‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎จดหมายค่ะ
‎- ขอบคุณ ‎- ยินดีค่ะ
‎(นายโดมินิค วินเกรฟ ‎วินเกรฟแอนด์วินเกรฟคิวซี)
‎ลอร์ดวินเกรฟพอใจที่จะอยู่อย่างอุดอู้ ‎ในห้องทำงาน
‎มากกว่าห้องชุดแสนสบายที่ลอนดอน
‎เขาขังตัวเองไว้ที่นั่นทั้งวันทั้งคืน ‎โดยหมกตัวอยู่กับงาน
‎ในกิจวัตรยามค่ำคืน
‎จนกระทั่งถูกฝังไว้ในงาน
‎จนกระทั่งภายในใจเขา ‎ไม่เหลือที่ว่างให้กับสิ่งอื่นใด
‎จนกระทั่งเขารู้สึก…
‎เป็นตัวเองอย่างถึงที่สุด
‎ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ตามที
‎คุณเคลย์ตันโทรมาค่ะ
‎- ว่า ‎- แค่รายงานสถานการณ์ค่ะ
‎เธออยากรายงานเรื่องเด็กๆ
‎แล้วเด็กๆ เป็นยังไงบ้าง
‎เธอบอกว่าเด็กๆ สบายดี ‎แต่เธอรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย
‎และยินดีจะอธิบายเพิ่ม ‎ถ้าคุณต้องการนัดเวลาโทรคุยอีกที
‎เธอบอกว่ามีเรื่องบางอย่าง
‎ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจ แต่…
‎เป็นเรื่องที่คุณน่าจะอยากฟัง
‎ไม่จำเป็นหรอก
‎ผมดีใจที่เด็กๆ สบายดี
‎แน่นอนค่ะ
‎สุขสันต์วันหยุดนะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎คืนนี้เอาเป็นสก็อตช์หรือเบอร์เบินดี
‎สก็อตช์ดีกว่า
‎ชาร์ล็อตต์
‎ไม่ทันเหรอ
‎- ทันพอดี ‎- พอดีเหรอ
‎- ใช่ ใกล้คลอดแล้ว แต่ก็ยัง ‎- ขอบคุณพระเจ้า
‎ชาร์ล็อตต์ ผมมาแล้ว
‎บอกตามตรง ฉันว่าตอนนี้ ‎เธอไม่สนหรอกว่านายจะมาไหม
‎คลอดก่อนกำหนดนี่
‎เร็วกว่ากำหนดไปมาก
‎มันก็ปกติไม่ใช่เหรอ
‎ถ้ารู้ว่าจะคลอดเร็วขนาดนี้ ‎ฉันคงไม่ออกไปแน่
‎แต่ก็กลับมาทันนี่นา
‎ฉันไม่ยอมพลาดช่วงคลอด ‎ของลูกสาวฉันแน่นอน
‎ไม่มีวัน
‎ทำไมไม่ไปโรงพยาบาลล่ะ
‎ตามหมอมาที่นี่มันเร็วกว่า
‎คลอดก่อนกำหนด ‎ควรไปโรงพยาบาลสิ
‎โรงพยาบาลอยู่ห่างไปสองชม. ‎หมออยู่ห่างไป 40 นาที
‎- ไมลส์ล่ะ ‎- เขาไม่เป็นไร เขาหลับอยู่
‎ดี
‎ผมมาแล้วที่รัก
‎ที่รักของผมอยู่นี่เอง
‎ดวงใจของผม
‎ลูกเมียผมเป็นไงบ้าง
‎ไม่ค่อยเห็นเธอตื่นเช้าขนาดนี้นะ
‎ใช่ คือ ฉันรู้…
‎ฉันรู้ว่าเธอเริ่มงานแต่เช้า ‎ในวันพฤหัสบดี
‎ดังนั้น
‎ฉันเลยคิดว่าน่าจะเอากาแฟมาให้
‎คนอเมริกันก็กินแต่กาแฟ
‎เธออาจจะชอบก็ได้
‎ชนหน่อย
‎ชน
‎ฉันชงกาแฟไม่เก่งด้วย
‎สัปดาห์นี้เป็นยังไงบ้าง
‎ก็เรื่อยๆ ดีนะ
‎จริงสิ…
‎ช่วงนี้เด็กๆ ทำตัวแปลกนิดหน่อย
‎ทุกอย่างดูแปลกๆ มาสักพักแล้ว
‎แถมยังไม่มีโอเว่น
‎ไม่มีเธอ
‎ฉันเจอหน้าแฮนนาห์น้อยลงทุกที
‎หล่อนเอาแต่…
‎ออกไปข้างนอก
‎ไปคนเดียวด้วย
‎บางครั้งแค่ฉันหันหลัง ‎หล่อนก็หายไปแล้ว
‎บางครั้งคนเราก็อยากอยู่คนเดียวบ้าง
‎เธอตั้งใจตื่นมาหาฉันโดยเฉพาะเหรอ
‎เปล่า
‎เธอเพิ่งรอให้ฉันกลับมาเองนะ
‎ฉันรู้ว่าเธอจะกลับมาวันนี้ แต่…
‎เปล่า ฉันไม่ได้มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ
‎เด็กๆ ตื่นแล้วเหรอ
‎ยัง พวกเขาหลับอยู่
‎งั้นเธอก็ตื่นมาตั้งแต่ไก่โห่
‎แล้วเธอก็…
‎ย่องไปย่องมาในครัว ‎ชงกาแฟห่วยๆ ตามลำพัง
‎เพื่อมาทักทายฉันตอนหกโมงเช้า
‎โดยไม่มีเหตุผลเป็นพิเศษ
‎ป็อบปินส์ เธออ่อยฉันนี่
‎ก็ได้
‎ฉันไม่ชอบที่เราค้างไว้แบบนั้น
‎แล้วเราค้างไว้แบบไหนล่ะ
‎แบบที่ไม่ถูกต้อง
‎และฉันอยาก…
‎ฉันอยากเริ่มทำอะไรที่ถูกต้องสักที
‎ฉันเลยคิดว่าน่าจะเริ่มจากกาแฟ
‎เธอแน่ใจแล้วเหรอ
‎เพราะทุกครั้งที่ฉันคิดว่าเธอแน่ใจ
‎เธอก็จะทำนิสัยน่ารำคาญ ‎อย่างการกระโดดหนี
‎เหมือนเพิ่งเห็นแมลงน่ากลัว
‎แต่ทำแบบนั้นก็น่าจะดีที่สุดแล้ว
‎ฉันชอบเธอนะ
‎แต่ฉันก็ชอบชีวิตที่เป็นอยู่ด้วย
‎สุขสบายและน่าเบื่อ
‎ฉันก็คงไม่อยากเข้าไป ‎รบกวนชีวิตเธอหรอก
‎ต้องทำให้ทุกอย่างน่าเบื่อเข้าไว้
‎ใช่ไหมล่ะ
‎นี่ ที่บลายมีร้านเหล้าอยู่ใช่ไหม
‎ใช่
‎เธออยากไปดื่มไหม
‎ไปจากบ้านหลังนี้
‎ไปจากเรื่องทุกอย่าง
‎แบบนั้นคงจะน่าเบื่อน่าดู จริงไหม
‎คงจะน่าเบื่อสุดๆ เลยล่ะ
‎เอาล่ะ ฉันจะลองวานให้แฮนนาห์ ‎ช่วยดูเด็กๆ แทนสักคืน
‎ส่วนเธอกับฉัน…
‎ก็จะได้ไปดื่มเหล้าเก่าน่าเบื่อ…
‎ในร้านเก่าๆ ที่น่าเบื่อ…
‎และดูว่าเราจะเอายังไงต่อ
‎เธอรู้สินะ ‎ว่าฉันพักบนร้านเหล้าร้านนั้น
‎ฉันเล่าให้เธอฟังแล้วล่ะสิ
‎มีห้องเช่าเล็กๆ
‎ที่อยู่บนร้านเหล้าเล็กๆ น่าเบื่อ
‎ฟลอร่า
‎นี่
‎ทำอะไรของเธอน่ะ
‎หนูรู้สึกไม่สบาย
‎เธออยู่ข้างนอกนานแค่ไหนแล้ว
‎หนูเพิ่งตื่นค่ะ
‎หนูไม่รู้
‎ใครน่ะ
‎ไมลส์เหรอ
‎ใช่พี่หรือเปล่า
‎เดี๋ยว
‎เธอเป็นใครน่ะ
‎ได้ยินฉันไหม
‎ฉันชื่อฟลอร่า
‎แม่คะ
‎มีอะไรลูก
‎มีใครไม่รู้อยู่ในห้องหนู เด็กผู้ชาย
‎ไมลส์
‎- ให้ตายเถอะ ‎- ไม่ใช่ไมลส์ค่ะ
‎ไม่ใช่ เขา…
‎อาเฮนรี่
‎สวัสดีฟลอร่า
‎อามาทำอะไรที่นี่คะ
‎เมื่อคืนอาไม่ได้ขับรถกลับเข้าเมือง
‎อาเฮนรี่นอนค้างจ้ะ
‎ในห้องนอนแขก
‎และเมื่อกี้อาแค่เข้ามาทักทายตอนเช้า
‎ใช่จ้ะ
‎และอาเพิ่งได้ยินว่ามีคนอยู่ในห้องหนู
‎มาเร็ว รีบไปดู
‎เห็นไหม ไม่มีใครเลย
‎ไม่ใช่ตอนนี้
‎แต่ก่อนหน้านี้มี
‎มีจริงๆ นะคะ
‎และเลิกพูดว่าไม่มีใครได้แล้ว
‎ก็ได้จ้ะ มีคนอยู่
‎ลูกบอกว่ามีเด็กผู้ชายใช่ไหม
‎เด็กน้อย เหมือนกับหนู
‎ไม่มีใครตัวเล็กเท่าหลานอาหรอก
‎เอาล่ะ ถ้ามีเด็กผู้ชายอยู่จริงๆ
‎และลูกเป็นคนเดียวที่เห็นเขา
‎งั้นเขาก็คงอยากเป็นเพื่อนลูก
‎ไม่ค่ะ เขามีบางอย่างผิดปกติ
‎หน้าเขามีอวัยวะไม่ครบ
‎ไม่นะ
‎เขาไม่มีปากด้วยซ้ำ
‎งั้นอาว่าเขาคงเป็นผู้ฟังที่ดีมากเลยล่ะ
‎และแทบไม่มีคุณสมบัติไหนในตัวเพื่อน ‎ที่จะสำคัญกว่านั้นแล้ว
‎ใช่แล้ว
‎และถ้าเขาฟังได้ เขาก็คงอยากฟัง ‎เรื่องเล่าของลูกนะ ฟลอร่า
‎แต่เขาจะเป็นเพื่อนกับหนูได้ยังไง
‎ถ้าเขาบอกชื่อตัวเองไม่ได้
‎งั้นหนูก็ตั้งชื่อให้เขาสิ
‎หนูแต่งเรื่องราวของเขาขึ้นมาก็ได้
‎ตอนที่อายุเท่าหนู ‎อาก็เคยมีเพื่อนคนหนึ่ง
‎ในบ้านหลังนี้เลยล่ะ
‎เขาเป็นทหาร
‎และอาก็กลัวเขามาก
‎จนกระทั่งอาแต่งเรื่องให้เขา
‎เขาดีใจไหมคะตอนที่อาแต่งเรื่องให้
‎อ๋อ ดีใจสิ
‎งั้นหนูจะลองดูแล้วกัน
‎หนูจะแต่งเรื่องให้เขา
‎ต้องอย่างนี้สิลูกแม่
‎เมื่อไหร่พ่อจะกลับมา ‎จากสกอตแลนด์คะแม่
‎อีกไม่นานหรอกจ้ะ
‎แปลกจัง
‎งั้นเหรอจ๊ะ
‎หนูคิดว่า…
‎เป็นเพราะ…
‎คงเป็นเพราะหนูโตเกินไปมั้งคะ
‎แม่ว่าไหม
‎จ้ะ แม่ก็ว่าอย่างนั้น
‎หนูรู้สึกว่าหนูควรจะเด็กกว่านี้
‎ที่จริง ลูกควรจะเป็นเด็กห้าขวบจ้ะ
‎ลูกอายุห้าขวบตอนที่เกิดเรื่องนี้
‎ถ้าอย่างนั้น
‎ทำไมหนูถึงไม่อายุห้าขวบล่ะ
‎หนูไม่ได้อายุห้าขวบ ‎หนูอายุแปดขวบ
‎ทำไมอายุของหนูถึงไม่ตรงตามจริง
‎หนูก็รู้นี่ว่าทำไม
‎เพราะนี่เป็นความทรงจำ
‎ใช่แล้ว
‎หนูถูกลักซ่อน ‎ไว้ในความทรงจำอีกอันอีกแล้ว
‎ใช่จ้ะ
‎มันเป็นแบบนี้บ่อยขึ้นเรื่อยๆ
‎ใช่ไหมคะ
‎ใช่จ้ะ
‎หนูคอยแต่จะถูกลักมาซ่อน ‎ไว้ในความทรงจำต่างๆ
‎จากนั้นหนูก็เริ่มรู้ตัว
‎และอีกไม่นานมันก็จะจบลงเมื่อ…
‎ตื่นสิ
‎ตื่นได้แล้ว
‎นี่
‎นี่ เมื่อกี้เธอ…
‎เธอผล็อยหลับไปดื้อๆ
‎เมื่อกี้…
‎เกิดอะไรขึ้น
‎หนูไม่รู้ค่ะ
‎ขอโทษนะคะ
‎ใจหนูไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว
‎ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เรา…
‎เราแค่อยากดูให้แน่ใจ ‎ว่าเธอไม่เป็นไร
‎พวกคุณทำอะไรกัน
‎เราคุยกันอยู่
‎เราคุยกันเรื่องเดินละเมอ
‎เมื่อคืนเธอเดินละเมอ
‎แล้ว…
‎แล้วเธอก็…
‎ดูเหมือนเธอจะเป็นลม
‎แต่เธอ…
‎ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม
‎หนูเหนื่อยนิดหน่อย
‎หนูอยากนอนต่อ
‎แต่ขอให้เจอความฝัน…
‎ไม่ใช่ความทรงจำ
‎ครั้งนี้หนูอยากฝัน
‎จ้ะ
‎ตกลง
‎คุณเคลย์ตันโทรมาค่ะ
‎บอกว่าฟลอร่าเดินละเมอ
‎แล้วเธอเป็นอะไรไหม
‎ฉันไม่แน่ใจค่ะ
‎ถ้าเธอไม่เป็นไร ก็แค่นั้น
‎ถ้าเป็นล่ะคะ
‎ถ้าเป็น งั้นทำไม ‎หล่อนถึงไม่โทรตามหมอล่ะ
‎ค่ะ
‎บ้านฟลอร่าค่ะ
‎ว่าไง ฟลอร่า
‎นี่อาเฮนรี่นะ
‎สวัสดีค่ะ
‎สบายดีไหมหลานรัก
‎แม่ของหนู…
‎แม่ทำไมเหรอคะ
‎เอ่อ อาตั้งใจจะถามว่า…
‎หนูได้เห็นเด็กผู้ชายคนนั้นอีกไหม
‎อ๋อ ไม่ค่ะ ยังไม่เห็น
‎อ๋อ งั้นก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ
‎แล้วตอนนี้ ‎หนูแต่งเรื่องของเขาอยู่หรือเปล่า
‎หนูพยายามอยู่ค่ะ
‎แต่พ่อบอกว่าเขามาจากฝน
‎มาจากไหนนะ
‎พ่อบอกว่าเขาเป็นเพื่อนแบบพิเศษ ‎แค่นั้นแหละค่ะ
‎เป็นเพื่อนในฝน
‎ในจินตนาการของหนู
‎งั้นบอกพ่อนะว่าแม้แต่จินตนาการ ‎ก็ต้องการเรื่องของตัวเอง
‎อาบอกเขาเองสิคะ
‎พ่อขา อาเฮนรี่โทรมา
‎หา
‎แป๊บนะคะ
‎คุณอาบอกว่า ‎จินตนาการก็ต้องการเรื่องราวค่ะ
‎ขอบใจจ้ะลูก
‎มีเรื่องอะไรล่ะ
‎ไง กลับมาแล้วเหรอ
‎ใช่ กลับมาแป๊บหนึ่ง
‎บินกลับมาเมื่อคืน ‎เที่ยวบินสุดท้ายของกลาสโกว์
‎จู่ๆ ก็อยากมาน่ะ แต่…
‎ไม่ต้องห่วงเรื่องคดีนะ ‎พรุ่งนี้ฉันก็กลับแล้ว
‎ดีมาก
‎เด็กๆ คงยิ่งกว่าดีใจแน่ๆ ‎ที่ได้เจอนาย
‎นายรู้ได้ยังไง
‎รู้อะไร
‎ว่าฉันกลับมาแล้ว
‎หรือยังไง นายโทรมาทำไม
‎ฉัน…
‎ฉันหาตัวนายอยู่น่ะสิ ฉัน…
‎ฉันลองโทรไปที่กลาสโกว์ ‎แต่ก็ติดต่อนายไม่ได้
‎เลยคิดว่าชาร์ล็อตต์น่าจะรู้ ‎ถ้าเกิดว่านายเปลี่ยนโรงแรม
‎เปล่า ฉันยังพักที่…
‎ช่างเถอะ ตอนนี้ก็ติดต่อได้แล้ว ‎มีเรื่องอะไรล่ะ
‎คือฉัน…
‎อันที่จริงฉันตอบคำถาม ‎ของตัวเองได้แล้วล่ะ
‎ระหว่างที่เราคุยกันอยู่
‎ฉันก็ได้คำตอบแล้ว
‎งั้นก็ดี
‎ดีมาก
‎อือ
‎เดินทางปลอดภัยนะ
‎บัดซบ
‎คิดว่าซ่อนตัวมิดงั้นเหรอ
‎จะเข้าก็เข้ามาสิ
‎สรุปว่า…
‎คืนนี้เราจะดื่มสก็อตช์และเบอร์เบิน
‎แล้วก็ดัลมอร์ปี 62 ด้วย
‎แน่ใจเหรอว่าเรายังมีปัญญาซื้อ
‎หลังจากที่ปีเตอร์ ‎ปอกลอกนายจนหมดตัว
‎ไม่ได้หมดตัวสักหน่อย
‎เงินตั้งสองแสนห้า ‎แล้วก็เงินของไมลส์อีกล่ะ
‎ยังไงมันก็ใช่เงินนายนี่นา
‎ฉันก็เอาเงินไปโปะแทน…
‎นายก็รู้นี่
‎ทำไมฉันจะต้องเสียเวลา ‎แก้ตัวให้นายฟังด้วย
‎นายรู้ทุกอย่าง
‎ตอนนี้เธอคงหลับไปแล้ว
‎ยังไงคนรับก็คงเป็นพ่อครัวตามเคย ‎ไม่ก็แม่บ้าน
‎ไม่ก็แม่สาวอเมริกันน่ารักคนนั้น
‎โทรศัพท์นายทำให้พวกเขากลัว
‎นายก็รู้
‎สมาคมนักเรียนทุน
‎พวกเขาน่าจะคิดได้ ว่าไหม
‎อุตส่าห์มีเวลาหาคำตอบตั้งหลายปี
‎พนักงานต้อนรับก็น่าจะรับมือได้
‎ทั้งเรื่องนี้ ‎และจดหมายทั้งหมดของเขา
‎ฉันจัดการเองได้ไม่มีปัญหา
‎หล่อนคงช่วยแจ้งการเสียชีวิตได้ ‎จะได้ไม่ต้องมีจดหมายมาอีก
‎คงช่วยส่งจดหมายได้เยอะ
‎น่าจะช่วยส่งจดหมายแจ้งได้ ‎ทุกครั้งที่มีคนยื่นเรื่องเข้ามา
‎โดยไม่ต้องรบกวนให้ถึงมือนาย
‎นายไม่จำเป็นต้องรู้ด้วยซ้ำ
‎ฉันจัดการเองได้
‎นายยืนกรานจะจัดการเอง ‎เพื่อไม่ให้คนอื่นต้องทำ
‎เพราะทุกครั้งที่นายส่งจดหมาย ‎แจ้งข่าวการตาย
‎โลกที่นายเสแสร้งได้ว่า ‎พี่ชายยังมีชีวิตอยู่
‎ก็จะเล็กลงทีละนิด
‎ใช่ไหมล่ะ
‎ฉันไม่ได้เสแสร้งอะไรทั้งนั้น
‎งั้นก็จ่าหน้าซองจดหมายซองนี้
‎แล้วก็ร่างจดหมายแจ้งการตาย ‎ของโดมินิค วินเกรฟ
‎แล้วก็เอาไปหย่อนตู้ไปรษณีย์สิ
‎เธอเป็นยังไงบ้าง
‎หลับทั้งวันเลยค่ะ
‎แต่ไม่มีไข้ ฉันคอยวัดอยู่
‎คงจะเพลียเอามากๆ ล่ะสิ
‎บ่ายนี้เราไม่เห็นคุณเลย
‎คุณไปไหนมาคะ
‎ฉันไม่ได้…
‎ฉันน่าจะอยู่แถวๆ นี้แหละ
‎ฉันเป็นอะไรของฉันเนี่ย ‎จำแทบไม่ได้เลยว่าบ่ายนี้ทำอะไรมา
‎ถ้าพรุ่งนี้เธอยังไม่ดีขึ้น ‎ฉันจะโทรเรียกหมอนะคะ
‎จ้ะ เอาตามที่เธอว่าเลย
‎ฉันโทรหาเฮนรี่ แต่…
‎เขาไม่โทรกลับ
‎ฉันไม่เข้าใจเลย ฉันหมายถึง…
‎ทำไมคนๆ หนึ่งถึง…
‎เด็กๆ เป็นครอบครัวเดียวที่เขามีนะ
‎เฮนรี่ไม่ได้เป็นคนเดิมอีกต่อไปแล้ว
‎ก็ไม่เชิง คือ…
‎เขาเปลี่ยนไปนานแล้ว
‎ตั้งแต่วันที่ชาร์ล็อตต์กับโดมินิค ‎ไปเที่ยวครั้งนั้น
‎คงไม่มีใครได้กลับมาอีก
‎ชาร์ล็อตต์กับโดมินิคน่ะ ‎ไม่ได้กลับมา แต่…
‎พูดตามตรงว่าเฮนรี่ก็เช่นกัน
‎พวกเขาทั้งสาม…
‎จากไปแล้ว
‎จะลงไปเลยไหม
‎อีกแป๊บค่ะ
‎ตามใจจ้ะ
‎เอาไว้เราไป…
‎ไปช่วงสุดสัปดาห์นี้ก็ได้ ‎แพทริก สเวซีมาเลยนะ
‎ในคอนเสิร์ตน่ะ
‎ยังอยู่อีกเหรอคะ
‎- อ๋อ จ้ะ ‎- ใช่ ผมต้องล้างจานน่ะ
‎อีกอย่าง มีคนขอให้ผมอยู่ต่อ
‎ใครกันที่ขอให้คุณอยู่ต่อ
‎อย่าแตะนะ
‎เดี๋ยวจะเป็นการลบหลู่ชา
‎นึกว่าเธอกลับไปสักพักแล้วซะอีก
‎ฉันกลับไปได้ครึ่งทางก็นึกขึ้นได้ว่า ‎"วันนี้โคตรเหนื่อย
‎บางทีป็อบปินส์น่าจะแก่เบื่อให้ฉันได้"
‎คิดว่าไงล่ะ
‎- เด็กๆ ล่ะ ฉัน… ‎- มีคนจัดการให้แล้ว
‎ฉันดูแลความเรียบร้อย ‎ให้หมดแล้ว เธอ…
‎เธอออกไปเที่ยวให้สนุกเถอะ
‎- เราจัดการให้ได้ ‎- ใช่
‎จะเป็นฝันร้าย ภูติผี ‎หรือปีศาจใต้เตียง
‎ก็จะถูกจัดการอย่างเร็วและเป็นกลาง
‎ในศาลที่ทรงความยุติธรรม
‎มาเถอะ
‎เรา…
‎เราจะไปไหนกันเหรอ
‎เธอพาฉันออกมาฆ่าหมกป่าใช่ไหม
‎พูดต่อสิ ฉันทำจริงแน่
‎คืออย่างนี้…
‎ที่ดินกว้างใหญ่ผืนนี้ ‎ไม่ค่อยมีที่ลับๆ เยอะเท่าไร
‎แต่ที่นี่เป็นที่พิเศษ
‎โอ้โฮ สวยมากเลย
‎- เธอปลูกเองเหรอ ‎- ใช่
‎มันคือดอกชมจันทร์
‎ปลุกให้ขึ้นในอังกฤษยากมาก
‎จ้ะ แต่ก็…
‎คุ้มกับที่ลงแรงนะ
‎งั้นเหรอ
‎ไม่หรอกเหรอ
‎ดอกนี้จะบานแค่ปีละสองครั้ง
‎และเฉพาะกลางคืน
‎ทุกดอกจะบานแค่ครั้งเดียว
‎พรุ่งนี้เช้าดอกพวกนี้ก็จะเหี่ยว
‎และคืนพรุ่งนี้ดอกใหม่ๆ ‎ก็จะบาน จากนั้นก็เหี่ยว
‎ภายในสามสัปดาห์ ต้นทั้งต้นก็จะตาย
‎และในฤดูใบไม้ผลิ ‎ฉันก็ต้องปลูกต้นชมจันทร์ต้นใหม่
‎ลำบากมากเลยนะ ‎สำหรับดอกไม้ที่บานแค่ครั้งเดียว
‎ผู้คนในความรู้สึกของฉัน ‎ก็เป็นแบบนั้นแหละ
‎ต้องพยายามจนสุดกำลัง…
‎แต่เห็นผลลัพธ์เท่าปลายก้อย
‎ทุกคนเลยงั้นเหรอ
‎ทุกคนเลย
‎แม้แต่เธอ
‎แม้แต่ฉัน
‎โดยเฉพาะฉัน
‎ฉันเลยคิดว่าจะช่วยเธอประหยัดแรง
‎โดยการข้ามไปขั้นสุดท้าย
‎ลองดูสักตั้ง
‎ก็ไม่น่าเสียหาย
‎งั้นฉันจะเล่าให้ฟังเลยนะ
‎เอาล่ะ
‎แม่ชื่อลูอีส
‎พ่อชื่อเดนนิส
‎เดนนิสเจอลูอีสเมื่อหล่อนอายุ 18
‎เขาอายุ 24
‎ปุบปับหนึ่งปีต่อมาก็มีพี่ชายฉัน เดนนี่
‎แล้วก็ฉัน ซึ่งไม่ค่อยปุบปับเท่าไร
‎พ่อเริ่มทำงานในเหมืองถ่านหิน
‎เพราะได้ค่าแรงเยอะกว่า
‎เยอะกว่านิดหน่อย
‎แต่จากนั้นเขาไม่ก็ค่อยได้กลับบ้าน ‎ส่วนลูอีสก็…
‎ลูอีสอยู่บ้านกับลูกๆ ‎แต่ตัวหล่อนเองก็ไม่ต่างจากเด็ก
‎เด็กสาวกับเด็กอีกสองคน ‎ส่วนสามีก็อยู่ลึกลงไป 600 เมตร
‎หล่อนจึงทำตัวตามประสาเด็ก
‎หล่อนเล่นสนุก
‎ดังนั้นพ่อฉันเลยอยู่ใต้ดิน ‎ส่วนแม่ก็อยู่ใต้ตัวผู้ชาย และ…
‎สิ่งหนึ่งที่เกี่ยวกับเหมืองถ่านหิน…
‎สิ่งที่ฉันนึกถึงมากที่สุด ‎เมื่ออายุมากขึ้น…
‎ข้างใต้นั่นไม่มีต้นไม้
‎ไม่มีชีวิตใดๆ เลย
‎ผู้ชายเหล่านี้…
‎เราส่งพวกเขาลงไปยังความมืด ‎เพื่อขุดหาสิ่งที่ตายแล้ว
‎ตายซากเสียจนกองทับถม ‎บนซากสิ่งที่ตายแล้ว
‎เก่าแก่และไร้ชีวิตเสียจนไฟลุกติดได้
‎และนั่นก็คือชีวิตของเขา
‎ขณะที่หล่อนทำทุกอย่างที่ทำได้ ‎ให้ตัวเองรู้สึกมีชีวิต
‎ความตายเหล่านั้น
‎ความตายสีดำเป็นผุยผง ‎ปกคลุมทั่วใบหน้าของเขา
‎รวมถึงมือ และปอดของเขา ‎เมื่อเขาขึ้นมาบนดิน
‎ไม่มีใบไม้ กิ่งไม้ ‎หรือดอกไม้ในโลกของเขา
‎และเมื่อเขาไต่ขึ้นมา ‎จากหลุมศพที่ว่าได้
‎เมื่อไต่กลับมายัง ‎โลกแห่งชีวิตได้ในที่สุด…
‎ผู้คนก็หัวเราะเยาะ
‎พวกเขาหัวเราะเพราะคนทั้งเมืองรู้ว่า ‎ลูกคนล่าสุดนั้น
‎น้องชายของฉัน ไมกี้ ไม่ใช่ลูกเขา
‎ดังนั้นเดนนิส ‎จึงทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่
‎แล้วคนก็พากันชื่นชมความภักดีของเขา
‎ขณะที่ล้อว่าเขาถูกสวมเขาไปด้วย
‎ส่วนลูอีสนั้น
‎เธอประกาศโดยไม่กระดากปาก ‎แล้วคนก็เรียกแม่ฉันว่าอีตัว
‎คำด่าลามมาถึงลูกสาว
‎ทั้งตอนไปโรงเรียน ‎ตอนเดินอยู่บนถนน
‎และลามมาถึงในบ้าน
‎เดนนี่น้อยเริ่มเก็บกด
‎เขาพยายามเอาตัวรอด ‎ด้วยการโทษผู้หญิงทุกคนในครอบครัว
‎และในปี 1967 ลูอีสก็หนีไป
‎หล่อนแยกทางกับพ่อ
‎ส่วนฉันที่กลับมาจากโรงเรียน ‎ก็เจอไมกี้…
‎อยู่ตามลำพัง…
‎ร้องไห้จ้าจนคอแทบแตก
‎เขายังเป็นแค่เด็กเล็ก
‎และเขาไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิด
‎ฉันพยายามเลี้ยงดูเขา
‎ฉันเป็นแค่เด็ก
‎เด็กไม่รู้วิธีเลี้ยงเด็กด้วยกัน
‎ฉันลืมอะไรต่อมิอะไร
‎เช่นลืมเฝ้าหม้อต้มน้ำเวลามันเดือด
‎วันหนึ่งก็เลยเกิดอุบัติเหตุ
‎นักสังคมสงเคราะห์เข้ามามีเอี่ยว ‎แล้วเราก็ถูกจับแยก
‎พ่อทำดีที่สุดแล้ว
‎เขาอยู่ใต้ดินมานานเลยไม่รู้วิธีเลี้ยงเด็ก ‎นับประสาอะไรกับ…
‎เด็กสามคน
‎ดังนั้นเขาจึงหายเข้ากลีบเมฆ
‎แล้วเราก็มีครอบครัวอุปถัมภ์
‎ที่ที่มีแต่เฒ่าหัวงู
‎กับเมียขี้บ่น
‎ที่หวังจะหาเศษเงิน ‎จากการดูแลสวะสังคม
‎หลังออกมาได้ ‎ฉันก็หนีไปลอนดอนทันที
‎พออยู่ที่นั่นฉันก็แส่หาเรื่องไปทั่ว
‎สุดท้ายก็ติดคุกอยู่สองสามปี
‎แล้วฉันก็เริ่มทำสวนในคุก
‎เป็นงานที่วุ่นวายสำหรับคนขี้เกียจ
‎แต่เป็นงานที่ฉันโคตรชอบ
‎รักเลยล่ะ
‎แล้วตอนนั้นฉันก็เข้าใจชัด…
‎ว่าผู้คน…
‎ไม่คู่ควรกับเวลา
‎แต่ต้นไม้…
‎พอเราทุ่มเทความรัก
‎และความพยายาม
‎และการบำรุงรักษาลงไป…
‎เราก็จะเห็นมันผลิดอกออกผล
‎พอได้ดูพวกมันเติบโต
‎เราก็จะเข้าใจทุกอย่าง
‎ดังนั้นใช่แล้ว
‎คนทุกคนทำให้ฉันเหนื่อย
‎แม้แต่พวกที่นิสัยดีที่สุด
‎แต่บางครั้ง…
‎คงจะสักนานทีปีหนละมั้ง…
‎ที่ใครสักคน…
‎จะคุ้มค่าแก่ความพยายาม ‎เหมือนดอกชมจันทร์ดอกนี้
‎ฟังนะ ฉันรู้ว่าเธอกำลังดิ้นรน
‎ฉันดูออก
‎ฉันรู้ว่าเธอแบกความรู้สึกผิดไว้กับตัว
‎แต่ฉันก็รู้ด้วยว่าเธอไม่มีสิทธิ์เลือก ‎ว่าจะให้ใครอยู่หรือตาย
‎ขอโทษนะแดนี่ แต่เธอไม่มีสิทธิ์
‎มนุษย์คืออินทรีย์สาร
‎นั่นคือข้อเท็จจริง
‎คนเราเกิดมาต้องตาย
‎เป็นเรื่องธรรมดา…
‎และสวยงาม
‎ทุกอย่างสลายและฟื้นขึ้นใหม่
‎จากนั้นก็สลายลงไปใหม่
‎และสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย ‎ล้วนกำเนิดจากทุกสิ่งที่ตายไป
‎เราทิ้งชีวิตมากมายไว้แทนที่เรา
‎ชีวิตนั้นเริ่มต้นใหม่และหมุนเวียน
‎ทดแทนกันไปอย่างไม่รู้จบ
‎และนั่นเป็นเรื่องที่ดี
‎ดียิ่งกว่าชีวิตที่ถูกบดขยี้
‎ให้จมลึกลงไปในดิน
‎และฝังอยู่ในหินที่จะลุกไหม้ ‎เมื่อมันมีอายุมากพอ
‎การได้เห็นใบไม้และดอกไม้ ‎นั้นดีกว่ามาก
‎เราฝากชีวิตมากมายไว้แทนที่เรา
‎เหมือนดอกชมจันทร์ดอกนี้
‎ความสวยงามทั้งมวลของสิ่งหนึ่ง ‎อยู่ในความตายของมันนั่นเอง
‎โธ่ ที่รัก
‎เราจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี
‎ผมไม่รู้
‎ผมไม่รู้เลยจริงๆ
‎มีแค่นี้ใช่ไหมครับ
‎- เหลืออีกชิ้นในรถ ‎- ได้ ผมจะไปหยิบให้
‎คุณพระคุณเจ้า
‎คุณทำอะไรลงไปเนี่ย
‎ผมพบสุภาพบุรุษคนหนึ่งในซัสเซ็ก ‎ที่ทำบ้านตุ๊กตา
‎มัน เอ่อ…
‎มันน่าจะใกล้เคียงแล้วล่ะ
‎แต่ก็ไม่ได้เหมือนเป๊ะ
‎เธอต้องดีใจจนคลั่งแน่ๆ
‎ขอโทษนะที่ผมไปร่วมงานเลี้ยงไม่ได้
‎หวังว่าของขวัญนี่จะปลอบใจได้
‎เธออายุหกขวบ เธอจะสนใจ ‎แค่ของขวัญเท่านั้นแหละ
‎ไม่ใช่ที่นี่
‎ผมจะไปเอาชิ้นส่วนสุดท้าย
‎เราน่าจะเอามันไปซ่อนไว้ ‎ในห้องอ่านหนังสือ
‎จนกว่างานจะเริ่ม
‎เข้าท่าดีค่ะ
‎ที่รัก มาดูของ ‎ที่น้องชายคุณเอามาสิคะ
‎วิเศษมาก
‎ขอโทษที่ไปร่วมงานวันเกิดไม่ได้นะ ‎นายก็รู้ว่าฉันยุ่ง
‎- ไว้ถึงเบอร์ลินฉันจะโทรหา ‎- เยี่ยมเลย
‎ตายแล้ว
‎นี่คุณ…
‎มานั่งทำอะไรมืดๆ อยู่ตรงนี้คะ
‎ฉันอยากดื่มอะไรเบาๆ ก่อนนอน
‎เติมพลังสักหน่อย ‎พรุ่งนี้เช้าต้องได้ใช้แรงเยอะแน่
‎มีเด็กๆ มากมายวิ่งวุ่นไปทั่ว
‎คุณเองก็ควรพักบ้างนะ ‎จะเข้านอนเลยไหมคะ
‎วันเกิดของฟลอร่า…
‎ชวนให้ผมคิดว่า…
‎คืนนั้นเป็นคืนที่แปลกมาก
‎เหรอคะ
‎ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้
‎ความงดงามของการคลอดลูก
‎เขาว่ายังไงเราก็ต้องลืมช่วงเวลานั้น
‎แต่จริงๆ เป็นเพราะสารเคมีในสมอง
‎เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เรากล้ามีลูกอีก
‎ลูกคลอดก่อนกำหนดไวมาก
‎ใช่ค่ะ
‎นั่นสินะ
‎และผมก็ประหลาดใจมาก
‎แต่ทั้งที่คลอดก่อนกำหนด…
‎ลูกกลับไม่ตัวเล็กเท่าที่ผมคิดไว้
‎มันไม่สมเหตุสมผล ว่าไหม
‎ฉันไม่รู้ว่าคุณหมายถึงอะไร
‎ก็ถ้าลูกไม่ได้คลอดก่อนกำหนด
‎ถ้าจริงๆ แล้วลูกคลอดตามกำหนด
‎งั้นเวลาก็จะไม่สมเหตุสมผล
‎ลูกจำต้องคลอดก่อนกำหนด ถูกไหม
‎ไม่งั้นก็จะแปลว่า ‎คุณท้องเมื่อเดือนสิงหาคม
‎ตอนที่ผมอยู่รัสเซีย
‎หกปี
‎ผมใช้เวลาคำนวณถึงหกปี
‎ผมคงไม่อยากรู้คำตอบ ว่าไหม
‎ผมไม่อยู่บ้านเสียนาน ใช่ไหมล่ะ
‎ดูเหมือนว่า…
‎บ้านหลังใหญ่…
‎ที่มีแค่คุณกับไมลส์
‎เดียวดาย
‎คุณรักเขาไหม
‎พี่เลี้ยงสาวจำไม่ได้ว่ามีครั้งไหน ‎ที่หล่อนเคยหลับสบายเท่านี้
‎และหล่อนก็คิดว่าที่ผ่านมา ‎คงไม่เคยสักครั้ง
‎ฟลอร่า
‎ฟลอร่า ทำอะไรน่ะ
‎หนูอยู่ที่ไหนคะ
‎เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรไหม ‎เธอเดินละเมออีกแล้วเหรอ
‎หนูไม่…
‎หนูไม่รู้ค่ะ
‎หนูว่าหนูถูกลักซ่อนอีกแล้ว
‎มาเถอะ เข้าไปข้างในกัน
‎ทำไมหนูถึงเป็นแบบนี้อยู่เรื่อย
‎ขอโทษจริงๆ ที่สร้างปัญหานะคะ
‎หนูแค่ออกมาเดินเล่น
‎ไม่ได้จะทำให้คุณตกใจ
‎ไปกินมื้อเช้ากันดีไหมคะ
‎หนูหิวจะแย่แล้ว
‎ขอโทษที่รบกวนค่ะ
‎คุณเคลย์ตันโทรมาอีกแล้ว
‎- ฉันว่าบางทีคุณน่าจะ… ‎- มีใครบาดเจ็บเหรอ
‎มีใครต้องไปโรงพยาบาลไหม
‎ไม่ค่ะ ฉันว่าปัญหาไม่ได้มีแค่นั้น
‎บ้าเอ๊ย ผมบอกไปแล้วไง
‎ผมไม่ว่างนอกจากจะมีใครบาดเจ็บ
‎ให้ตายเถอะ
‎ก็ได้
‎ต่อสายหาหล่อน
‎เฮ้ย
‎นี่มันเรื่องอะไรกัน
‎ของพวกนั้นเอาไปใส่รถแล้วกัน
‎เรื่องก็คือฉันยกสำนักงานให้นายไงล่ะ
‎พูดอะไรของนายน่ะ
‎ฉันไม่อยากเห็นอะไรพวกนี้อีก ‎เป็นครั้งที่สอง
‎นายคงคิดว่าฉันโง่มาก
‎โง่เป็นควายเลยสินะ
‎- ฉันไม่… ‎- เด็กมักไม่คลอดตามกำหนด ดอม
‎แต่ฟังให้ดี
‎และนี่เป็นส่วนที่สำคัญที่สุด
‎เธอเป็นลูกสาวของฉัน
‎ในทุกๆ ทางที่จะเป็นได้
‎เมื่อเธอหกล้มเข่าถลอก
‎เรียกหาพ่อเมื่อฝันร้าย…
‎คนนั้นจะเป็นฉัน
‎ครั้งแรกที่มีไอ้สวะทำให้เธอใจสลาย…
‎ฉันจะเป็นคนที่ปลอบใจเธอ
‎และเมื่อเธอขอให้พ่อเป็นคนส่งเธอ ‎เข้าพิธีวิวาห์…
‎คนคนนั้นคือฉัน ไม่ใช่นาย
‎เข้าใจที่พูดไหม
‎หล่อนไม่ได้บอกเหรอ
‎ดูทำหน้าเข้าสิ
‎ฉันได้เห็นหน้านายตอนความจริงกระจ่าง
‎ฉันคิดมาตลอดเลยนะ
‎ฉันคิดว่าต้องพูดคำไหนดีถึงจะสาสม
‎แล้วฉันก็วนเวียนอยู่กับคำว่า "เนรเทศ"
‎มันใกล้เคียง
‎มันเจ็บแสบ
‎แต่ก็ไม่ใกล้กับคำว่าสาสม
‎แต่ก็น่าจะพอถูไถได้
‎นายถูกเนรเทศแล้ว น้องชาย
‎นายถูกเนรเทศจากบ้านฉัน
‎นายถูกเนรเทศจากเมียและลูกฉัน
‎นายถูกเนรเทศ
‎นายไม่มีพี่ชายอีกต่อไป
‎หรือหลานสาว
‎หรือว่าหลานชาย
‎ไม่มี
‎มีแค่นาย
‎และตัวนายคนเดียว เฮนรี่…
‎ตัวตนที่แท้จริงของนาย…
‎คือไอ้คนสารเลว
‎ปีศาจตัวเล็กๆ ที่น่าขยะแขยง ถูกไหม
‎ฉันสมเพชนาย
‎เพราะนายต้องอยู่กับมัน
‎นายต้องทนอยู่กับตัวเอง
‎และตัวนายที่ว่าก็คือ ‎ไอ้ปีศาจสารเลวหน้าเป็น
‎ใช่ไหมล่ะ
‎อินเดียอยู่ไกลแค่ไหนคะ
‎ไกลพอให้แม่คิดถึงลูก ‎แต่ใกล้เกินจะจากลาจ้ะ
‎แม่รู้ว่าลูกคิดอะไรอยู่ ‎แต่อย่ากังวลไปเลย
‎ทุกอย่างจะเรียบร้อย ‎แม่ไปแค่ไม่กี่อาทิตย์เองจ้ะ
‎ให้หนูไปด้วยได้ไหมคะ
‎สองสามอาทิตย์เป็นเวลาที่นานมาก
‎และหนูก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ตามลำพัง ‎กับไมลส์และคุณโกรส
‎เจอแล้ว
‎สิ่งนี้เรียกว่าเครื่องราง
‎เมื่อก่อนแม่เคยทำ
‎แต่บางครั้งก็ยังทำอยู่ นิสัยเก่าน่ะ
‎แม่ทำพวกมันตั้งแต่ตอนที่อายุเท่าลูก
‎มันมีไว้ทำอะไรคะ
‎มันช่วยคุ้มครองผู้คน ‎และคอยทำให้พวกเขามีความสุข
‎มันเกิดขึ้นอีกแล้ว…
‎ใช่ไหมคะ
‎อะไรจ๊ะ
‎ตัวหนูไม่ได้อยู่ที่นี่
‎หนูโตเกินไป
‎เหมือนกับว่า…
‎เวลามันไม่สมเหตุสมผล
‎ใช่จ้ะ
‎หนูถูกลักซ่อนไว้ ‎ในความทรงจำอีกอันอีกแล้ว
‎ถูกพามาซ่อนให้ปลอดภัย
‎แม่ขา หนูคิดถึงแม่
‎ลูกรัก
‎ตอนนี้ลูกคงใกล้จะตื่นแล้วล่ะ
‎- จำไอ้นี่ได้ไหม ‎- คุณจำได้
‎ตอนฤดูใบไม้ผลิไง
‎กินไปได้ยังไงตั้งสองจาน
‎ดูเขากินสิ
‎ทุกคน…
‎ทุกคนทำอะไรกัน
‎ฟลอร่า
‎ไงจ๊ะ
‎ทุกคนกินมื้อเย็นโดยไม่รอหนู
‎อะไรนะ
‎- อะไรกันฟลอร่า ‎- เธอกินในห้องไปแล้วนี่
‎- โอเว่นทำซุปให้เธอ ‎- หนึ่งในจานเด็ดของฉันเลยนะ
‎หนูจำไม่เห็นได้เลย
‎บอกแล้วว่าเขาไม่เป็นตัวเอง
‎เขาดูสบายดีนี่นา
‎แต่แปลกๆ
‎หนูไม่ชอบเกมนี้เลย
‎ไม่เป็นไรนะ
‎หนูไม่ชอบ
‎อุ๊ย สงสัยคุณอาของพวกเธอโทรมา
‎ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย ฟลอร่า ‎ไม่ต้องห่วงนะ
‎สวัสดีค่ะ
‎มีไอ้บ้าโทรมาแกล้งอีกแล้ว
‎นายคิดจริงๆ เหรอ ‎ว่าวันหนึ่งเธอจะรับสาย
‎น่าหดหู่ขึ้นทุกที
‎ฉันว่ามันคงไม่มีอะไรต่าง ‎สำหรับนายหรอกนะ
‎อาจมีสักครั้งจากสิบสายที่เธอรับ
‎นายอาจได้ยินเธอพูดว่า "บ้านฟลอร่าค่ะ"
‎เป็นไปไม่ได้หรอก
‎ในระหว่างนั้น
‎พวกเขาก็จะคิดว่านายเป็นไอ้โรคจิต
‎ที่หอบหายใจใส่โทรศัพท์
‎เป็นแค่คนบ้า
‎น่าสมเพชจริงๆ
‎มาถึงตอนนี้อีกแล้ว
‎ถึงมันจะไม่จริง ‎แต่ยังไงนายก็ควรให้แขกเข้ามานะ
‎ขอโทษที่มารบกวน
‎ฉันอยู่แถวนี้พอดี และ…
‎ฉันไม่ได้แวะมาแถวนี้
‎ฉันหลอกว่ามีธุระ ฉันมีเวลาไม่มาก
‎คุณมานั่งทำอะไรในนี้
‎อ๋อ ผม…
‎ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
‎ขอโทษนะ
‎ฟลอร่า
‎ฉันเสียใจจริงๆ
‎ฉันน่าจะบอกคุณ
‎มีหลายอย่างที่ฉันไม่น่าจะทำแบบนั้น
‎คืนนี้เราจะไปกันแล้ว
‎อินเดีย
‎สองสามสัปดาห์
‎ตามรอยฮันนีมูนของเรา
‎งั้นเหรอ
‎ฉันอยากมาบอกลาคุณ
‎- ชาร์ล็อตต์ ‎- ฉันพูดจริง
‎ฉันจะกอบกู้ให้สำเร็จ
‎สามีฉัน ครอบครัวฉัน
‎ฉันอยากให้คุณฟังจากปากฉัน…
‎ว่าทำไมฉันถึงไปเที่ยวในครั้งนี้
‎ฉันแก้ไขมันได้
‎แต่ฉันไม่สามารถไปโดยไม่…
‎ผมรักคุณ ชาร์ล็อตต์
‎ฉันรู้ค่ะ
‎แต่ความรักอย่างเดียวมันไม่พอ
‎ยังมีอะไรอีกหลายอย่าง
‎ถ้านายไม่ว่าอะไร งั้นข้ามไปเลยนะ
‎ไปยังตอนโปรดของฉัน
‎อย่านะ ได้โปรด
‎มันเจ็บ เจ็บมากจริงๆ
‎ฉันอยากเห็นมันอีก
‎- ไม่เอา ‎- คืนที่เราเจอกัน
‎เร็วเข้า
‎รับสายสิ
‎- ไม่ ‎- แต่นายต้องรับ
‎นายก็รู้นี่นา
‎- ฉันไม่อยากรับ ‎- แต่นายก็รับเสมอ
‎เร็วสิ ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก ‎นายก็รู้ว่าใครโทรมา
‎สถานทูตอังกฤษในอินเดียไง
‎ไม่เอา ขอร้องล่ะ
‎พวกเขามีข่าวร้ายจะบอก
‎- ได้โปรด ‎- มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น
‎สวัสดีครับ
‎ครับ ผมเอง
‎ขอโทษนะ ช่วยพูดอีกทีได้ไหมครับ
‎อุบัติเหตุแบบไหนครับ
‎พวกเขาไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‎ไม่จริง
‎คุณเข้าใจผิดแล้ว
‎ไม่เลวนักใช่ไหมล่ะ
‎มันคือนรกชัดๆ
‎ทุกครั้งคือนรก
‎ไม่หรอก
‎นั่นยังไม่ใช่ส่วนที่แย่ที่สุด
‎ไม่ใช่กระทั่งการจัดงานศพของพวกเขา
‎หรือการฝังโลงศพเปล่าๆ
‎ไม่เลย
‎นรกคือการที่ต้องโทรไปที่บลาย
‎การที่ต้องบอกข่าวร้าย
‎และการได้ยินเสียงของเธอเป็นเสียงแรก
‎เมื่อเธอรับโทรศัพท์ต่างหาก
‎เสียงเล็กๆ ของเธอที่พูดว่า…
‎บ้านฟลอร่าค่ะ
‎นอนละเมอ เดินละเมอ
‎สภาพจิตใจคงเครียดน่าดู
‎ใช่
‎ใช่ ฉัน…
‎ฉันไม่รู้แล้วว่าควรทำยังไงดี
‎ดังนั้นฉันเลยคิดว่า ‎พรุ่งนี้เช้าจะพาแกไปหาหมอ
‎งานนี้ต้องพึ่งนักจิตวิทยาแล้ว
‎ในคุกเรามีมาตรการบำบัดให้นักโทษ
‎ฉันเกลียดมัน ‎ฉันไม่คิดว่ามันจะช่วยได้
‎นักจิตวิทยาของฉัน ทามาร่า ‎หล่อนคาดคั้นฉันไม่หยุด
‎ตื๊อเหมือนหมาไล่ตามกระดูก
‎ฉันเลยเริ่มพูดเพื่อให้หล่อนหุบปาก
‎ผ่านไปหนึ่งเดือนฉันถึงรู้ตัวว่า ‎ได้หลับสนิทกับเขาแล้ว
‎โอ้โฮ
‎นั่นสิ
‎เธออาจพูดถูก
‎ฉันไปก่อนนะ
‎อย่างน้อยฉันก็น่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า
‎เอ่อ…
‎เธอจะ…
‎กลับมาก็ได้นะ
‎- คืนนี้เหรอ ‎- ใช่
‎คืนนี้
‎ไม่รู้สิ ป็อบปินส์
‎เธอดูมีเรื่องที่ต้องทำเยอะ
‎ยังไงฉันก็ต้องอยู่เฝ้าฟลอร่า ‎ทั้งคืนอยู่แล้ว
‎ราตรีสวัสดิ์
‎บอกฝันดีเฉยๆ
‎เรายังมีคืนอื่นๆ
‎และต่อไปก็จะมีคืนอื่นๆ อีก
‎สัญญานะ
‎สัญญา
‎บัดซบ
‎เอาอีกแล้ว
‎ขาดการเชื่อมต่อ
‎โทรศัพท์มีปัญหาเหรอ
‎โทรศัพท์ขาดการเชื่อมต่อ
‎แล้วยังไง
‎มันไม่น่าเป็นแบบนี้น่ะสิ ‎ก่อนหน้านี้มันไม่เคยเป็น
‎ฉันแน่ใจว่าไม่มีอะไรหรอก
‎- คิดจะทำอะไรน่ะ ‎- ฉันจะไป
‎- หา ‎- ฉันจะไปบลาย
‎บ้าไปแล้ว
‎นายต้องขับรถสามชั่วโมง
‎แถมนายยังดื่มมาตลอดสองปีเลยนะ
‎มันไม่มีเหตุผล
‎จะไปทำไม พี่เลี้ยงคนนั้นจัดการได้
‎ถึงนายไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
‎ฉันสังหรณ์ใจไม่ดี
‎อ๋อ ตัดสินใจได้แล้วสิ
‎ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนี้ตั้งแต่ตอนที่…
‎งั้นนายก็จะไปบลายสินะ ‎พวกเขาต้องดีใจแน่ที่เจอนาย
‎และบางที ‎นายน่าจะบอกเด็กๆ ต่อหน้าได้
‎ว่าพ่อแม่ของพวกเขาตายได้ยังไง
‎และนายน่าจะบอกพวกเขาได้ ‎ว่าทำไมพ่อแม่พวกเขา
‎ถึงไปเที่ยวตั้งแต่แรก
‎ว่าไง
‎เดี๋ยว
‎สวัสดี
‎อยู่นี่เอง
‎ไม่ต้องกลัวนะ
‎ขอโทษที่ตอนนั้นฉันกลัวนาย
‎ฉันทำตัวเสียมารยาทมาก แต่ว่า…
‎ฉันคิดว่าฉันน่าจะแต่งเรื่องให้นาย
‎นายคนน่าสงสาร
‎เสียใจด้วยนะเรื่องหน้าของนาย
‎นี่
‎ลองใส่อันนี้สิ
‎เรียบร้อย
‎นายมีหน้าแล้ว
‎ทีนี้เรามาแต่งเรื่องกัน…
‎สำหรับนายคนเดียว
‎ฉันเอาอีกแล้วใช่ไหม
‎ฉันถูกลักซ่อน ‎ไว้ในความทรงจำอีกอันอีกแล้ว
‎เพราะคืนที่ฉันทำแบบนี้
‎คืนที่ฉันมอบใบหน้าใหม่ให้นาย
‎ฉันอายุแค่ห้าขวบ
‎ใช่ไหม
‎ทำไมต้องคอยทำแบบนี้กับหนูอยู่เรื่อย
‎บอกหนูมาเถอะค่ะ
‎ทำไมคุณต้องคอยเมินหนูด้วย
‎คุณเจสเซิล
‎พอสักที
‎ไม่เอาแล้ว
‎หนูไม่ชอบเกมนี้
‎เลิกซ่อนตัวจากหนูได้แล้ว
‎หนูอยากคุยกับคุณ
‎หนูโกรธคุณมากๆ นะ
‎แต่ทำไมล่ะ
‎ทุกอย่างก็ไปได้สวยนี่นา
‎- มันวิเศษ… ‎- ไม่จริง
‎หนูเหนื่อยกับการถูกลักซ่อนแล้ว
‎หนูเบื่อที่ต้องลืมเรื่องต่างๆ ‎และเบื่อกับการทำตัวแปลกๆ
‎และกับการที่ไมลส์ทำตัวแปลกๆ
‎ไมลส์ทำไมงั้นเหรอ
‎ไมลส์วิเศษสุดๆ
‎ยกเว้นตอนที่เขาไม่เป็นแบบนั้น
‎ไม่วิเศษน่ะเหรอ
‎ไม่เป็นตัวไมลส์ค่ะ
‎ไม่นะ
‎อย่าทำแบบนั้น
‎อย่าเอาแต่ทำแบบนั้นสิคะ
‎กลับมาให้หนูเห็นเดี๋ยวนี้
‎คุณทำอะไรกับหนู
‎- ฉัน… ‎- ฟลอร่า
‎ฟลอร่า
‎มานี่
‎ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‎ก็แค่คุณเจสเซิล
‎ไมลส์
‎แหม…
‎รู้สึกกระอักกระอ่วนจัง
‎ไมลส์
‎อะไรกัน
‎ฟลอร่า
‎ไม่นะ ฟลอร่า
‎ฟลอร่า
‎ฟลอร่า เธออยู่ไหน
‎ฟลอร่า
‎ฟลอร่า เราต้องไปแล้ว
‎มาเถอะ
‎ขอโทษนะคะ
‎คำบรรยายโดย: ชญาธิป วีระขจร