้
‎มันเงียบมาก แต่…
‎หล่อนอยู่ในนี้
‎และส่วนนี้…
‎ส่วนนี้ของหล่อน
‎ที่อยู่ในนี้ มันไม่…
‎เป็นสุข
‎มันเงียบ แต่…
‎มันไม่…
‎ไม่เป็นสุข มัน…
‎เกรี้ยวกราด
‎และฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่ใน…
‎ป่า…
‎ที่รกชัฏ…
‎และหนาทึบ…
‎และฉันมองไม่เห็นอะไร ‎นอกจากเส้นทางข้างหน้า
‎แต่ฉันรู้…
‎ว่ามันมี…
‎สิ่งนี้…
‎ซุกซ่อนอยู่
‎สัตว์ร้ายที่เดียวดาย ว่างเปล่า ‎และโกรธเกรี้ยว
‎มันกำลังมองฉัน
‎เลียนแบบทุกท่วงท่าของฉัน
‎ฉันแค่มองไม่เห็นมัน…
‎แต่ฉันรู้สึกได้
‎ฉันรู้ว่ามันอยู่ที่นั่น
‎และมันกำลังรอ
‎หล่อนกำลังรอ
‎และเมื่อถึงจุดจุดหนึ่ง…
‎หล่อนจะมาพาฉันไป
‎เธอต้องการเพื่อนไหม
‎ระหว่างที่รอสัตว์ร้ายจากในป่า
‎เธอต้องการเพื่อนไหม
‎คุณจะไปเยี่ยมเราไหม
‎ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะไปที่ไหนกัน
‎อเมริกา คิดว่านะ
‎เหรอ…
‎งั้นฉันก็ไปได้จ้ะ
‎ฉันว่าเราจะไปที่นั่นกันล่ะ
‎เป็นที่แรก แล้วอย่างน้อยก็อยู่สักระยะ
‎จากนั้นจะไปไหนต่อคะ
‎เสน่ห์ของการเดินทาง ‎คือเราต้องไม่รู้ที่หมายนี่แหละ
‎ไม่งั้นความสนุกจะลดลง
‎หนูให้ค่ะ
‎- แน่ใจเหรอว่าจะเอาตัวนี้ให้ฉัน ‎- คุณต้องเก็บไว้ค่ะ
‎มันคือคุณ
‎ขอบคุณนะฟลอร่า
‎โชว์สนุกมาก เจ้านาย
‎รักษาตัวนะ
‎- ค่ะ ‎- ขอให้ปลอดภัย
‎เอ่อ…
‎ผมว่าผมคง…
‎ผมไม่รู้ว่าชาตินี้จะขอบคุณคุณยังไงดี
‎ฉันดีใจจริงๆ ค่ะ
‎พวกคุณมีกันและกันแล้ว
‎ผมรู้
‎ใช่แล้ว
‎ผม…
‎ผมก็แค่โชคดีเป็นบ้า ว่าไหม
‎คุณก็ด้วย คุณเคลย์ตัน
‎คนโชคร้ายอย่างพวกเราจะไปอยู่ที่ไหน…
‎ถ้าไม่ได้น้ำใจจากคนที่เหนือกว่าเรา
‎และโชคด้วย
‎ไม่เป็นไรใช่ไหม ป็อบปินส์
‎จ้ะ
‎ถ้าเราขับขึ้นเหนือต่อก็จะเข้าเขตชนบท
‎มีแต่ป่ากับเขา
‎บางทีอีกสองสามสัปดาห์เราน่าจะขึ้นรถไฟ
‎ไปเวอร์มอนต์ในช่วงคริสต์มาส
‎ว่าไง น่าจะเข้าท่านะ
‎ฟังแล้วจะหัวเราะ แต่…
‎ฉันอยากไปที่นั่นตั้งแต่ได้ดูไวท์คริสต์มาส
‎ตอนเป็นเด็กๆ แล้ว
‎- ไม่ต้องไปเวอร์มอนต์ก็ได้ ‎- ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น
‎หิมะฟังดูแจ๋วดี
‎ฉันแค่…
‎ฉันไม่คิดว่าเราควรวางแผนคริสต์มาสน่ะ
‎มันยังอีกตั้งนาน
‎ค่อยๆ คิดค่อยๆ ทำ
‎จ้ะ ฉันรู้ ขอโทษนะ ฉันแค่…
‎- แค่มอง… ‎- ความจริงเหรอ
‎ไม่เป็นไร
‎ค่อยเป็นค่อยไปในแต่ละวันก็ได้
‎แค่ฉันได้อยู่กับเธอในวันที่ว่าก็พอ ป็อบปินส์
‎เราทำได้แค่ค่อยเป็นค่อยไป
‎ทุกคนก็ทำได้แค่นี้เวลาจริงจังกับใครสักคน
‎จากวันกลายเป็นเดือน
‎ล่วงเลยไปเรื่อยๆ
‎และก่อนที่พี่เลี้ยงสาวจะทันรู้ตัว
‎เวลาก็ผ่านไปแล้วหนึ่งปี
‎โลกหมุนรอบดวงอาทิตย์ไปหนึ่งรอบ ‎และหล่อนก็ยังอยู่
‎หล่อนยังเป็นคนเดิม
‎ฉันมีอะไรจะให้เธอ
‎งั้นเหรอ
‎ใช่
‎นั่นดอกชมจันทร์เหรอ
‎ใช่
‎ดอกพวกนี้หายากมากรู้ไหม
‎ฉันมีปัญหาแล้วล่ะ
‎อันที่จริง เรามีปัญหาแล้ว ป็อบปินส์
‎ไม่นะ
‎คืออย่างนี้…
‎ฉันไม่ได้เบื่อเธอ
‎ไม่เลยสักนิด
‎กลายเป็นว่าฉันรักเธอมากเลยทีเดียว
‎หนึ่งปีกลายเป็นสอง
‎และจากสอง ก็ดูเหมือนว่าเวลา ‎จะยืดยาวออกไป
‎อย่างไม่รู้จบ
‎สามปี…
‎สี่ปี ห้าปีได้ผ่านไป
‎และเป็นวันคืนอันสงบสุข
‎- สองหมื่นห้าโครเนอร์ ‎- ไม่ค่ะ
‎- สองหมื่นห้าดอลลาร์ ‎- ไม่
‎เงินดอลลาร์เข้ามาเกี่ยวได้ยังไง
‎หลังผ่านไปเนิ่นนาน
‎ส่วนลึกในจิตใจของพี่เลี้ยงสาวก็สงบสุข
‎และความสงบสุขนั้นก็อยู่มาหลายปี
‎ซึ่งนานกว่าที่เราบางคน ‎จะได้ครอบครองเสียอีก
‎ฉันอยู่ในครัวมากี่ปีแล้วนะ ‎ฝีมือฉันยังห่วยแตกอยู่เลย
‎เกิดอะไรขึ้นล่ะนั่น
‎เจอนี่บนถนน
‎เลยอยากช่วยมัน
‎งั้นก็ส่งมาทางนี้
‎ให้ฉันคนต่อไหม
‎เอาสิ ฝากกอบกู้มันด้วยแล้วกัน
‎ไหนดูสิแกเป็นอะไร
‎ปัญหาอยู่นี่เอง รากของแกมัน…
‎- แดนี่ ทำไมถึงมี… ‎- คืออย่างนี้…
‎เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน
‎และฉันรักชีวิตของฉัน
‎และฉันไม่รู้ว่าเราเหลือเวลามากแค่ไหน
‎แต่ไม่ว่ามันจะเป็นเท่าไร
‎ฉันก็อยากใช้มันกับเธอ
‎และฉันรู้ว่าตามหลักแล้ว ‎เราแต่งงานกันไม่ได้
‎แต่ฉันก็ไม่สนใจเหมือนกัน
‎เราสวมแหวนได้ และเราจะได้รู้
‎ตกลงไหม และ…
‎แค่นั้นฉันก็พอใจแล้ว
‎ถ้าเธอพอใจนะ
‎ฉันว่าแค่นั้นฉันก็พอใจแล้วล่ะ
‎- ฉันรักเธอ ‎- ฉันก็รักเธอ
‎นี่เป็นข่าวดีที่สุด ผมดีใจกับพวกคุณจริงๆ
‎- ชนหน่อยพวก ‎- ขอบคุณนะ
‎โอเว่น ที่นี่สวยมากๆ เลยล่ะ
‎ขอบคุณ
‎ผม…
‎ผมมีความสุขกับมันนะ
‎ตอนนี้เรามีลูกค้าประจำเยอะแล้ว ‎ซึ่งก็เป็นเรื่องดี
‎พวกเขาจะเข้ามา ‎ส่วนผมก็เตรียมอาหารไว้พร้อม
‎เป็นเรื่องพิเศษที่ได้รู้ว่าเรา…
‎เราได้สร้างที่ที่ผู้คนอยากกลับมาอีก
‎- แจ๋ว ‎- จ้ะ
‎แล้วไม่มีใครบ่นเรื่องชื่อร้านบ้างเหรอ
‎(อะ บัตเตอร์ เพลซ)
‎มีก็ได้
‎ก็ได้ มีคนกลอกตาใส่บ้างเป็นครั้งคราว
‎แต่ผมจะไม่มีวันลืมเลย
‎ว่ามันทำให้หล่อนหงุดหงิดแค่ไหน ‎จนกระทั่งหล่อนต้องหัวเราะ
‎และไม่มีอะไรจะดีไปกว่าเสียงหัวเราะ ‎ของผู้หญิงคนนั้นแล้ว
‎ใช่
‎แด่แฮนนาห์
‎แฮนนาห์
‎ช่วงนี้ได้ข่าวจากเฮนรี่บ้างไหม
‎- ฉันถามไถ่เขาเป็นบางครั้ง ‎- ขอบคุณค่ะ
‎แต่เราไม่ได้คุยกับเด็กๆ มาหลายปีแล้ว
‎แต่ว่า พวกเขากำลังโต
‎และกำลังออกไปเผชิญโลกภายนอก
‎เด็กที่ไหนจะอยากคุยกับคนแก่กันล่ะ
‎- เป็นอะไรไหม ‎- ไม่จ้ะ ไม่เป็นไร
‎ผมเองก็พยายามหาเวลา ‎ไปเยี่ยมพวกเขานะ
‎ที่จริง ทุกคนมาที่นี่ ‎เมื่อหลายเดือนก่อน ช่วงวันหยุด
‎เพิ่งกลับจากการผจญภัยจากอีกฟากทะเล
‎เฮนรี่ ไมลส์ ฟลอร่า
‎แฟนหนุ่มของฟลอร่า
‎ฟลอร่ามีแฟนแล้วเหรอ
‎เธออายุ 12 เอง
‎เธออายุ 17 แล้ว
‎- ใช่ ‎- ให้ตายเถอะ
‎และหวานกันสุดๆ
‎เฮนรี่กลัวน่าดูเลยล่ะ
‎โชคดีที่เขาเลิกดื่มแล้ว ‎ไม่งั้นเขาคงดื่มจนตายแน่
‎ทุกคนมีความสุขดีสินะ
‎ใช่
‎แต่เวลาที่พวกเขาพูดถึงบลาย ‎มันน่าสนใจทีเดียว
‎คุยเรื่องตอนนั้นกันด้วยเหรอ
‎เปล่า นั่นแหละที่น่าสนใจ
‎พวกเขาจำเรื่องตอนนั้นไม่ได้เลย
‎- หา ‎- ลืมหมดเลยเหรอ
‎ใช่
‎เฉพาะเด็กๆ นะ เฮนรี่ยัง…
‎จำทุกอย่างได้
‎แต่พอฉันพูดถึงแฮนนาห์
‎ฟลอร่าก็ถามว่าฉันพูดถึงใคร
‎- ดูเหมือนจะเป็นแบบนี้มานานแล้ว ‎- งั้น…
‎ถ้าหากพวกเขาจำแฮนนาห์ไม่ได้ ‎งั้นพวกเขาก็ลืม…
‎งั้นพวกเขาก็ลืมเรื่องทั้งหมดเหรอ
‎พวกเขารู้ว่าตัวเองเคยอยู่ที่บลาย ‎เมื่อสมัยเป็นเด็ก
‎พวกเขาบอกว่าจำแฮนนาห์จากรูปได้
‎แต่จำได้แค่ว่าหล่อนเป็นผู้หญิง ‎ที่เคยอยู่กับพวกเขา
‎ส่วนรายละเอียด ช่วงเวลาที่เจาะจง…
‎ความกลัวทั้งหมด
‎ที่เรากลัวกันว่ามันจะมีผล ‎ไปตลอดชีวิตพวกเขา มันกลับ…
‎เลือนหายไปทั้งหมด
‎และเหลือเพียงเค้าโครงเท่านั้น
‎บลายคือบ้านฤดูร้อนของพวกเขา
‎พวกเขาเคยอยู่ที่นั่นตอนเป็นเด็ก
‎คุณว่าเฮนรี่จะ…
‎บอกพวกเขาไหม
‎เป็นคุณจะบอกไหม
‎เพราะเท่าที่ดู ชีวิตพวกเขากำลังรุ่งเรือง
‎ผมว่า…
‎ปล่อยไว้อย่างนั้นแหละ
‎ให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตอย่างที่ควร
‎โดยไม่มีอะไรมากวนใจ
‎พวกเขาควรได้รับมัน
‎เราทุกคนด้วย
‎มีอะไรจะพูดไหม
‎จะถือว่าไม่ก็แล้วกัน
‎ให้ตายเถอะ
‎เกิดอะไรขึ้น
‎เธอไม่เป็นไรนะ
‎มันเกิดอะไรขึ้น
‎ฉันเห็นหล่อน
‎หล่อนอยู่ตรงนั้น
‎เธอเห็นอะไร
‎หล่อน
‎ฉันเห็นหล่อนอยู่เรื่อยๆ
‎เอาล่ะ
‎ไม่เป็นไร
‎- มันไปแล้ว ‎- ไปแล้วเหรอ
‎- จริงเหรอ ‎- ไม่เป็นไร
‎เราจะต้องไม่เป็นไร
‎- อย่าคิดในแง่ร้ายสิ ‎- เจมี่
‎- เราไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร… ‎- เจมี่
‎เรายังอยู่ด้วยกันได้อีกหลายปี
‎แดนี่
‎เรายังมีเวลาอีกหลายปี
‎เราจะคอยระวังไว้ ‎แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย
‎ตกลงนะ
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎มันจะต้องไม่เป็นไร
‎ต่อไปฉันจะล้างจานเอง
‎ตกลงไหม
‎เธอล้างจานไม่ได้เรื่องอยู่แล้ว
‎ที่รัก มานี่มา
‎ไม่เป็นไร
‎ทุกอย่างจะต้องไม่เป็นไร
‎แถวยาวเป็นบ้า แต่ฉันได้มันมาแล้ว
‎เราได้เป็นคู่ชีวิตแล้ว
‎ถ้ากฎหมายผ่านเราค่อยแต่งงานอีกที
‎ตอนนี้ได้แค่นี้ก็คงพอ
‎แดนี่
‎ไม่เป็นไรนะ
‎ไม่เป็นไร
‎ตั้งสตินะ
‎เห็นหล่อนไหม
‎ฉันเห็นแค่เธอ
‎ขอโทษนะ
‎- น้ำเจิ่งทั่วเลย ฉันไม่รู้ตัว ‎- ไม่เป็นไร
‎น้ำเช็ดออกง่ายจะตาย
‎ฉันเหนื่อยจังเลย เจมี่
‎ฉันรู้
‎เหมือนฉันรู้สึกว่าตัวเองเลือนหายไป ‎ในทุกๆ วัน
‎แต่ฉันยังอยู่ที่นี่ และ…
‎นี่
‎- ฉันไม่เข้าใจว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร ‎- เธอยังอยู่ที่นี่
‎เธออยู่ที่นี่
‎เหมือนกับว่าฉันเห็นเธออยู่ตรงหน้า…
‎และฉันรู้สึกได้ว่าเธอสัมผัสฉัน…
‎และทุกๆ วัน…
‎ที่เราใช้ชีวิตกัน
‎และฉันก็รู้ตัวนะ…
‎แต่เหมือนฉันไม่ได้รู้สึกถึงมันทั้งหมด
‎ฉันไม่กลัวหล่อนอีกแล้วด้วยซ้ำ
‎ฉันแค่จ้องหล่อนและ…
‎ฉันก็มองเห็นตัวเองได้ยากขึ้นทุกที
‎บางทีฉันน่าจะยอมรับมันซะ
‎- ไม่ ‎- ฉันน่าจะยอมรับมันแล้วไปซะ
‎ไม่
‎ยังไม่ใช่ตอนนี้
‎- เจมี่… ‎- ฟังนะ ไม่เป็นไร
‎ถ้าเธอไม่รู้สึกอะไร…
‎งั้นฉันก็จะรู้สึกทุกอย่างแทนเราสองคนเอง
‎แต่จะไม่มีใครไปไหนทั้งนั้น
‎เข้าใจไหม
‎เธอยังอยู่ที่นี่
‎ถ้าเกิด…
‎ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ข้างๆ เธอ…
‎แต่ความจริงแล้วฉันคือหล่อนล่ะ
‎ค่อยเป็นค่อยไปเถอะ
‎พี่เลี้ยงสาวรู้ว่าช่วงเวลานั้นมาถึงแล้ว
‎สัตว์ร้ายตัวนั้นซุ่มซ่อนอยู่ ‎และสัตว์ร้ายก็ได้ปรากฏตัวแล้ว
‎และหล่อนไม่อาจยอมเสียสิ่งที่สำคัญที่สุด
‎คนที่สำคัญที่สุดของหล่อน
‎ไม่แม้แต่อีกวันเดียว
‎แล้วหญิงคนสวนก็ได้กลับมาที่บลาย ‎เป็นครั้งสุดท้าย
‎หญิงคนสวนเอ่ยถ้อยคำที่เคยได้ยิน ‎เมื่อหลายปีก่อน
‎หล่อนตั้งจิตปรารถนาด้วยทุกอย่างที่มี
‎ตัวเธอ ตัวฉัน ตัวเรา
‎เรา
‎"พาฉันไปด้วย" หล่อนกรีดร้องในใจ
‎"พาฉันไปสิ ลากฉันลงไป ‎เหมือนที่ทำกับคนอื่นๆ"
‎แต่สุภาพสตรีในทะเลสาบ ‎ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
‎สุภาพสตรีในทะเลสาบคือแดนี่เช่นกัน
‎และแดนี่ไม่ยอม
‎แดนี่จะไม่มีวันยอม
‎อันที่จริง จะไม่มีใครถูกพาตัวไปอีก
‎และยังไม่มีใครถูกพาไปจนถึงวันนี้
‎ในช่วงชีวิตที่เหลือ หญิงคนสวนมักจ้องมอง ‎เงาสะท้อนของตน
‎ด้วยหวังจะได้เห็นหน้าเธอ
‎หญิงสาวในทะเลสาบของหล่อน
‎หล่อนจะแง้มประตูไว้ในตอนกลางคืน
‎เผื่อสักวันเธอจะกลับมา
‎รอคอยให้คนรักของหล่อนหวนคืน
‎เวลาผ่านไปหลายปี
‎และขณะที่หล่อนหลับใหลใต้ผืนน้ำ
‎ความทรงจำของพี่เลี้ยงสาวก็จะเลือนหาย
‎เหมือนที่ไวโอล่าเป็นมาก่อน ‎เหมือนเด็กๆ หล่อนเองก็จะลืมอดีต
‎หล่อนจะลืมหญิงคนสวน ‎ลืมชีวิตที่พวกเขาใช้ร่วมกัน
‎รายละเอียด และช่วงเวลาต่างๆ ‎จะเลือนหายไปจนสิ้น
‎เวลาจะยังคงผ่านไป และ…
‎สายน้ำจะชำระใบหน้าอันบอบบางของหล่อน
‎ใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของหล่อน
‎แต่หล่อนจะไม่ว่างเปล่า
‎และจะไม่ดึงใครเข้าสู่ชะตากรรมของตัวเอง
‎หล่อนเพียงแต่จะเดินไปตามผืนดินแห่งบลาย
‎ไร้พิษสงราวกับนกพิราบ
‎ไปจนขั่วชีวิตของหล่อน
‎เหลือไว้เพียงร่องรอยของตัวตนในอดีต
‎ในความทรงจำของผู้หญิง ‎ที่รักหล่อนมากที่สุด
‎ขอโทษด้วย
‎ฉันบอกแล้ว
‎ว่าเรื่องนี้ค่อนข้างยาว
‎พระเจ้า
‎แล้วมันจริงไหมคะ
‎ช่วงไหนล่ะ
‎ฉันหมายถึง…
‎ถ้าฉันบินไปอังกฤษ ‎และได้ไปเยือนคฤหาสน์บลาย
‎ฉันอาจจะ…
‎ได้เห็นสุภาพสตรีในทะเลสาบคนนี้ใช่ไหม
‎ไม่ค่ะ
‎ฉันคิดว่าถ้าคุณบินไปอังกฤษ
‎คุณคงไม่เจอสถานที่ที่ชื่อนั้น
‎แต่ถ้าคุณหาคฤหาสน์หลังนั้นพบ
‎คุณอาจได้เห็นหล่อนก็ได้
‎ถึงเราจะไม่มีทางรู้ ‎ว่าหล่อนตื่นหรือหลับอยู่ก็ตาม
‎ให้ตายสิ ป่านนี้แล้วเหรอ
‎พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญ
‎ไปพักผ่อนกันเถอะ
‎เอาล่ะ จะไปเลยไหม
‎ฉันขออยู่ตรงนี้สักพักดีกว่า
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎ฉันสบายดีค่ะ
‎แค่อยากนั่งผิงไฟ
‎- ก็ได้ ผมรักคุณนะ ‎- รักคุณเหมือนกันค่ะ
‎- ราตรีสวัสดิ์ ‎- ราตรีสวัสดิ์
‎เขาติงต๊องที่สุดเลยค่ะ
‎แต่ฉันก็รักเขาที่สุดเหมือนกัน
‎มันควรเป็นแบบนั้นแหละ
‎ฉันชอบเรื่องที่คุณเล่าค่ะ
‎ดีใจจัง
‎แต่ฉันว่าคุณบอกประเภทเรื่องผิด
‎งั้นเหรอจ๊ะ
‎ค่ะ
‎คุณบอกว่ามันเป็นเรื่องผี
‎- ไม่ใช่ซะหน่อย ‎- งั้นเหรอ
‎มันคือเรื่องรักต่างหาก
‎เรื่องเดียวกัน
‎งั้นถ้าเธอจะเอาไปเล่าต่อ ‎ก็เปลี่ยนช่วงแรกๆ ให้ด้วยล่ะ
‎มีเรื่องกังวลใจงั้นเหรอ
‎เปล่าค่ะ
‎ก็ไม่เชิง
‎ฉันแค่เอาแต่คิดถึง…
‎ผู้ชายเพี้ยน ติงต๊อง หล่อเหลา ‎ที่พรุ่งนี้ฉันจะแต่งงานด้วย
‎ฉันรักเขา
‎มากกว่าที่ฉันเคยคิดว่าจะรักใครได้
‎และสิ่งที่บ้าก็คือเขารักฉัน ‎เท่าที่ฉันรักเขาเลย
‎เราสองคนโชคดี
‎บางครั้งเวลาที่ฉันนั่งข้างเขาเงียบๆ ‎อย่างสบายใจ…
‎ที่จะได้จากคู่ชีวิตของคุณเท่านั้น
‎คนที่รักคุณมากเท่าที่คุณรักเขา
‎ฉันเริ่มจะกลัวเอามากๆ
‎ว่าเขาจะไป…
‎ก่อนฉัน แล้วถ้าถึงวันนั้นฉันจะทำยังไง
‎ฉันจะใช้ชีวิตที่ไม่มีเขาอยู่ได้ยังไง
‎ขอโทษนะคะ
‎ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ฉันนี่มันบ้าจริงๆ
‎ไม่ ไม่เลย
‎ฉันร้องไห้โดยไม่มีเหตุผลตลอด
‎เธออย่าไปคิดเรื่องการสูญเสียกันและกันเลย
‎อย่าให้มันมารบกวนความสุขของเธอในตอนนี้
‎มีความสุขกับความเงียบที่สบายใจกับเขา
‎สิ่งที่เธอมีไม่ได้หาง่ายๆ
‎แต่ เมื่อเวลานั้นมาถึง
‎หลายต่อหลายปีต่อจากนี้
‎มันจะยากลำบากทุกวัน ‎และจะไม่มีวันง่ายขึ้น
‎แต่ว่า…
‎ไม่ช้าหลังผ่านไปสักระยะ
‎เธอจะพบช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ ‎ส่วนเสี้ยวเล็กๆ ในชีวิตเธอ
‎ที่ทำให้เธอนึกถึงเขา
‎และมันจะเป็นช่วงที่ติงต๊อง โง่เง่า
‎หรือไม่ก็โศกเศร้า ‎และเธอจะร้องไห้นานหลายชั่วโมง
‎แต่พวกมันจะยังเป็นเศษเสี้ยวของเขา
‎และเธอจะกอดมันไว้แน่น
‎เธอจะรู้สึกเหมือนเขาอยู่ที่นี่
‎กับเธอ
‎แม้ว่าเขาจะจากไปแล้ว
‎เอาล่ะ พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญของเธอ
‎วันแห่งความสุขกับผู้ชายเพี้ยน ‎ติงต๊อง และหล่อเหลาของเธอ
‎เธอควรไปนอนซะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎ฉันรู้สึกว่าฉันน่าจะกอดคุณนะ
‎ได้สิ
‎รู้ไหม…
‎มันตลกดีนะคะ
‎พอได้ยินชื่อนั้นฉันก็คิดว่า ‎คุณอาจแต่งเรื่องขึ้นซะอีก
‎ชื่อนั้นเหรอ
‎แต่แล้วฉันก็คิดได้ว่า "คุณจะไปรู้ได้ยังไง"
‎คงเป็นความบังเอิญที่น่าขันดีนะคะ
‎ชื่อกลางของฉันคือฟลอร่า
‎งั้นเหรอจ๊ะ
‎ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
‎ราตรีสวัสดิ์จ้ะ
‎คำบรรยายโดย: ชญาธิป วีระขจร