NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Kendine geldi!
Kendine geldi.
-Şükürler olsun. -Kendine geldi.
BİR SENE ÖNCE
Günaydın.
Hiç de aydın değil.
İçin, kendinize gelin.
Bu da saat on randevunuz.
Öğleden önce kimseyle görüşemem.
Caymak yok, çok kati konuştunuz.
Yalvarsanız da bu işi halletmemizi söylediniz.
Tanrım.
Dadı.
Mürebbiye. Buyurun.
Mürebbiye.
Bayan Jessel.
Adım Peter Quint, Henry'yle çalışıyorum.
Bay Quint.
Gömleğiniz leke olmuş. Şurası.
-Vakit lazım mı? -Gerek yok.
Çözüldü.
-Lekeyi fark edecektir. -Etsin.
-Buyurun. -Sağ olun.
Bay Wingrave, Rebecca Jessel burada.
Baker davasında elde ettiğiniz başarıyı okudum,
size şapka çıkarıyorum.
-Nerede okudun? -Telegraph'ta tabii.
Bluzunda leke var.
Çocuklar kaç yaşındaydı? Yedi ve dokuz mu?
Bluz konusunda pimpirikli olmanın bir faydası olmayacaktır.
Doğru.
İstihdam bürosu mevcut durumdan bahsetmiştir umarım.
Evet, başınız sağ olsun.
Zavallı çocukların neler çektiğini...
-Peter, yakın gözlüğüm yok. -Alayım.
Referanslarınız mükemmel.
Londra Üniversitesi, Oryantal ve Afrika Çalışmaları Okulu.
-Orada mı okudunuz? -Bir Rus şiir dersi aldım.
Ya Londra Ekonomi Okulu? Orada ne Ruslara yer var ne şiire.
Kamu hukukuyla ilgileniyorum.
Sürpriz üstüne sürpriz.
Eğer başka bir hedefiniz varsa neden dadılığa başvurdunuz?
Ben meseleye farklı bakıyorum.
Açıkçası bu işte hep iyi olmuşumdur.
Öğrenmeye meraklı bir insanım.
Her gün kendime benliğimle ve dünyayla ilgili sorular sorarım
ve çocuklarda da bu merakı uyandırmayı severim.
Umarım sizin için sorun değildir Bay Quint.
Ne düşünüyorsunuz?
Mürebbiye.
Evet, bugünün odak noktası o.
"Dadılık" dedin.
Öyle mi? Hata etmişim.
Yemezler Peter. Sen hata yapmazsın, biliyoruz.
-O muydu, emin misiniz? -Kesinlikle eminim.
Aynı adamı dün burçta da gördüm.
-Adı Peter Quint'miş. -Biliyorlar.
Quint'i unutmama imkân mı var?
Dünyanın bir ucunda bir kumsaldadır diyordum.
Çocuklar, siz yukarıya çıkın.
-Ama... -İtiraz yok, yukarı.
Hadi.
Quint geçen sene Bay Wingrave'in 200.000 sterlinlik bir hesabını boşalttı.
Gümüşleri çalmaya döneceğini sanmam.
-Başka gören oldu mu? -Ben görmedim ama eminim Dani haklıdır.
-Ya çocuklar? -Hayır, onlar da görmedi.
Araziyi taradım, kimse yok.
Her kimdiyse muhtemelen farları görüp korkmuştur.
Kapıları, pencereleri kilitleyin ve adamı yine görürseniz arayın.
Şimdilik elimizden gelen bu.
Bu kadar mı yani?
Araziyi aradım. Başka ne bekliyorsunuz, bilmem.
Ne olursa.
Bakın, araziyi taradım.
Peter hergelenin tekidir ama tehlikeli değildir, sadece eli uzun.
Banka hesaplarınıza erişim vermeyin, güvende olursunuz.
Bay Wingrave'i de arayayım.
Bakalım onun bir tavsiyesi var mı?
Yanlış hatırlamıyorsam polisten beklentisi büyüktü.
Muhtemelen amirinizle hâlen iletişim hâlindedir.
Evin etrafını bir daha arayayım.
Sonra da giderim.
Hanımefendi.
Henry'yi arayacak mısın?
Evet ama Henry iki saat mesafede. Owen ve Jamie'yi arıyorum.
-Nereye böyle? -Bir de kendim tarayacağım.
Bay Quint, sizi tekrar görmek güzel.
O zevk bana ait Bayan Jessel.
Maalesef bu bölgede çeken pek radyo istasyonu yok.
Mahzuru yoksa kapatın.
Aleyhime miydiniz lehime mi?
Sizce bir önemi var mı?
Bay Wingrave'le çalıştığınızı söylediniz
ama mülakatı siz yaptınız sayılır.
Sizi işe almam şarttı.
Hâlihazırda hizmetçileri, şoförleri, bakıcıları benim.
Sizi almasam dadılık da bana kalırdı.
-Sör Henry pek kendinde değil mi? -Kendisi iyi adamdır.
Ama kötü bir dönemden geçiyor.
Nasıl bir işe bulaştım ben böyle?
Çocukların ikisi de zekidir ama biraz tuhaflardır.
Oğlan kapalı kutu gibidir, kızsa duvarlarla konuşuyor.
Asıl merak ettiğim nasıl başa çıktıklarıydı.
Hele ki tüm yaşadıklarından sonra.
Yani...
Anne babaları gidip dönmedi, o kadar.
Bunun ötesini idrak edemiyorlar.
Merhabalar.
Sen ne güzel, çiçek gibi bir kızsın. Adın ne bakayım?
Benim adım Flora.
Latince "çiçek" demek.
Hiç şaşırmadım.
-Sen de Miles olmalısın. -Merhaba.
Tahmin edeyim, Mary Poppins'imiz mi olacaksınız?
Aslına bakarsanız o kadar mükemmel değilim
ama ben de ziyadesiyle harikuladeyimdir.
-Hannah Grose. -Rebecca.
-Çok memnun oldum. -Ben de öyle.
Bu da Owen.
-Memnun oldum. -Bu da...
-Jamie. -Selam.
Sigara içmemelisin.
Haklısın.
Beğendin mi?
Aç.
Çak.
-Her yeri görün. -İşte böyle.
Heykel bahçesini görmelisiniz.
-Bırak da Bayan Jessel soluklansın... -Sorun değil.
Peki madem.
Heykel bahçesi en sevdiğim yer.
Çiçeklerle, bir sürü şeyle dolu.
Hepsi de ziyadesiyle harikulade.
Bayan Jessel, Bly'ın bahçelerinde ilk kez gezinirken
buradan hiç ayrılmamayı diledi.
Nihayetinde...
...öyle de oldu.
-Siktir! -Tanrım!
Bununla az sıçan vurmadım.
Peter Quint'i listeme seve seve eklerim.
-Pek sevmiyordun galiba. -Sevmemek hafif kalır.
Fark ettim.
İyi düşünmüşsün. Peter'a sağlam bir ders şart.
Şu tarafa baktın mı?
Hannah mumları söndürmemiş.
Yakıp yakıp unutuyor.
Bu gidişle burası yanıp kül olacak.
Gidelim.
Burççu Pete'den iz yok.
Sıcak çikolata ister misiniz?
Burada olabileceğini düşününce kanım çekiliyor.
-Her ihtimale karşı burada kalsak? -Evet!
-Evet, yatıya kalın, harikulade olur. -Yatıya kalın, eğleniriz.
-Annen ne olacak? -Altı üstü bir gece. Uyumuştur bile.
-Kalsam daha iyi, olur da adam çıkagelir. -Harika olur.
Sıcak çikolatanız duruyor Bayan Grose.
Ben içsem?
-Olmaz, tüm gece uyuyamazsın. -Tüm gece ayakta kalalım.
-Flora... -Çok heyecanlı.
Tüm gece ayakta kalacağız ve bu ziyadesiyle...
Ne sebeple buraya dönmüş olabilir?
Para için olamaz. Çaldıklarını şimdiden bitirmiş olamaz.
Yok, sağ ol canım.
En azından birimiz Peter'a karşı ayık olsun.
-Tüfek mi istersin, karağı mı? -Kütüphanedeki şamdanı isterim.
Al bakalım.
Ya malikâneyi arayıp duran, biz açınca da kapatan oysa?
-O aramalar telefon şakası değil mi? -Belki de değildir.
-Kimi arıyor olabilir ki? -Belki Becca'yı arıyordur.
-Ölmüş kadını niye arasın? -Belki öldüğünü bilmiyordur.
Haber il dışına pek yayılmadı.
Belki Peter bilmiyordur.
Belki tüm parasını harcamıştır ya da fikrini değiştirmiştir.
Belki Rebecca'yı özlüyordur.
Belki o yüzden ara sıra burayı arıyor, Rebecca'nın açmasını umuyordur
ama tabii açmıyor.
Nihayetinde...
...Peter sebebini öğrenmek için dönmüş olabilir.
Bu, kimse için hayra alamet olmaz.
Rebecca'nın öldüğünü öğrendiğinde burada olmak istemem.
-Bu ikisi arkadaş mı? -Evet, arkadaşlar.
En iyi arkadaşlar.
-Oyuncak bebekler çok saçma. -Bebekler harikadır.
Türlü türlü karakterler hayal edip bebeklerle hikâyeler anlatırsın.
-Merhaba, benim adım Flora. -Ama onlar hayal değil ki.
Sizden bir tane yapacağım Bayan Jessel. En sevdiğiniz renk ne?
-Ben renk ayırt etmem, hepsini severim. -O zaman size rengârenk bir bebek yaparım.
Teşekkür ederim.
-Gir. -Bölüyor muyum?
Sör Henry'nin bir işi için geldim.
Bunları görünce böyle güzel çiçeklerin güzel bir kadına yaraşacağını düşündüm.
Bunlar sana Flora.
Çok teşekkür ederim.
Ziyadesiyle harikuladeler.
Daha önce hiç çiçek almamıştım.
Çiçekler Bayan Jessel'a sanmıştım.
Eminim çok kıskanmışsınızdır.
-Ama paylaşmak güzeldir, değil mi Flora? -Elbette öyle.
Bir tanesi sizin olsun.
Teşekkür ederim Flora.
Hadi gidip bunları suya koyalım.
Hemen döneriz.
Jamie'nin çiçekleri değil, değil mi? Kopardıysan çok sinirlenir.
Jamie hep sinirli.
Flora birkaç aptal çiçek için niye bu kadar saçmaladı, anlamadım.
Hayatın asıl amacı nedir, biliyor musun Miles?
-Çiçek değil. -Hayır, değil.
Anahtarlardır.
İnsanlar kilitli odalar gibidir.
Hepsinin kilidi farklıdır, anahtarın şeklini tahmin etmen gerekir.
Mesela burada,
bu lüzumsuz derecede büyük evde tüm kapıların farklı anahtarı olması gibi.
Her kapının farklı bir anahtarı var.
Birinin kapıyı açmasını istiyorsan
doğru anahtarı bulana kadar farklı anahtarlar denemen gerek.
Mesela...
Amcan gibi insanların anahtarı ya paradır ya pohpohlanmak.
Atların anahtarı havuçtur.
Birçok kadınınkiyse...
...çiçektir.
O zaman çiçekleri niye Flora'ya verdin?
Ona vermedim ki.
Hâlâ bitmedi mi?
Bitti sayılır.
Gerçi şu havada çıkasım yok.
Çıkma o zaman.
Yağmur dinene kadar bir çay iç.
Olur.
Nasıl buldun bakalım?
Gayet iyi bir iş.
Alırım.
Çocuklar çok tatlı.
Gerçi bazen çamurlu ayak izlerini silmem gerekiyor.
İki kez gece yarısı dışarı kaçtılar.
Hayır, durumu nasıl buldun?
Malikânede yaşamak, heykel dolu bahçeler, emirler yağdırmak, tüm bu şaşaa.
Evin hanımı olduğum söylenemez.
Sabahı oğlanın kazağından kusmuk temizleyerek geçirdim.
Kusura bakma ama komik değil.
Senin kadar zeki bir kadın.
Hatta hakaret sayılır.
Dert değil, Miles çok tatlı bir çocuk.
Eminim hayalin bu değildi.
Genç Rebecca Jessel penceresinden dışarı, göğe bakıp
hayal kurduğu zaman
vasisi alkol komasına girmek üzereyken
bir zengin çocuğunun kusmuğunu temizleyeceğini düşünmemiştir.
Bu iş için fazla vasıflısın, hem de çok.
Çok da zekisin.
Henry göremese de ben görüyorum. Seni görür görmez anlamıştım.
Henry'ye söyledim, "Bir gün işverenim olabilir." dedim.
Ne istediğini söyle.
Herkes bu hayatta bir şey ister
ve nedense bunun kötü bir şey olduğuna ikna edilmişiz.
Sen ne istiyorsun Rebecca?
-Avukat olmak istiyorum. -İşte şimdi oldu.
Müşavir değil, gerçek bir avukat. Aynı Bay Wingrave gibi.
Ama önce staj bulmam gerek.
Benim dönemimden üç kadın başardı ama hepsi ilk yıl bıraktı.
Sen beyninin bacak aranda olmadığını altı ay boyunca ispatlamaya çalışırken
ihtiyar adamların elini eteğinin altına sokmaya çalışması...
Başka bir yol mu buldun?
Referansların mükemmel.
Astor'lar, Bryce'lar, Norfolk'lu Gray'ler gibi ailelerle tanışıp
vârislerinin bakımını üstlendin, zekânı, hünerlerini gördüler.
Şimdi bir de
karıları ya da çocukları sana referans oluyor.
İşine odaklanıp insanları etkilersen
tüm o tacizcileri ekarte edip seni eğitecek iyi birini bulabilirsin.
Henry hem Krallık avukatı hem ticaret mevzuatında uzman
ama bunu biliyordun, değil mi?
Seni çözdüm Rebecca.
Seni çözdüm.
Sen söyle...
Neden buradasın?
"Burada" derken...
Bu dünyada mı?
Yoksa neden mi Henry'ye çalışıyorum?
Yoksa bir saat önce Londra'da olmam gerekirken
neden mi burada seninleyim?
Teker teker cevaplayayım.
Neden bu dünyadayım?
Aldığımdan fazlasını vermek için.
Neden Henry'ye çalışıyorum?
Çünkü dışarıdan belli olmuyor olabilir
ama benim de aşamadığım engeller var.
Benim geldiğim yerden geliyorsan onların arasında kabul görmen imkânsız.
Peki...
Neden buradayım?
Bilmiyorum.
Ama ben...
Umutluyum.
Sık hissettiğim bir duygu değildir.
Gitmem gerek, kusura bakma.
-Emin misin? Yağmur hâlâ... -Olsun, biraz dindi sayılır.
Ama içki ve arkadaşlığın için teşekkür ederim.
Rica ederim.
Bu sohbet için teşekkürler.
Gerçek bir sohbet etmeyeli uzun zaman olmuştu.
-İyi geceler Rebecca Jessel. -İyi geceler Peter Quint.
İyi misin?
Tanrım, kusuruma bakma.
Günlerdir deliksiz bir uyku çekemedim.
Eh, Bayan Grose, artık çok geç.
Hadi.
Koy kafayı, dinlen.
Yerinde olmak istemez miydin?
Köydeki her kız Owen'a yanık.
Daha kötüsü Owen'ın dünyadan haberi yok.
Bonnie ve Clyde'a benziyorlar.
Evet, Clyde'ın Bonnie'ye kazık attığı versiyonu.
Peter kaçtı, bedelini Rebecca ödedi.
Ne yani? Bir hayaletin mi peşinde?
Yanına almadığı biri için riske mi giriyor?
Hiç mantıklı değil.
Yanlış aşk insanın ağzına sıçar.
Peşinden gelir.
Sana çok aptalca şeyler yaptırır.
İkisinin aşkıysa...
İnan bana, çok yanlış bir aşktı.
Hepimiz yanlış bir aşka kapılmışızdır.
Ama Peter'ın kızın içine nasıl işlediğini gördüm.
Derinlerine sızdı.
İnsanlar âşık olmakla sahip olmayı karıştırıyor.
Ama ne oldu dersin?
Peter sadece Rebecca'yı değil, kendini de kapana kıstırdı.
Umarım Rebecca ebediyen o pisliğe musallat olur.
Karıştırıyorlar, değil mi?
Âşık olmakla sahip olmayı.
Evet, karıştırıyorlar.
Bence karıştırılacak bir şey değil.
İkisi birbirinin zıddı, aşk ve sahiplik.
Evet.
-Yataklarına yatsalar iyi olacak. -Evet, doğru.
Evet, tabii.
-Ben götürürüm. -Tamam.
-Gel bakalım. -Sağ ol.
Çok harikasın.
Bir kâbus gördüm.
Canınızı yakmıştım.
-Sizi üzmüştüm. -Sen beni üzmezsin ki bıdık.
Kupan var mı?
Yok.
Çok yalancısın! İki tane kupan var, işte şurada.
Elime bakma Miles! Bayan Jessel, Miles hile yapıyor.
-Yalan söylüyorsun, asıl hile o. -Değil!
Hile yapmayı kes Miles.
Peter, burada ne işin var?
Daha önemlisi, bana çiçek getirdin mi?
Maalesef.
Amcan bazı işlerini halletmem için beni birkaç günlüğüne buraya gönderdi.
-Birkaç gün mü? -Evet.
Bayan Grose odamı hazırlıyor bile.
Henry amca da gelecek mi?
Bilmiyorum.
Bu surat ne böyle?
Yok bir şey.
Ben de babamı kaybettim.
Senden biraz daha büyüktüm, babam da çok iyi bir adam değildi ama...
Bunu görmüştün, değil mi?
Bu babamın çakmağıydı.
Ondan bir parça.
Hatta tek iyi parçası diyebilirim.
Bunu benim için sen saklar mısın?
İster misin?
Ama evi yakıp kül etmek yok.
Kâğıt oynayalım.
Ama dikkatli olman lazım çünkü Miles sahtekârın teki.
-Öyle mi? -Ama onun dışında...
Oyun ziyadesiyle harikulade.
-Sen de ziyadesiyle delisin. -Kes şunu Miles!
Kusura bakma, gelmemeliydim...
Uyuyamadım da...
Günaydın.
Sana da günaydın.
-Peter'dan iz var mı? -Hiç iz yok, etrafı taradım.
Güvendeyiz.
Bugün anneme komşumuz Bay McQueeny göz kulak olabilir.
Ona haber verip burada kalabilirim.
-Hiç gerek yok, çok mahcup olurum. -Altı üstü bir gün.
Bensiz geçireceği bir gün anneme sandığımdan daha iyi gelebilir.
-Yardımımıza koştuğun için sağ ol. -Sen de benimkine koşuyorsun.
Günaydın, kalkma vakti...
Çoktan kalkmışsın.
Nasılsın bakalım?
Müthişim, hatta mükemmelim.
Bugün piknik yapabilir miyiz?
Tam piknik havası.
Flora'yı bulunca piknik yapalım.
Flora'yı bulunca mı? Odasında değil mi?
Flora?
Bitirdim.
Size bir şey göstermek istiyorum.
-Alın. -Teşekkür ederim.
Tüm renkleri sevdiğinizi söylemiştiniz
ve Miles tüm renklerin karışımının siyah olduğunu söyledi.
Çok güzel olmuş. Bayıldım.
Siz de güzelsiniz.
Peter da bu sabah öyle dedi.
Gece burada kaldı.
Onu burada ağırlamak eğlenceli.
Flora.
-Flora. -Hayır!
Hayır!
Ateşi yok.
Şöyle yapacağız.
Günün kalanında istirahat edeceksin.
-Bir türlü sakinleştiremedim. -Ne yazık ki bu ilk değil.
-Yaşadıklarından sonra gayet normal. -Aynen öyle.
Henry'yle konuştuğunuzda çocukların iyi olduğunu söyleyin.
İyiler mi peki?
Bedenen bir sorunları yok ve değerlendirebileceğim tek şey o.
Ben kendim çıkarım.
-Seni görmek güzeldi Hannah. -Sizi de öyle.
Gelmemesine inanamıyorum.
Doktoru aradığımı söyledim, anca "Beni haberdar et." dedi.
Adli tabibi aradığını söyle, belki gelir.
Ondan azı Henry'yi Bly'a getirmeye yetmez.
Quint'e de tepkisi aynıydı, "Haberdar et."
Hâlâ aklım almıyor.
Göl kenarındaydı ama gölden nefret ediyor.
Evet.
Miles, gidip kahvaltıyı hazırlamasında Owen'a yardım etsene.
Gölden nefret etmiyor ki.
Gölün nefret edilecek nesi var?
Sürekli gölden bahsediyor.
Doğru ama Flora yalancıdır.
Günaydın.
Hem de çok aydın.
Olamaz, kalkmam lazım.
-Biraz daha kal. -Olmaz, ciddiyim.
-Çok ciddiyim Pete. -Yatağa dön.
Kaldığımız yeri unutma, benim gitmem lazım.
Çocuklar bekleyebilir. Lütfen.
Bir gece daha buradasın, değil mi?
Değil mi?
En azından.
Henry'ye tüm hafta kalmazsam evin infilak edeceğini söylerim.
Kaldığımız yeri unutma.
Bu geceye kadar.
Yatağa dön.
Lütfen.
Sabırlı ol.
-Bu akşam yemek yedi kişilik olacak. -Bu gece de mi kalıyor?
Öyleymiş. Gerçi ne kadar kalır, bilmem.
O ne öyle?
Bu çok özel bir Bordeaux şarabı, aklını başından alır Hannah.
-İster misin? -Şarap mahzenine mi indin?
Evet, sorun değil. Henry'nin izni var.
İstersen bir kadeh bırakırım, çok iyi bir mahsul.
-Olmaz, dönmem lazım. -Biliyorum, sadece birkaç dakika.
Yine aynı şey.
-Neden burayı çamura buluyorlar? -Bırak onlar temizlesin.
Buraya girmeleri yasak. Biz de girmemeliyiz.
Merak etme, patrondan iznimiz var.
-Çocuklar... -Keyifleri yerinde.
Hallettim, tamam mı?
Peki.
Bana güveniyor musun?
Evet, güveniyorum.
-Ne? -Dur.
-Ne yapıyorsun? -Sürpriz.
-Tanrım... -Tamam, birkaç adım daha.
-Çok vaktim yok. -Biliyorum.
Tamam, gözlerini aç.
Kimin bu?
Senin.
Anlamıyorum.
Projelerimden biri bu kanadın envanterini çıkarmak.
Bazı şeyler müzayedeye çıkacak ama Henry istersen bunu almana izin verdi.
-Yok canım. -Gerçekten.
Razı etmek zor oldu.
Ama gerektiğinde ikna etmeyi bilirim.
-Ama bunun sahibi... -Bu kürkü hiç giymedi.
Henry hiç giymediği bir kürk olmasını istedi.
Üzülme.
Denesene.
Hadi, dene!
Öyle olmaz.
Böyle bir kürkü çıplak teninin üstünde hissetmen gerek.
En azından bir kez bu eşsiz duyguyu tat.
Sana ne kadar güzel olduğunu göstereyim.
-Bakayım. -Olmaz, bitince bakarsın.
Affedersiniz.
-Rebecca, çocuklar bahçede yalnız. -Hemen geliyorum.
-Tabii, çok özür dilerim. -Bir şeyleri yok.
-Bluzunu alsan iyi olabilir. -Tanrım...
Çok özür dilerim.
Bu kanada girmek yasak.
Ayağını denk al Hannah.
-Gerekirse seni... -Ne? Kovdurur musun?
Bunun gayet farkındayım Peter.
Henry seni dinliyor. İstesen hepimizi kovdurursun.
Ama söyleyeyim, şu an umurumda bile değil.
Seni bir daha burada, Charlotte'ın eşyaları arasında bulursam
yemin ederim, seni kulağından tutup kapı dışarı eder, gölün dibine atarım.
Anlaşıldı mı?
Güzel.
Burayı toparla, yemeğe az kaldı.
Aman Tanrım, bu muhteşem!
İnanılmaz bir pasta olacak.
Ama bir eksiği var. Çilek mi, limon mu?
-Önce büyükler. -Ben de tadacağım.
Zamanında çok iyi pastalar yaptım
ama bu pastaya herkes hasta.
Suratlar asık. Daha büyük pasta lazım.
-Ben tadayım! -Peki, al bakalım.
Hadi.
-Muhteşem ama çileği eksik. -Sıra bende.
Limon. Asıl eksiği o.
Hepiniz tadın, çok lezzetli!
-Göreceksiniz, çileği eksik. -Limonu eksik.
Peki, tadına bakayım.
Hayır, Jamie olmaz. Pasta yapacak hamur kalmaz.
Çekil.
Çilek.
Hadi bakalım. Tadına bak, yüzün gülsün.
-Almayayım... -Hadi ama. Lütfen, alınıyorum ama.
Al bakalım.
-Yaptığım işe bak. -Sakın ha.
-Hamurdan kadın oldun. -Yapma...
Hayret bir şeysin.
Muhteşem olmuş. Bu hâliyle mükemmel.
Olur mu öyle?
Hadi Rebecca.
Yüzün gülsün.
Sağ ol.
Leziz.
Bence...
Limon.
Kıran kırana bir pasta muharebesi.
-Pete, beraberliği sen bozacaksın. -Eyvah, baskı büyük.
Vay be, harikaymış.
Bence...
Çilek.
Al işte Miles!
Sonunda uyudular. Flora'nın üstü başı hamur içinde.
Ne oluyor?
Londra'ya dönüyorum.
-Sanmıştım ki... -İkimizin gecesi de hayal kırıklığı oldu.
-Ne zaman döneceksin? -Bilmiyorum.
-Uzun sürer mi? -Kestiremiyorum.
Ama idare edersin, değil mi?
Bu ne demek?
Yani...
Madem gözümün önünde o adamla flörtleşeceksin,
kalmamın manası ne?
Ben yokken iştahın açılırsa Owen ağzına tıkacak bir şey bulur.
Nasıl olsa dert etmiyorsun.
Delirdin mi sen? Ne demek bu?
İki saat önce önünde ağzını ayırdığın adamı diyorum.
Delirdim, ha?
Ciddiye alınmak istiyordun.
Bu işe ihtiyarlar eteğinin altına, bluzunun altına bakmasın diye girmiştin
ama adam genç ve aptal olunca dudakları ayırıveriyorsun, ha?
Neye benzediğinin farkında mısın?
-Hamurun tadına bakmamı istedi. -Hay sikeyim!
İsteyince safa yatmakta iyisin. Bunu bildiğim iyi oldu.
Bir adam senden ağzına bir şey sokmanı istediğinde
ikiletmiyorsun demek.
-Öyle bir şey istemedi, yanlış anladın. -Başının çaresine bakarsın.
-Haberin olsun. -Hannah, bana hakaret etme.
Ağzımdaydı.
Alo?
Peter?
Dikkatinizi bize verin!
-Flora! -Hikâye gecesine hoş geldiniz.
Nasılsın bakayım? Vay canına, makyaj yapmışsın.
Hikâye gecesi.
-Tanrım, hikâye gecesi. -Olamaz...
Gelin hadi.
-Sanki hiç olmamış gibi. -Bu ikisi çabuk toparlar. Mecburlar.
Doğru ya, bu ilk hikâye gecen.
-Evet. -Sık sık yaparlar.
-Yapalım da bitsin. -Heyecanlı.
Hikâye gecesi Flora'nın yarattığı bir şey.
Bir nevi terapi gibi. Aklındakileri böylece sindirmiş oluyor.
-Anladım. -Dikkat!
Hikâye gecesine hoş geldiniz.
-Hadi Flora! -Benim adım Flora değil.
-Adı Flora değil. -Benim adım Kuyruklu Masal.
-Peki sen nesin Kuyruklu Masal? -Kediyim tabii.
Kuyruklu Masal adlı bir kedi mi? Bunu da gördüm ya...
Yavru bir kediyken elma arabasından düşüp evsiz kaldım.
Dolanıp miyavladım
ve bir gün annemi bulma umuduyla aldığım her elma kokusunun peşine gittim.
Annem elma kedisiydi.
Peki sonra ne yaptın?
Ormanın ortasında koca bir kazak buldum ve kazağın ipliğine asıldım.
Çeke çeke hepsini söktüm.
O kadar uzun sürdü ki.
Masalın ipliği.
İpliğin masalı.
Ama söktüm hepsini, o kadar güzel ve sıcacıktı ki.
Sarıp sarmaladım kendimi.
Sıcacıktı, tam sevdiğim gibi.
Ama tepkiniz olmasın bu tuhaf, ufak dostumunki gibi.
Çünkü iplik tamamen söküldüğünde "miyavdesiyle" harikuladeydi.
Yaşasın!
Peki senin adın ne?
Ben Bıdık, kuklayım.
-Peki sen nesin kukla? -Bıdık adlı bir kuklayım.
Beni Claude Usta yarattı, kukla üstüne kukla yapardı.
Çok severdi kuklalarını, gerçi 20 kuklası vardı.
Bir tanesi çok şapşaldı,
öteki çok aptal.
Biri çok gülerdi,
diğeriyse...
...çok az.
Claude Usta bir gün gitti alıp başını.
Kuklalar bir başlarına kaldı.
Zaman geçtikçe
iplerinin varlığını unuttular.
Bir süre sonra da kukla olduklarını.
Sonra...
Claude Usta döndü.
Heyecanlıydı.
Ama kuklalar onu unutmuştu.
İplerini de öyle.
"Sizi ben yarattım." deyince güldüler.
Ona güldüler.
Claude Usta'yı kapladı bir keder.
Ama gülmeye devam ettiler.
Aptal kuklalar!
Her şeyi unutan aptal kuklalar!
Claude iplerini çekti.
Canları yandı.
Şükürler olsun, Peter Quint yetişti.
Kusura bakma Pete, Rebecca öldü.
Tanrım.
Evet, tabii, kendisi burada. Bir saniye...
Komşun arıyor.
Bay McQueeny.
Gerçekten çok üzgünüm Owen.
Çok üzgünüm.
Gidip mum yakacağım.
Kalmana gerçekten çok sevindim.
Ben de öyle.
Kim bilebilirdi ki?
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ