NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Obudził się!
Obudził się.
- Dzięki Bogu. - Obudził się.
ROK WCZEŚNIEJ
Dzień dobry.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Absolutnie taki nie jest.
Klin klinem…
Spotkanie o dziesiątej.
Nikogo przed południem.
Mowy nie ma.
Nalegałeś.
Mówiłeś, że choćbyś błagał, trzeba to załatwić.
Chryste.
Niania.
Guwernantka. Proszę.
Guwernantka.
Panno Jessel.
Jestem Peter Quint. Pracuję z Henrym.
Panie Quint.
Ma pani plamę. Tutaj.
Dać pani chwilę?
Nie.
Już nie widać.
On to zauważy.
W porządku.
- Proszę. - Dziękuję.
Panie Wingrave,
oto Rebecca Jessel.
Czytałam o pańskiej wygranej
w sprawie Bakera.
Winszuję.
A gdzie?
W The Telegraph, oczywiście.
Ma pani plamę na bluzce.
Ile lat mają dzieci?
Siedem i dziewięć?
Więc nie mam co się przywiązywać do czystych bluzek.
Racja.
W agencji powiedziano pani o naszej sytuacji?
Tak, i strasznie mi przykro z powodu pańskiej straty.
Nie wyobrażam sobie, co te dzieci…
- Nie mam okularów do czytania. - Oczywiście.
Ma pani znakomite referencje.
Uniwersytet Londyński, wydział orientalistyki i afrykanistyki.
Tam pani chodziła?
Na poezję rosyjską.
A Londyńska Szkoła Ekonomii?
Nie słynie z Rosjan. Ani wieszczy.
Poznaję zawiłości prawa publicznego.
Niespodzianki nie mają końca.
Więc czemu chce pani być nianią,
skoro ma pani inne ambicje?
Chyba nie patrzę na to w ten sposób.
Zawsze byłam w tym dobra, szczerze mówiąc.
Jestem dociekliwa.
Codziennie zadaję sobie pytania o siebie i o otaczający mnie świat.
Chcę zaszczepić tę ciekawość dzieciom.
Liczę, że to nie będzie problemem, panie Quint.
Co myślisz?
O guwernantce?
Owszem. To było dziś najważniejsze.
Powiedziałeś, że szukamy niani.
Tak powiedziałem? Mój błąd.
Nonsens, Peter. Obaj wiemy, że nie popełniasz błędów.
To na pewno był on?
Zdecydowanie.
A wczoraj widziałam go na balkonie.
Według Hannah to Peter Quint.
- Wiedzą, kim jest. - Pamiętam Quinta.
Myślałem, że jest na drugim końcu świata.
Dzieci, idźcie, proszę, na górę.
- Ale… - Bez dyskusji. Na górę.
No już.
W zeszłym roku Quint okradł pana Wingrave’a.
Z ponad 200 000 funtów.
Trudno uwierzyć, że wrócił po sztućce. Ktoś jeszcze go widział?
Ja nie, ale… ona na pewno ma rację.
A dzieci?
One też nie.
Rozejrzałem się. Nic nie widziałem.
Pewnie wystraszyło go światło.
Kimkolwiek był.
Zamknijcie drzwi i okna. Zadzwońcie, jeśli znowu się pojawi.
Poza tym nie możemy nic zrobić.
Więc to tyle?
Rozejrzałem się.
Nie wiem, co jeszcze miałbym zrobić.
Cokolwiek.
Proszę posłuchać…
rozejrzałem się.
Peter jest gnojem, ale nie jest niebezpieczny.
To złodziej.
Proszę nie dawać mu dostępu do konta,
a nic pani nie będzie.
Zadzwonię do pana Wingrave’a.
Może będzie miał jakieś rady.
Wiele się spodziewał po policji, jeśli dobrze pamiętam.
Pewnie wciąż ma kontakt z pańskim przełożonym.
Zrobię jeszcze jedną rundkę wokół posiadłości.
Odjeżdżając.
Do widzenia.
- Dzwonisz do Henry’ego? - Tak, ale jest dwie godziny drogi stąd.
Zadzwonię do Owena i Jamie.
Gdzie z tym idziesz?
Sama się rozejrzę.
Panie Quint.
Miło znowu pana widzieć.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Niestety, łapiemy tu niewiele stacji.
Więc może je pan wyłączyć?
A zatem…
był pan za czy przeciw mnie?
Myśli pani, że to ważne?
Cóż…
mówił pan, że pracuje z panem Wingrave’em, ale to pan prowadził rozmowę.
Musiałem panią zatrudnić.
Jestem już chłopcem na posyłki, szoferem i mamką.
Bez pani byłbym też nianią.
Czy sir Henry jest w rozsypce?
To dobry człowiek.
Ma teraz kiepski okres i tyle.
W co ja się właściwie wpakowałam?
Dzieci są inteligentne.
Ale nieco dziwne.
Chłopiec trzyma się na uboczu, a dziewczynka mówi do ścian.
Chodziło mi o to…
jak sobie radzą?
Po wszystkim, co przeszły?
Wie pani, to…
Ich rodzice nie wrócili do domu.
To wszystko.
Nie rozumieją wiele ponad to.
Witam.
Jaki z ciebie śliczny kwiatuszek. Jak się nazywasz?
Jestem Flora.
To znaczy kwiat. Po łacinie.
Oczywiście.
- A ty musisz być Miles. - Cześć.
Niech zgadnę, ty jesteś naszą Mary Poppins.
Nie jestem istną perfekcją,
ale jestem…
iście wspaniała.
- Hannah Grose. - Rebecca.
- Miło mi cię poznać. - I wzajemnie.
To jest Owen.
- Miło mi. - I nasza…
- Jamie. - Witam.
Nie powinieneś palić.
Masz rację.
Podoba ci się?
Wystarczy otworzyć.
I nacisnąć.
- Wszystko ci pokażę. - Proszę.
Musisz zobaczyć ogród rzeźb.
- Daj pannie Jessel odpocząć… - To nic.
Wszystko w porządku.
To mój ulubiony ogród.
Oczywiście są tu kwiaty.
I wiele więcej.
I wszystkie są…
iście wspaniałe.
Panna Jessel pomyślała,
wędrując po terenie posiadłości po raz pierwszy,
że chciałaby tu zostać na zawsze.
I jak się okazało…
tak właśnie było.
- Jezu! - Jezu!
Ustrzeliłam tym wiele szczurów.
Chętnie dodam do tego Petera pierdolonego Quinta.
Nie przepadasz za nim?
Pojęcia nie masz.
Uczę się.
To jest myśl.
To dobry moment, by dać mu nauczkę.
Tam już sprawdziłaś?
Hannah pewnie ich nie zgasiła.
Zawsze je zapala i zapomina.
Kiedyś spali tę kaplicę.
Chodźmy.
Nie ma śladu Balkonowego Pete’a.
Gorącej czekolady?
Aż się wzdrygam na myśl, że może tu być.
Może na wszelki wypadek tu zostaniemy?
- Imprezka w piżamach. - Fajnie.
- Wspaniale. - Może być fajnie.
A twoja mama?
To tylko jedna noc, a ona już śpi.
Lepiej, żebym został.
- Może się pojawić. - Byłoby świetnie.
Nie tknęła pani czekolady, pani Grose.
Mogę ją wypić?
- Nie, bo nie zaśniesz. - Właśnie!
- Nie kładźmy się! - Flora.
To takie ekscytujące!
Nie będziemy się kłaść i będzie iście…
Co go opętało, żeby znów się tu pokazać?
Nie może znowu chodzić o pieniądze.
Nie zdążyłby wszystkiego wydać.
Nie, dziękuję, kochanie.
Ktoś musi być trzeźwy, żeby się nim zająć.
Chcesz pogrzebacz czy strzelbę?
Świecznikiem w bibliotece.
Proszę.
A co, jeśli to on tu dzwonił…
i się rozłączał?
Myślałam, że to dowcipnisie.
Ale może nie.
Do kogo by dzwonił?
Może do Becki.
Dzwoniłby do zmarłej?
Może nie wie, że nie żyje.
Nie pisali o niej poza hrabstwem.
Może nic nie wie.
Albo wydał wszystkie pieniądze, albo…
miał wątpliwości.
Albo za nią tęskni.
I…
czasem tu wydzwania
w nadziei, że odbierze, czego…
nigdy nie robi.
Więc…
wrócił…
żeby zapytać czemu.
To nikomu nie wróży dobrze.
Nie chciałabym tu być,
kiedy Peter Quint dowie się, że Rebecca Jessel nie żyje.
- Czy te dwie się lubią? - Tak.
To przyjaciółki.
Najlepsze.
Lalki są niedorzeczne.
Lalki są cudowne.
Możesz wymyślić, jakimi są ludźmi, i opowiadać o nich historie.
Dzień dobry, nazywam się Flora.
Nie są wymyślone.
Zrobię panią, panno Jessel.
Pani ulubiony kolor?
Nie mam ulubionego. Lubię wszystkie kolory.
To zrobię lalkę ze wszystkich kolorów.
Dziękuję.
Proszę!
Przeszkadzam?
Przyjechałem załatwić coś dla sir Henry’ego i…
cóż, znalazłem je.
Takie piękne kwiaty powinny trafić do pięknej kobiety.
Także proszę, Floro.
Dziękuję bardzo.
Są iście wspaniałe.
Nigdy nie dostałam kwiatów.
Myślałam, że są dla panny Jessel.
Zaczęłam jej strasznie zazdrościć.
Możesz się podzielić, prawda, Floro?
Oczywiście.
Oto kwiatek, proszę.
Dziękuję, Floro.
Znajdźmy im jakiś wazon.
Zaraz wrócimy.
Nie zerwałeś ich w ogrodzie, prawda?
Jamie by się pogniewała.
Ona się urodziła zagniewana.
Nie wiem, czemu Flora tak reaguje na kilka głupich kwiatków.
Wiesz, co jest najważniejsze w życiu?
- Nie kwiaty. - Nie.
Klucze.
Widzisz…
ludzie są jak zamknięte pokoje.
Mają różne zamki
i trzeba odgadnąć, jakie mają klucze.
Tak samo, jak masz…
klucze do wszystkich drzwi w tym niepotrzebnie wielkim domu.
Różne klucze do różnych drzwi.
Jeśli chcesz otworzyć drzwi,
musisz wypróbować różne klucze, aż znajdziesz ten, który pasuje.
Na przykład…
ktoś taki jak twój wuj.
Jego kluczem są pieniądze. Albo pochlebstwa.
Kluczem koni są marchewki.
A kluczem większości kobiet…
są kwiaty.
To czemu dałeś kwiaty Florze?
Nie dałem.
Wciąż pracujesz?
Właśnie skończyłem.
Nie uśmiecha mi się teraz wychodzić.
To nie rób tego.
Poczekaj przy herbacie.
Dobrze.
I jak ci się tu podoba?
To dobra praca.
Tak.
Dzieciaki są słodkie,
nawet jeśli muszę sprzątać naniesione przez nie błoto.
Już dwa razy wymykały się w środku nocy.
Chodzi mi o to, jak ci się tu podoba?
Mieszkasz w rezydencji
z ogrodem rzeźb i rozkazujesz służbie.
To niedorzeczne.
Wiesz…
nie jestem panią domu.
Cały ranek czyściłam sweter Milesa z wymiocin.
Co w tym śmiesznego?
Dla kogoś tak mądrego jak ty…
to wręcz uwłaczające.
To nic.
Miles jest kochany.
Z pewnością nie tego chciałaś.
Nie wyobrażam sobie młodej Rebekki Jessel
wyglądającej przez okno, marzącej, że pewnego dnia…
będzie szorować rzygi bogatego dzieciaka,
gdy jego opiekun zapija się na śmierć.
Jesteś na to za dobra.
Za dobra.
I zbyt mądra.
Henry tego nie widzi, ale ja tak.
Od razu to dostrzegłem.
Powiedziałem mu: „Pewnego dnia mogę pracować dla niej”.
Powiedz, czego chcesz.
Każdy czegoś w życiu chce,
ale ci lepiej sytuowani przekonali nas, że to coś złego.
Zatem czego chcesz, Rebecco?
Chcę być adwokatką.
To rozumiem.
Nie radczynią prawną.
Prawdziwą prawniczką, jak pan Wingrave.
Ale muszę zrobić aplikację.
Trzy dziewczyny z mojego roku zaczęły
i wszystkie szybko zrezygnowały.
Ten potok staruchów próbujących włożyć ci rękę pod spódnicę,
codziennie, przez pół roku,
gdy ty próbujesz ich przekonać, że nie masz mózgu między nogami.
Wybrałaś inny sposób?
Twoje referencje są bez zarzutu.
Gdy tacy Astorowie, Bryce’owie, Grayowie z Norfolku cię poznają,
dostrzegą twój intelekt zaprzężony do opieki nad dziedzicem.
Ale teraz…
to ich żony lub dzieci wokół ciebie skaczą.
Pozostajesz skupiona, wciąż robisz wrażenie,
żeby przeskoczyć nad wyciągniętymi łapami
i znaleźć wartościowego mentora.
Henry jest radcą królewskim i znawcą prawa handlowego.
Wiedziałaś o tym, aplikując, prawda?
Przejrzałem cię, Rebecco!
Przejrzałem cię.
To…
co tu robisz?
Co tu robię…
na tym świecie?
Co tu robię, pracując dla Henry’ego czy…
co tu robię z tobą,
choć godzinę temu miałem wrócić do Londynu?
Po kolei.
Co robię na tym świecie?
Chcę dać więcej, niż wziąłem.
Co robię, pracując dla Henry’ego?
Choć może tego po mnie nie widać,
ja też mam sufit, przez który nie mogę się przebić.
Ze względu na pochodzenie
nie należę do ich pierdolonego klubu.
No i…
co robię tutaj?
Nie wiem.
Ale żywię…
nadzieję.
A to nie zdarza się często.
Pójdę już. Przepraszam.
- Na pewno? Wciąż… - To nic.
Najgorsze minęło.
Ale dziękuję za drinka i towarzystwo.
Proszę bardzo.
Dziękuję…
za rozmowę.
Już od dawna nie prowadziłem takiej prawdziwej.
Dobranoc, Rebecco Jessel.
Dobranoc, Peterze Quint.
Wszystko w porządku?
Boże, przepraszam bardzo.
Ostatnio nie sypiam dobrze.
Pani Grose, już za późno.
Proszę.
Połóż się, odpręż się.
Chciałabyś być na jej miejscu?
Wszystkie dziewczyny za nim szaleją.
A on nawet o tym nie wie, co pogarsza sprawę.
Wyglądają jak Bonnie i Clyde.
Tak…
gdyby Clyde zrobił Bonnie w wała.
On uciekł.
Ona za to zapłaciła.
I co? Prześladuje martwą kobietę?
Ryzykuje tak dla kogoś, kogo nie wziął ze sobą?
To bez sensu.
Zła miłość może spieprzyć ci życie.
Prześladować.
Sprawić, że będziesz robić idiotyczne rzeczy.
A ta dwójka…
uwierz mi, to był zły rodzaj miłości.
Wszyscy mamy ją za sobą. Z różnych powodów.
Widziałam, jak wbił w nią swoje szpony.
Przeżarł ją do cna.
Wiem, że wiele osób myli miłość z posiadaniem…
ale wiesz, co to znaczy?
Uwięził nie tylko ją.
Ale i siebie.
Oby już zawsze nawiedzała tego fiuta.
Ludzie faktycznie to robią.
Mylą miłość z posiadaniem.
Tak.
To nie powinno być możliwe.
To przeciwieństwa. Kochanie i posiadanie.
Tak.
Powinny być w łóżku.
Racja.
Tak.
- Wezmę je. - Dobrze.
I w górę.
Dziękuję.
Jesteś najfajniejsza.
Miałem zły sen.
Skrzywdziłem cię.
- Zasmuciłem cię. - Nigdy mnie nie smucisz.
Masz jakieś kiery?
Nie.
Ale kłamiesz! Widzę dwa!
Nie patrz mi w karty! Panno Jessel, on oszukuje!
- Kłamiąc, sama oszukujesz! - Wcale nie!
Nie oszukuj, Miles.
Peter!
Co tu robisz?
A co ważniejsze, przyniosłeś mi więcej kwiatów?
Nie.
Załatwiam coś dla twojego wujka. Przysłał mnie tu na kilka dni.
- Dni? - Zgadza się.
Pani Grose przygotowuje dla mnie pokój.
Czy wuj Henry wkrótce przyjedzie?
Nie wiem.
Co to za mina?
Żadna.
Ja też straciłem tatę.
Byłem trochę starszy.
A on był kiepskim tatą, ale…
Pamiętasz ją, prawda?
Należała do mojego taty.
To kawałek mojego taty.
Jeden z niewielu fajnych.
Może…
przechowasz ją dla mnie?
Chciałbyś?
Tylko nie spal domu.
Pograjmy w karty.
Ale musisz uważać, bo Miles to obleśny oszust.
- Naprawdę? - Ale poza tym…
to iście wspaniałe.
A ty jesteś iście pomylona.
Przestań, Miles!
Przepraszam, nie powinienem…
Nie mogłem spać i…
Dzień dobry.
Widziałeś go?
Nie, ani śladu. Właśnie się rozejrzałem.
Wszystko gra.
Wiesz, myślę, że nasz sąsiad McQueeny
mógłby zajrzeć dziś do mamy.
Mogę go poprosić. Mógłbym tu zostać.
Nie trzeba.
Czułabym się okropnie.
To tylko jeden dzień.
A ona też mogłaby odpocząć ode mnie.
To mogłoby wszystko zmienić.
Dziękuję, że ruszyłeś na ratunek.
Ty zawsze ratujesz mnie.
Dzień dobry, pora wstawać…
Już wstałeś.
Jak się czujesz?
Wybornie. Wręcz znakomicie.
Czy moglibyśmy urządzić piknik?
Pogoda jest idealna.
Gdy znajdziemy Florę, wykorzystajmy ten dzień.
Co masz na myśli? Nie jest u siebie?
Flora?
Skończyłam.
I chciałam coś pani pokazać.
- Proszę. - Dziękuję.
Mówiła pani, że lubi wszystkie kolory.
Miles mówi,
że po zmieszaniu wszystkich kolorów świata
wychodzi czarny.
Jest piękna. Bardzo mi się podoba.
Pani jest piękna.
Nawet Peter tak powiedział dziś rano.
Wie pani, że został na noc?
To miłe, kiedy tutaj jest.
Flora.
- Flora. - Nie!
Nie!
Temperatura w normie.
Coś ci powiem, kochanie.
Zostaniesz w łóżku do końca dnia.
Nie dało się jej uspokoić.
Obawiam się, że to nie pierwszy raz.
Nic dziwnego. Tyle przeszły.
No tak.
Możesz powiedzieć Henry’emu, że wszystko z nimi w porządku.
A jest tak?
Są w pełni zdrowe fizycznie,
a tylko o tym mogę się wypowiadać.
Pójdę już.
- Zawsze miło cię widzieć. - Wzajemnie.
Nie wierzę, że nie przyjechał.
Mówiłam, że wezwałam cholernego lekarza.
Powiedział: „Informuj mnie”.
Może gdybyś wezwała koronera.
Nic innego nie ściągnie go z powrotem do Bly.
Po Quincie mówił to samo. „Informuj mnie”.
Wciąż tego nie rozumiem.
Była nad jeziorem.
Choć go nienawidzi.
Miles, kochanie, może pomożesz Owenowi przy śniadaniu?
Ona go nie nienawidzi.
Czemu ktoś miałby go nienawidzić?
Ciągle o tym mówi.
Pewnie.
Ale Flora kłamie.
Dzień dobry.
Taki właśnie jest.
O rety, muszę wstać.
- Za minutę. - Przestań. Serio.
Mówię poważnie, Pete.
Wracaj.
Wrócimy do tego.
Muszę iść.
Mogą poczekać.
Proszę.
Zostajesz tu jeszcze jedną noc, tak?
Tak?
Co najmniej.
Powiem Henry’emu, że inaczej dom wybuchnie.
Więc wrócimy do tego.
Już wieczorem.
Wróć do łóżka.
Proszę.
Cierpliwości.
Ponoć znowu gotujesz dla siedmiorga.
Dziś też zostanie?
Najwyraźniej. Nie wiem, na jak długo.
Co to?
To bardzo konkretne bordeaux,
które zwaliłoby cię z nóg, Hannah.
Chcesz lampkę?
Byłeś w piwnicy?
Tak. Henry się zgodził.
Zostawię ci lampkę, jeśli chcesz. To świetny rocznik.
Nie mogę. Muszę wracać.
Wiem. Tylko na parę minut, proszę.
Znowu to zrobiły.
- Czemu ciągle nanoszą błoto? - Niech same posprzątają.
W ogóle nie powinny tu wchodzić. My też nie.
Możemy. Mamy pozwolenie z góry.
- Dzieci… - Nic im nie będzie.
Zająłem się tym, dobrze?
Dobrze.
Ufasz mi?
Tak, ufam ci.
- Co? - Czekaj.
- Co robisz? - To niespodzianka.
O rany.
Jeszcze kilka kroków.
- Mam mało czasu. - Wiem.
Dobrze. Otwórz oczy.
Czyje to?
Twoje.
Nie rozumiem.
To jedno z moich zadań. Inwentaryzacja skrzydła.
Kilka rzeczy trafi na aukcję, ale…
Henry mówi, że możesz je wziąć, jeśli chcesz.
- Nie. - Tak.
Musiałem go przekonać.
Ale…
kiedy trzeba, jestem przekonujący.
Ale…
- należało do… - Nigdy go nie nosiła.
Był tego pewien. Nigdy go nie założyła, więc…
nie miej wyrzutów.
Przymierz je.
Dalej, przymierz!
Nie.
Widzisz, takie futro…
musisz je poczuć na skórze.
Przynajmniej raz. Nic temu nie dorównuje.
Pozwól, że ci pokażę…
jaka jesteś piękna.
- Pokaż mi. - Nie.
Jak skończę.
Przepraszam.
Rebecco, dzieci są na trawniku.
- Same. - Oczywiście.
- Oczywiście. Przepraszam. - Nic im nie jest.
Może weź bluzkę.
Rety.
Przepraszam.
Tu nie wolno wchodzić.
Ostrożnie, Hannah.
- Wiesz, że mogę… - Sprawić, że mnie zwolnią?
Tak, dobrze o tym wiem.
Henry cię słucha.
Mógłbyś pozbawić pracy nas wszystkich. Ale wiesz co?
W tej chwili mnie to nie obchodzi.
Jeśli jeszcze raz…
zobaczę cię tutaj, grzebiącego w rzeczach Charlotte,
klnę się na Boga,
wyciągnę cię z tego domu za ucho
i wrzucę do tego cuchnącego jeziora.
Rozumiesz mnie?
Dobrze.
A teraz posprzątaj tu.
Niedługo kolacja.
Boże, to jest nieziemskie!
To będzie niezwykłe ciasto.
Czegoś mu brakuje. Truskawek czy cytryny?
- Starsi pierwsi. - Chcę spróbować ciasta!
Czasem wychodzi mi chała,
ale to będzie chałka.
Wszyscy są jacyś smutni. Musimy zrobić większe ciasto.
- Daj mi spróbować! - Dobrze, proszę.
Spróbuj.
Nieziemskie.
- Ale daj więcej truskawek. - Teraz ja.
Potrzeba więcej cytryny.
Musicie spróbować. Jest niesamowite!
Zgodzicie się,
- że trzeba dodać truskawek. - Cytryny.
Dobrze, spróbuję.
Tylko nie Jamie.
Bo nie będzie co upiec.
Przesuń się.
Truskawki.
To co, kochanie?
Spróbuj i uśmiechnij się.
- Nie… - Daj spokój.
Proszę, bo się obrażę.
Proszę.
No i przesadziłem.
Nic nie mów.
- No i masz… - Nie.
…babo placek.
Na litość boską.
Nieziemskie. Już jest idealne.
Bezużyteczna opinia!
Teraz ty, Rebecco.
Głowa do góry.
Dziękuję.
Pyszne.
Moim zdaniem…
cytryna.
Sękacz w tym, że musimy podjąć decyzję.
Pete, masz decydujący głos.
Co za odpowiedzialność.
Boże, znakomite.
Moim zdaniem…
truskawki.
I co ty na to, Miles?
W końcu zasnęły.
Flora ma na sobie tyle surowego ciasta, że starczyłoby na kolejne.
Co się dzieje?
Wracam do Londynu.
- Myślałam, że… - Cóż,
oboje mieliśmy rozczarowujący wieczór.
Kiedy wrócisz?
Nie wiem.
Wkrótce?
Nie jestem pewien.
Ale poradzisz sobie, prawda?
Co masz na myśli?
To…
że jeśli chcesz flirtować z nim na moich oczach,
to po co miałbym tu zostać?
Jeśli zgłodniejesz, może Owen wsadzi ci coś do buzi,
skoro ci to nie przeszkadza.
Oszalałeś?
- O czym ty… - Mówię o facecie,
któremu właśnie dałaś się nakarmić.
Oszalałaś!
Chciałaś być brana na poważnie.
Wzięłaś tę pracę, bo nie chciałaś, żeby starzy faceci
zaglądali ci pod spódnicę, ale młodsi i głupsi
wystarczy, że poproszą, tak?
Masz pojęcie, jak wyglądasz?
On tylko chciał, żebym spróbowała jego ciasta.
Kurwa!
Jesteś naiwna, kiedy chcesz.
Dobrze wiedzieć.
Dobrze wiedzieć, że gdy ktoś prosi, żebyś wzięła coś do ust,
nie musi długo prosić.
Nie zrobił tego. Nie rozumiesz.
Poradzisz sobie.
- Dam ci znać. - Hannah, nie obrażaj mnie.
Miałam to w ustach.
Halo?
Peter?
Proszę o uwagę!
Flora!
Pora na opowieść.
Jak się czujesz?
Dobrałaś się do makijażu.
Pora na opowieść.
- Boże, opowieść. - Cudownie, opowieść.
Chodźcie.
Jakby nic się nie stało.
Szybko wracają do siebie.
Musiały.
No tak, to twoja pierwsza pora na opowieść.
- Tak. - Często to robią.
- Miejmy to za sobą. - Ciekawe.
Pora na opowieść to specjalność Flory.
To dla niej jak terapia.
Przetrawiła, cokolwiek ją zajmowało.
- Rozumiem. - Uwaga.
Oto pora na opowieść.
Dawaj, Floro!
To nie moje imię.
To nie jej imię.
Nazywam się Tales.
A czym jesteś, Tales?
Kotem, oczywiście.
Kot o imieniu Tales. Teraz widziałem już wszystko.
Jako kocię wypadłam z jabłecznej kobiałki. i nie miałam gdzie spać.
Wędrowałam i miauczałam.
Kierowałam się zapachem jabłek. Może tak znalazłabym mamę.
Moja mama była jabłeczną kotałką.
I co zrobiłaś?
Znalazłam w lesie wielki sweter
i zaczęłam ciągnąć za włóczkę.
Aż cały się spruł.
Strasznie długo to trwało.
Długi ten wątek.
Wątek przydługi.
Lecz gdy skończyłam,
zrobiło się bardzo cieplutko.
Owinęłam się mocno
i było milutko.
Jak kolega mój dziwny,
nie dziwcie się wcale…
bo kiedy skończyłam,
było kitce wspaniale.
Brawo!
A ty jak masz na imię?
Jestem Lalka.
Laleczka.
A czym jesteś, laleczko?
Laleczką Lalką.
Stworzył mnie Claude.
Zrobił nas masę.
Kochał nas mocno…
choć miał całą klasę.
Jedną zbyt śmieszną,
drugą – za głupią.
Jedną zbyt wesołą,
drugą…
za smutną.
Pewnego dnia…
Claude ruszył w podróż.
Laleczki zostawił w domu.
Z biegiem czasu…
całkiem szybko…
zapomniały, że mają sznurki.
A potem…
zapomniały, że są marionetkami.
A potem…
Claude wrócił.
Tak bardzo się cieszył.
Ale one go zapomniały.
Tak jak o sznurkach.
Śmiały się, gdy mówił, że je stworzył.
Wyśmiały go.
A on był…
taki smutny.
Nie przestawały się śmiać.
Te głupie laleczki!
Te głupie marionetki,
które zapomniały!
Więc pociągnął za ich sznurki.
A to bolało.
Dzięki Bogu, Peter Quint z odsieczą.
Przykro mi, Pete, ale ona nie żyje.
Boże.
Tak. Jest tutaj. Proszę…
Proszę zaczekać.
To twój sąsiad.
Pan McQueeny.
Tak mi przykro, Owen.
Tak mi przykro.
Pójdę zapalić świeczkę.
Cieszę się…
że zostałaś.
Ja też.
Kto by się spodziewał?
Napisy: Krzysiek Ceran