NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gospodyni wiedziała lepiej od innych,
że głębokie przeżycia nie były spokojne.
A ponieważ wiedziała to, odkąd zamieszkała w Bly,
zawsze szukała spokoju w swojej codziennej rutynie.
To zawsze działało.
Zawsze.
Nie możemy polegać na przeszłości.
Nauczyłem się tego, zajmując się mamą.
W pewnym sensie na tym polega demencja.
Chyba sporo się nauczyłem.
Wydaje nam się, że uwieczniamy rzeczy we wspomnieniach, ale…
wspomnienia zanikają albo się mylą.
Każde z nas może umrzeć w każdej chwili.
Albo zapomnieć całe nasze życie, co przypomina śmierć.
A w takim wypadku, pomyśl…
Na przyszłości też nie możemy polegać.
Nie ma przeszłości. Nie ma przyszłości.
Boże, wiem, że to straszne, ale Owen…
jesteś młody.
Masz przeszłość, masz przyszłość.
Moim zdaniem możesz polegać na obu.
Biedny, słodki, pijany człowieku.
- Wiesz, co zauważyłem? - Co?
Spędzasz dużo czasu, troszcząc się o innych.
To moja praca.
To coś więcej, prawda?
Gdybyś mogła wziąć te obowiązki
i na moment odłożyć je na bok…
Ja mogę.
Pieprzyć to.
Przykro mi to mówić.
Nie powinienem tego mówić. To okropne, ale powiem to.
Trochę mi ulżyło.
To nie jest okropne.
Czy tego chcę, czy nie, nie jestem już uwiązany.
I myślę sobie…
że może wrócę do Paryża.
Cóż…
To znaczy…
Mógłbyś, prawda?
- Mógłbym. - Tak.
Wiesz…
ty też byś mogła.
Powtarzaj za mną.
Hannah Grose w Paryżu.
Co miałabym robić w Paryżu?
Jeść croissanty i pić dobre wino.
I żyć, Hannah.
Żyć.
Robić cokolwiek przyjdzie nam do głowy.
Ty i ja.
Póki jeszcze możemy.
Przepraszam, ale czas spać.
Owen, musimy wracać.
Racja, już czas.
Flaszka zapadła.
Nawet jak na ciebie…
- Jedź ostrożnie. - Znam drogę. Nic nam nie będzie.
Wszystko gra.
Ty jesteś Hannah?
Owen Sharma.
Miło mi cię poznać.
Tak.
Przepraszam, jestem dzisiaj jakaś skołowana.
A rozmowy o pracę zwykle nie są…
Cóż, swobodniej czuję się po drugiej stronie.
Ale Charlotte, pani Wingrave,
musiała…
Musiała…
Tak. Jestem gotowa.
Hannah Grose. Bardzo…
Bardzo mi miło. Proszę…
Zatem…
Studiowałeś w Paryżu?
Tak, przez dwa lata.
Najlepsze dwa lata mojego życia.
Pracowałem w restauracji w Le Marais.
Obawiam się, że możesz się tu nudzić.
Mógłbyś pracować w eleganckiej restauracji.
To znaczy…
czemu akurat Bly?
- Bo jest blisko domu. - Szczera odpowiedź.
Jestem zbyt szczery. To pewnie patologiczne.
Szczerość nigdy taka nie jest.
To okazja, żeby doskonalić moje umiejętności.
W Paryżu byłem zastępcą szefa kuchni, czyli kroiłem warzywa.
Tutaj będę wszystko robił sam.
Mógłbym się wiele nauczyć.
Będziesz gotował dla dwójki dzieci.
Nie wiem, czy tego chcesz się uczyć.
Miles ma siedem lat i jest wybredny. Flora ma pięć lat i…
jest kochana.
Oboje tacy są.
Wingrave’owie spędzają tu święta i wakacje.
Dobrze mnie traktują. Zabrzmię jak gosposia z serialu, ale…
to mój dom i jestem z niego dumna.
Potrzebujemy kucharza na dłużej.
Cóż…
kiedy moja mama…
To znaczy, kiedy już…
Miałem nie mówić.
Ale to część tego.
Pytałaś, czemu tu aplikuję.
Wczoraj moja mama myślała, że jest rok 1962.
I że ja jestem moim dziadkiem.
Dlatego tu jestem.
Żeby się utrzymać, gdy będę się nią opiekował…
a nie wiem, jak długo to…
Ale nie ucieknę bez słowa.
Obiecuję. Nie jestem taki.
Musi ci być bardzo ciężko.
Tak.
Ale i nie.
Czytałaś Thomasa Mertona?
Obawiam się, że nie.
Był mnichem.
Powiedział,
że gdy ominiemy świadomość i osobowość,
i wszystko, co zajmuje nasz mózg…
możemy…
osiągnąć transcendencję…
dotrzeć do nieskończonego źródła czy czegoś takiego.
Więc jeśli ktoś na przykład cierpi na demencję
i każdego dnia jest coraz mniej świadomy…
Można zajrzeć poza tę świadomość, a to jest…
Posłuchaj…
nie wiem, czy to transcendencja,
ale…
dużo się uczę o życiu.
Bardzo dużo.
Pani Grose.
Są tutaj.
Przepraszam…
Muszę…
Pani Grose.
- Wingrave’owie przyjechali. - Dziękuję.
- Witaj. - Cześć.
- Hannah, moja droga. - Witam.
Pani Grose.
Witaj, Floro. Miałaś udany rok szkolny?
- Ostrożnie. - I poleciała.
Prosto na górę.
Kogo ja oszukuję?
Cały dzień mnie nie słuchały.
Jak tam?
Wie pani. Wszystko po staremu.
Pani Grose. Cudownie tu wrócić.
Cudownie, że pan wrócił.
Witaj, Hannah.
- Miło cię widzieć. - Pana również.
Napijemy się herbaty.
Opowiesz mi, jak nic się nie zmieniło.
Z miłą chęcią, proszę pani.
Wniesiesz je, prawda?
Natychmiast.
Hannah?
O Boże.
Prze…
Przepraszam panią.
Nie…
Myślałam, że wyszłaś.
Zwykle wychodzisz, zanim…
Sam po ciebie przyjedzie?
Nie.
Nic mu nie jest?
To chyba niemożliwe, proszę pani.
Najwyraźniej…
Nic mu nie jest.
W jakiś sposób on i…
kimkolwiek ona jest…
Nic im nie jest.
O rety.
Mogę ci załatwić podwózkę.
Przecież nie wrócisz na piechotę.
Załatwię podwózkę.
- Albo sama cię zabiorę. - Nie…
Albo możesz tu zostać.
Tak długo, jak chcesz.
Na zawsze, jeśli będzie trzeba.
Chodź, napijemy się.
Czego chcesz?
- Przestań! - Miles!
Natychmiast przestań!
To nie jest śmieszne. Nigdy tak nie rób.
Albo przetrzepię ci tyłek.
Nie żartuję.
Zabiję cię.
Przekonasz się.
Aż dostałaś rumieńców.
Ładnie ci z nimi.
Miles!
Każde z nas może umrzeć w każdej chwili.
Albo zapomnieć całe nasze życie, co przypomina śmierć.
A w takim wypadku, pomyśl…
Na przyszłości też nie możemy polegać.
Nie ma przeszłości.
Nie ma przyszłości.
Nasze chwile mają być jak…
Rozdziały.
Nie.
Znaczniki?
To nie do końca to.
Nie są takie.
Są jak…
Jak…
Przepraszam.
Poczekaj!
- Tak? - Peter!
Już prawie pora lunchu. Marsz do kuchni.
Później pobawicie się z Peterem.
Wolniej, bo porozbijacie sobie łby!
Nie dotykaj mnie!
Traktujesz mnie jak dziwkę,
znikasz, a potem udajesz, że nic się nie stało.
- To nie przejdzie. - Co?
Zwyzywałeś mnie, a potem się nie odezwałeś!
- Ciszej. - Nie rozkazuj mi.
Czemu się tak gniewasz?
Kiedy ostatnio cię widziałam, nawijałeś, że Owen karmił mnie ciastem.
Daj spokój. Już o tym zapomniałem.
- Ale ja nie. - Becs…
Dobra, przepraszam cię.
Przepraszam.
Chodź tutaj.
Proszę.
Nawet nie wiem, kto to był.
Chyba wkopałem się bardziej, niż myślałem.
Więcej tak do mnie nie mów.
Nie, nigdy.
Obiecuję, naprawdę.
Obiecuję.
Dobrze?
Dobrze.
Dobrze?
Mogę cię pocałować?
Doprawdy, Hannah.
Daj spokój z tym odkurzaniem.
Korzystaj z życia.
Hannah. Przestraszyłaś mnie.
Co tu robisz?
Henry poprosił mnie o kilka rzeczy.
Z toaletki Charlotte?
To sentymentalny gość.
Pokaż, co masz w kieszeni.
Jezu, Hannah, najpierw postaw mi kolację.
W porządku.
Henry prosił, żebyś mu to przywiózł?
Zgadza się.
- Na co mu to? - Nie wiem.
Ja tylko wykonuję rozkazy.
Charlotte powiedziała mi kiedyś, że ten naszyjnik ma ponad 400 lat.
Pewnie jest wart tysiące.
Nie widać tego po nim, co?
Nie zgadłabyś.
Kiedy latami sprzątasz dom,
uczysz się, gdzie co jest.
Henry może być zbyt roztrzęsiony, by dostrzec, co robisz,
ale ja nie.
- A co robię? - Podbierasz cudze rzeczy.
Wiesz…
że to błąd, prawda?
Traktowanie ich jak swojej rodziny.
Udawanie, że to twój dom.
Są oni i jesteśmy my, Hannah.
Jesteśmy służbą.
Jak myślisz, co będzie, gdy się zestarzejesz?
Co? Myślisz, że Henry się tobą zajmie?
Albo kto? Dzieci?
Ile gospodyń zostaje w domu na emeryturze?
Ich życie toczy się dalej, Hannah.
A uczciwi ludzie, tacy jak my, zostają z tyłu.
Jesteś uczciwy?
Poproszę naszyjnik.
Proszę.
Dziękuję.
Wiesz…
powinnaś być dla mnie milsza.
Jedno moje słowo i…
wylecisz stąd z ostatnią wypłatą w rękach.
To mój dom, Peterze Quint.
Opuścisz go na długo przede mną.
To okazja, żeby doskonalić moje umiejętności.
W Paryżu byłem zastępcą szefa kuchni, czyli kroiłem warzywa.
Tutaj będę wszystko robił sam.
Mógłbym się wiele nauczyć.
Będziesz gotował dla dwójki dzieci…
Przepraszam.
To zabrzmi dziwnie, ale…
nie zrobiliśmy już tego?
Tak.
Ale musimy zrobić to znowu.
Czemu?
Ty mi powiedz.
Co?
Wszystko dobrze.
Kontynuujmy.
W Paryżu byłem zastępcą szefa kuchni, czyli kroiłem warzywa.
Tutaj będę wszystko robił sam.
Mógłbym się wiele nauczyć.
Będziesz gotował dla dwójki dzieci.
Nie wiem, czy tego chcesz się uczyć.
- Miles ma siedem lat i jest wybredny. - Miles.
Opowiedz mi o nim.
Jaki to chłopiec?
To dobry chłopiec.
Jest słodki.
Ma problemy, ale to dobry chłopak.
Problemy?
Śmierć rodziców go zmieniła.
To by wpłynęło na każdego.
Bywa okrutny?
Czemu o to pytasz?
Mali chłopcy potrafią być okrutni.
Coś o tym wiem.
- Byłem chłopcem. - Miles to dobry chłopak.
Tak mówisz.
Jest dobry.
To dobry chłopiec.
- Nie zrobiłby nic, by… - Cię skrzywdzić.
To chciałaś powiedzieć?
- Czemu chciałaś to powiedzieć? - Pytałeś.
Dobrze, nie skrzywdziłby cię.
Ale mówiłaś, że nie jest sobą
od śmierci rodziców.
Nie o to mi chodziło.
Milesie Wingravie!
Co ty wyprawiasz?
Co w ciebie wstąpiło?
Palę dymka na słońcu.
A co ty wyprawiasz?
Posłuchaj, Miles…
Tęsknisz za Peterem.
Wiem, że to dziwne, że tak zniknął.
Możesz zatrzymać jego zapalniczkę, tylko bądź ostrożny.
Ale pod żadnym pozorem nie możesz palić.
Chyba że chcesz umrzeć?
Hannah.
Doprawdy.
Miles.
Doprawdy.
Miles!
Miles, nie skończyłam!
Miles!
Boże.
Miles!
Dzień dobry.
Dzień dobry. Był tu Miles?
Przed chwilą.
Chodź, usiądź.
Zapaliłam za ciebie. Nie masz nic przeciwko?
Kogo upamiętnia?
Tak trzymać!
Trzeba żyć dalej.
To za Sama.
Może nie jest martwy, ale nikt nie jest idealny.
- Świeczek chyba nie zapala się za żywych. - Zwykle nie.
Ale dla niego można zrobić wyjątek.
Usiądź, chciałam o czymś porozmawiać.
Co byś powiedziała na to, żeby pracować na kwaterze?
- Musiałabym sprzedać dom. - Dokładnie.
Miałabyś ładną sumkę na przyszłość.
A my wynagrodzilibyśmy cię odpowiednio.
Ale Sam…
Zapaliłyśmy mu świeczkę.
Bo Sam odszedł.
Doceniam tę propozycję.
Naprawdę, Charlotte, ale…
Sam jest…
To u niego przejściowe.
I wróci.
Wróci.
To zabawne.
Małżeństwo przypomina religię.
Masz ślepo wierzyć w Boga, choć nie możesz go zobaczyć.
I masz ślepo wierzyć mężowi,
nawet jeśli prawie go nie widujesz.
Ale czy to realistyczne?
Jak długo można w coś wierzyć?
Naprawdę w to wierzyć,
nie widząc tego?
Jedno i drugie ma swoje granice.
Jaka jest alternatywa?
Nie wierzyć w nic?
I co potem?
Co zostaje, kiedy jesteś pod ścianą…
i nie masz już nic prócz wiary?
W końcu…
wciąż go kocham.
Boże, dopomóż, kocham go.
Nadal go kocham.
A to, co zrobił…
było okropne, ale…
Tak.
Było.
Kiedyś byłam córeczką tatusia.
Co?
Oczywiście póki nie dorosłam.
Byłam kobietą z własnymi poglądami, pragnieniami i aspiracjami,
a mój ojciec tego nie aprobował.
Jego zdaniem moje marzenia były poza moim zasięgiem.
Uważał, że powinno mi się o tym ciągle przypominać.
Kiedy poznajesz kogoś…
kto dostrzega, kim jesteś,
kto w ciebie wierzy,
czasami bardziej niż ty sama.
Wierzy, że jesteś dość mądra,
dość zdolna i mówi ci o tym…
Chwytasz się tej osoby i nie puszczasz.
Nawet jeśli jest nieokrzesana.
Nawet jeśli nie jest idealna.
Nawet jeśli trochę się zatracisz.
Nie musisz się zatracać, by znaleźć szczęście.
Na pewno?
Wszyscy to robimy.
Nie zawsze. Nie.
Wiem, co powiesz. Nie rób tego.
Wiesz też, dlaczego bym to powiedziała.
Wiem, dobrze?
Nigdy nie poznałam kogoś takiego.
- Nie jest idealny. - Mało powiedziane.
Wybacz, że to mówię, Rebecco, ale…
on mnie przeraża.
Nie znasz go, Hannah.
Mnie też przeraża.
Ale w najlepszy możliwy sposób.
Bycie z nim bywa przerażające, ale…
jest też ekscytujące i zabawne.
Po raz pierwszy w życiu
zniknął głosik mówiący mi, że nie jestem dość dobra.
Zniknął.
Nigdy nie byłam taka pełna życia.
Kochanie.
Jest różnica
między czuciem się dobrze i czuciem, że żyjesz.
To nie jest jedno i to samo.
Spójrz na siebie.
Wyglądasz, jakbyś nie spała od tygodnia.
Za bardzo się martwisz, wiesz?
- Byłam już z takimi jak on. - Nie.
To nieprawda.
Sama mówiłaś.
Że nie znasz nikogo takiego jak on.
Albo jedno, albo drugie.
Hannah, doprawdy.
- Rebecco. - Przepraszam, że zaczęłam temat.
Rebecco.
Zasięgnę twojej opinii.
Dosolić potrawkę?
Co?
Co tak przetrawiasz?
Nie, dziękuję. Nie jestem głodna.
„I miód nazbyt słodki odrazę budzi zbytkiem przyjemności,
zbytkiem słodyczy odbiera apetyt”.
Pysznie tu pachnie.
Becs, mogę cię porwać?
Kilka lat temu był problem z myszą.
Stary ogrodnik rozstawił pułapki,
takie duże płytki pokryte klejem.
Żadnych zatrzasków, żadnych klatek.
Żadnej przemocy. Tak powiedział.
Żadnej przemocy.
Parę dni później natknęłam się na jedną. Coś się złapało.
Coś małego. To nie była mysz.
Pomyślałam, że może gąsienica.
Podniosłam ją, przyjrzałam się.
To była łapka.
Zakrwawiona łapka myszy.
Biedna mysz była obok. Odgryzła sobie łapkę, żeby uciec.
Biedactwo się wykrwawiło.
On jest pułapką z klejem.
Kiedy Rebecca się zorientuje, nie ujdzie bez szwanku…
Pomyśli, że nic jej nie jest.
Póki nie zrozumie, że utknęła.
Wyparcie.
To okazja, żeby doskonalić moje umiejętności.
W Paryżu byłem zastępcą szefa kuchni, czyli kroiłem warzywa.
Tutaj będę wszystko robił sam.
Mógłbym się wiele nauczyć.
Potrzebujemy kucharza na dłużej.
Kiedy już przyjdzie czas, nie ucieknę bez słowa.
Obiecuję.
Nie.
Utknę w pułapce z klejem, jaką jest to miasteczko, jak inni.
Znasz takie pułapki.
Rozmawialiśmy o nich.
Jeszcze nie.
Teoretycznie.
Ale długo myślałem o tamtej rozmowie.
Zastanawiałem się, jak to jest.
Ten klej…
zastyga…
zanim się zorientujemy.
Ten bezdenny,
mrożący do szpiku strach…
gdy odkrywamy, że mogliśmy utknąć na zawsze.
Myślisz, że mysz jest w stanie to pojąć?
Wie, kiedy już jest po wszystkim?
Czy my wiemy?
My?
Ludzie.
Pojmujemy, że tkwimy w kleju?
Że woda zaczyna wrzeć?
A może siedzimy
i mówimy, że będzie dobrze?
Nic mi nie jest.
Wyparcie!
To makabryczne.
To właśnie takie jest. Makabryczne.
- Ostrożnie. - To makabryczne!
Zostań.
- Rano muszę być w banku. - Zostań trochę dłużej.
Chciałbym.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co?
O co chodzi?
Nigdy w życiu nic nie miałem.
Nie miałem…
pieniędzy ani…
rodziny…
ani…
miłości.
Ani poczucia bezpieczeństwa.
Póki cię nie poznałem.
Co się stało?
Robię coś dużego.
Dla nas obojga.
Nie rozumiem.
Nie jesteśmy jak oni, Becs.
Dobrze? Nie jesteśmy.
Henry nie pomoże ci z aplikacją.
Nie zrobi mnie partnerem.
Dla Anglików liczy się tylko klasa.
A ty i ja…
w ich oczach zawsze będziemy służbą.
Prawda?
Oboje to wiemy w głębi duszy.
Ale dla Amerykanów liczą się tylko…
pieniądze.
A ja…
mam tego dosyć.
W Stanach
możesz być taką prawniczką, jaką chciałabyś być.
A ja mógłbym być, kimkolwiek bym chciał.
W Ameryce moglibyśmy być, kim tylko chcemy.
Mając pieniądze.
Rozumiesz, co mówię?
Więc…
musisz się spakować i być gotowa do drogi.
- Jutro wieczorem. - Co ty mówisz?
- Nie mogę… - Proszę.
Proszę, zrób to dla mnie.
Wszystko wyjaśnię po powrocie.
Ufasz mi?
Tak.
Bądź gotowa do drogi.
Tylko nikomu nie mów.
Nikomu. Rozumiesz?
Muszę coś zrobić,
a potem wrócę tu po ciebie, obiecuję.
Obiecuję.
Kocham cię.
Wynosimy się stąd.
Ile rzeczy będziemy mogli osiągnąć
w Ameryce.
Będziemy lordem…
i jego lady.
Nie, królową i jej stajennym.
Na razie.
To jedno z moich ulubionych.
Rzadko się w nim znajduję, ale…
lubię, kiedy to się dzieje.
Bo on jest…
Sama widziałaś.
Jest tak bardzo sobą w tej chwili.
Zanim wszystko się psuje.
Nigdy wcześniej cię tu nie widziałam.
Co tu robisz?
- Jak wślizgnęłaś się do… - Przepraszam.
- Tak mi przykro… - Nie wychodziłabym.
To chyba wydarzyło się teraz.
Nie mogę się zmusić, żeby patrzeć.
- Tak mi przykro… - Hannah!
Tak mi przykro.
Jest środek nocy.
Nie mogliście zasnąć?
Usłyszeliśmy coś.
Na dole.
A domek dla lalek Flory…
jest dziwny.
To na pewno nic.
Wracajcie do łóżek, oboje.
Chyba kazałem wam iść spać.
Peter!
Miles, zostań tu.
Chyba kazałem wam iść spać.
Co to za miny?
Wracajcie do łóżek.
Co się stało?
- Jak to? - Co ci zrobiła?
Kto?
Rebecca?
Jesteś za młody, żebym ci mówił.
Co to?
To…
ta pani.
Z jeziora.
Ona…
Nie pamiętasz?
Nie.
Co?
Nie.
Upiorna laleczka.
Sama ją zrobiłaś?
Już ją kiedyś widziałam.
Pozostali…
mówią…
żeby jej unikać.
Jacy pozostali?
O nie.
Wraca tu.
Stój.
Stój!
Puść mnie.
Puść mnie!
Ty suko!
Puść mnie!
To okazja, żeby doskonalić moje umiejętności.
W Paryżu byłem zastępcą szefa kuchni, czyli kroiłem warzywa.
Tutaj będę wszystko robił sam.
- Mógłbym się wiele nauczyć. - Znowu?
- Tak, jak widać, znowu to robimy. - Czemu?
Ty mi powiedz.
To od ciebie zależy.
Jestem tobą, prawda?
Robimy to, odkąd to się stało, prawda?
Przepraszam.
Nie mogę się pozbierać.
Owen, tak?
Wiesz co?
Pewnie. Tak.
- Owen. - Widzisz…
Mam bardzo dziwne sny.
- Naprawdę? - Tak, ale…
są takie dziwne.
Śnię sen kogoś innego.
„Zasnąć!
Może śnić?
W tym sęk cały.
Jakie bowiem w tym śnie śmiertelnym marzenia przyjść mogą,
kiedy zrzucimy z siebie więzy ciała?”
Jakie sny?
No, o Peterze.
I o…
Właściwie to nie wiem.
O kobiecie.
Która z nim śpi.
O rety!
- Nie poznałam tej kobiety, tak? - Nie?
Rebecca.
To za dwa lata.
Jeszcze nie, co?
Jeszcze jest niedogotowane.
Niech będzie.
Jeszcze raz.
- Jesteś Hannah Grose. - Tak.
Jest rok 1987.
Jesteś w Bly.
Dominic i Charlotte nie żyją.
Rebecca nie żyje.
Peter zniknął.
Tak myślisz.
Flora ma osiem lat.
A Miles…
Coś jest nie w porządku z Milesem.
Peter Quint!
Odsuń się od tego chłopca, słyszysz?
Policja cię szuka,
a kiedy dowiedzą się, że wróciłeś…
Hannah Grose.
Odsuń się, Miles.
- Nie zrobi tego. - Zrobi.
Odsuń się.
Doprawdy, Hannah, nie męczy cię bycie taką…
- Miles. - Słowo daję, strasznie przynudzasz
- i nie wiesz… - Kiedy dać mi spokój.
Do kurwy nędzy, kobieto!
Czemu nie możesz dać mi spokoju?
- Miles. - Nie.
Zazwyczaj, ale nie teraz.
I uwierz mi,
nic by mnie bardziej nie ucieszyło
niż aresztowanie przez policję.
Żeby zabrali mnie z tej pierdolonej posiadłości.
Z dala od tej koszmarnej pułapki!
Ale to niemożliwe, prawda?
To niemożliwe.
Bo?
Nie żyjesz.
Straszna szkoda…
że musiałaś tu za nami przyjść.
A tak dobrze nam szło.
Doprawdy, Hannah!
Pani Grose? Co się dzieje?
Co?
Pani Grose, miałem bardzo dziwny sen.
Miles! Już tu jest!
Już tu jest! Jest jeszcze ładniejsza, niż myślałam!
To ona?
Cześć, Miles. Miło cię poznać.
Bardzo miło mi panią poznać.
No proszę, co za dżentelmen.
A to pewnie pani Grose.
Cześć. Dani.
Przepraszam…
Rety, byłam taka zamyślona.
Przepraszam. Hannah Grose. Miło mi cię poznać.
Wzajemnie.
Jak minęła podróż? Widzę, że dotarłaś bezpiecznie.
Tak. Była wspaniała.
To dobrze.
Tak, cudownie. Owen to dobry młody człowiek.
- Porządny. - Tak.
Przejdźmy do środka.
- Panna Clayton pewnie chce obejrzeć dom. - Tak.
W takim razie chodźmy.
- Proszę… - Mówcie mi Dani.
Nie możemy polegać na przeszłości.
Nauczyłem się tego,
zajmując się mamą.
W pewnym sensie na tym polega demencja.
Chyba sporo się nauczyłem. A może nie.
Ale to jest najważniejsze.
Nie możemy polegać na przeszłości.
Wydaje nam się, że uwieczniamy rzeczy we wspomnieniach, ale…
wspomnienia zanikają.
My też możemy w każdej chwili.
Paryż.
Powtarzaj za mną. Hannah Grose w Paryżu.
Co miałabym robić w Paryżu?
Nie wiem.
Jeść croissanty i pić dobre wino.
I żyć, Hannah.
Żyć!
Robić cokolwiek przyjdzie nam do głowy.
Ty i ja.
Póki jeszcze możemy.
Tak.
Tak, Owen…
pojadę z tobą do Paryża.
Tak.
- Flaszka zapadła. - Nie, czekaj.
Nie…
Znam drogę. Nic nam nie będzie.
Poczekaj.
Proszę.
Wszystko gra.
Aleś się upodlił.
Owen!
Czekaj!
Jesteś Hannah Grose.
Jest rok 1987. Jesteś w Bly.
Miles ma dziesięć lat,
Flora osiem.
Jesteś Hannah Grose, jest rok 1987, jesteś w Bly.
Miles ma dziesięć lat, Flora osiem.
Jesteś…
Jesteś Hannah Grose.
Hannah Grose.
Jesteś Hannah Grose.
Napisy: Krzysiek Ceran